Tegen elk aannemelijk bod.... oftewel: het drama dat Marktplaats heet.

De laatste tijd doe ik een serieuze poging om mijn huis wat leger te krijgen. Dat deed ik al eerder, maar eerlijk is eerlijk, ik ben daar niet zo goed in. Maar nu ben ik goed bezig, al zeg ik het zelf.

Er zijn al behoorlijk wat kilo's papier mijn woning uitgevoerd. En elke week loop ik braaf met een zak(je) vol spullen naar de inloop waar een weggeeftafel is en waar mijn spullen eigenlijk meestal binnen twee uur wel door iemand mee genomen zijn. Ik ben heel blij met de tafel, want ik raak er mijn spullen kwijt en iemand anders wordt er blij van. Een win-win situatie dus!

Spullen wegdoen is in mijn huis nog niet zo eenvoudig. In mijn hoofd wonen nog wat andere figuren die ook zo hun eigen spullen hebben. Dus als ik denk dat iets weg kan, dan moet het eerst nog door een soort van ballotage commissie heen. Pas als niemand heeft geroepen "dat is van mij!",  "Mag niet", of "dat heb ik heel hard nodig" (ook al heb ik het al jaren niet aangeraakt), dan komt het in aanmerking voor verwijdering uit mijn huis. En aangezien die weggeeftafel er maar 1x per week staat, is er meestal tijd genoeg waarin de Jantjes in mijn hoofd zich nog kunnen bedenken en 'hun' spullen terug kunnen pakken. Maar goed, beetje bij beetje raken we dingen kwijt.

Nu zijn er hier in de regio via social media heel wat 'gratis weggeef groepen' voor mensen met weinig geld. Ik ben bereid om ook spullen die nog geld op zouden kunnen leveren, weg te geven. Maar ei als ik ben, wil ik dan wel dat het bij iemand terecht komt die het écht goed kan gebruiken en niet de middelen heeft om het zelf te kopen en niet bij iemand die het vervolgens voor flink wat geld op Marktplaats zet, want dat zie ik ook vrij regelmatig voorbijkomen. 

Helaas zie ik op die groepen heel vaak dezelfde figuren die op alles roepen 'ja, wil ik hebben' en mijn (best gezonde) achterdocht kan het niet helpen om dan mijn vraagtekens te plaatsen of deze persoon dit allemaal écht zo nodig heeft, of gewoon graag gratis spullen verzamelt. Ik kan natuurlijk niet achter (in dit geval) iemands scherm kijken om te zien of het écht nodig is en mag ik niet oordelen zonder kennis, want je weet immers nooit wat iemands situatie is of waar die persoon doorheen gaat, maar feit is dat ik mens ben, en dat als het me opvalt dat het wéér dezelfde is die op de 5e aangeboden salontafel roept 'ikke', ik daar toch gewoon iets van vind en dus keihard oordeel.

Kortom, die groepen vind ik ingewikkeld en dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat er dan vreemde mensen naar mijn huis komen (ieeeeeeeuw) als ze überhaupt al op komen dagen, want dat is ook altijd maar de vraag (grrrr). 

Maar sommige dingen staan hier gewoon al jaren in de weg te staan en wil ik dus weg hebben. En dan maak ik wel eens gebruik van Marktplaats. Met tegenzin overigens, want dat vind ik misschien nog wel erger dan die groepen, maar toch, soms komt een extra zakcentje hier ook wel van pas.

Maar jongens.... kunnen we het even over Marktplaats hebben? Wat een drama is dat zeg!

Ooit wilde ik een mini trampoline verkopen (jawel een impulsaankoop van mijn jongste puber met mijn pinpas en geen bonnetje om het terug te brengen). Ik zette hem erop, kreeg aardig wat reacties. Iemand zou hem 'woensdagmiddag' komen halen. Ingewikkeld, autist hier: wat is middag, hoe laat kom je dan precies? Maar omdat ik me dan dus lastig voel durf ik al die vragen niet te stellen en zit dan dus van 11 (want hij zou maar eens te vroeg komen) tot 20u (want hij zou maar eens te laat komen) opgefokt en angstig op de bank te zitten. Maar goed, allemaal voor niks dus, want hij kwam niet opdagen.

Ok, mini les geleerd, de andere persoon mocht hem om 18u komen halen. Ik braaf vanaf 17u wachten. Kreeg ik om 17.45u een berichtje dat ze tot de conclusie kwam dat mijn woonplaats toch wel ver rijden was (30 minuten). Zucht.... lief dat ze een berichtje stuurde, maar serieus muts, dat wist je toch ook al toen ik je het afhaaladres gaf???? Maar goed, wederom geen succes.

Nog een: autopech, kon niet meer komen....

Uiteindelijk had ik een mevrouw die hem zou komen halen, maar geen concrete afspraak maakte. Dan weet ik eigenlijk al genoeg, maar ik kon het niet laten om een berichtje te sturen met de vraag, heeft u nog interesse? Daarop kreeg ik als antwoord dat het nu niet kon want ze had zich bezeerd. Inlevend (en irritant als ik soms kan zijn, schreef ik haar een berichtje met de opmerking hoe naar dat voor haar was en dat ik haar beterschap wenste en dat ik de trampoline met liefde best even voor haar wilde bewaren. Dit was overigens gewoon cynisch, ik wist dat ze er onderuit wilde, maar ik wilde kijken hoe ze zich hieruit ging kletsen, en echt, haar antwoord was goud waard, de beste smoes die ik ooit in mijn Marktplaats bestaan gelezen heb (ik hoop tenminste dat het een smoes was, anders was het echt wel sneu). Mevrouw gaf als antwoord dat ze van de trap gevallen was, haar enkel gekneusd (!) had en nu NOOIT MEER mocht springen van de dokter. Tja.... 

Uiteindelijk werd de trampoline bekeken, uitgeprobeerd (!) en meegenomen door een alleraardigst koppel. Maar oh jee, wat een gedoe!!!! Mijn aversie tegen Marktplaats werd steeds groter en jaren maakte ik er dus geen gebruik meer van.

Tot laatst dus...
Ik had een oudere, nog goed werkende vriezer in de weg staan. Ik had al binnen mijn hulpverleningscontacten en het sociaal team in de wijk gevraagd of zij iemand kenden die dat ding hard kon gebruiken maar geen geld had om het zelf aan te schaffen, maar geen reactie.
Ik had iemand met een eigen stichting die mensen helpt die opnieuw moeten beginnen benaderd, maar na een 'ik kom erop terug' en drie herinneringen, gaf ik dat ook maar op. En zo nog een paar pogingen om het gratis en voor niks in de (in mijn ogen) juiste handen te krijgen. Maar alles zonder resultaat.

Ik overlegde met mijn Woonbegeleidster en beloofde dat ik het met grote tegenzin (een vriezer verstuur je niet zo makkelijk en moet dus aan huis opgehaald worden) op Marktplaats zou zetten en als dat binnen twee weken niet gewerkt had, zouden we het oud ijzer bellen of het alsnog op de weggeef site zetten. Zo gezegd zo gedaan.

Ik had bedacht dat ik er 50 euro voor wilde hebben en zag aan soortgelijke advertenties dat dit heel redelijk (en zelfs erg goedkoop) was en dus maakte ik een advertentie met de vraagprijs 50 euro en maakte bieden ook mogelijk. 

Er kwam al snel een reactie binnen, maar voor ik die ook maar kon bekijken, kreeg ik al een mail van marktplaats zelf dat dit van een 'verdacht account' afkomstig was en zij dat account geblokkeerd hadden en het bod verwijderd... Herinnert u zich dat zinnetje hierboven nog waarin ik sprak over mijn achterdochtige brein??? Nou, dat werd hier niet beter van....

Vervolgens gebeurde er niets en dus besloot ik de advertentie aan te passen: ik haalde de vraagprijs weg en zette hem op 'bieden'. En binnen een half uur was er een bod van.... jawel 75 euro. Daar moest ik smakelijk om lachen.... Zo werkt het dus! Ik schreef wat berichtjes heen en weer en sprak met deze persoon af dat hij hem op zaterdag om 17u kwam halen. Nog maar eens nadrukkelijk gevraagd of hij begrepen had dat hij het ding zelf van drie hoog zonder lift naar beneden moest sjouwen, maar dat was allemaal geen probleem. Ik was benieuwd. 

Ik had er een hard hoofd in, of hij daadwerkelijk zou komen opdagen, maar nam me voor, dat als hij daadwerkelijk op de afgesproken tijd kwam en een beetje vriendelijk was, hij hem gewoon voor 50 euro mee mocht nemen. En er geschiedde een wonder: hij kwam, hij was op tijd en hij was vriendelijk. 

Het bestaat dus toch.... Er zijn nog mensen die hun afspraak nakomen.....
En daar wil ik ze dan best voor belonen!

Een dag later kwam er via facebook marktplaats, waar ik hem ook voor 50 euro opgezet had en vergeten was die aan te passen of te verwijderen een bericht binnen van een persoon: 'voor 15 euro wil ik hem hebben'..... Ja, dat geloof ik, voor een ouderwets dubbeltje wil ik ook wel op de eerste rang zitten.

Tegen elk aannemelijk bod is blijkbaar een heel rekbaar begrip!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

De Voedselbank.... meer dan een donatie waard.

Ik vind het best een beetje een dingetje om toe te geven, maar al een hele tijd worstel ik nogal om de eindjes aan elkaar te knopen. Tot nu toe is het me wel nog steeds gelukt om uit de schulden te blijven, maar dat bracht nogal wat stress met zich mee. En stress is niet één van de dingen waar ik lekker op reageer.

Op zich is het best leerzaam. Je wordt er vrij creatief van en bedenkt allerlei manieren om van heel weinig/niets toch nog iets te maken. 

Maar toen ik vorige maand op de tweede dag van de maand wederom een bedrag van onder de 2 euro op mijn bankrekening zag staan, brak er toch echt wel iets in me. 

Ik ging maar weer eens opnieuw door mijn kosten heen en schrapte weer een paar dingen uit het lijstje, maar heel veel te schrappen viel daar niet meer, want het leven moet ook nog leefbaar blijven en daar heb ik sowieso al wat moeilijkheden mee. De rek was eruit, er kon even niet verder bezuinigd worden en dus kocht ik een kilo aardappels, een kilo winterpeen en een pak diepvrieshamburgers, waar ik de rest van de maand van gegeten heb. En ondertussen hield ik mijn vingers gekruist, hopend dat er niet nog ergens een verborgen rekening vandaan zou komen.

Je wordt er ook best een soort van 'sneaky' van, althans ik. Omdat ik zo erg niks wilde laten merken aan de mensen in mijn omgeving, deed ik mee met dingen die ik me eigenlijk niet kon veroorloven en daar moest ik dan thuis weer een compensatie voor zoeken (dingen verkopen, maaltijden skippen enz) En hoewel ik dat natuurlijk helemaal zelf deed en dat mijn 'keuze' was, voelde het verre van goed. maar de schaamte was gewoon te groot.

De stress die dit de hele tijd met zich meebrengt, is niet echt bevorderlijk voor mijn welzijn. En dus besloten Woonbegeleider en ik om maar een poging te doen om te kijken of ik voor de voedselbank in aanmerking zou komen. En dus gingen we aan de slag met de rekenhulp, maar die liet zien dat ik eigenlijk boven de norm zat. 

De moed zonk me in de schoenen, want hoe kan het dat ik boven de norm zit en niet rond kan komen? Wat doe ik dan fout? Ik doe geen rare dingen, kan niks meer schrappen en toch lukt het niet. Ik werd er moedeloos van. En tegelijkertijd besefte ik me ook heel goed dat er heel veel mensen zijn die het nog véél slechter hebben dan ik.

We dienden de aanvraag (tegen beter weten) toch maar in en toen Woonbegeleider vertrok, kon ik niks anders meer dan huilen. Daar zat ik dan... 45 jaar oud en nog steeds niet in staat om voor mezelf te zorgen. Best wel confronterend.

De volgende dag kwam er al een antwoord en tot ons beider verbazing was het antwoord positief: mijn aanvraag werd voor de komende zes maanden toegekend.

Vorige week mocht ik dus voor het eerst naar de voedselbank om een voedselpakket op te halen. En ik kan je vertellen: ik vond het nogal een dingetje. En ik kan je ook vertellen dat dat best een understatement is.

Aanschuiven in een rij om eten te krijgen. Ik kreeg er heel nare associaties bij.

De vrijwilligers waren super lief en deden echt heel erg hun best om je welkom te doen voelen en je op je gemak te stellen, maar mijn hoofd liet zich maar moeilijk kalmeren. Het voelt toch weer opnieuw, voor de zoveelste keer, als falen. 

Eenmaal thuis, met de tassen met voedsel uitgepakt, zat ik op de grond tussen al die spullen in en moest ik huilen. Het was zó veel.... En even kwam er een heel ander soort paniek boven drijven: Wat moet ik in vredesnaam eten.... Alleen dit keer niet omdat er niks was, maar juist omdat ik even niet kon kiezen.

De volgende ochtend had ik mijn rust weer een beetje gevonden en zat ik met een kop thee en een broodje (uit mijn pakket) op de bank. Er kwam een soort rust over me heen. En dat was voor het eerst in hele lange tijd. 

Het is fijn om te merken dat er hierdoor een hoop denkwerk en gestress wegvalt, waardoor er weer iets meer ruimte is voor andere dingen. Maar het blijft ook knagen.

Het is hartstikke goed dat er zoiets als een Voedselbank is, maar eigenlijk is het van de zotte, dat we dit in een welvarend land als het onze nodig hebben. 

Ik ben eens op zoek proberen te gaan naar cijfers over armoede in Nederland, niet teveel en niet te lang, want dan verzuip ik in de informatie en daar word ik zelf niet beter van. Maar ik belandde op de website van het Armoedefonds en de Voedselbanken Nederland, waar ik (bij de laatste) het onderstaande plaatje vond met cijfers. 

En ik schrok daar best wel van. Dit zijn alleen nog maar de cijfers van mensen waarvan het bekend is dat er armoede is. Terwijl ik ervan overtuigd ben, dat de werkelijke cijfers nog vele malen hoger liggen. 

Ik denk namelijk dat ik lang niet de enige ben, die het reuze moeilijk vond om toe te geven dat ik niet meer wist hoe ik de eindjes aan elkaar moest knopen. Ik denk dat er heel veel mensen zijn, die hier structureel mee kampen, maar hun trots (nog) niet opzij kunnen zetten. 

Dus tja.... Mocht u nou met uw broek op standje vreethaak, na een zeer overvloedig kerstdiner (wat u van harte gegund is overigens) op de bank liggen uit te buiken en bij uzelf denken: dit moet ik echt niet meer doen, dit moet anders...

Misschien kunt u dan de daad bij het woord voegen en vóór u inkopen gaat doen een deel van uw kerstdiner budget overmaken naar de Voedselbank..... (of voedsel doneren bij uw lokale voedselbank). Dan kunnen er nóg meer mensen genieten met en van uw kerstspirit! Want het is echt broodnodig! 

Overigens niet alleen met Kerst of andere feestdagen... Het hele jaar door, want armoede heeft schijt aan een jaarkalender!

bron: www.voedselbankennederland.nl

Uit elkaar vallen om weer verder te kunnen.... oftewel: een verhaal over een riem.

Vandaag was een aparte dag... Ik kan niet zeggen of het 'goed' apart was, of 'slecht' apart, daar ben ik nog niet helemaal over uit. En misschien raak ik daar ook niet over uit, wie weet. Sommige dingen zijn nu eenmaal heel dubbel.

Al een hele tijd heb ik het gevoel dat ik niet zo heel veel grip meer heb op mijn leven. Dat klinkt vast heel erg dramatisch en zo bedoel ik het niet, maar er waren/zijn veel dingen waar ik zelf niet zo veel meer aan kon doen. Alles wat ik kon doen had ik al gedaan, en voor de rest lag 'de oplossing' of de volgende stap, of hoe je het ook maar wil noemen, bij een ander(e partij).

Voorbeeld waar ik volgens mij al veelvuldig (of toch zeker in mijn hoofd) over geschreven heb: mijn problemen met het CAK. Al sinds maart probeer ik (inmiddels met hulp) een oplossing te vinden om een probleem (veroorzaakt door een fout van de gemeente) opgelost te krijgen. Dit is tot op de dag van vandaag nog steeds niet gelukt. Ik lever bewijs na bewijs aan, maar er werd maar niet naar gekeken en voor de oplossing ben ik daar wel van afhankelijk. Dus wat ik hierin ook deed, of niet deed, om het opgelost te krijgen ben ik afhankelijk van de medewerking van het CAK. Met wat geluk kunnen we op 6 januari dan eindelijk face to face gaan spreken met een persoon die het op kan lossen, maar daar moet ik dan wel even (op eigen kosten) het halve land voor door crossen.... Tot die tijd, probeer ik het maar zo goed en zo kwaad als het gaat te parkeren, maar daar is mijn brein erg slecht in.

Een ander puntje is mijn Gender traject. Ik heb een intake gehad, maar de vervolgstap ligt niet in mijn handen, maar in die van de Genderpoli en daar komt maar geen duidelijkheid over. Iets met wachtlijsten enzo en dat begrijp ik best, maar communicatie zou zó menselijk zijn en dingen iets minder pittig maken. Maar goed, work in progress, zullen we maar zeggen.

En zo speelden er o.a. nog een woonbegeleider issue (is opgelost inmiddels), een psychologen/hulpverlening issue, en een financieel probleem. 

Mijn huidige psycholoog behandelt mij eigenlijk al een paar jaar als haar vrijwilligersproject. Ze krijgt geen geld voor me (ingewikkeld verhaal), maar ergens zal ik toch wel een beetje leuk zijn denk ik, want ze heeft me nog steeds niet aan mijn lot over gelaten. Met mijn beslissing om terug te gaan naar de Genderpoli en een aanstaande (gedeeltelijke) transitie (en misschien ook wel vanwege het mislopen van inkomsten, wie weet) kwam mijn psycholoog tot de conclusie, dat als mijn traject in Amsterdam straks weer gaat lopen, zij mij niet langer de hulp/ondersteuning kan bieden die ik dan nodig ga hebben. En dus werd er besloten dat ik aangemeld zou worden bij een plaatselijk ggz team, in de hoop dat zij mij de ondersteuning kunnen gaan bieden die ik nodig heb. 

Daar heb ik het zelf best wel lastig mee. Ik ben eigenlijk al ruim 25 jaar aan het proberen om uit te klauwen van dit team te blijven (zij werkten me iets te veel met medicatie als oplossing voor alles en zagen vooral wandelende diagnoses in plaats van mensen) en nu ga ik dan toch alsnog daar terecht komen. Ik hoop dat er (net als in mijzelf) inmiddels een hoop veranderd is, maar helemaal gerust ben ik er niet op. 

Hoe dan ook, ik was aangemeld, maar had er nog niks van gehoord en de bal lag bij hen. Vandaag werd hij echter ingekopt... Ik kreeg een telefoontje (wat ik eerst 5x niet opnam, want ik kende het nummer niet en dat vind ik dus doodeng) en later een smsje met de vraag om terug te bellen. Dus dat deed ik maar. En jawel, ik krijg een intake in januari... 

Er is nu dus duidelijkheid: het gaat stoppen bij m'n huidige psycholoog, er is een datum voor een intake en ik weet waar ik terecht ga komen en ken de psychiater (of dat een voordeel is weet ik nog niet), maar het voelt ergens heel erg verdrietig. Het voelt als een soort falen.

En dan is er natuurlijk nog het financiële stuk. Ik hou aan het eind van mijn geld dus iedere keer een heel groot stuk maand over. En dat komt niet doordat ik hele vreemde dingen doe, maar puur omdat alle kosten stijgen, maar mijn inkomen gelijk blijft. En dat is kut.

Afgelopen maand was echt wel een dieptepunt waarin ik me zó gigantisch wanhopig voelde en écht niet meer wist hoe ik het moest doen. Ik heb het bijna 22 dagen met nog geen 10 euro gered, maar dat heeft me letterlijk heel veel bloed, zweet en tranen gekost en de stress die het oplevert, is niet iets waar ik heel goed mee om kan gaan.

Al een hele tijd is er gesproken over het aanvragen van de voedselbank, gewoon om wat stress ervan af te halen. Maar dat was best nogal een dingetje. Ik ben verdorie 45 jaar en ik kan niet eens mijn eigen broek ophouden, wat voor loser ben je dan??? En wederom voelt het als falen. 

Toen ik dit hardop uitsprak naar mijn Woonbegeleider zei hij: tja Mick, als je je broek niet op kunt houden gebruik je een riem, zie dit maar even als een riem. Als je een riem draagt ben je niet ineens een loser, maar gewoon iemand met een riem...

Nou ja, om een heel lang verhaal ietsje minder lang(dradig) te maken: gisteren dienden Woonbegeleider en ik samen het aanvraagformulier in. We hadden zelf de rekenhulp ook al gebruikt en kwamen tot de conclusie dat ik toch echt nog steeds boven de norm zou zitten en dus waarschijnlijk niet in aanmerking zou komen, maar zoals Woonbegeleider zei: niet geschoten is altijd mis. 

Ik voelde me er echt heel erg kut over. Ten eerste: hoe kan het dat ik boven die norm zit en toch keer op keer niet uitkom? Wat doe ik dan fout? Wanhopig word ik daarvan! En ten tweede: er zijn zoveel mensen die het harder nodig hebben dan ik, wie ben ik dan om dat 'weg te halen' bij anderen. En zo kan ik er nog wel een paar opnoemen. 

Met die aanvraag stortte ik gisteren eigenlijk best wel een beetje (helemaal) in. Het voelt alsof ik/mijn wereld uit elkaar valt, instort, of hoe je het dan ook maar wilt noemen. En dat is niet het meest opbeurende gevoel.

Vandaag kreeg ik een mail van de voedselbank waarin staat dat mijn aanvraag voor in ieder geval de komende zes maanden goedgekeurd is. Ik ga dus een voedselpakket krijgen. En eerlijk? Ik weet niet goed hoe ik me voel. 

Aan de ene kant voelt het als falen, alsof ik uit elkaar val, terwijl dat uit elkaar vallen misschien wel nodig is om de boel weer bij elkaar te krijgen. 

Je hoeft alleen maar even het glas neer te zetten...

Vandaag kwam ik op Facebook bij een heel lief persoon een filmpje tegen dat me echt raakte. Als je even op deze link klikt, dan zou je het zelf moeten kunnen zien. Maar voor degenen die dit niet kunnen bekijken zal ik het omschrijven.

Het is een filmpje over een professor voor een klas die een glas water vasthoudt en aan zijn studenten vraagt: hoe zwaar is dit glas water. Verschillende studenten doen een gokje. De professor gaat het glas niet wegen, maar vertelt vervolgens dat het er eigenlijk niet zoveel toe doet hoe zwaar het glas water daadwerkelijk is, maar dat de zwaarte afhangt van de omstandigheden.

Als je het glas maar heel eventjes vast hebt, dan weegt het eigenlijk niks. Als je het glas een uur vasthoudt, dan wordt je arm een beetje moe. Als je het glas een paar uur vast houdt, dan wordt je arm heel erg pijnlijk en nog wat later voelt het zelfs verdoofd/verlamd. En toch is het hetzelfde glas water en verandert er niks aan de inhoud of de daadwerkelijke zwaarte ervan.

Vervolgens maakt hij de vergelijking met stress en zorgen in en over het leven. Als je daar even aan denkt, is er niet zo'n probleem, Als je er langer over na denkt, begint het pijn te doen. En als je er de hele dag aan denkt, dan voel je je verlamd, niet meer in staat om ook maar iets te doen. En hij besluit dan ook met de wijze raad om altijd te onthouden om het glas neer te zetten.

En ik vond het een heel mooi filmpje, met een mooie boodschap en een mooie metafoor. Het raakt me.. Enorm..

Maar ik merk ook dat ik er heel verdrietig van word (en ik weet het: daar is momenteel niet zo heel veel voor nodig) want soms is het niet zo simpel. Niet al die zorgen en stress kun je zomaar even aan de kant zetten of parkeren, zoals dat glas water. Er zijn zorgen en stress die in alles wat je doet (of niet doet) met je mee reizen. Die aan alles wat je doet, denkt, niet doet, niet denkt vast geplakt zitten, als een soort van tweede huid.

En ik weet bijna zeker dat er nu een boel mensen zijn die denken: oh daar heb je die negatieve, pessimistische Mick weer. Maar ik meen het serieus, zo simpel is het echt niet. En omdat ik dat graag duidelijk wil maken, zal ik een persoonlijk voorbeeld gebruiken. Een voorbeeld waar ik het liever niet 'met wildvreemden' over heb, omdat het iets is, waar ik me enorm voor schaam. En niet alleen ik, ik gok dat er nog een heleboel medelanders zijn, die mijn probleem zullen herkennen, maar dat niet graag aan anderen toe willen geven.

Vooruit dan maar....

Ik heb financiële problemen. Ik heb (nog) geen schulden, maar zonder al te veel gekke dingen te doen in een maand, kom ik niet rond met mijn geld. Eigenlijk alles waar ik op kon bezuinigen is in de loop der jaren wel wegbezuinigd, op een paar dingetjes na. Maar zou je die dingen ook nog weg bezuinigen, dan kun je me net zo goed meteen begraven, want dat zijn de dingetjes die mijn leven nog een klein beetje leuk maken en ervoor zorgen dat ik de dag doorkom.

Mijn vaste lasten stijgen, net als bij iedereen overigens, iedere keer opnieuw, maar mijn inkomsten stijgen niet evenredig mee. En dat zorgt ervoor dat het iedere maand opnieuw één grote stressboel is over hoe ik het deze maand weer ga doen.

Zo leef ik de afgelopen anderhalve week (of eigenlijk al iets langer) al van een kilo aardappels, een doos hamburgers, een kilo winterwortels, een brood en een pak yoghurt. En dat is op zich niet erg, dat kan best en je kunt er best in variëren, maar gezond en leuk is anders. Betalingen stel ik uit/plan ik in voor het moment dat mijn inkomen gestort is, om dan weer opnieuw aan de vicieuze cirkel te beginnen waarbij in de laatste week van de maand je geld gestort wordt en je in de eerste week van de maand niks meer over hebt, omdat dan de meeste vaste lasten weer afgeschreven zijn.

En het maakt moedeloos! Enorm... Het maakt verdrietig en het maakt het leven niet echt makkelijker. 

Waar de professor zo makkelijk zegt: zet dat glas water even neer, of laat je zorgen los, is dat met financiële zorgen best een dingetje. Want aan bijna alles in het leven hangt een prijskaartje.

En als ik een mooie wandeling in de natuur maak (die gratis is) keer ik toch gewoon daarna weer terug naar een koud huis, waar ik de verwarming niet aan wil zetten omdat dat onbetaalbaar is, waar ik toch weer die koelkast open doe en uitzicht heb op een enorme leegte enz. 

En het gaat me er niet om om te klagen, want het maakt je in zekere zin ook  heel creatief, en er zijn zat mensen die het veel en veel erger hebben. Maar ik kan je wel vertellen dat het mij in ieder geval niet loslaat. Dat het me bakken met energie kost en dat ik er echt niet vrolijker van word!

Dus tja... Ik vond het een heel mooi filmpje, met mooie woorden van de professor. Mooie woorden, wijze woorden, en vast ook hele ware woorden. Maar ik vraag me soms wel af, of de mensen die dit soort woorden bedenken ook uit soortgelijke zorgelijke situaties komen? Natuurlijk heeft ieder huisje zijn kruisje en is niks wat het lijkt, dat weet ik als geen ander.

Ik schaam me voor mijn financiële situatie, terwijl er niet echt heel veel is, wat ik eraan kan doen. Het voelt enorm als falen. Ik ben volwassen, maar ik kan niet voor mezelf zorgen. Ik krijg het maar niet voor elkaar. Ik zeg op veel dingen nee (meestal met een lulsmoes, omdat ik niet wil zeggen dat ik iets niet kan betalen) en zo voel ik me steeds verder van de maatschappij afstaan, van vrienden enz. 

En als ik deze professor dan hoor zeggen dat het enige dat ik hoef te doen om die zwaarte van die stress en zorgen niet te voelen is, dat ik dat glas even neer moet zetten, dan voel ik me nog harder falen, want zelfs die simpele handeling schijn ik niet te kunnen.... En ja, dat is mijn probleem, ik weet het.

Maar.... was het leven maar zo simpel.

foto: gevonden op internet