10 augustus 2018

Iets met ouder worden...

De laatste tijd word ik steeds vaker geconfronteerd met een menselijk trekje dat ik niet zo heel erg tof vind. Ik word me namelijk steeds bewuster van het feit dat ik oud aan het worden ben.

Die grijze haren op m'n kop.... ach, dat kan me weinig schelen. Hoe vaak de kapper ook blijft vragen of ze er niet een mooi kleurtje in mag doen, mijn antwoord blijft steevast 'nee, dank je'. Ik vind dat namelijk maar een hoop ijdel gedoe en ik hou niet van gedoe. Ik vind het prima als anderen dat doen, maar van mij hoeft het niet, het maakt mij namelijk erg weinig tot niks uit hoe ik eruit zie.

Maar waar ik tegenaan loop, is dat ik steeds minder kan hebben. En ik weet niet zeker of het echt met ouderdom te maken heeft, of meer met het gegeven dat ik steeds gevoeliger word voor geluid (en ik was op dat gebied al erg gevoelig), maar wat het ook is, ik word er erg verdrietig van.

Ik zal een voorbeeld geven.
Een buurmeisje rijdt met haar piepende, roestige fietsje urenlang rondjes en elk piepje wringt zich een weg tussen mijn hersenkronkels door naar binnen. Elk piepje voel ik tot in mijn tenen. De ergste gedachten komen in me op. Ik wil stokken tussen haar spaken steken, haar van haar fiets sleuren, onder een auto duwen enz. Ik doe het uiteraard allemaal niet, wetend dat fietsen ooit een keer gaat vervelen.... en dat blijkt ook zo te zijn.

De roestige piepende fiets wordt ingewisseld voor een gloednieuw stepding, voorzien van een fietsbel. En wat is er nou leuker dan urenlang achter elkaar lopen bellen....
Oordoppen zijn mijn vrienden geworden.

Nog een voorbeeld:
Mijn overbuurjongetje is een erg druk mannetje en dat is prima, hij moet lekker levendig zijn, hij is tenslotte 6 of 7 jaar. Hij moet kunnen rennen, spelen, draven en lawaai maken. En hoewel ik dit écht meen, kan ik het niet helpen dat ik hem af en toe zijn huis in (en erger) wens, waar ik zijn gedoe niet meer kan horen.

Hij doet geen rare dingen hoor, eerder heel normale dingen, maar toch. Zo heeft hij laatst ontdekt dat als je heel hard op een leeg blikje stampt, het blikje zich om je schoen heen vouwt en blijft zitten en daar dan mee over straat rennen maakt een heerlijke herrie!
En terwijl hij urenlang enthousiast over de straat klettert met zijn blikjes, zit ik me binnen groen en geel te ergeren aan dat geluid, wat bij mij binnenkomt alsof iemand met spelden in mijn hersens zit te prikken (niet dat ik weet hoe dat voelt, maar ik denk dat het ongeveer zo aanvoelt).

En ondertussen probeer ik mezelf streng toe te spreken: wat nou, ouwe zeur.... wat deed je zelf toen je zo oud was als hij, en ouder nog? Ik liep ook met die blikjes aan mijn voeten en had dan de grootste lol. Goedkoop vermaak! En als iemand er wat van zei, dan hoorde ik dat amper, laat staan dat ik begreep waar ze het over hadden. Lawaai??? waar? Ik had alleen maar plezier.

De buurjongetjes vinden het ook heel leuk om te voetballen tegen de garage deuren (metaal.....) en dat maakt natuurlijk een prachtig kabaal, hoe harder je schiet, hoe groter het resultaat... En wederom erger ik me groen en geel, vanwege de impact die dat lawaai op mijn hersens heeft... Geen spelden dit keer, maar eerder een moker die inbeukt op mijn hersenen.

En dan denk ik terug. We woonden in een wijk met weinig kinderen en achter ons huis was een garagepleintje waar m'n broer en ik graag speelden. Voetballen was één van onze lievelingsspellen. En ja, hard tegen die eerst houten en later metalen deuren knallen was een sport! Hoe harder hoe beter. Toen er ooit een mevrouw aan de deur kwam, wiens huis aan dit pleintje grensde, om te vragen of we alsjeblieft wat zachter konden spelen omdat haar man ernstig ziek was en probeerde te slapen, vonden wij dat maar gezeur. Het resultaat was, dat we nog vaker gingen spelen en nóg harder gingen knallen. Rekening houden met anderen zat er op die speelmomenten écht niet in (dat moesten we namelijk altijd en overal al, buiten deze speelmomenten). Een week na het verzoek van deze mevrouw, viel er een overlijdenskaart in de bus: de meneer had de strijd tegen kanker verloren.

Als ik daar nu aan terug denk, dan vind ik mezelf een vreselijke egoïst. Ik weet dat ik jong was en niet beter wist. Dat ik me nog niet zo goed kon inleven in een ander... ik had wel wat anders aan mijn hoofd, maar toch. Ik voel me nu vaak schuldig over het ettertje dat ik destijds voor de buurt geweest moet zijn.

Maar als ik dan naar buiten kijk en mijn buurjongetje zie, die met al zijn herrie, lawaai, kattenkwaad en kwajongensstreken herrie loopt te maken en tegelijkertijd zo onschuldig en ontwapenend uit de hoek kan komen, dan kan ik ergens diep verstopt van binnen ook wel wat compassie voelen voor dat luidruchtige ettertje buiten, maar ook voor dat luidruchtige ettertje dat ik ooit was, dat tijdens het buitenspelen, heel veel stress van zich af moest schoppen.

Het verandert niks aan het feit dat ik me blijf ergeren aan al die geluiden, Dat ik inmiddels veranderd ben in die oude zeur waar ik vroeger zelf zo'n hekel aan had. Maar fair is fair: ook al heb ik het zelf vroeger ook allemaal gedaan: 30x belletje trekken in een half uur, is strontvervelend. Expres mensen klieren en laten schrikken is niet leuk. En ieder mens heeft ook een grens tot waar ze met dit soort dingen kunnen dealen. En mijn grens is erg snel bereikt tegenwoordig. Sorry!

Mijn emmer zit vrij snel vol en dan erger ik me dus groen en geel....
Gelukkig is geel toevallig wel mijn lievelingskleur.

foto: internet

29 juli 2018

None of your business!!!

Soms.... Soms kan ik me zo vreselijk boos maken!

Zojuist ging ik op een warme zondagmiddag even boodschappen doen. Ik had iets in de folder gezien dat alleen vandaag nog in de aanbieding was en hoewel ik het niet bepaald heel erg nodig had, besloot mijn hoofd dat het toch écht vandaag gehaald moest worden.... En zo geschiedde dus.

Ter verdediging van mijzelf: mijn hoofd (of de vele bewoners ervan) is echt niet altijd de baas hoor, meestal ben ik dat zelf, maar als het warm is, ik slecht geslapen heb en moe ben, dan is het soms makkelijker om te weten welke strijd je wel en niet aan moet gaan met het 'zootje ongeregeld'. En dit was een strijd die ik graag aan me voorbij liet gaan. Mensen met kleine kinderen zouden dit moeten kunnen herkennen.

Goed ik stond dus in de rij van de kassa en voor mij stond een wat oudere meneer met een rollator. Hij had 10 blikjes bier, 3 grote flessen cola, vuilniszakken en..... te weinig geld.

Het bedrag dat hij moest betalen was €9,20 en hij had €8,- aan contanten bij zich. Hij probeerde de rest te pinnen, maar dat kon hij dus niet (lees: stond niet meer op zijn rekening). En dus ontstond er drama.... Een redelijk jonge en nog niet zo ervaren cassière, die er weer iemand bij moest roepen. En dat duurde heel erg lang...En we stonden er al vrij lang, omdat er vóór deze meneer ook al iets niet helemaal goed ging.

Ik vroeg aan de meneer hoeveel hij nog miste. Voor de goede rekenaars onder ons: €1,20 en dus haalde ik dat bedrag uit m'n beurs en zei tegen het meisje achter de kassa: ik betaal die 1,20 wel, dan is het in orde toch.
Heel verhaal dat dat niet kon, dat het gepind moest worden enz... Tja, en ik heb lang genoeg achter de kassa gezeten om te weten dat dat een verhaal was dat niet klopte, want zodra iemand niet kan betalen per pin, wordt de transactie afgebroken en kun je een andere betaalmogelijkheid aangeven.

Hoe dan ook, er moest een chef bij komen die vervolgens exact hetzelfde tegen het meisje zei als wat ik haar net gezegd had. En het is prima dat dat meisje moet leren, daar gaat het ook niet om. Het gaat me om wat er vervolgens gebeurde.

De meneer in kwestie stak me een (redelijk gore) hand toe, schudde die van mij en schuifelde blij de winkel uit. En toen kreeg ik de wind van voren van de mevrouw achter mij. Wat mij bezielde om deze man geld te geven. Zo hield ik 'gedrag in stand'! Ik (i) draaide me om en vroeg mevrouw (m) welke gedrag ze precies bedoelde?

m: Ja, die man is alcoholist en jij zorgt ervoor dat hij nu kan drinken.
i: en hoe weet u dat hij alcoholist is?
m: je ziet toch wat hij koopt?
i: jazeker: zes liter cola zero, 5 liter bier en vuilniszakken. Dat is meer frisdrank dan bier overigens.
m: je denkt dat toch niet dat dat voor hemzelf is?
i: ik heb geen flauw idee en weet u? het gaat me ook geen zak aan. Misschien is hij alcoholist, misschien heeft hij gewoon een gezellige middag met vrienden, wie zal het zeggen. maar wat het antwoord ook is, het zijn niet mijn zaken. Ik zie een meneer die niet in staat is om €1,20 te pinnen en daar kan ik wat aan doen, dus dat doe ik.
m: maar je betaalt zijn drank?
i: wie zegt dat? misschien betaalde ik wel twee van de drie flessen cola, of die vuilniszakken? Dat gaat u toch geen zak aan? Als hij al alcoholist is, dan zal hij door die drie biertjes die hij minder had kunnen drinken als ik hem niet geholpen had écht niet ineens geen alcoholist meer zijn hoor, dan zou hij er morgen gewoon drie extra scoren. maar het gaat u en mij niet aan wat meneer al dan niet met zijn bier en zijn leven doet.
m: je bent brutaal en naïef.
i: dat kan kloppen, maar ik weet dat ik mezelf vanavond recht in de spiegel aan kan kijken. Prettig weekend.

En ik liep rustig weg.
Maar van binnen kookte ik. What the fuck?
Waarom moet ik me verantwoorden voor het helpen van iemand?
En ja ik weet ook wel dat meneer die 10 biertjes heel hoogstwaarschijnlijk zelf naar binnen werkt. Maar dan nog? Zoals ik al zei: het zijn niet mijn zaken, het zijn niet haar zaken.

Ik weet best dat ik wellicht 'gedrag in stand houd' (pffff, alsof ik zoveel macht heb), maar ik blijf dit, als ik het kan, gewoon doen. Simpelweg omdat ik inderdaad naïef ben en hoop dat als er ooit een dag komt waarop ik €1,20 mis voor mijn boodschappen, buskaartje of wat dan ook, er iemand zal zijn die zonder vragen of oordelen dat geld voor mij wil betalen.

Hoop doet leven zeggen ze wel eens en verbeter de wereld begin bij jezelf.

foto; internet

ps: en dat van mezelf in de spiegel aan kunnen kijken was natuurlijk een grote leugen,ik heb namelijk geen spiegel.

22 juli 2018

Disney wijsheid voor een mooiere wereld....

Als je mij een beetje kent, dan weet je dat ik enorm van reizen hou. Ik hou van een andere omgeving en van het spreken van een andere taal. Op de een of andere vage manier, geeft reizen me een gevoel van vrijheid. Niet alleen puur het feit dat ik kan gaan en staan waar ik wil (al ben ik daar zeer zeker ook heel dankbaar voor) maar ik voel me veel vrijer als ik in het buitenland ben.

Op de een of andere onverklaarbare manier, ben ik een soort van zekerder van mezelf. Dingen die me in Nederland niet of nauwelijks lukken, vind ik in het buitenland, in een andere taal, veel gemakkelijker. Hoe het zit, of hoe dat komt, kan ik niet goed uitleggen, maar dat ik me in het buitenland vaak een stuk gelukkiger voel, is een feit.

Maar goed, ook nu zit ik weer in het buitenland. En eerlijk is eerlijk, ik vind mezelf inmiddels best een ervaren reiziger. En hoewel ik hier met het grootste gemak van de wereld om informatie vraag, of een praatje maak met volkomen vreemden, is er één ding dat ik ook hier, vreselijk moeilijk vind. 

Noem me raar, maar ik vind het ontzettend moeilijk om in mijn eentje ergens te gaan eten. En dan heb ik het niet over de McDrek, de Burgerking of KFC, nee, dat lukt me wel, maar ik bedoel een echt restaurantachtige omgeving, waar ze ‘echt voedsel’ verkopen. Ik vind het moeilijk om daar in m’n eentje binnen te stappen, te gaan zitten, te bestellen en te eten.

Ik denk dat ik ergens bang ben voor wat andere mensen dan wel niet van me zouden kunnen denken: kijk, wat een loser, heeft zeker geen vrienden enz. Als ik het omdraai, dus als ik iemand in z’n eentje in een restaurant zie zitten, dan denk ik overigens alleen maar: Wow, wat knap.... maar omgedraaid is dat niet wat ik denk dat anderen over mij zullen denken.

Vandaag overtrof ik mezelf voor de tweede keer op rij. Ik had gisteren een pub hier in de straat gezien, waar ik vandaag wilde gaan eten, maar toen puntje bij paaltje kwam en ik de tent van binnen zag (en hoorde) en voelde hoe ik aangekeken werd, ben ik omgedraaid en vertrokken.... en toch heb ik mezelf dubbel overtroffen. Dat weglopen is al iets wat ik niet gauw zou doen, dus dat was overwinning nummer 1, maar ik had ook een backup plan (en zelfs een backup voor de backup, maar dat was nodig). En dus kwam ik een Amerikaanse diner terecht. Gewapend met boek en telefoon aan een tafeltje gaan zitten en eten besteld. Jihaa, Well done!

De mensen tegenover me waren Nederlands, voor mij altijd een reden om me in te houden en stiekem mee te luisteren, maar me niet bekend te maken. Het betrof een jong stelletje, waarvan de dame in kwestie behoorlijk flink was. Zó flink zelfs dat ik er twee keer in paste en geloof me, dan ben je behoorlijk flink. En ik vind dat niet erg, maar als je als flinkerd (in het Nederlands) commentaar gaat leveren op de grootte van mijn portie eten (waar ik geen invloed op had en zelf ook van schrok), dan vind ik dat niet helemaal ok, maar ik liet het gaan, keek naar het tweede toetje dat ze naar binnen werkte, dacht er het mijne van, maar zei niks. Het gaat me tenslotte niks aan.

Vervolgens kwamen er twee vriendinnen aan het tafeltje naast me zitten en toeval wilde dat zij ook Nederlands waren. Eerst begonnen ze over de andere flinkerd te zeuren. Ze konden niet achter haar stoel langs en dus zette één van de meiden haar stoel demonstratief dwars aan het tafeltje, waardoor ze recht naar mijn tafeltje moest kijken. En meteen kwam er weer commentaar: “niet dat het uitzicht op een dik varken dat een varken zit te eten veel beter is”. Ik hoor het, ik word er verdrietig van en ik hou m’n mond...

Ik weet dat ik niet maatje 36 heb, integendeel, ik zit eerder aan de 46 en geloof me als ik zeg, dat ik me daar héél ongemakkelijk bij voel en heel erg verdrietig van word. Ik ben dan ook echt wel bezig met een poging om hier iets aan te doen, maar dat gaat me niet echt makkelijk af. En eerlijk is eerlijk, als ik op vakantie ben, dan wil ik niet de hele tijd calorieën tellen, ingrediënten lezen, dan wil ik, net als iedereen gewoon kunnen genieten.

Ik snap het niet: waarom is het nodig om anderen af te zeiken? Het valt me op dat het vooral vrouwen zijn die dit (over elkaar) doen, maar dat kan een groot vooroordeel zijn, het valt me gewoon op. Waarom is het nodig om alles wat je denkt hardop te zeggen? Ook als je weet dat het kwetsend is wat je zegt? En denken ‘ik ben in het buitenland, dus niemand kan me verstaan’ is een vrij naïeve gedachte, met de goedkope chartervluchten, is reizen niet meer alleen voor de elite weggelegd.... 

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet heilig, ik denk ook van alles als ik dingen zie, maar ik hoef niet altijd en overal maar te zeggen wat ik denk, daar wordt de wereld géén mooiere plek door, kan ik je verzekeren. Ik denk en weeg af of datgene wat ik over de ander denk een meerwaarde of iets positiefs kan zijn voor die persoon, en als het iets is dat ik zelf niet graag zou horen, dan houd ik mijn mond. 

Was het niet Stampertje die in de Disney versie van Bambi van zijn moeder geleerd kreeg: “Als je niks aardigs kunt zeggen zeg dan niks, niemendal.” Een les, waaraan velen van ons (inclusief ikzelf) een voorbeeld zouden kunnen nemen.

De dames naast me, gingen overigens nog even verder met hun commentaar over mij en ik hield stug mijn mond en glimlachte tegen ze als ze weer eens om hun eigen lompe grappen moesten lachen. Ik vroeg de rekening, rekende af en moest me toen tussen onze tafeltjes uitwurmen (die behoorlijk dicht op elkaar stonden). En dit was voor mij het moment van ‘wraak’. Ik stond op, begon langs de tafel te schuiven, bleef (per ongeluk) ergens aan hangen en nam mijn halve tafeltje mee (heb ik weer). Toen ik langs ze liep, op weg naar de uitgang, zei ik in het Nederlands: “tja, dat krijg je hè, zo’n dik varken past ook nergens tussen. Fijne avond.”

En eerlijk is eerlijk, ik geniet van de kleur die er op hun koppen verscheen en het geschokte gefluister: “oei, zou hij dat gehoord hebben?” (Ja koe, ik heb je gehoord, luid en duidelijk.....)

Het voordeel van me daarna zo kut voelen, is dat ik iets fijns terug wil doen, iets waarvan IK me goed ga voelen. En dus heb ik de lokale zwerver die me al drie dagen met een prachtige lach op zijn gezicht een fantastische dag wenst als ik langskom getrakteerd op een mealdeal naar keuze en een kop sterke koffie.

Dus dames, dank je wel. Door jullie onnodige kutopmerkingen, heeft deze meneer, die iedereen die langskomt, hoe dik ze ook zijn, een mooie dag wenst, vandaag in ieder geval een maaltijd gescoord....
foto: internet

Ps: mijn Spareribs waren trouwens lekker. Dat wel.

15 juli 2018

Dingen waar Ik blij van word...

Vandaag is het weer een erg warme dag, iets waar ik persoonlijk niet zo heel erg dol op ben. Ik ben simpelweg niet ontworpen voor warm weer.
De afgelopen dagen, kreeg ik mezelf weer eens niet de stad in. Ik wilde graag naar de film, maar het lukte me niet. Wél heb ik bijna elke dag per fiets de buurt afgestruind op zoek naar Pokemons, maar het voelde weer eens alsof ik weer niks voor elkaar kreeg.

Vandaag was ik al vroeg in de stad te vinden. De voordelen daarvan: het is nog niet zo warm en het is nog niet zo druk en dus wandelde ik braaf in het rond om mijn Pokemons te vangen.

En hoewel ik uiteindelijk niet de ‘bijzondere’ Pokemons gevonden heb waar iedereen het over had, gebeurden er wel een aantal dingen waar ik blij van werd.

Ten eerste kwam ik m’n oude buuf tegen. Ik heb eigenlijk met niemand hier in de flats echt contact, en net toen ik m’n oude buuf leerde kennen en we wat dingen samen gingen doen en er eindelijk een leuk en gezellig contact was, kreeg ze een nieuwe woning aangeboden. Voor haar was dit ideaal, ze kreeg wat meer vrijheid terug. Ik vond het jammer, maar ach, mijn woonplaats is nou ook weer niet zó groot dat we elkaar nooit meer zouden zien. Toch verwaterde het contact al gauw. Ik heb nog wat pogingen ondernomen door kaartjes te sturen, maar er kwam geen enkele reactie en dus gaf ik het op. Ik had geen idee wat er mis gegaan was, maar blijkbaar moest ik me erbij neerleggen dat het klaar was. Tot vandaag.....

Ik kwam haar tegen, zomaar ergens onderweg in de stad. We maakten een praatje en het voelde voor mij weer als vanouds....ze had echter haast en dus wisselden we nummers uit en gaan we binnenkort een keer op ons gemak bijkletsen.... Ik heb er zin in!

Vervolgens kwam ik na heel lang lopen (op weg naar de bus naar huis) op de markt uit en daar stond een Politieauto geparkeerd. Nu is dat niet zo vreemd, want André Rieu maakt de stad nog steeds onveilig en dus rijdt er extra blauw door de stad.
Maar het leuke was, dat er een klein jongetje heel enthousiast naar de auto stond te zwaaien en toen de agenten uitstapten, sprong het mannetje (erg ongecoördineerd) bijna een gat in de lucht! Hij kon zijn geluk niet op.
Één van de agenten kwam naar het mannetje toe, voerde een kort gesprekje met hem en nam hem toen op de arm. Het jongetje kreeg een ‘rondleiding’ door de politieauto. Hij mocht de lichten aan en uit doen en zelfs heel even de sirenes aanzetten, maar daar schrok het mannetje zelf nogal van en dus gingen die snel weer uit.

Het mannetje kreeg er geen genoeg van en ik stond het van een afstandje te bekijken, met een mega smile op mijn gezicht. Nu is het denk ik geen geheim, dat ik niet echt een goede relatie heb met de dienders in mijn stad, maar kijkend naar dit tafereeltje, maakte me vreemd emotioneel.

De agent zette het mannetje neer en hij rende enthousiast naar z’n moeder die hem vroeg of de agent nog een high five kreeg. De agent zakte door z’n knieën op ooghoogte van het mannetje, het mannetje rende weer naar de agent en gaf hem een high five. De agent speelde het spelletje mee en liet zich omvallen en deed alsof zijn hand pijn deed van de high five.... het mannetje liep weer naar de agent en gaf een kusje op zijn pijnlijke hand....

Ik stond erbij en keek ernaar en vocht tegen m’n tranen... ik genoot hiervan en ik ben altijd dankbaar als ik ook deze kant soms mag zien. Blijkbaar kregen ze op dat moment een oproep en moesten ze er vandoor, pas toen viel het me op dat het blije mannetje, die dit ‘vet cool’ vond, het syndroom van down had. Niet dat dat belangrijk was overigens, ik liep met een grote glimlach door.

Op dat moment viel het me op dat het carillon van het stadhuis een wel erg bekend deuntje speelde. En als ik me niet vergis, was het het 'volkslied' van het stadsdeel waar ik vroeger woonde. Best een beetje vreemd, want dat ligt in een compleet andere provincie, maar hoe dan ook, het bracht wel even blije herinneringen naar boven. En dus pakte ik de camera op m'n telefoon erbij en besloot het te filmen... Alweer een glimlach en ik zette mijn weg voort naar de bus.

Eenmaal in de bus gebeurde er nog iets waardoor ik moest lachen. De buschauffeur ging ons namelijk het weerbericht voor de komende dagen vertellen. Nu weet ik dus dat het morgen 31° wordt en overmorgen zelfs 32°.... niet dat ik heel blij word van die temperaturen, maar ik vond het wel grappig. Hij gaf ons allemaal nog de tip om voldoende water te drinken en ons niet te druk te maken....

Daar ga ik me dan maar aan houden!

foto: internet

26 juni 2018

"Je bent goed zoals je bent"..... my ass!

Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen: het gaat niet zo goed met me.
Wat er precies aan de hand is, kan ik niet vertellen, simpelweg omdat ik het eigenlijk niet echt weet, maar ik weet wel, dat het niet goed gaat.

Wat ik ook weet, is dat ik het heel moeilijk vind om dat met anderen te delen. Het is namelijk altijd hetzelfde liedje bij mij, het komt ook steeds weer terug en dus ben ik bang dat als ik het hardop zeg, mensen denken (of zeggen): heb je Mick weer met z'n eeuwige gezeik. En zelfs als mensen het niet zeggen, dan hoor (of zie) ik het toch. Daarnaast schaam ik me ervoor, want er zijn mensen met échte problemen en die... tja, die heb ik niet. Of in ieder geval niet zodanig dat ik ze ook kan benoemen.
En dat niet kunnen en durven benoemen, maakt erg eenzaam.

Ik ben ook heel bang voor de vraag die daar altijd op volgt, namelijk het oh zo goed bedoelde "wat heb je nu nodig?". En ja, dat is superlief bedoeld, maar als ik wist wat ik nodig had, dan was het niet zo ver gekomen, dan had ik dat op de een of andere manier wel al gevraagd. Van die vraag raak ik in paniek. Niet weten staat in Mick-land namelijk gelijk aan dom, en Mick mag niet dom zijn (traumaatje van vroeger zullen we maar zeggen).

Overigens weet ik heus wel dat ik problemen heb, ik loop niet voor niks al meer dan 25 jaar in de psychiatrie rond. En misschien zit daar ook wel een van de pijnpunten, maar daar kom ik zo op terug.

Er zijn veel dingen die ertoe bijdragen dat het niet goed gaat.
Zo werkt het eeuwige gezeur met en de overlast van de buurman niet echt in mijn voordeel. Ik merk dat ik moe ben, dat ik over mijn grens zit. Steeds vaker betrap ik mezelf erop dat ik terug ga schreeuwen en als je me een beetje kent, dan weet je dat ik niet van schreeuwen hou, want daar krijg ik keelpijn van. Ik merk dat ik slecht/nauwelijks slaap door het gezeik en áls ik al slaap dan komt het met regelmaat voor dat ik door de politie opgepakt word omdat ik de beste man allerlei verschrikkelijke en strafbare dingen heb aangedaan. 'Gelukkig' zijn het maar dromen, maar uitgeruster en relaxter en vrolijker ga ik me er niet van voelen.

Ik voel me somber en moe. En er zijn dagen dat ik mezelf niet van de bank gesleept krijg. En dat gedrag ken ik van mezelf: dat is herfst en winter gedrag. En hier word ik heel verdrietig van, want blijkbaar hebben mijn lijf en mijn hoofd niet door, dat het zomer is en dat dit HET seizoen is waar ik het in een jaar van moet hebben. Dit is het seizoen waaruit ik de kracht en de positieve ervaringen moet halen waardoor ik de herfst en winter door kan komen en er geen einde aan maak (en ik realiseer me dat dit heel drastisch klinkt, maar dit is wel hoe het voelt).

En verder ben ik aan het proberen om een behandelingstraject in te gaan om hopelijk blijvend iets aan mijn gewicht te gaan doen en mijn leven drastisch om te gaan gooien. Ik loop al een tijdje bij de diëtiste, maar dat gaat niet zo soepel. Ik verlies wel wat gewicht, maar eigenlijk te weinig en ik merk dat ik meer ondersteuning nodig heb, maar tegelijkertijd ben ik door m'n vergoeding (zorgverzekering) heen.

En toegeven dat ik het niet alleen red, dat het me niet lukt, vind ik een heel ingewikkeld en moeilijk ding. Ik ben van heel jongs af aan gewend om dingen zelf op te lossen, maar dit probleem, is te groot(s) en krijg ik in mijn eentje niet getackeld.

Die behandeling vindt plaats bij een GGZ-instelling, omdat men ervan uit gaat, dat obesitas een grote psychologische component heeft (en daar kan ik me ook wel in vinden). Maar een GGZ instelling werkt met diagnoses en tja.... daar komt mijn probleem/onrust/verdriet om de hoek kijken.

Om voor die behandeling in aanmerking te komen (en geloof me, ik ben écht gemotiveerd) moet je naast ernstige obesitas (check!) ook een eetstoornis hebben. En die staat niet op het lijstje van de vele diagnoses die in de loop der jaren de revue al hebben gepasseerd. En ook hier word ik erg verdrietig van.

Niet van het feit dat ik die diagnose (nog) niet heb, maar van het feit dat dit noodzakelijk is. En ik snap het wel hoor.. geld, DBC blablabla. Maar toegeven dat je veel te dik bent en dat je hulp nodig hebt omdat je het niet alleen kunt is al zó'n fucking moeilijke stap. Dat voelt als zo'n enorme nederlaag! Eigenlijk zou die stap op zich al voldoende moeten zijn.... maar is het dus niet.

Dit hele aanmeldingsproces heeft mijn wereld flink op z'n kop gezet en heeft me aan het denken gezet: waarom word ik hier nou zo verdrietig van?

En ik denk dat het er mee te maken heeft dat ik de dubbelheid van 'de wereld' weer eens niet snap.
Steeds opnieuw krijg ik te horen: wees gewoon wie je bent, dat is goed genoeg.

Maar is dat wel zo???
Toen ik 15 was werd ik voor het eerst (officieel) naar de psychiatrie gestuurd. Ik was mezelf....maar ik vertoonde gedrag waarvan mijn omgeving vond dat het niet door de beugel kon. Het gevolg was een verwijzing naar de psychiatrie. Hoeveel duidelijker kan de boodschap zijn: er is iets mis met jou, je bent niet zoals het hoort, je moet veranderen. Ik faalde in het leven...

Later werden er steeds labels op me geplakt. Nieuw persoon, nieuw label. En hoewel ik soms best 'blij' was met een label, gaf het ook keer op keer, los van de inhoud of de naam van het label,  weer de boodschap: er is iets mis met je, je doet het niet goed, je bent niet goed genoeg, je moet veranderen. Je faalt. En het enige dat ik steeds maar probeerde was om mezelf te zijn, al had ik geen clue wie of wat dat was.

En nu, 27 jaar later heb ik eindelijk een beetje een idee wie ik ben. In ieder geval heb ik na al die jaren zoeken een antwoord op de vraag WAT ik ben en begint het proces van WIE ik ben, ook eindelijk vorm te krijgen. Ik ben Mick, ik ben non-binair, geen vrouw, geen man, ik hoor stemmen, ik begrijp de wereld niet zo goed en de wereld mij niet. Ik ben erg op mezelf, ik hou van borduren, van films, ik kan schrijven en ik heb humor.
Eindelijk ben ik wie ik ben, en volgens de maatschappij zou dat goed genoeg moeten zijn.
Maar om nóg meer te worden wie ik ben, heb ik een nieuw label nodig. Een label waarvan ik behoorlijk zeker ben, dat het ECHT NIET bij me hoort. (Maar ik ben bereid om het op te laten plakken als dat me de hulp geeft die ik denk nodig te hebben.)

Maar toch..... een nieuw 'label'.... Maar een oh zo oude boodschap: er is iets mis met je, je bent niet goed genoeg. Je moet veranderen....Je faalt... nog steeds.

Wanneer mag ik écht zijn wie ik ben en wanneer is dat écht goed genoeg?
Want zolang mensen labels op me blijven plakken (ook al is het maar om financiering te krijgen), is die 'je bent goed zoals je bent' opmerking gewoon klinkklare bullshit.


foto: internet



21 juni 2018

Beter een verre buur dan een goede vriend....

Het is weer eens zover...
Mijn onder-onder buurman is weer op hol geslagen.

Een aantal jaar geleden kwam de onderste woning in mijn portiek leeg te staan. Vrij snel daarna kregen we te horen dat de woning verhuurd was, maar het eerste jaar (minstens) woonde er niemand. Iets dat ik, wonende in een stad waar best sprake is van enige 'woningnood' (als het over betaalbare huurwoningen gaat), best vreemd vond.

En dus besloot ik destijds eens poolshoogte te nemen en vertelde aan onze contactpersoon van de woningbouw vereniging, dat de woning wel verhuurd was, maar niet bewoond werd. Het enige dat deze mevrouw mij kon vertellen was, dat zij hiervan op de hoogte waren, dat het wel degelijk verhuurd was en dat er binnenkort ook daadwerkelijk een bewoner aanwezig zou zijn.
Waar maakte ik me destijds druk om.....

Die bewoner kwam er inderdaad en vanaf het moment dat hij er was, leverde het problemen op. Zijn naamplaatje heeft hij onmiddellijk van de deur verwijderd. Niemand weet wie hij is, hoe hij heet of hoe hij eruit ziet.

We weten echter wel allemaal hoe hij klinkt, want op zijn slechte dagen (of misschien zijn het zelfs wel zijn goede dagen, wie zal het zeggen) schreeuwt en gilt hij het hele huis bij elkaar. Hij slaat met de deuren en soms klinkt het echt alsof hij iemand wat aan gaat doen.
Probleem is echter dat er niet altijd iemand bij hem in zijn woning lijkt te zijn.

Hoe dan ook, het gedrag van deze meneer, levert mij (en ook andere buren) veel stress op.
Hij doet de deur niet open, dus met hem in gesprek gaan is niet echt een optie, nog los van het feit dat ik het zelf niet eens meer zou durven. Hij komt zelf ook nooit buiten, niet eens om zijn post uit de brievenbus te halen.

Dit zijn allemaal dingen die zijn (stokoude) moeder elke dag voor hem komt doen. Iedere dag komt ze aangeschuifeld met een tas vol boodschappen. Zodra ze binnen is, begint het geschreeuw en gegil en het met de deuren gooien. Zij doet zijn boodschappen, haalt de post uit de brievenbus, ze kookt een maaltijd voor hem, doet zijn was, zijn afwas. Als zij het pand verlaat is hij weer rustig(er).

Niet alleen zij heeft dit effect op hem, eigenlijk alles en iedereen die (verplicht) bij hem over de vloer komt. Sinds december vorig jaar heeft hij namelijk verplicht hulp en die laat hij meestal ook wel binnen. Vóór die tijd stond hij wel ingeschreven bij de hulpverlening, maar stond hij bekend als een 'zorgmijder'. Zodra de hulpverlening binnen komt begint het feest weer opnieuw. En zij gaan vrij snel weg, maar meneer gaat dan vervolgens de hele dag door met zijn geschreeuw.

Nu snap ik best dat het niet helemaal goed gaat met deze meneer. En daar heb ik als GGZ patiënt best begrip voor. Maar ook aan mijn begrip komt een einde. En niet alleen aan die van mij. Het is zelfs zó ver dat zijn directe buurvrouw op dit moment (dmv een urgentie aanvraag) aan het verhuizen is, omdat ze de overlast van hem niet meer trekt...

Zijn buien triggeren veel in mij en maken dat mijn eigen welzijn 'in gevaar komt'. En dat vind ik niet ok!

En dus zijn er al heel wat gesprekken, mails, brieven tussen woningbouw en wijkagent heen en weer gegaan. De politie wordt met regelmaat gebeld, maar meneer is ook heel slim. Hij heeft een neus voor de komst van politie, want zodra die in de buurt komen, dan is hij stil. Hij KAN het dus wel. Hij is niet dusdanig 'verward' dat hij zijn gedrag niet kan stoppen en er geen controle over heeft, want op deze momenten gedraagt hij zich 'keurig'. Daardoor heeft de politie nog nooit daadwerkelijke overlast kunnen constateren. En dat is rete frustrerend voor ons als medebewoners.

Gisteren was het weer zo ver, en na dagen van geschreeuw en met de deuren slaan, besloot dit keer een andere buur (dan ik) de politie in te schakelen. Ze kwam me vertellen dat ze om 19.30u de melding had gedaan.
Om 20.43u verliet moeder het huis en werd het weer rustig. Om 20.50u arriveerde de politie om geluidsoverlast te 'constateren', maar ja, die was 80 minuten na de melding inmiddels over.
Dus om 20.58u zaten de agenten weer in de auto en gingen (met spoed) op weg naar een andere melding. En ik bekeek het vanaf mijn balkon en de moed zakte (wederom) in mijn schoenen.

Met de wijkagent is destijds afgesproken dat we moeten blijven melden, omdat het feit door hun 'geconstateerd' moet worden. Er is ook afgesproken dat ze niet voor de deur moeten parkeren, maar aan het begin van de straat en niet met toeters en bellen aan moeten komen, want zoals ik al zei: hij kan wel degelijk schakelen en is dan poeslief en stil...
Maar ook gisteren parkeerden ze weer recht voor het raam....

Vanochtend besloot ik (inmiddels) mijn vriend, de wijkagent weer op te zoeken, want echt, ik zit aan mijn tax! Mijn onderbuurvrouw besloot mee te gaan en dus zaten we er dit keer samen.

We kregen exact hetzelfde verhaal te horen als de vorige keer dat ik er zat... Blijven melden bij de politie, blijven melden bij de woningbouw. Ik (de agent) ga de woningbouw aan zijn jasje trekken, ik ga de zorginstelling inschakelen, en ik ga opschalen naar het Veiligheidshuis.... Mooie woorden, maar het voelt zo ontzettend als gebakken lucht....
Vorige keer is er inderdaad wel iets gedaan en het ging een hele tijd (2 maanden) wat beter. Daarvan zat hij overigens 1 maand in de kliniek, maar ach... een kniesoor die daarop let.

En nu, terwijl ik dit zit te typen, is hij wederom bezig... En ik weet het niet meer. Ik wil de politie niet meer bellen, ik ben er klaar mee. Maar ik krijg inmiddels wel moordneigingen en ben ineens dol op mijn valium tabletten, waar ik eerst nauwelijks gebruik van wilde maken. Ik vind het moeilijk om mijn huis uit te gaan, wat heel dubbel is, want ik wil ook weg van dit gezeik, maar ik laat me niet wegpesten door een 'verwarde man' (zoals de politie hem noemt)..

En steeds opnieuw gaat het weer over 'het welzijn van meneer' en ik word inmiddels woedend als ik het hoor. Ja ik snap dat het niet zo goed gaat met het welzijn van meneer. Meneer krijgt aan alle kanten de hand boven het hoofd gehouden want tja, meneer is kwetsbaar.....
Maar ik zit niet voor niks, net als meneer, ook de hele dag thuis, ik ben ook kwetsbaar. Net als mijn onderbuurvrouw, en haar directe buurman.

Steeds weer gaat het over 'het welzijn van meneer'....
Wanneer gaat men ook eens oog hebben voor het welzijn van alle andere (kwetsbare) bewoners???

foto: internet


13 juni 2018

Lesley en het mysterie van het Bijtbordje...

Een tijdje geleden hadden we hier in huis (of hoofd, het is maar hoe je het bekijkt) weer eens drama
Nu komt dat wel vaker voor, immers, met zoveel verschillende leeftijdscategorieën in één hoofd, loopt er (communicatief) wel eens wat mis, maar de ene keer levert het meer drama op dan de andere keer.

Dit keer was het drama HEEL ERG GROOT.
Als er al veel (spannende) dingen tegelijk gebeuren, dan is de kans op drama een stuk groter dan wanneer alles relatief 'normaal' en gladjes verloopt. Maar zelfs wanneer IK denk dat alles koek en ei is, dan nog kan dat voor de verschillende bewoners van mijn hoofd nog een hele andere zaak zijn.

Zo dus ook laatst...

Tijdens de enorme stapel afwas, die ik al een week aan het verzamelen was, verwondde ik mijn vinger aan iets scherps. Ik kon niet vinden waaraan ik mijn vinger had opengehaald, maar er zat toch echt een gemeen wondje, dus iets was er niet helemaal goed gegaan.

Nu zet ik me persoonlijk wel snel over dit soort gebeurtenissen heen, maar jongste telg Lesley is niet altijd zo snel klaar om ergens overheen te stappen. Minion en/of prinsessen pleisters doen wonderen, maar ze lossen nou eenmaal niet alle wereldproblemen op.

Hoe dan ook, het wondje bleek al gauw vergeten en het was al lang en breed genezen. Eind goed al goed zou je denken.

Tot op een ochtend, waarop ik toch al niet zo heel geduldig was, Lesley begon te vertellen over een 'Bijtbordje'.
Omdat ik toch af en toe vind dat ik haar moet wijzen op haar (soms heel hardnekkige) 'taalfoutjes' vertelde ik haar, dat het geen Bijtbordje was, maar een Ontbijtbordje. Maar Lesley hield voet bij stuk en riep: "Nee, nee, nee. Een Bijtbordje, ik weet het zeker!"

Nogmaals en met nog minder geduld, wijs ik haar erop dat zoiets niet bestaat en dat het goede woord Ontbijtbordje is. Maar ook Lesley's geduld met mij is soms eindig alleen wordt zij niet kribbig zoals ik, maar gaat hysterisch huilen. En dat is dan weer iets waarvan alle hoofd-bewoners op hol slaan.

Ik vraag haar waarom ze nou zo vreselijk moet huilen, dat het helemaal niet zo erg is als ze af en toe iets verkeerd zegt, dat ze dan weer iets bij kan leren (iets wat ze graag wil). Maar ik zei uiteraard weer het verkeerde en luid hysterisch snikkend denk ik iets te verstaan in de trant van: "het is wel een Bijtbordje, jij glooft mij noo-hoo-hooit".

Ik besluit het op te geven en zeg: Ok, jij denkt dat wij een Bijtbordje hebben, maar ik weet niet wat je daar dan mee bedoelt. Ze vertelt me opgelucht dat ze het kan laten zien. En dus sjok ik met tegenzin naar de keuken, waar ze me naartoe wil hebben.
Ik open op commando mijn keukenkastje, waar (zoals verwacht) de Ontbijtbordjes staan en ze vertelt me welk bordje ik moet hebben, welk bordje het bewuste Bijtbordje is.

Ik pak het op, zucht diep en zeg: maar Lesley, dit is toch net zoals de andere kleine bordjes een Ontbijtbordje? Ik snap het niet?
Lesley zegt: "maar deze kan bij-hij-ten! Die heeft in jouw vinger gebijt!"
Ik wil het bordje terugzetten, me er bij neerleggend dat haar fantasie op hol geslagen is met de woorden: Bordjes kunnen niet bijten, die hebben geen tanden.

Lesley wordt heel enthousiast, neemt mijn lijf over, moet lachen en zegt: "Welles!! Deze heeft wel tanden en daarom is het een Bijtbordje." Ze draait het bordje om en ik zie inderdaad twee scherpe 'tandjes'...

Verdorie...ze had alwéér gelijk!
Het mysterie van het Bijtbordje is ontrafeld...

foto: eigen baksel