What's in a name? .... oftewel een verhaaltje over dead names en vergissen.

Een tijdje geleden ging ik samen met mijn Sportmaatje naar de gym. Dat doen we wel vaker, dus dat is op zich niks nieuws. Wat wel nieuw was, was dat ík voor de verandering eens een bekende tegenkwam. Terwijl ik stond te bedenken waar ik mee wilde gaan beginnen, stond er een dame me heel intens aan te kijken, terwijl ze vriendelijk naar me lachte. Ik wist dat ik haar kende, maar kon alleen even niet bedenken wáár ik haar precies van kende (of wie het was).

Op dat moment kwam ze naar me toe gelopen en vroeg me, in het bijzijn van Sportmaatje: "was jij niet Sandra*?" Op dat moment herinnerde ik me precies wie deze dame was en ja ze had gelijk... Ik was ooit Sandra.

Eén van mijn 'grootste angsten' werd op dit moment even werkelijkheid: mijn vorige en huidige leven kruisten elkaars pad. En dat vond ik enorm vervelend.
Mocht je het gemist hebben, of nieuw zijn hier: ik ben niet altijd Mick geweest. Ik ben 'als Sandra geboren', ben transgender en ben in transitie. Daar ben ik nogal laat in mijn leven mee begonnen, dus er is een vrij groot tijdperk Sandra en een vrij klein tijdperk Mick. En deze dame stamde dus uit het Sandra tijdperk. 

Deze dame was tijdens mijn studie een goede vriendin van me, maar zoals dat wel vaker gaat na verloop van tijd: we zijn elkaar uit het oog verloren en hadden geen contact meer. Op zich vond ik het best leuk om haar weer te zien en hebben we even bij gekletst, maar tegelijkertijd heeft deze situatie heel veel in mij losgemaakt waar ik stiekem best wel last van heb, omdat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan.

Veel trans personen die hun naam wijzigen, verwijzen naar hun oude naam als hun 'dead name'. Die persoon bestaat voor hen niet meer en die naam hoeft dus niet meer genoemd te worden als het over hen gaat. Velen van hen worden ook heel verdrietig als die naam wel gebruikt wordt. En dat hoef je verder niet te snappen, maar als je gender dysforie hebt, dan gaat de vlieger 'het is maar een naam' niet echt op. Het gebruik van die oude naam, doet dan intens veel pijn en zorgt voor veel verdriet en andere nare gevoelens. 
Ikzelf heb geen hekel aan mijn oude naam. Ik heb er ruim 40 jaar naar geluisterd (of niet) en het is deel van wie ik was en dus ben. Maar ik stel het wel heel erg op prijs als mensen me gewoon bij de naam noemen die ik momenteel gebruik en die officieel op mijn paspoort staat. Vergist iemand zich (per ongeluk of expres, want ja, je hebt ook gewoon jerks die dat expres blijven doen), dan doet dat toch pijn, niet zozeer vanwege de naam, maar om andere redenen.

Deze situatie in de gym was ongemakkelijk. 
Nu ben ik vrij open over eigenlijk alles en Sportbuddy weet van mijn trans zijn. Maar stel dat hij dat niet geweten had? Dan had deze dame me onbewust en onbedoeld ge-out en in een heel gevaarlijke situatie kunnen brengen. Niet iedereen vindt het namelijk even tof om erachter te komen dat iemand niet is wie of wat hij zegt te zijn. En als mensen zich belazerd voelen, dan kan dat wel eens heel naar (met geweld) uit pakken. 

Als je me nu zou vragen hoe ze het dan anders had kunnen aanpakken, dan denk ik dat mijn antwoord zou zijn dat ze de vraag anders had kunnen formuleren. We kenden elkaar van een studie, dus dan zou de vraag 'goh, ken ik jou toevallig van die en die studie in die en die stad?'. Dat is neutraler en dan geef je me de ruimte om wel of niet te delen wat ik kwijt wil of kan op dat moment. Maar ja, dat gebeurde niet en deze situatie houdt mijn brein nog steeds bezig.

_________________________________________________________

Ik ben zelf heel blij met de naam die ik voor mezelf heb uitgekozen. Ik houd het hier voor het gemak even op de naam Mick. Ik vind de naam bij me passen, het voelt als een soort van lekker zittende jas. Ik voel me er comfortabel bij en ik ben er inmiddels aan gewend. Waar ik in het begin nog wel eens vergat te reageren als iemand Mick riep, heb ik dat nu niet meer. Ik heb me de naam als het ware eigen gemaakt en dat voelt goed. Ik heb mezelf ook nooit meer echt vergist. Alleen als ik over een situatie van vroeger vertelde, dan wist ik niet zo goed of ik (bij mensen die het wisten) Sandra moest zeggen of Mick. Het is namelijk niet zo dat Sandra niet meer bestaat, Sandra is nu gewoon onderdeel van Mick en zal dat ook altijd blijven. Dus ook in die situaties praat ik nu over Mick ipv Sandra.

Maar na deze gym situatie, gebeurde er ineens iets vreemds. Zo stuurde ik iemand een berichtje en zag ik nog net op tijd, voor ik het verzonden had, dat ik met Sandra had ondertekend. En weer even later moest ik me aan iemand voorstellen en flapte ik er Sandra uit en wist daar nog net op tijd Mick van te maken. En hier raakte ik heel erg van in de war!

Ik ging aan mezelf twijfelen: had ik dan toch de verkeerde beslissing gemaakt? Stond ik tóch niet achter mijn veranderingen? Twijfelde ik aan mijn beslissing? Had ik er spijt van? Waarom zou ik me anders ineens vergissen? Ik kwam er niet goed uit en daar werd ik echt heel somber van!

Ik weet diep van binnen dat ik nergens spijt van heb en dat ik ábsoluut de juiste beslissing heb genomen! Maar toch vreten dit soort 'foutjes' aan me. Waarom maak ik die nu ineens en voorheen niet? Het laat me niet los en ik kan er niet echt met iemand over praten die begrijpt waarom het me zo bezig houdt en waarom het zo belangrijk voor me is. 'Het is maar een naam', ja, dat klopt, maar blijkbaar toch niet, het is veel meer dan dat!

Zoals het met alles in mijn leven gaat, kan ik niet stoppen met hier over na te denken. 

Ik heb geen spijt, maar waarom gebeurt het dan toch? En hoe meer ik hier over na denk, hoe vaker mensen om me heen (die me goed kennen) zich ineens vergissen (in naam, in voornaamwoorden, in mevrouw/meneer). Hoe dan?

Ik heb eigenlijk juist het gevoel dat ik lekker in mijn vel zit en heel comfortabel ben met wie en wat ik nu ben. Ik ben gewoon ik en dat is helemaal oké. Ik voel juist niet meer zo de noodzaak om overal uit te leggen hoe het zit. Ik ben Mick, ik ben ik en meer hoef je niet te weten. En ik vraag me nu serieus af, of het zo zou kunnen zijn dat ik zó comfortabel met mezelf geworden ben, dat Sandra of Mick niet meer uitmaakt? Tenslotte ben ik ze allebei. Sandra is niet verdwenen. Mick is geen compleet nieuwe persoon, we zijn dezelfde persoon. Alleen is Mick de veel vrolijkere, zelfverzekerdere versie van Sandra. Een soort van Sandra 2.0 met de naam Mick?

Zou dat het zijn? Ik weet het niet en ik pieker me suf, want toen gisteren iemand die me erg goed kent en me heel dierbaar is zich vergiste en per ongeluk toch 'hallo Sandra' schreef, voelde elke vezel in mijn lijf zich ouderwets verdrietig. En ik weet dat deze persoon het niet expres deed, maar dat weten verandert helaas niks aan mijn gevoel.

Zou er ooit een dag komen waarop ik hier niet meer tegenaan ga lopen?
Ik weet het niet, maar ik hoop het wel.

afbeelding gemaakt met ChatGPT

*omdat ik zoveel mogelijk anoniem probeer te blijven hier, is Sandra (net als Mick overigens) niet mijn echte naam.

In de naam van God/Allah…. Oftewel ik begrijp er niks van….

Op zaterdagavond 25 Juli 2026 vond er in Berlijn, de jaarlijkse Pride Parade plaats, net zoals dat ieder jaar ook hier in Amsterdam plaatsvindt. 

Ik denk niet dat ik iemand hoef uit te leggen wat een Pride Parade is, want zo ongeveer iedereen heeft er wel een beeld van en een mening over. Ik vond hier (ok, een ietwat ongewone site voor deze info, dat geef ik toe) een beschrijving die ik wel kon waarderen en die volgens mij ook wel duidelijk is, voor het geval dat er toch nog iemand onder een steen geleefd heeft en uitleg nodig heeft:

De Pride Parade is een doorlopende manifestatie die zichzelf niet uitsluitend beschouwt als een evenement, maar als een krachtig statement voor inclusie en gelijke behandeling. In de basis is het een grote optocht door straten, vergezeld door muziek, dans en creatieve uitingen. Maar achter de vlaggen en kostuums schuilt een bredere boodschap: iedereen verdient veiligheid, waardigheid en de vrijheid om jezelf te zijn. Hoewel de term Pride parade vaak wordt gebruikt, zien veel steden de parade als een onderdeel van een groter Pride-festival en een teken van solidariteit binnen de LGBTQ+-gemeenschap.

Het is dus veel meer dan feestende, extravagant uitgedoste, uitgelaten, losgelagen, LGBTQIA+ mensen (op boten en) in de straten, het is ook een protest om te strijden voor gelijke rechten, behandeling en om te mogen zijn wie je bent, lief te hebben wie je liefhebt en om stil te staan bij wie er allemaal gestreden hebben om dit tot nu toe al voor elkaar te krijgen.

Er is van alle kanten veel kritiek op dit soort evenementen. Eigenlijk op alles wat met LGBTQIA+ te maken heeft. 'Waarom moeten ze het ons zo opdringen?', 'Iedereen mag van mij zijn wie ze zijn, maar.....',  'Waarom is zo'n dag, week of event überhaupt nodig? Daarmee maak je jezelf juist een uitzondering terwijl je zo graag gelijk wil zijn' enz. Ik kan er zo nog een aantal opnoemen, maar ik kan er de energie even niet voor opbrengen.

Goed... terug naar Berlijn. Daar was dus zo'n Pride Parade en een 21 jarige jongeman, genaamd Abdul Ballout besloot om met een bestelbus op een groep feestende mensen in te rijden en later (of daarvoor, dat wordt me niet helemaal duidelijk ook nog wat mensen te steken). Hij richtte in ieder geval een ravage aan. Er viel zeker één dode en minstens 29 gewonden.

De politie sprak van een islamistische terreurdaad. Ik dacht dat het een typefout was en dat men islamitisch bedoelde, maar er is klaarblijkelijk een enorm verschil tussen deze twee, dat werd hier goed uitgelegd: 

"Islamitisch is een term die duidt op alles wat te maken heeft met de beleving van de islam. Daarnaast is er islamistisch, wat verwijst naar een heel conservatieve en fundamentalistische visie op de islam, waarin de islam alle aspecten van het leven en de samenleving omvat." 

Abdul was (want hij is zondagavond door de politie doodgeschoten) een jonge Moslim. Hij was bekend bij het gerecht, omdat hij zich al eerder geprobeerd had aan te sluiten bij de Islamitische Staat (IS) en kwam net uit een jeugdinrichting.  

Ik was in shock toen ik erover hoorde en behoorlijk in de war en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Ik snap sowieso niet zo goed hoe mensen zoveel haat kunnen voelen voor iets waar ze feitelijk geen last van hebben, maar goed.

Ik vind dit heel ingewikkeld. Als het een islamistische terreurdaad wordt genoemd, dan betekent dat dus dat de aanslag heeft plaatsgevonden vanuit religieus oogpunt. Dus dat deze actie waarschijnlijk in de ogen van deze Abdul een goed plan was in de ogen van zijn God, die we Allah noemen. En daar krijgt mijn brein dus absolute error van. 

Ik ben geen theoloog, ik heb me niet verdiept in de islam of in de Koran, maar ik ben eens op internet gaan zoeken wat de islam of hun heilige boek, de Koran, nu eigenlijk over homoseksualiteit zegt/vindt. En voor de eenvoud heb ik de andere letters van de regenboog maar even niet meegenomen, daarvoor zal ongetwijfeld hetzelfde gelden. Ik heb mijn informatie dus via Google, en ik weet dat daar fouten in staan. Maar dit is nu eenmaal waar mijn brein het even mee moet doen.

Wat ik vond, is dat de traditionele islam homoseksuele handelingen beschouwt als niet toegestaan, maar dat de meningen en praktijken verschillen per stroming en per cultuur.

Als je dan gaat kijken naar hoe de Koran kijkt naar homoseksualiteit dan keuren de heilige teksten homoseksuele handelingen af en wordt de daad volgens de religieuze (traditionele) wet, de Sharia, gezien als een zonde of een overtreding. De Koran zelf schrijft geen strafmaat voor, maar (ingewikkeld verhaal) volgens de Sharia zouden de straffen variëren van geseling en gevangenisstraf, tot de doodstraf.
Kanttekening: het gaat hier om homoseksuele handelingen, dus niet over het gevoel op zich.

Niet mals dus en eigenlijk best wel heftig.

Vervolgens ben ik eens gaan zoeken naar wat de Koran en de Sharia te zeggen hebben over het opzettelijk doden (wat een aanslag is) van een medemens. Daarover kunnen we kort zijn: het wordt gezien als een van de allergrootste zonden die men kan begaan en de dader wacht de hel en de toorn van Allah. Kortom, samengevat: als je iemand dood maakt vindt Allah dat niet goed en is hij voor altijd boos op je.

En hier raakt mijn hoofd dus volledig in de war. Hoe kun je denken dat je je God blij maakt door op een groepje feestende homo's (enz) in te rijden, waarvan jij denkt dat God vindt dat ze zondig zijn, maar daar zelf een doodzonde voor begaan? Wat is de logica? Ik snap het niet? Echt niet!

En voordat iedereen/veel mensen weer gaan vallen over het feit dat 'alleen moslims dit soort dingen doen', dat is natuurlijk bullshit, want ook in het christendom, in ons eigen kikkerlandje en boerenstamppot geloof, is men vaak fel tegen LGBTQIA+ en alles wat daarmee te maken heeft. Dus dit is echt niet islam eigen. 
In elk geloof/religie zijn er tolerante mensen en intolerante mensen, extreme mensen en minder extreme mensen. Dus mocht je het gevoel hebben dat ik hier de islam probeer zwart te maken, dan begrijp je me verkeerd. 

Ik probeer alleen maar in mijn hoofd te verklaren hoe iemand kan denken dat als je 'zondaars' straft met een zonde (los van welke religie dan ook), dat je denkt dat je dan maar een haar beter bent dan de zondaars die je 'gestraft' hebt en kan denken dat God/Allah of welke God dan ook trots op je gaat zijn? Hoe dan? 

Ik merk dat ik erg in de war ben van dit alles en dat het me niet los laat. Dat ik me er druk om maak, er verdrietig van word. En als ik dat probeer te delen met mensen om me heen, dan krijg ik te horen dat ik me niet zo druk moet maken, 'ik was immers niet in Berlijn' en 'dit heeft niks met mij te maken'. 

Maar sorry, nee ik was niet in Berlijn, en dit heeft in theorie niet met mij persoonlijk te maken, maar ik val ook onder die LGBTQIA+ groep, dus het heeft wel degelijk met mij te maken!

Dat is zo'n opmerking als 'al die transgenders zijn ziek in hun hoofd, nee maar jij niet, jij bent ok'. Het feit dat je mij persoonlijk kent en me dus niet over één kam scheert met 'al die' transgenders die gek zouden zijn, maakt jou hypocriet! Als je mij normaal vindt, puur omdat je denkt dat je me kent, maar die anderen niet, omdat je hen niet kent, dat is raar! Ik ben niet anders dan die anderen, we blijven dezelfde groep.

Nou ja, ik merk dat ik niet zo goed duidelijk kan maken wat ik bedoel, maar mocht iemand zich nog steeds afvragen waarom zo'n Pride Parade/ Pride Event nodig is in onze oh zo tolerante maatschappij, dan denk ik dat deze aanslag (en al het andere geweld tegen LGBTQIA+ mensen) een goed beeld geeft van het waarom...

foto: gevonden en opgeslagen via Facebook
 (bron voor mij verder onbekend)

Je hebt van die dagen..... oftewel een minder leuke dag in het hoofd van deze stemmenhoorder.

Vandaag is een ultieme ROTdag. En eigenlijk bedoel ik een ander drie letterige krachtterm, maar om nóg meer drama in mijn hoofd te voorkomen, hou ik het even op 'rot'.

Vandaag is zo'n dag waarvan ik liever niet hardop toe geef dat ik dit soort dagen nog wel eens heb. Het gaat immers goed met me en dat betekent voor de meeste mensen in de wereld om me heen, dat ik nergens meer last van zou moeten hebben en dat het altijd maar goed gaat, anders ben je niet 'hersteld' (voor zover je dat ooit kunt zijn, maar dat is een andere discussie) en gewoon nog 'ziek'. Maar feit is dat ik het vandaag zwaar heb. Heel Zwaar.

Hoe dat komt? Nou, dat zal ik eens vertellen, maar dat had u denk ik ook wel al verwacht....

Afgelopen nacht was het in mijn gezellige volksbuurt wijkje weer eens raak en om iets na 1u vannacht werd ik abrupt gewekt door een heuse explosie, waarvan je eigenlijk meteen weet: hier is iets flink mis. 
Ik sprong uit m'n bed (want hé trauma modus geactiveerd), zocht m'n bril en een broek en ging het balkon op om te kijken, luisteren en ruiken. 

Al gauw was duidelijk dat ik niet de enige was die wakker was geworden en ik vroeg aan een buurman op straat wat die explosie was. Hij wist het niet maar zei dat het wel leek op een gasexplosie. Op dat moment hoorde ik geschreeuw en besloot ik om zelf ook maar even naar beneden te gaan. Oké, misschien een beetje ramptoerist spelen, maar vooral ook zodat mijn hoofd het plaatje duidelijker krijgt van wat er gebeurd is, waardoor de stress en de angst wat omlaag gaan, althans, dat is altijd de hoop. Als ik weet wat er aan de hand is, kan ik het beter plaatsen en word ik doorgaans rustiger. 

Ik rook brand, dat was overduidelijk, maar het bleek geen huis te zijn (gelukkig!) maar 'gewoon' een auto. Nu gebeurt dat hier een paar keer per jaar, dus daar ben ik op zich aan gewend (voor zover je daaraan kúnt wennen) maar deze knal klonk echt niet zoals een 'normale' auto die in de fik vliegt (en ik vind het ernstig dat ik moet toegeven dat ik inmiddels weet hoe dat klinkt). 

Maar goed, ik liep een stukje verder en zag met eigen ogen wat er aan de hand was en op veilige afstand bleef ik even kijken. Terug naar binnen gaan, om rustig verder te slapen zou immers tóch geen optie zijn, want iedereen in mij was wakker, alert en op ieders eigen wijze van streek. 
Uiteindelijk kwam de brandweer en ben ik naar binnen gegaan. 

Slapen lukte niet, dus heb ik op het balkon gezeten, scrollend op m'n telefoon terwijl ik een soort van zittend buffet was voor de muggen. 

Rond een uur of vier ben ik terug in slaap gevallen, maar mijn brein stond (nog meer dan anders) op standje alert. Dus toen een van mijn gezellige flatgenoten om 4.21u bedacht dat het wel weer eens tijd was om met luid gerinkel nog wat extra glas toe te voegen aan de (door deze persoon) reeds rijkelijk van glas voorziene straat, zat ik wederom rechtop in m'n bed en werd al snel duidelijk dat slapen er niet meer in zat: Jongste Stemmetje was zo vreselijk  over de zeik en in paniek dat ik die echt niet meer rustig ging krijgen. En dus haalde ik m'n tablet tevoorschijn en luisterde een boek terwijl ik spelletjes deed.

Toen het eindelijk 7u was, mocht ik van mezelf mijn bed uit en deed ik mijn best om de dag op te starten. Maar Jongste Stemmetje was nog steeds compleet over de zeik en er was geen land met haar te bezeilen. Jongste Puber was vooral boos omdat hij normaal niet van mij op straat mag gaan kijken als er iets gebeurt, maar zelf deed ik dat dus wel en dat is niet eerlijk. En daar had hij gelijk in, dat is in zijn ogen ook niet eerlijk. Ikzelf, die ook lichtelijk geïrriteerd was door het gebrek aan slaap, teveel adrenaline en zoveel intern gezeik op de vroege ochtend probeerde hem nog duidelijk te maken dat hij eigenlijk niet moest zeuren (ook met die woorden, niet handig dat geef ik toe) omdat hij het nu wél van dichterbij had kunnen zien. Maar hij besloot dat hij BOOS was en dat vooral ook ging blijven. En ook hij werd al gauw onmogelijk en de combinatie van deze twee is als olie op het vuur gooien, om maar bij het brand thema te blijven, het werd er dus niet gezelliger of rustiger op. 
Hoe langer dit duurde, hoe geïrriteerder en bozer ook Oudste Puber werd en mijn energie was vóór 9u minstens voor de komende week opgebruikt.

En dan volgt er dus een moeilijke dag waarin ik echt niet meer weet hoe ik het op kan lossen.
Waarin ik mijn hoofd weer tegen de muur wil slaan om rust te krijgen.
Een dag waarop ik absoluut niet de de controle heb en compleet wanhopig ben en de stemmen de overhand hebben.
Waar het minste of geringste om me heen mijn overprikkelde brein me in huilen uit doet barsten.
Waar ik me nergens op kan concentreren.
Waar ik op de bank hang en voor me uitstaar, omdat meer dan hangen en staren niet mogelijk meer is. 
Waar ik niks leuk vind.
Waar geluid en licht pijn doen aan mijn hersenen. 
Waar ik continu sirenes hoor, maar niet weet of dat in of buiten mijn hoofd is en ik dat niet gecheckt krijg.
Waar alles, maar dan ook alles me de stuipen op het lijf jaagt (geluid, licht, geur, gevoel).
Maar rustig worden of slapen nog steeds niet lukt.

Een 'ziekenhuis' afspraak hebben (waar je lang op hebt moeten wachten dus die je niet wil afzeggen) waar je met een onbekende man in het donker moet zitten, terwijl hij (ook na drie keer corrigeren) maar het lokale dialect tegen je blijft wauwelen, wat je normaal prima verstaat, maar nu als Swahili in je oren klinkt. Je geen idee hebt wat hij met je gaat doen en hij dat ook niet echt vertelt (of misschien wel?) waardoor de angst nog verder stijgt, je koppijn krijgt en hij vervolgens 8x met een flits in je ogen flitst waardoor je denkt dat je hersenen open splijten. 

Ondertussen kreeg ik nog meer koppijn en moest ik alle zeilen bij zetten en vechten tegen het wegraken, omdat ik aan alle kanten zwaar overprikkeld was. Maar niemand die dat aan de buitenkant ziet en ik die niet meer in staat ben om nog iets te zeggen en dus ging ik door (het is niet dat ik echt een keuze had).

Met bonkend en zwaar jankend hoofd naar huis slenteren, je vergissen in het portaal, vervolgens in verdieping, maar toch je woning bereiken en daar letterlijk in de gang instorten en op de grond blijven liggen. Na een tijdje op handen en knieën naar m'n slaapkamer gekropen, daar mijn  Knuffel Nijlpaard van het bed getrokken en met hem in de kleerkast gekropen, wat (ook na 45 jaar) nog steeds mijn veilige plek blijkt te zijn, waar ik wacht tot er iets gebeurt zodat ik deze dag kan afronden. 

Dat gebeurde, ik viel een uurtje in slaap. Niet dat het nu veel rustiger is in mijn hoofd. De kids zijn nog steeds van streek en dat zal ook nog wel een tijdje duren, maar de hoofdpijn is iets minder waardoor ik weer een beetje (zelf) kan nadenken.

Dus tja.... Zo'n dag dus.
Ze zijn er nog steeds, al is het steeds minder en weet ik heel goed dat ze ook weer over gaan.
Maar dat maakt het niet makkelijker of aangenamer.

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Fingers crossed dat het vannacht rustig blijft, want ik weet momenteel écht niet of ik nóg zo'n dag aan kan.

foto: gemaakt met ChatGPT

Let’s talk about…. Ja, wat eigenlijk? Oftewel in transitie met een hoofd vol stemmen.

Ik heb lang nagedacht of ik dit blogje wil schrijven of niet. Of nou ja, niet zozeer schrijven, want dat wil ik zeker, maar of ik het ook met de wereld wil delen aangezien het over iets heel erg persoonlijk gaat, namelijk seksualiteit. Dus als je dat niet wilt weten, dan is dit het moment om weg te klikken.    

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik stemmen hoor, en in transitie ben. En dat is best een interessante, maar soms ook een ingewikkelde combinatie. Vandaag wil ik jullie een kijkje geven, in de complexiteit van het hebben van verschillende leeftijdscategorieën in je hoofd en een van de (bij) werkingen van de testosteron. 

Een van de dingen die (in ieder geval bij mij) het meest is veranderd sinds het begin van de testosteron, is het feit dat ik ineens een libido kreeg. Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens het gesprek met de psycholoog waarin ze je voorbereiden op wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren als je aan de hormonen gaat en wat je daarvan vindt: “oh, dat libido daar maak ik me niet zo'n zorgen om. Ik ben namelijk zo aseksueel als de pest.” 

Maar goed, ongeveer een week na de start van de hormonen moest ik erg lachen om die opmerking van mezelf.… 

Ik kreeg een libido, en als je geen partner hebt, dan zul je andere manieren moeten bedenken om daar iets mee te doen. Want dit niet doen, dat is écht geen optie met de testosteron die door je lijf giert. En dus werd solo seks, oftewel masturberen, een vrij regelmatige bezigheid hier in huis. 

Ik heb twee pubers in mijn hoofd, Jongste Puber van 12 (maar emotioneel veel jonger) en Oudste Puber van 16 (ook emotioneel veel jonger) die mij beiden over kunnen nemen en zelfstandig kunnen functioneren. (Sommige mensen noemen dit alters, of persoonlijkheden). 

Beide heren moesten voorafgaand aan de transitie in het algemeen en de testosteron in het bijzonder helemaal niks hebben van alles wat ook maar een beetje naar romantiek of seks neigde. Als er op tv gezoend werd, dan begonnen de heren in mijn hoofd te giechelen als pubermeisje en kots geluiden te maken. Ze vonden het echt helemaal niks. 

Maar toen de hormonen hun werk gingen doen, veranderde de zestienjarige in een echte puber. Ineens veranderde IEWWW BAH in heel veel nieuwsgierigheid. Hij kreeg interesse in porno, en ging zelf uitproberen wat er nou zo bijzonder of lekker was aan masturberen. 

De twaalfjarige, had niet zo goed door wat er allemaal gebeurde, maar wilde niet onderdoen voor Oudste Puber en sprak heel stoer met hem mee over dingen die hij eigenlijk niet begreep. Oudste Puber was nieuwsgierig en ging op onderzoek uit en dat is schijnbaar heel erg gezond en normaal. Maar hoe normaal seks, masturberen en alles daaromheen ook is, of zou moeten zijn, het beestje bij de naam noemen is tot op heden een groot probleem. 

Beide heren (en dus met name Oudste Puber) ontwikkelden hun eigen taal. Zo heet masturberen ‘spareribs doen’, een orgasme ‘spareribs hebben/krijgen’, geil zijn heet ‘lekkere kriebels hebben’ en lichamelijk opgewonden zijn heet ‘nat en plak’* en in die bewoordingen, wordt er in mijn hoofd en met de beide Woonbegeleiders af en toe (of wat regelmatiger) over gecommuniceerd. 

In het begin was met name Oudste Puber erg in de war van alles wat er wel niet gebeurde in en aan ons lijf. Maar inmiddels heeft hij z’n draai gevonden en lijkt hij het wat beter te snappen. Meestal dan, want net op het moment dat je denkt, hij begrijpt het, volgt er de volgende dag een vraag of opmerking dat je denkt misschien toch niet helemaal. 

Maar dan is er ook nog Jongste Puber. Ook hij is nieuwsgierig, maar niet zozeer naar seks, maar meer naar wat Oudste Puber (en ik zelf) uitspoken. Al gauw werd duidelijk, dat ook hij last heeft van de hormonen, maar op een heel andere manier dan Oudste Puber en ik. 

Jongste Puber heeft af en toe naar eigen zeggen ‘een lekker gevoel in zijn buik’. Als we hem vragen waar zit dat lekkere gevoel dan, dan wijst hij op een plekje boven onze navel. Terwijl als we diezelfde vraag aan Oudste Puber zouden stellen, dan wijst die onmiddellijk naar ons kruis. 

Jongste Puber heeft per ongeluk ontdekt, dat als hij dat lekkere gevoel in zijn buik heeft en hij gaat liggen ‘wiebelen’, dat dat heel lekker aanvoelt en dat zijn buik op een gegeven moment dan op een heel fijne manier ontploft. Ook hier is op zich niks vreemds aan, want ook hele jonge kinderen masturberen zonder dat ze weten dat dit masturberen is, gewoon omdat het een lekker gevoel geeft los van het seksuele. En dit is waarschijnlijk (denk ik) ook bij Jongste Puber het geval. 

Waar Oudste Puber, wel degelijk nat wordt (want hé we hebben biologisch gezien een vrouwenlijf), wordt Jongste Puber dit helemaal niet, zelfs niet als ‘zijn buik ontploft’ (wat dus eigenlijk een orgasme is). Dit vond ik op zich best raar, omdat artsen altijd tegen mij zeiden ‘ jullie hebben één lijf, dus dat reageert gewoon op alles hetzelfde’. Maar die opmerking, die losstaat van deze situatie overigens, bracht mij heel erg aan het twijfelen. Want als dat zo is, zou het lijf van Jongste Puber tijdens het wiebelen toch hetzelfde moeten reageren als dat van Oudste Puber of mijzelf tijdens het masturberen? 

We legden die vraag voor aan de psychologen van de Genderpoli van het Vumc en zij legden die vraag weer voor aan een zogenaamde deskundige op het gebied van DIS** 

Het kwam er op neer dat ons gedeelde lijf wel degelijk op verschillende manieren kon reageren en dat in dit geval de ontwikkelingsfase van Jongste Puber een rol speelde en hij nog niet zover was dat hij/zijn brein/lijf echt gericht was op seksualiteit. Met andere woorden, hij wiebelt erop los omdat het lekker voelt, maar dat heeft bij hem geen enkele seksuele lading/betekenis. 

We hebben besloten om hem niet al te veel te vertellen over wat hij doet en wat hij voelt , maar ‘gewoon’ te reageren op wat hij vraagt. Aansluiten bij waar hij is. 

Afgelopen week kwam er ineens een vraag van Jongste Puber naar Woonbegeleidster. Hij wilde graag weten wat er in zijn buik zat dat kon ontploffen en waarom zijn hoofd dan rustig werd. Woonbegeleidster antwoordde hem: “Het voelt alsof er iets ontploft, maar er ontploft niets. Het zijn hormonen die dat gevoel geven en die hormonen zorgen er ook voor dat je hoofd rustiger wordt.” 

Voor Jongste Puber was dat op dat moment op zich duidelijk genoeg, maar ik merkte dat hij er toch nog erg mee bezig was. En dus besloot ik er zelf nog een stukje aan toe te voegen: Op het moment van de ontploffing in zijn buik komen er dus heel veel hormonen, kleine stofjes (of monstertjes), in zijn buik die héél hard gaan lopen feesten, waardoor hij een lekker gevoel heeft in zijn buik. Maar doordat ze zo klein zijn zijn ze heel snel uitgeput van het feesten en worden ze moe en vallen ze in slaap. Daardoor duurt dat lekkere gevoel maar kort en is hij daarna rustig/moe. 

We probeerden nog even uit of we de ‘grote mensen termen’ of de termen van Oudste Puber erin konden gooien, maar daarvoor is het klaarblijkelijk nog te vroeg. Stapje voor stapje dus, rustig aan.

Maar voorlopig zijn zijn vragen weer even beantwoord, terwijl het bij Oudste Puber juist weer een nieuwe golf van onrust en vragen oproept. Zo zie je maar weer, met een hoofd vol stemmen in transitie gaan/zijn is nóg minder saai dan dat het normaal al is. 

*hoe deze woorden zijn ontstaan is weer een verhaal apart. 

** DIS Dissociatieve Identiteits Stoornis, oftewel wat men vroeger een meervoudige persoonlijkheid noemde

***Diep respect voor mijn Woonbegeleiding die steeds opnieuw de tijd moeten/willen nemen om al hun vragen te beantwoorden, ook al hebben ze dat al 100x gedaan.

foto: gemaakt met Gemini

Grote bromweer…. Oftewel een verhaal over de schaduwkant van stemmen horen….

Heel veel jaren geleden, toen ik met grote regelmaat opgenomen werd in het (psychiatrisch) crisis centrum in de buurt, was er een verpleegkundige die me, toen ik terug kwam op de afdeling na een ‘interview’ in een comedy programma op tv, verweet dat ik altijd deed alsof stemmen horen één groot en grappig feest was. Dat bijna alle ‘serieuze’ stukjes, inclusief bijna het gehele verhaal van de (ook geïnterviewde) psychiater eruit ‘geknipt’ waren, deed haar mening over mij en mijn verhaal daar niet veranderen. Tja, misschien kwam het voor haar zo over, maar feit is dat in een comedy show, grapjes en luchtige opmerkingen een stuk ‘beter scoren’, dan alle drama en heftige dingen. Toch is die opmerking me al die tijd bij gebleven en niet altijd in positieve zin.

Ik weet dat ik (ook hier) meestal vertel over de grappige en lieve momenten met mijn stemmen. Maar dat wil niet zeggen dat de lastige, nare en ellendige momenten er niet zijn. Ik kies er alleen voor om me te focussen op de leuke momenten. Daar ga ik me zelf namelijk beter van voelen en ellende en drama is er immers al genoeg in de wereld.

Toch ga ik vandaag iets schrijven over één van de moeilijke momenten/situaties met m’n stemmen, die me tot op de dag van vandaag knettergek kunnen maken, zelfs al komt het, al die jaren, steeds opnieuw terug.

Het is namelijk weer zomer aan het worden en dat betekent periodes met zonnig, warm en benauwd weer. Nu ben ik persoonlijk meer een soort van ijsbeer type, ik hou vooral van kou en alles boven de 20° vind ik (en vooral mijn lijf) al snel te warm, maar helaas pindakaas, ik heb het niet altijd voor het zeggen. Warm, benauwd weer dus, gevolgd door de nodige onweersbuien. En dát zorgt dus iedere keer opnieuw voor de nodige onrust en drama in mijn hoofd.

Als je hier al wat langer mee leest, dan weet je dat ik diverse stemmen hoor, met allemaal verschillende leeftijden en 'ontwikkelingsniveaus'. Over het algemeen zijn we hier in Huize Mick allemaal emotioneel gezien een stuk(je) jonger dan onze kalenderleeftijd. En die verschillen kunnen nogal ingewikkeld zijn, omdat ze niet altijd overeenkomen.

Zo heb ik Jongste Stemmetje, een meisje van 6, maar emotioneel veel jonger. Jongste Puber van 12 en Oudste Puber van 16, beiden ook emotioneel een stuk jonger. En dan zijn er nog een aantal volwassen stemmen. En ik zelf natuurlijk... Soms zou ik dat bijna vergeten.

Jongste Stemmetje is doodsbang van, zoals zij het noemt: "Grote Bromweer!", door de meeste mensen ook wel gekend als 'onweer'. De flitsen zouden eventueel nog wel oké kunnen zijn, maar ze houdt écht niet van al dat harde gebrom. Hoe harder het gebrom, hoe groter de paniek. Begint het in de verte wat te rommelen, rijdt er een zware motor door de straat of staat de wind 'verkeerd' en stijgt er op het vliegveld een zwaar vliegtuig op, bereid je dan maar voor, want gegarandeerd raakt Jongste Stemmetje in paniek.

Paniek bij Jongste Stemmetje ziet er vooral uit als héél hard en veel hysterisch huilen, ontroostbaar zijn, onhandelbaar worden (niet meer kunnen en willen luisteren of meewerken). 
En op zich is dat allemaal logisch want ze heeft niet de taal en woorden om heel goed uit te drukken hoe (of wat) ze zich voelt, maar vervelend is het wel .

De twee Pubers en ikzelf daarentegen, zijn dol op onweer en dan vooral het bliksem gedeelte. Het is een soort van gratis vuurwerkshow van Moeder Natuur en vuurwerk is nou eenmaal iets wat ik (en de twee Pubers dus ook) heel gaaf vinden! 

En hier heb je dus een situatie waarbij verschillen niet met elkaar overeenkomen en waar het knap lastig wordt en waar ik echt regelmatig worstel met een dilemma. Bescherm ik Jongste Stemmetje en doen we er alles aan om het onweer te negeren: gordijnen dicht (wat je niet ziet bestaat immers niet), muziek hard aan, tv kijken enz, en verbied ik de Pubers om naar het bliksem spektakel te kijken?

De ervaring heeft me geleerd dat het laatste, de Pubers iets verbieden, averechts werkt. Dan nemen ze het van mij over en heb ik geen enkele controle meer op hoe het met Jongste Stemmetje gaat. Pubers zijn namelijk over het algemeen best 'egocentrische wezens' en houden niet zo veel rekening met anderen als dat botst met wat zij graag op dat moment willen. Daarin verschillen mijn interne pubers niet zo veel van lijfelijke pubers, denk ik.

Dus de laatste jaren probeer ik Jongste Stemmetje zo goed mogelijk voor te bereiden op de komst van haar gehate 'Grote Bromweer'. Ik leg uit dat er onweer gaat komen, dat ze niet bang hoeft te zijn, dat ze veilig is. Maar dat helpt niet echt heel veel. En dus hebben we in de loop der tijd wat andere voorzorgsmaatregelen genomen. 
Tegenwoordig, mogen er vier knuffels verzameld worden, die bij ons komen zitten om ons te beschermen (mijn bed is niet groot genoeg voor al haar knuffels), ze draagt een zonnebril tegen de flitsen en een noise cancelling headphone tegen het brommen en in het ergste geval gaan er ook nog 'monster sokken' aan onze voeten. 

Op deze manier kunnen de Pubers en ik gewoon naar buiten blijven kijken en houden we het voor Jongste Stemmetje ook zo veilig mogelijk (wat niet wegneemt dat ze tóch heel hard gaat huilen). 

Maar hoeveel maatregelen ik ook neem. De hysterie is en blijft rete-vermoeiend. Ik word er zelf héél moe van, maar ook de Pubers krijgen er al gauw genoeg van. Slapen is namelijk nauwelijks mogelijk en daar wordt echt niemand in mij vrolijker of vriendelijker van (ook Jongste Stemmetje zelf niet). En als je dan, zoals afgelopen week een aantal dagen en nachten achter elkaar hebt met onweer, dan kom ik wel op een punt waarop ik Jongste Stemmetje (en soms ook één of meerder Pubers) uit het raam zou willen gooien. 

Soms drijft het me echt tot waanzin en voel ik me wanhopig, hoe lang ik ook al met dit bijltje hak.

Dus tja, doe ik altijd alsof stemmen horen één groot, grappig feestje is? 
Kom dan vooral eens tijdens een onweersbui of de dag erna bij me langs, dan kun je zien dat het ook voor mij écht niet altijd is wat het lijkt.

Maar als je dat gezien zou hebben, dan snap je misschien wel beter waarom ik me vooral probeer te focussen op de grappige en leuke momenten.

foto: gemaakt met ChatGPT

 

Rozengeur (maar geen maneschijn)…. Oftewel: laten we de wereld een beetje mooier maken....

Met enige regelmaat loop ik een rondje door de buurt. En ook eergisteren was dat weer het geval. 
Als ik mijn straat uitloop en oversteek, kom ik al gauw terecht in een rustige wijk met 'nette 'huizen en grote tuinen. En als ik nog verder doorloop, dan loop ik de velden en akkers in. Kortom, genoeg moois te zien en genoeg afwisseling. 

Het was een mooie dag; strakke blauwe lucht, met her en der een verdwaald wolkje, krachtige zon, kortom, een lekker warme zomerdag. 

Vlak voordat ik het veld in wilde gaan, kwam ik langs een prachtige rozenstruik waar een kaartje in hing. Nieuwsgierig als ik ben, pakte ik het kaartje vast en las wat er op stond. In keurig cursief  'oudere mensen' handschrift stond er: " L.S. Deze rozenstruik wordt 'opgebonden' op 27 mei a.s. . Sorrie voor ongemak" En dan de naam van de afzender. 

Ik vond het hilarisch (en schattig). De rozen hingen inderdaad een beetje over de stoep heen, maar ze waren zó mooi, daar kon toch niemand letterlijk en figuurlijk over vallen, leek mij. Ik woon in de buurt en ik kan me veel meer ongemakkelijkere en lelijkere 'ongemakken' bedenken. 
Maar het briefje bleef een grote lach op mijn gezicht toveren, totdat ik thuis was. 

Toen ik 's avonds in mijn bed lag, bedacht ik dat ik er een kaartje bij wilde hangen en dus ging ik braaf naar mijn afspraak en daarna, koos ik een kaartje uit mijn verzameling en schreef er op: "Nooit geweten dat "overlast" zo mooi kon zijn! Bedankt!". En ik ondertekende met een smiley. 

Ik liep, in deze tropische temperaturen, met een grote glimlach m'n zelfde rondje en met een nóg grotere glimlach, maakte ik het kaartje aan de struik vast. En wederom liep ik glimlachend naar huis. Ik vond het zelf een leuk en geslaagd grapje en ik hoopte dat de eigenaar er ook wel om kon lachen.

Vandaag fietste ik met mijn Sportbuddy door die straat en ik vertelde hem over het briefje, mijn reactie en ik wilde het hem laten zien. 

Toen we erlangs fietsten, was ik blij te zien, dat zowel het originele kaartje, als dat van mij er nog hing. Maar toen we net de bocht om wilden gaan, zag ik dat er nóg iets opgeschreven was en het leek wel alsof er een afdruk van een rozenblaadje op zat. En dus sprong ik atletisch (nog zo'n hilarisch grapje van mezelf ;-) ) van mijn fiets en liep naar het kaartje toe. 

Wat ik voor rozenblaadje had aangezien, was een lippenstift afdruk ! En daaronder stond in het originele cursieve 'oudere mensen' handschrift: "Wat lief, en bedankt weer voor begrip."

Mijn dag was weer goed! En voor de derde dag op rij, ging ik met een grote glimlach terug naar huis. 

Laten we met z'n allen de wereld een beetje mooier maken, het is namelijk zó makkelijk!

foto: eigen creaties

Moederdag…. Oftewel: een verhaaltje over gemis….

Gisteren was het weer zover: Moederdag. Een dag die voor mij en vele anderen best ingewikkeld is. En het maakt blijkbaar niet uit hoe oud ik ben, ik kan er maar moeilijk aan wennen en lijk er elk jaar zelfs iets meer 'last' van te hebben.

Eigenlijk voel ik me niet helemaal 'gerechtigd' om dit stukje te schrijven. Veel (en steeds meer, want hé ik word nu eenmaal ouder) mensen om me heen, moeten hun moeder missen. Hun moeder is er niet meer, weggenomen door de dood en daar zijn ze erg verdrietig over. Bij sommigen gebeurde dat al heel jong, bij anderen wat recenter. Maar dat is niet de reden waarom Moederdag voor mij persoonlijk ingewikkeld is. 

Ik heb een 'moeder' en ze leeft ook nog steeds. Dus daar zou ik eigenlijk heel erg dankbaar voor moeten zijn. Sowieso krijg ik (nog steeds) best vaak de opmerking naar mijn hoofd geslingerd dat je respect moet hebben voor je ouders, het oh zo befaamde 'eert uw vader en uw moeder'. Maar feit is dat ik het niet kan. Ik kan geen/erg weinig respect opbrengen voor mijn moeder en eren doe ik haar zeer zeker niet. Maakt me dat ondankbaar? Misschien, maar wellicht zijn de mensen die dit soort uitspraken doen zonder iemands verhaal of achtergrond te kennen wel erg kortzichtig?

Ooit kreeg ik weer eens een nieuwe Woonbegeleider, die me tijdens zijn allereerste bezoek (en tevens allereerste en allerlaatste ontmoeting) vertelde, dat ik respect moest hebben voor mijn ouders en dankbaar moest zijn dat zij me op de wereld gezet hadden. Die opmerking viel bij mij 'niet helemaal lekker' (understatement of the year) en vrij snel daarna kwam een vervanger een poging doen om dit 'lastige mens' te begeleiden.

Respect is in mijn ogen iets wat je in eerste instantie krijgt, maar om het te houden, moet je ook een beetje je best doen. Respect is in mijn ogen ook wederzijds, geef je het, dan krijg je het en andersom. Maar geef je het niet? Of doe je iets dat het (gevoel van) respect beschadigt, dan zul je het terug moeten verdienen. En in sommige gevallen, gebeurt dat zó vaak of zó heftig, dat het niet meer terug te verdienen valt. 

Voor mij valt mijn moeder onder de laatste categorie. En ja, ik zie dat ze momenteel haar best doet, maar er is te veel gebeurd, het is te laat en mijn hoofd kan dat niet zomaar vergeven en vergeten. Dus, tja, sorry moeder, van mij geen 'best mum of the year' kaart, ik sla deze dag over.

En dat overslaan, of er niet aan denken is nog best een klus. Het is net als al die gezellige gezinnetjes in de tv reclames rond Kerst: er is geen ontkomen aan! Overal zijn reclames voor Moederdag. Mijn mailbox loopt over van de Moederdag nieuwsbrieven. En hoe vaak ik me er ook voor afmeld, ze blijven maar binnenkomen! En dit jaar had ik daar oprecht last van!

Ooit liep ik stage in een kindertehuis, waar kinderen (tijdelijk, maar meestal veel te lang) woonden, omdat ze door allerlei omstandigheden niet meer thuis konden wonen. Deze kinderen werden 'moeilijk opvoedbaar' genoemd. Maar na een tijdje daar rondgelopen te hebben en naar de kinderen geluisterd te hebben en hun verhaal (nou ja, hun dossier) gelezen te hebben, vond ik eigenlijk dat in de meeste gevallen, het niet de kinderen waren die daar zouden moeten zitten. Maar ja, het is natuurlijk makkelijker om te zeggen dat je kind moeilijk opvoedbaar is, dan dat jijzelf een moeilijke opvoeder bent...

In dat tehuis liep er een jongen rond die, zodra het over zijn ouders, en specifiek zijn moeder ging, altijd riep: 'mijn moeder is een loeder!'. Hij was destijds 12 jaar oud en al zóveel meegemaakt. Inmiddels zal hij rond de 40 zijn, maar nog steeds moet ik regelmatig aan hem en zijn uitspraak denken. Hij was toen 12, maar zijn visie was glashelder (en niet onterecht).

Ik ben inmiddels oud en verstandig genoeg om (in theorie) te weten, dat ouders doen wat ze kunnen en dat als ze dingen zelf niet geleerd of meegekregen hebben, ze het ook niet door kunnen geven. Maar is het terecht dat een kind daar de dupe van wordt?
Is het terecht dat een kind maar dankbaar moet zijn dát het op de wereld is gezet en automatisch respect heeft voor degenen die daar verantwoordelijk voor zijn?

Ik vind dat ingewikkeld. Want als je een kind op de wereld zet (wat meestal een eigen keuze is) en je wilt of kunt er vervolgens niet voor zorgen en doet dat ook niet, of op een manier die (zowel lichamelijk als psychisch) schadelijk is voor het kind (dat daar vervolgens jarenlang weer op afgerekend wordt), waar moet het kind dan precies dankbaar voor zijn of respect voor hebben? 

Ik weet het oprecht niet en op een dag als Moederdag, verwart me dat nog net iets meer dan normaal. 
Dus sorry, voor mij(n moeder) geen Moederdag, al leeft ze nog steeds. Ik stel voor, in de naam van dat destijds 12 jarige jongetje uit het kindertehuis en al die andere (jonge en oude) kindertjes zoals hij, om het fenomeen Loederdag in te voeren. Een dag waarop je gewoon ongegeneerd boos en verdrietig mag zijn op degene die jou dingen had moeten geven en leren, die voor jou had moeten zorgen en je had moeten beschermen en dat nooit gedaan heeft. 

Loederdag, een dag waarop je geen dankbaarheid en respect hoeft te hebben, maar gewoon mag voelen hoe het voor jou was (en vaak nog steeds is)! 

Ik ben voor!

foto: gemaakt met ChatGPT