Rozengeur (maar geen maneschijn)…. Oftewel: laten we de wereld een beetje mooier maken....

Met enige regelmaat loop ik een rondje door de buurt. En ook eergisteren was dat weer het geval. 
Als ik mijn straat uitloop en oversteek, kom ik al gauw terecht in een rustige wijk met 'nette 'huizen en grote tuinen. En als ik nog verder doorloop, dan loop ik de velden en akkers in. Kortom, genoeg moois te zien en genoeg afwisseling. 

Het was een mooie dag; strakke blauwe lucht, met her en der een verdwaald wolkje, krachtige zon, kortom, een lekker warme zomerdag. 

Vlak voordat ik het veld in wilde gaan, kwam ik langs een prachtige rozenstruik waar een kaartje in hing. Nieuwsgierig als ik ben, pakte ik het kaartje vast en las wat er op stond. In keurig cursief  'oudere mensen' handschrift stond er: " L.S. Deze rozenstruik wordt 'opgebonden' op 27 mei a.s. . Sorrie voor ongemak" En dan de naam van de afzender. 

Ik vond het hilarisch (en schattig). De rozen hingen inderdaad een beetje over de stoep heen, maar ze waren zó mooi, daar kon toch niemand letterlijk en figuurlijk over vallen, leek mij. Ik woon in de buurt en ik kan me veel meer ongemakkelijkere en lelijkere 'ongemakken' bedenken. 
Maar het briefje bleef een grote lach op mijn gezicht toveren, totdat ik thuis was. 

Toen ik 's avonds in mijn bed lag, bedacht ik dat ik er een kaartje bij wilde hangen en dus ging ik braaf naar mijn afspraak en daarna, koos ik een kaartje uit mijn verzameling en schreef er op: "Nooit geweten dat "overlast" zo mooi kon zijn! Bedankt!". En ik ondertekende met een smiley. 

Ik liep, in deze tropische temperaturen, met een grote glimlach m'n zelfde rondje en met een nóg grotere glimlach, maakte ik het kaartje aan de struik vast. En wederom liep ik glimlachend naar huis. Ik vond het zelf een leuk en geslaagd grapje en ik hoopte dat de eigenaar er ook wel om kon lachen.

Vandaag fietste ik met mijn Sportbuddy door die straat en ik vertelde hem over het briefje, mijn reactie en ik wilde het hem laten zien. 

Toen we erlangs fietsten, was ik blij te zien, dat zowel het originele kaartje, als dat van mij er nog hing. Maar toen we net de bocht om wilden gaan, zag ik dat er nóg iets opgeschreven was en het leek wel alsof er een afdruk van een rozenblaadje op zat. En dus sprong ik atletisch (nog zo'n hilarisch grapje van mezelf ;-) ) van mijn fiets en liep naar het kaartje toe. 

Wat ik voor rozenblaadje had aangezien, was een lippenstift afdruk ! En daaronder stond in het originele cursieve 'oudere mensen' handschrift: "Wat lief, en bedankt weer voor begrip."

Mijn dag was weer goed! En voor de derde dag op rij, ging ik met een grote glimlach terug naar huis. 

Laten we met z'n allen de wereld een beetje mooier maken, het is namelijk zó makkelijk!

foto: eigen creaties

Bizarre schepsels en mooie herinneringen...

Soms komen er 'nieuws' artikelen voorbij waar ik best een beetje om moet lachen en tegelijk ben ik er ook soms een beetje verbaasd over... Zo ook het bericht (met filmpje) vandaag over vissers die een bizar schepsel in de zee tegen kwamen. 

Zonder de tekst te lezen en alleen kijkend naar het filmpje herkende ik dit ‘vreemde bizarre schepsel’ meteen.... Sterker nog.... Ooit ‘stond’ ik steeds oog in oog met dit monster, want ja.... ik vond het een monster! 

In 2008 ging ik namelijk snorkelen in the Great Barrier Reef, tijdens mijn reis in Australië. En dat terwijl ik doodsbang was voor al die levensgevaarlijke enge haaien die daar uiteraard elk mens acuut als lekker hapje zouden aanvallen. 

Eerlijkheid gebiedt me om er misschien ook even aan toe te voegen dat ik door problemen met een jetlag en het daarbij behorende slaapgebrek (en een van nature al warrig/achterdochtig brein) ik ook in elke fluffy koala, schattige kangoeroe of mollige wombat de meest wrede, door de duivel bezeten, monsters zag, maar dat terzijde. 

Tijdens dat snorkelen zwom er een fotograaf mee, die onder water mooie foto's probeerde te maken van jou en wat je zoal tegenkwam. En daar zwom dus zo'n monster (oftewel) Maanvis rond. Die werd door de fotograaf ‘gelokt’ en dan werd je daar dus mee op de foto gezet. 

Maar mijn brein maakte uiteraard zijn eigen versie van dit beest. 

Als je het bekijkt is het namelijk net alsof het beest 'niet af' is.... alsof zijn achterwerk (of meer... de andere helft) er vanaf gebeten is. En in mijn hoofd kwam dat uiteraard door die bloeddorstige, agressieve haaien! En voor mijn hoofd was de cirkel dan ook rond. 

Resultaat: als deze blije maanvis ook maar één vin in mijn richting zwom, dan verbrak ik het wereldrecord snelzwemmen in tegenovergestelde richting. 

Kortom geen foto van mij met de Maanvis. wel een herinnering voor het leven! 

Geen haai gezien trouwens, maar wat was het prachtig daar onder water!

foto: internet

En ineens heb je het..... een plan... nu nog wat hulp/steun!

Zoals ik een paar weken geleden al hier schreef, zit mijn tijd in het ‘fat people program’ er bijna op. 

Twee jaar lang reed ik minimaal twee keer per week naar Geleen, om daar te sporten, te wegen, te praten, te lachen, te huilen, fitter en gezonder te worden. En natuurlijk om kilo’s kwijt te raken en wie weet (ooit) niet meer in de obesitas categorie te vallen.

Dat laatste is me me helaas (nog) niet gelukt, maar hé, het leven gaat door, ook ná het fat people program. En dat vond ik zelf de afgelopen weken (en nóg) best een dingetje. 

Dit programma was twee jaar lang mijn dagstructuur. En heel eerlijk: de enige dagstructuur die ik had. Ik ben 100% afgekeurd (en nee dat is niet zielig), heb dus geen baan, ik doe ook niet aan vrijwilligerswerk (en nee, dat wil ik ook niet), de klussen die ik had zijn allemaal gestopt, dus dat betekent dat er naast mijn wekelijkse afspraak met mijn woonbegeleider geen enkele structuur meer te vinden is in mijn leven. En dat is best wel een dingetje kan ik je zeggen.

Het is niet het einde van de wereld want ik heb zat dingen die ik leuk vind en genoeg hobby's om me de rest van mijn leven mee te vermaken, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat er een moeilijke periode aan gaat komen. 

Hoewel ik in de afgelopen twee jaar mijn plezier in bewegen weer heb teruggevonden en er nu graag op  uit trek om te wandelen of te fietsen, weet ik ook dat ik daar in de herfst en winter heel veel moeite mee ga hebben. Dan word ik somber, moe, lamlendig en vind ik het heel lastig om mezelf van mijn bank af te sleuren en mijn huis uit te schoppen. 

Kennis is macht zegt men wel eens, dus met deze kennis over mezelf, kan ik er maar beter voor zorgen dat ik een plan heb.

Tegenwoordig vind ik wandelen zelfs leuk! Ik beleef er lol in, het maakt mijn hoofd leeg en ik kom er steeds meer achter hoe mooi ons (en vooruit ook ons buur-) land eigenlijk is. En terwijl ik vandaag met een vriendin weer door de Zuid-Limburgse natuur stapte, bedacht ik ineens een plan.

Ik wil van September mijn persoonlijke STEPtember maken. Mijn idee is dus om in die maand (minstens) 250km te gaan wandelen. Ik wil uiteraard eigenlijk meer, maar laat ik mezelf een klein beetje in bescherming nemen en er 250 van maken. 

Het liefst zou ik anderen op de een of andere manier, van mijn STEPtember willen laten profiteren. Maar aangezien ik een paar maanden geleden al aan mensen gevraagd heb om me tijdens de home edition van de avondvierdaagse te sponsoren voor het goede doel (het reumafonds) vind ik het heel lastig om nu weer om sponsoring te gaan vragen.

En dus bedacht ik iets anders...

De natuur hier is prachtig en ik vind het vreemd en jammer tegelijk dat ik dat niet veel eerder ontdekt heb. Maar tijdens mijn wandelingen zie ik vaak zóveel zwerfvuil liggen, dat ik daar best een beetje verdrietig van word. Wat bezielt mensen om hun rotzooi zomaar op straat of in het bos te kwakken? Dat slaat toch nergens op?

En dus werd mijn STEPtember plan uitgebreid: Ik wil tijdens die 250 km ook nog eens zwerfvuil gaan oprapen. Op die manier laat ik andere mensen ook een beetje profiteren, want ik maak die prachtige natuur weer net een beetje schoner...

Maar ja, om al die troep nou met mijn blote handen op te gaan rapen vond ik ook niet zo aantrekkelijk. En mijn budget is ook niet echt berekend op het aanschaffen van een degelijke zwerfvuil tang. En dus trok ik een uur geleden de stoute schoenen aan en mailde het 'lokale vuil prik' bedrijf hier in de stad, met de uitleg van mijn plan en de vraag of ik van hen in die maand een zwerfvuil tang mag lenen!

Ik heb nog geen antwoord, maar ik hoop dat hij net zo enthousiast is als ik....

Als dat niet zo is, dan weet ik het ook even niet meer, maar misschien zijn er dan onder mijn lezers (en/of hun vrienden/kennissen) wel mensen die me verder kunnen helpen.

Toch laat het sponsoren me ook niet helemaal los. Ik zou zelf niet goed weten welk doel ik zou moeten kiezen. Mijn voorkeur gaat zelf uit naar: 

1. de voedselbank, 
2. de kinderen van de voedselbank, maar ook naar iets als 
3. Natuurmonumenten. 

En wat nou, als ik mensen de mogelijkheid zou geven om te doneren en zelf te laten kiezen bij welke van deze drie doelen ze graag zouden zien dat hun donatie terecht komt? Zouden mensen dat doen? Ik heb geen idee... Maar het is het proberen waard...

Het plan kwam vanmorgen in me op en moet nog precieze handen en voeten krijgen, maar:

• Dat ik die 250 km  wil gaan doen, staat vast. 
• Dat ik zwerfvuil wil oprapen ook.
• Dat ik er een facebookpagina voor wil maken, waar de wandelingen, foto's en kilometers op komen te staan en waar je me kunt volgen en aanmoedigen ook....
• En of ik me laat sponsoren tja... dat hangt van jullie af ;-)

Je kunt in de reacties aangeven (of via het contactformulier/mail wat je ervan vindt. En ik zou het tof vinden als jullie mijn bericht en plannen delen.... 

Helpen jullie mee om mijn plan waar te maken?

Afbeelding gevonden op internet