15 september 2017

Rust in de tent!

Waar ik aan denk?
 Tja, aan iets waar ik al langere tijd mee worstel.

Zoals sommige mensen misschien wel weten, heb ik één hele grote hobby, namelijk: borduren.
En ja, daar worden vaak grappen over gemaakt, maar mij geeft het veel rust. Ik moet namelijk tellen en me concentreren en dat zorgt ervoor dat ik niet al te veel kan denken, en zelfs dan denk ik nog té veel.

Ruim 15 weken geleden heb ik me enthousiast ingeschreven voor een zogenaamd 'mystery borduur project'. En vol goede moed ging ik daarmee aan de slag.

Een voor mij onbekend patroon, was 'in stukken gehakt' en iedere week zou je een 'blok' krijgen, dat je dan een week later af moest hebben. Je moest er dan een foto van plaatsen en dan kreeg je de volgende zondag weer een nieuw blok. En dat dan 25 weken lang.

Ik begon vol goede moed en zag het als een avontuur.

Omdat je niet weet wat het gaat worden, kan het twee kanten op: het kan mooi worden, of het kan niet jouw smaak zijn. Maar ja, that's all in the game!

Maar het avontuur begon me steeds minder te bevallen. Ik begon me te ergeren aan de vele regels die er steeds opnieuw weer bij kwamen, en die naar believen veranderd werden als dat beter uitkwam voor de persoon in kwestie. Ik ergerde me aan zo veel dingen en het plezier was eigenlijk al lang weg. Bijna de hele week was ik bezig aan een project dat ik eigenlijk al lang niet meer leuk vond, door het gezeur eromheen.

Maar ja.... Ik ben opgevoed met de slogan: "je maakt af waar je aan begint". En ook hier vond ik dat van toepassing. Bovendien vond ik het zonde van het garen, het doek en de tijd die er al in zat.

Toen van de week iemand gestopt was omdat ze 'het niet mooi vond worden', en deze persoon onmiddellijk uit de groep gegooid werd, brak er iets in mij.

Vandaag sprak ik over 'het gedoe' met mijn psycholoog (zo hoog zat het me) en ze hoorde me aan en haar mond viel zo'n beetje open van verbazing toen ze hoorde wat er allemaal speelde. Ze vroeg me waarom ik niet gewoon stopte. Maar ja, daar zat dat zinnetje 'je maakt af waar je aan begint' weer aan de weg.

Maar ze had wel gelijk, en dat weet ik ook. Ik ben mijn tijd aan het verdoen met iets dat ik eigenlijk niet meer leuk vind. Ik werk aan iets waarvan ik weet dat ik er nooit iets mee ga doen. Ik heb er geen plezier meer in en het kost me bergen met energie. Lijkt me logisch toch??

En dus heb ik zojuist de knoop doorgehakt en daad bij woord gevoegd, ik heb me uitgeschreven van het project en ook van de daarbij horende borduurgroep. En guess what??? Het geeft nu al rust!

Geen gezeik meer, geen drama meer en eindelijk weer werken aan leuke dingen!!!
Klaar met drama en machtsspelletjes.


foto: tot zover mijn project... de vuilnisbak was er blij mee. 

6 september 2017

Zoektocht naar mezelf....

Het is vandaag exact een jaar geleden dat ik begon aan mijn 'officiële zoektocht naar mezelf'.
Op zes september 2016, na lang wachten, was het zo ver: ik had mijn allereerste afspraak op receptie K van het Vumc in Amsterdam, ook wel de genderpoli genoemd.

En oh, wat was ik zenuwachtig. Zouden ze me wel serieus nemen? Zouden ze me niet meteen wegsturen als ze zouden horen van m'n psychiatrisch heden en verleden? 
En al die bijbehorende overwegingen: ga ik open kaart spelen, zal ik dat wel of niet zeggen? Dit wel, dat niet. Enzovoorts.

Die lange wachtlijst had ook voordelen, die ik overigens nu pas zie. Doordat je lang moet wachten, ben je min of meer gedwongen om zelf op onderzoek uit te gaan: wie ben ik, waar hoor ik, wat wil ik? 
En toen ik op die bewuste dag in september binnenstapte, wist ik dan ook heel zeker wat ik was en wat ik wilde. En misschien nóg wel duidelijker, wat ik NIET wilde.

Ik zag mezelf als transman: iemand die bij de geboorte op grond van de uiterlijke geslachtskenmerken tot vrouw benoemd is, maar zich in alles man voelt.
En mijn grote wens was: niet meer ongesteld worden en dus dat hele kippenhok eruit en geen borsten meer hebben. Ik wilde niet in transitie (in de volksmond het akelige: 'omgebouwd worden') en ik wilde geen hormonen. Als dat eenmaal gedaan was, zou ik eindelijk mezelf kunnen zijn en eindelijk gelukkig zijn? Duidelijk en simpel toch???

Nu zijn we exact een jaar, maar nog niet zo heel veel stappen verder. Het is een traject en het traject gaat langzaam. Ik heb maximaal één gesprek per maand. En als je bedenkt dat er na dat allereerste gesprek weer drie maanden gewacht moest worden en de psycholoog ook een paar keer ziek was, dan snap je dat er nog niet zoveel gesprekken geweest zijn. 

Dat traject mag dan langzaam gaan en het mag erop lijken alsof het niet vooruit komt en er niks verandert. In mijn hoofd ligt dat toch net wat anders.

Als je me nu vraagt hoe ik mezelf zie, dan is mijn antwoord heel anders dan een jaar geleden. 
Ik beschouw mezelf nu niet langer als transman, maar als non-binair, oftewel ergens tussen man en vrouw in, oftewel: geen van beiden.
Hoe kun je nou in één jaar tijd compleet veranderen in het beeld en gevoel wat/wie je bent? Voor mij is dat antwoord simpel. Als je niet genoeg informatie hebt en zelf ook het gevoel hebt dat er eigenlijk maar twee keuzes zijn (man of vrouw) en je voelt je absoluut niet het ene, dan moet je wel het andere zijn. Simpel toch?
Wist ik veel dat er meer smaken waren dan vanille en chocolade... er bleken nog zoveel meer smaken!  En zo is het ook met gender. Er is meer tussen hemel en aarde dan man of vrouw.

Nu ik meer informatie heb en krijg en geholpen wordt in mijn zoektocht, kan ik mijn beeld van wie/wat ik ben bijstellen. En dat heb ik dan ook gedaan: ik ben non binair. 

Toen ik vorig jaar binnenkwam wist ik ook wat ik lichamelijk wel en niet wilde, maar ook dat is drastisch veranderd. Het hele kippenhok eruit? Ach.... ik kan ook goed leven met eens in de zoveel tijd de prikpil te halen. Die zorgt ook dat ik niet meer ongesteld word en dát was tenslotte de wens. En ook hier geldt weer: gebrek aan informatie. Ik dacht dat ik, om dat doel te bereiken (niet meer menstrueren), maar één optie had, namelijk de boel eruit laten halen. Maar dat is dus niet zo!

En die borsten eraf? Ook daar ben ik inmiddels niet meer zo zeker van, want als dat zo is, zou ik dan met ontbloot bovenlijf op het strand rond durven lopen? Het antwoord is nee. Waarom niet? Omdat de rest van mijn lijf dan niet klopt met dit plaatje (geen borsten).

Dus nu worstel ik met de vraag: wanneer klopt voor jou het plaatje wel? Wat moet er lichamelijk wel of niet gebeuren om het plaatje kloppend te maken. Hoe ziet dat ideale plaatje eruit? En om heel eerlijk te zijn: ik weet het (nog) niet!

Wat ik wel weet, is dat ik in 2015 een boek ging schrijven. Iets dat voor mij alleen mogelijk was, als ik dat onder een andere naam zou doen. Ik koos toen mijn gewenste mannelijke naam: Mick. En zo kwam het boek ook op de wereld, geschreven door Mick.
Het is nooit mijn bedoeling geweest om als Mick door het leven te gaan. Maar ik wilde wel ervaren en uitproberen hoe het zou voelen om als Mick, hem en hij door het leven te gaan. En dat heb ik nu (op sommige plekken) gedaan...

Maar dat is het ook niet helemaal. Ik was niet ontevreden met mijn meisjes naam, en nog niet. Een naam is maar een naam. Het bijbehorende mevrouw, dáár wil ik vanaf, en het liefst ook van zij en haar. Maar dat schijnt verwarrend te zijn voor de buitenwereld (moet je nagaan hoe dat voor mij is).

En soms voelt het alsof ik niet meer terug kan naar mijn oude naam. Terwijl ik op sommige plekken ook niet Mick kan zijn. En dat vind ik heel ingewikkeld. 
Ik ben het allebei, mijn oude naam (die ik hier bewust niet noem omdat ik blijf schrijven als Mick en de meeste mensen de naam toch wel kennen) en Mick.

Laatst kreeg ik de reactie van iemand: "tja, ik kan het niet meer volgen hoor!" En dat deed pijn....
Ik snap dat jij het niet kan volgen, dat het voor jou onduidelijk is. Maar (zonder verwijt overigens) heb je enig idee hoe ingewikkeld het voor mijzelf is?

Maar goed, een jaar verder nu. Er is weinig en toch heel erg veel veranderd. En hoewel de vorig jaar nog zo gewenste veranderingen er waarschijnlijk nooit gaan komen, blijf ik mijn zoektocht samen met het Vumc voorlopig wel vervolgen. Want pas nu, kom ik tot de vragen waar ik écht over na moet denken... dat plaatje. En hoe dat kloppend te maken.

De illusie, dat als de buitenkant maar eenmaal in het plaatje past, dat ik dan gelukkig zou zijn, heb ik laten varen. Geluk gaat niet komen van het plaatje aan de buitenkant. Het plaatje in mijn hoofd, dat verder niemand kan zien en waar dus ook niemand me mee kan helpen, moet gaan kloppen. En dat is hard werken!


foto: made by me, myself and I.

28 augustus 2017

Problemen...oplossen?

Een aantal maanden geleden kreeg ik de schrik van mijn leven, toen ik te horen kreeg dat ik geopereerd moest worden. Het was maar goed dat het niet mijn hart betrof, want anders was de operatie door een acute hartverzakking niet meer nodig geweest.

Hoewel ik in het verleden genoeg medische handelingen heb doorstaan, was een operatie onder algehele narcose een nieuw dingetje om toe te voegen aan mijn ervaringen lijstje.

De ervaringen die ik tot dat moment in diverse ziekenhuizen had opgedaan, waren niet allemaal even positief. Sterker nog: de meeste ervaringen waren negatief. Maar dat is misschien wel het lot dat je als (voormalig) zelfbeschadigend mens en ook nog eens psychiatrisch patiënt over je heen krijgt. Als je jezelf pijn doet, om welke reden dan ook, dan schijnen fatsoensnormen en een menselijke behandeling niet meer op het prioriteitenlijstje van het personeel te staan en als je psychiatrische problemen hebt, ben je blijkbaar immuun voor lichamelijke kwalen en ziektes. 
Kortom, ik heb er best wat nare ervaringen op zitten.

Maar goed, terug naar wat ik wilde schrijven.
In april werd ik geopereerd aan mijn galblaas. Niks psychiatrisch dus, al werd wel weer de hele (verouderde!) riedel doorgestuurd in de verwijsbrief, met als gevolg, dat ik vanaf minuut één eigenlijk al anders behandeld werd, dan een persoon met dezelfde lichamelijke klachten, zonder psychiatrische diagno(n)se(ns).

Sinds die operatie en de daaropvolgende opnameperiode, ben ik weliswaar van mijn buikpijn af, maar ik kreeg er nachtmerries (of flashbacks?) voor terug. 
Nachtmerries over de uitslaapkamer, met dokter Frankenstein en zijn Igor, maar ook nachtmerries over de talrijke akelige momenten op de afdeling. Maar de meest ingrijpende en meerdere keren per nacht terugkerende nachtmerrie is die van de uitslaapkamer. 

Je kunt dus stellen, dat deze operatie en opname voor mij nogal traumatiserend waren. En trauma's..... die hadden we nog niet genoeg, zullen we maar zeggen. 

Ik vond mezelf een aansteller want wie houdt er nou nachtmerries over aan een uitslaapkamer? En dus durfde ik het niet goed tegen mensen te vertellen. 

Maar als je continu 'tijd kwijt raakt', grote gaten in je geheugen krijgt omdat je veel dissocieert en dit aan een oplettende woonbegeleider vertelt, neemt hij geen genoegen met mijn 'luchtigheid' en vraagt door. Wat is er aan de hand, waardoor ik zoveel tijd kwijt raak? Is er tijdens zijn vakantie iets ergs of iets naars gebeurd? Het antwoord is nee. Ik slaap gewoon slecht, heel slecht. 
En ook met dit antwoord neemt hij (gelukkig) geen genoegen en vraagt verder. Uiteindelijk vertel ik over de nachtmerries, of flashbacks, want hoe weet ik nou of dat wat ik in die 'dromen' zie wel of niet waar is? Er zijn zoveel stukken rondom die operatie en opname weg uit mijn geheugen?

Het maakt eigenlijk ook niet zoveel uit of het wel of niet 'echt' is wat ik in die dromen zie, het gevoel erbij is levensecht. 

Nachtmerries en flashbacks zijn voor mij geen onbekenden. Ik heb er eigenlijk het grootste deel van mijn leven last van gehad. En op een bepaald punt, ben ik medicijnen gaan slikken, die me hielpen en de nachtmerries en flashbacks 'tegengingen'. 
Nadeel was alleen dat er een stofje in zat waar ik niet zo goed tegen kon, dus om de zoveel tijd moest ik een tijd stoppen omdat ik er letterlijk ziek van werd. 

Een paar jaar geleden, besloot ik om er helemaal mee te stoppen en tot mijn grote verbazing (en een enorme verandering in mijn zogenaamde 'slaap hygiëne') bleek ik zonder te kunnen en namen de nare dromen en flashbacks af. Het werd draaglijk. 

Maar nu, is het dat eigenlijk niet meer.
En ik kan nu natuurlijk weer teruggrijpen naar de medicijnen ik destijds had, want ik weet 'dat het werkt', maar ik denk zelf, dat het ook op een heel andere manier op te lossen is.

En dus vertelde ik mijn begeleider vandaag over mijn gedachte hierover. Ik denk namelijk dat als ik terug zou mogen naar die uitslaapkamer en met eigen ogen zou mogen zien hoe het er nu echt uit ziet en eraan toe gaat daar, dat ik misschien het beeld dat ik in mijn hoofd heb zitten, kan veranderen. En als ik dat plaatje kan veranderen, tja.... daar kan geen pil tegenop.
Maar hoe pak je zoiets aan?

Toeval wil, dat mijn begeleider een verpleegkundige op die uitslaapkamer kent en met een paar appjes heen en weer, is het geregeld. Ik mag binnenkort komen kijken naar 'mijn ergste nachtmerrie'.
En ergens ben ik er blij om, want ik ben ervan overtuigd dat het mijn (of in ieder geval toch dit specifieke) probleem gaat oplossen.

Dus tja.... fingers crossed. Maandag is het zo ver. 
Eens kijken of die dokter Frankenstein met zijn Igor uit mijn dromen, daadwerkelijk bestaan.



foto: internet

18 augustus 2017

Iets met eerlijkheid....

Op alweer een regenachtige dag, begint mijn maag om een uur of twee te knorren. Dat is niks geks, aangezien ik vergeten ben om er eerder vandaag wat voedsel in te stoppen. Tja, dan krijg je dat...
En omdat ik vandaag al veel (nuttigs) gedaan heb, besluit ik mezelf te trakteren op een vers hard broodje! Eén kleine complicatie: die heb ik niet in huis en dus sjok ik op mijn gemakje, via een omweg langs de brievenbus, naar onze supersonische pas verbouwde supermarkt!

En terwijl ik kwam voor een simpel hard broodje (of twee) kom ik toch weer met een redelijk vol mandje bij de snelkassa aan. Want zo gaat dat nu eenmaal met mij in mijn supersonisch verbouwde supermarkt, met heel veel aanbod en reclames die ook nog eens aanwezig zijn...

Vóór mij loopt een moeder met een heel druk en tevens heel schattig zoontje. In zijn knuistje een overheerlijke (dure) rol koekjes geklemd. Hij heeft wel smaak, en weet wat lekker/fijn is, dat moet ik toegeven.

Maar wat hij niet zo fijn vindt, is dat hij moet wachten in de rij, zelfs bij de snelkassa. En dus sprint hij tussen alle wachtende mensen door, zo naar buiten. Mama doet een tevergeefse, maar ook niet zo'n krachtige poging om hem terug te roepen, maar het kereltje luistert niet en gaat voor de ingang in een plas regen op en neer staan springen.

En vanaf dat moment ben ik heel erg benieuwd wat er gaat gebeuren. En zoals dat altijd gaat in mijn hoofd, neem ik ook onmiddellijk alle mogelijke scenario's met (mijn) bijbehorende handelingen alvast door.

En dan is het moment daar. Is het een eerlijke moeder of niet?
Het antwoord is: nee, dat is ze niet. Ze zegt niet tegen de caissière dat haar zoontje de rol koekjes gejat heeft (want dat is wat het is, ook al is hij klein, druk en schattig). En in mijn hoofd gaat het met een razend tempo tekeer: moet ik er wel iets van zeggen of niet, wel of niet, wel of niet.

Maar dan vergeet de caissière haar vijf cent terug te geven en ze laat op een behoorlijk heftige manier weten dat ze daar niet zo van gediend is. Mijn woede bereikt inmiddels bijna het kookpunt, maar ik hou me in.

Als de moeder de winkel uit stampt en ik aan de beurt ben, vraag ik aan de caissière of ze weet dat het jongetje een pak koekjes in zijn hand had. Ze kijkt ze na, en zegt "nee, dat wist ik niet. Nou ja, dan heeft ze vandaag geluk gehad."
En ik kan het niet laten om te zeggen: "oh, gaat dat zo? Dat is goed om te weten voor een volgende keer."

En daar meen ik geen reet van, want ik loop nog terug als ik er achter kom dat ik vijf cent teveel heb terug gekregen, maar toch, ik kan niet tegen onrecht. En dit is niet eerlijk, dus onrecht.

Als ik buiten kom, staat moeder nog steeds aan de arm van zoonlief te sjorren in een poging hem mee te krijgen, de rol koekjes nog steeds in zijn knuistje geklemd.

En wederom kan ik het niet laten en zeg (trillend van boosheid en angst) tegen haar: "Je hebt best lef hè, moeilijk doen over vijf cent terwijl je weet dat je zoontje nog het een en ander in zijn handen had, waar je niet voor betaald hebt."

Moeder weet inderdaad heel goed waar ik het over heb en zegt me dat het niet haar probleem is als het personeel niet goed oplet, "dat is HUN zaak, niet de mijne"...
En dus antwoord ik: "dat klopt, maar je zoontje leren wat goed en fout is, is volgens mij jouw taak."

En om meer woede (in mij en vermoedelijk ook bij de moeder in kwestie) te voorkomen, loop ik maar door, begeleid door een scheldkanonnade van moeder.

Zoontje liet van schrik zijn rol met koekjes in de plas vallen...
Net goed....

foto: GEJAT van internet!


7 augustus 2017

De wereld van Lesley....

Dat ik stemmen hoor, zou inmiddels niks nieuws meer moeten zijn. Dat ik dat meestal niet zo'n probleem vind en mijn stemmen ook voor geen goud zou willen missen, zou ook niet meer nieuw moeten zijn. En dat de jongste telg in mijn hoofd Lesley heet, zou inmiddels ook bekend mogen zijn.

Mocht dat niet het geval zijn, dan zal ik haar even aan u voorstellen.
Lesley is een heel groot meisje van zes jaar oud, aldus haar zelf. Soms is ze ineens even zeven en als je vraagt naar de reden hiervoor, dan krijg je al gauw te horen dat "zes heel stom is".  Maar gelukkig duurt dat nooit zo lang en is ze na een uurtje gewoon weer lekker zes.

Overigens zegt ze zelf dat ze zes is, maar emotioneel is ze dat nog lang niet en zit ze meer rond een jaar of drie, of zelfs nog jonger. Maar..... Lesley is dus een heel groot meisje.

Lesley houdt van kwebbelen, van honden en van de hele dag "waarom????" vragen. En eerlijk is eerlijk, de ene dag heb ik daar meer geduld voor dan de andere dag.

Al dat gekwebbel levert soms best leuke situaties op, vooral ook omdat Lesley dingen heel letterlijk kan nemen en soms haar eigen woordenschat heeft. Zo is een 'dokter' steevast een 'dochter' en kan ze heel boos worden als het in 'Zwitsalland' niet naar baby's ruikt, maar naar stinkende kaasfondue!

Vandaag hadden we weer even zo'n Lesley momentje.
En dat wil ik graag met u delen.

Vanochtend probeerde ik te bedenken wat ik vanavond wilde eten en dus maakte ik een tour door de keuken om te zien wat er allemaal nog in huis was. Ineens zegt Lesley: "oh, ik vind Pakistaan best lekker hoor!" Ik vraag haar wat ze precies lekker vindt en zegt nogmaals een beetje ongeduldig "pakistaa-haan". Ok, en dus leg ik Lesleys Pakistaan glimlachend klaar op het aanrecht....

Omdat ik het zelf best grappig vond, besloot ik er een berichtje over op Facebook te zetten, je moet immers iets als je niet direct mensen in de buurt hebt om dingen mee te delen. En zo begonnen we, of beter gezegd, gingen we verder met onze dag.

Om een uur of zeven kwam er een 'Whatsapp' berichtje binnen met de vraag: "En was de Pakistaan lekker?" Wederom moet ik glimlachen en ik stel de vraag aan Lesley.

Ik vraag of ze een antwoord wil sturen en dit is wat ik terug mag sturen: "Ja, hij was lekker knalperig* want we hadden hem in de oven gedaan!"

Al gauw kwam er een Whatsapp berichtje terug met de vraag of de persoon in kwestie Amnesty International in moest gaan schakelen.

Want tja, met Lesley in de buurt is geen Pakistaan meer veilig!

* geen typefout.

foto: (internet) de Pakistaan in kwestie....
ook wel Pastinaak genoemd... 




5 augustus 2017

Een nutteloze dag?!?

Het is koud en nat buiten. De regen klettert al het grootste deel van de dag tegen de ruiten.
Een echte Hollandse zomerdag, zullen we maar zeggen. 

En ik? Ik heb een nutteloze dag. 
Ik lig half aangekleed en half in mijn pyjama op de bank. Drink liters witte thee en water, terwijl ik me tegoed doe aan veel te veel afleveringen van de serie 'The Fosters'. 

Ondertussen borduur ik me suf, aan een project dat ik écht heel erg fijn vind om te doen. 
Ik vind het mooi om te zien hoe borduren eigenlijk een soort van schilderen met draadjes is en er langzaam maar zeker een mooi 'schilderij' begint te ontstaan. 

Voor ik het door heb, is het tijd om iets te eten te maken en dus hak ik wat groenten en aardappels in stukken, sprenkel wat olie en kruiden erover en schuif het in de oven. Drie kwartier later werk ik, nog steeds serie kijkend, mijn snel bereide maaltijd naar binnen, om daarna gauw, letterlijk en figuurlijk, de draad weer op te pakken en verder te borduren. De afwas??? Ach, dat komt wel weer een keer.

Ik heb vandaag niks aan het huishouden gedaan en geen stap buiten de deur gezet, zelfs niet om mijn verplichte Pokemon te vangen of om een verplichte Pokestop te bezoeken. En dat is erg jammer, want ik zat bijna aan de zeven dagen (en dan krijg je een beloning). Pech gehad..... ik zal mijn beloning mislopen en opnieuw moeten beginnen, maar ik leg me er bij neer. 

Vandaag is een nutteloze dag: een dag waarop niets moet, behalve gewoon 'zijn' en genieten van alles wat ik fijn vind. 

Sommige mensen vinden dit soort dagen tijdsverspilling, wanneer ik ze erover vertel. En misschien is het dat ook wel. Ik noem het immers zelf ook nutteloos. 

Maar voor mij zijn dagen als dit onmisbaar. Ik kan er intens van genieten, maar buiten dat, heb ik het gewoon ook keihard nodig om mijn batterij weer op te laden! 

Voor mij zijn dit soort dagen ook een enorme leerschool, want ik vind het erg moeilijk om geen doelen te hebben op een dag. Een doel geeft 'nut' aan een dag, dus een dag zonder doelen, vind ik moeilijk om door te komen, laat staan om ervan te genieten. 

Dus tja, laten we het eens hebben over wat nutteloos is en wat niet? Want ik kan eigenlijk niks belangrijkers bedenken dan gewoon 'zijn'en het opladen van een batterij.

We kunnen immers niet allemaal Duracell konijnen zijn!


foto: Internet

31 juli 2017

Waarom gender neutrale taal wel degelijk belangrijk is....

In de afgelopen week kwam het, voor veel mensen schokkende, bericht van de NS, dat zij in de toekomst hun reizigers op een gender neutrale manier willen aanspreken. In plaats van 'beste dames en heren' nu dus 'beste reizigers'. En meteen barstte er een soort van 'rel' uit.

Wat een onzin, helemaal niet nodig, doe normaal!  Enzovoorts.
De grappen konden uiteraard ook niet uitblijven en bij het zien van die grappen, kan ik het niet helpen dat ik er toch enigszins verdrietig van werd. 

Het feit dat iets voor jou persoonlijk geen probleem is, wil niet zeggen dat het geen probleem is!
Daarom was ik ook heel blij met een messenger berichtje van iemand die ik nog nooit 'live' ontmoet heb. We volgen elkaar op Facebook. 
Zij gaf aan ook het nut niet zo in te zien van gender neutrale taal en vroeg mij, aangezien ik transgender ben en mezelf als non binair (dus noch man, noch vrouw) beschouw, of ik kon uitleggen waarom gender neutrale taal wel degelijk belangrijk is. "Want ook als transgender ben je toch man of vrouw?"

En ik denk dat deze persoon hier exact de spijker op de kop sloeg en duidelijk maakt waar het om gaat: gebrek aan kennis! En dat kan ik op zich niemand kwalijk nemen.

Transgenders zijn steeds meer in de media te vinden en dat is super! Maar wat er gebeurt is, dat er slechts een heel klein deel van de 'transgender populatie' in beeld wordt gebracht, namelijk de mensen die 'geboren zijn in het verkeerde lichaam' en van geslacht wisselen. Om maar even een woord te bedenken: binaire transgenders. Mensen die van het ene uiterste van de lijn, switchen naar het andere uiterste. Man of vrouw. En ja, in die zin, klopt het dat je dan weer man of vrouw bent. 

Maar dit is slechts een kleine groep van de transgenders. Het merendeel van de 'transgender populatie' bestaat uit mensen die zich 'ergens tussenin' bevinden. Mensen die zichzelf niet man of vrouw voelen, of allebei, of af en toe het een en af en toe het ander. Hier zijn weer heel veel verschillende termen voor, die ik jullie zal besparen (kennis moet geleidelijk gedeeld worden, zeg maar). Ik vang deze mensen even onder één noemer: non binair. 

Voor deze mensen is die nieuwe benaming belangrijk, omdat zij door de huidige woorden buitengesloten worden. Zij voelen zich geen dame, geen heer. 

En ik begrijp heel goed, dat mensen die zich prima voelen met het aan hun toegewezen geslacht, zich helemaal niks kunnen voorstellen bij het feit dat er mensen zijn die zich niet man of vrouw voelen. En dat snap ik en daar kan ik eigenlijk maar één zinnig ding op zeggen, namelijk: gefeliciteerd, je hebt ZEKER geen last van genderdysforie!

Maar ik denk dat ook deze mensen, het misschien toch wel begrijpen. 
Stel je bent een man, je ziet er (in jouw ogen) uit als man, je voelt je in alles man. Maar de buitenwereld noemt je steevast een vrouw. Je verbetert ze, zegt dat je toch echt een man was, de laatste keer dat je het checkte, maar toch gebeurt het keer op keer. (Omgekeerd kan natuurlijk ook)
En in zekere zin, wen je er misschien aan, of lukt het je om het naast je neer te leggen. Maar ergens van binnen, raakt het je toch, want je BENT geen vrouw, je bent een man.

Dit is wat non binaire mensen ervaren als het steeds weer gaat over mannen of vrouwen. Niet allemaal overigens, maar de meeste wel.

Dat er nieuwe taal gezocht wordt is op zich wel logisch, want hij/zij en hem/haar kloppen dan ook niet meer. Een voorstel is geloof ik het gebruik van hen/hun. En eerlijk is eerlijk, ik vind dat zelf ook rete ingewikkeld. Maar waarom niet proberen? 

Ik persoonlijk vind het vooral belangrijk dat mensen hun best doen om het goed te doen. Als er iets is dat ik niet wil, is het dat mensen compleet dichtklappen uit angst om het fout te doen. Het is niet erg als je je vergist: zeg sorry, verbeter jezelf en probeer het opnieuw! Een nieuwe taal leren is moeilijk en gaat niet zonder het maken van fouten! Maar oefening baart kunst! 

"Maar hoe weet ik nou hoe iemand genoemd wil worden?"
Goede vraag, dat weet je op zich ook niet! Dus is er maar één ding mogelijk: vraag het (op een fatsoenlijke manier)! Of hou je oren en ogen open. Mensen zullen je verbeteren als je het 'fout' doet. Sta ervoor open en doe je best, meer kun je niet doen. 

En ook na deze tekst, kan ik me voorstellen dat het voor veel mensen een ver van hun bed show is en blijft. Dat het heel moeilijk te snappen is. Ik denk zelf dat er maar één manier is om iets dat je niet begrijpt, te gaan snappen en dat is het stellen van vragen en open en eerlijke conversaties voeren. 
Daarom was ik ook zo blij met de vraag van deze persoon en ons digitale gesprek dat hierop volgde. 
Dus vraagsteller, dank je wel! Je weet wie je bent! 

Ik zou willen dat meer mensen een voorbeeld aan je zouden nemen en zouden vragen om uitleg. 
Een mens is immers nooit te oud om te leren!


foto: internet