In de naam van God/Allah…. Oftewel ik begrijp er niks van….

Op zaterdagavond 25 Juli 2026 vond er in Berlijn, de jaarlijkse Pride Parade plaats, net zoals dat ieder jaar ook hier in Amsterdam plaatsvindt. 

Ik denk niet dat ik iemand hoef uit te leggen wat een Pride Parade is, want zo ongeveer iedereen heeft er wel een beeld van en een mening over. Ik vond hier (ok, een ietwat ongewone site voor deze info, dat geef ik toe) een beschrijving die ik wel kon waarderen en die volgens mij ook wel duidelijk is, voor het geval dat er toch nog iemand onder een steen geleefd heeft en uitleg nodig heeft:

De Pride Parade is een doorlopende manifestatie die zichzelf niet uitsluitend beschouwt als een evenement, maar als een krachtig statement voor inclusie en gelijke behandeling. In de basis is het een grote optocht door straten, vergezeld door muziek, dans en creatieve uitingen. Maar achter de vlaggen en kostuums schuilt een bredere boodschap: iedereen verdient veiligheid, waardigheid en de vrijheid om jezelf te zijn. Hoewel de term Pride parade vaak wordt gebruikt, zien veel steden de parade als een onderdeel van een groter Pride-festival en een teken van solidariteit binnen de LGBTQ+-gemeenschap.

Het is dus veel meer dan feestende, extravagant uitgedoste, uitgelaten, losgelagen, LGBTQIA+ mensen (op boten en) in de straten, het is ook een protest om te strijden voor gelijke rechten, behandeling en om te mogen zijn wie je bent, lief te hebben wie je liefhebt en om stil te staan bij wie er allemaal gestreden hebben om dit tot nu toe al voor elkaar te krijgen.

Er is van alle kanten veel kritiek op dit soort evenementen. Eigenlijk op alles wat met LGBTQIA+ te maken heeft. 'Waarom moeten ze het ons zo opdringen?', 'Iedereen mag van mij zijn wie ze zijn, maar.....',  'Waarom is zo'n dag, week of event überhaupt nodig? Daarmee maak je jezelf juist een uitzondering terwijl je zo graag gelijk wil zijn' enz. Ik kan er zo nog een aantal opnoemen, maar ik kan er de energie even niet voor opbrengen.

Goed... terug naar Berlijn. Daar was dus zo'n Pride Parade en een 21 jarige jongeman, genaamd Abdul Ballout besloot om met een bestelbus op een groep feestende mensen in te rijden en later (of daarvoor, dat wordt me niet helemaal duidelijk ook nog wat mensen te steken). Hij richtte in ieder geval een ravage aan. Er viel zeker één dode en minstens 29 gewonden.

De politie sprak van een islamistische terreurdaad. Ik dacht dat het een typefout was en dat men islamitisch bedoelde, maar er is klaarblijkelijk een enorm verschil tussen deze twee, dat werd hier goed uitgelegd: 

"Islamitisch is een term die duidt op alles wat te maken heeft met de beleving van de islam. Daarnaast is er islamistisch, wat verwijst naar een heel conservatieve en fundamentalistische visie op de islam, waarin de islam alle aspecten van het leven en de samenleving omvat." 

Abdul was (want hij is zondagavond door de politie doodgeschoten) een jonge Moslim. Hij was bekend bij het gerecht, omdat hij zich al eerder geprobeerd had aan te sluiten bij de Islamitische Staat (IS) en kwam net uit een jeugdinrichting.  

Ik was in shock toen ik erover hoorde en behoorlijk in de war en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Ik snap sowieso niet zo goed hoe mensen zoveel haat kunnen voelen voor iets waar ze feitelijk geen last van hebben, maar goed.

Ik vind dit heel ingewikkeld. Als het een islamistische terreurdaad wordt genoemd, dan betekent dat dus dat de aanslag heeft plaatsgevonden vanuit religieus oogpunt. Dus dat deze actie waarschijnlijk in de ogen van deze Abdul een goed plan was in de ogen van zijn God, die we Allah noemen. En daar krijgt mijn brein dus absolute error van. 

Ik ben geen theoloog, ik heb me niet verdiept in de islam of in de Koran, maar ik ben eens op internet gaan zoeken wat de islam of hun heilige boek, de Koran, nu eigenlijk over homoseksualiteit zegt/vindt. En voor de eenvoud heb ik de andere letters van de regenboog maar even niet meegenomen, daarvoor zal ongetwijfeld hetzelfde gelden. Ik heb mijn informatie dus via Google, en ik weet dat daar fouten in staan. Maar dit is nu eenmaal waar mijn brein het even mee moet doen.

Wat ik vond, is dat de traditionele islam homoseksuele handelingen beschouwt als niet toegestaan, maar dat de meningen en praktijken verschillen per stroming en per cultuur.

Als je dan gaat kijken naar hoe de Koran kijkt naar homoseksualiteit dan keuren de heilige teksten homoseksuele handelingen af en wordt de daad volgens de religieuze (traditionele) wet, de Sharia, gezien als een zonde of een overtreding. De Koran zelf schrijft geen strafmaat voor, maar (ingewikkeld verhaal) volgens de Sharia zouden de straffen variëren van geseling en gevangenisstraf, tot de doodstraf.
Kanttekening: het gaat hier om homoseksuele handelingen, dus niet over het gevoel op zich.

Niet mals dus en eigenlijk best wel heftig.

Vervolgens ben ik eens gaan zoeken naar wat de Koran en de Sharia te zeggen hebben over het opzettelijk doden (wat een aanslag is) van een medemens. Daarover kunnen we kort zijn: het wordt gezien als een van de allergrootste zonden die men kan begaan en de dader wacht de hel en de toorn van Allah. Kortom, samengevat: als je iemand dood maakt vindt Allah dat niet goed en is hij voor altijd boos op je.

En hier raakt mijn hoofd dus volledig in de war. Hoe kun je denken dat je je God blij maakt door op een groepje feestende homo's (enz) in te rijden, waarvan jij denkt dat God vindt dat ze zondig zijn, maar daar zelf een doodzonde voor begaan? Wat is de logica? Ik snap het niet? Echt niet!

En voordat iedereen/veel mensen weer gaan vallen over het feit dat 'alleen moslims dit soort dingen doen', dat is natuurlijk bullshit, want ook in het christendom, in ons eigen kikkerlandje en boerenstamppot geloof, is men vaak fel tegen LGBTQIA+ en alles wat daarmee te maken heeft. Dus dit is echt niet islam eigen. 
In elk geloof/religie zijn er tolerante mensen en intolerante mensen, extreme mensen en minder extreme mensen. Dus mocht je het gevoel hebben dat ik hier de islam probeer zwart te maken, dan begrijp je me verkeerd. 

Ik probeer alleen maar in mijn hoofd te verklaren hoe iemand kan denken dat als je 'zondaars' straft met een zonde (los van welke religie dan ook), dat je denkt dat je dan maar een haar beter bent dan de zondaars die je 'gestraft' hebt en kan denken dat God/Allah of welke God dan ook trots op je gaat zijn? Hoe dan? 

Ik merk dat ik erg in de war ben van dit alles en dat het me niet los laat. Dat ik me er druk om maak, er verdrietig van word. En als ik dat probeer te delen met mensen om me heen, dan krijg ik te horen dat ik me niet zo druk moet maken, 'ik was immers niet in Berlijn' en 'dit heeft niks met mij te maken'. 

Maar sorry, nee ik was niet in Berlijn, en dit heeft in theorie niet met mij persoonlijk te maken, maar ik val ook onder die LGBTQIA+ groep, dus het heeft wel degelijk met mij te maken!

Dat is zo'n opmerking als 'al die transgenders zijn ziek in hun hoofd, nee maar jij niet, jij bent ok'. Het feit dat je mij persoonlijk kent en me dus niet over één kam scheert met 'al die' transgenders die gek zouden zijn, maakt jou hypocriet! Als je mij normaal vindt, puur omdat je denkt dat je me kent, maar die anderen niet, omdat je hen niet kent, dat is raar! Ik ben niet anders dan die anderen, we blijven dezelfde groep.

Nou ja, ik merk dat ik niet zo goed duidelijk kan maken wat ik bedoel, maar mocht iemand zich nog steeds afvragen waarom zo'n Pride Parade/ Pride Event nodig is in onze oh zo tolerante maatschappij, dan denk ik dat deze aanslag (en al het andere geweld tegen LGBTQIA+ mensen) een goed beeld geeft van het waarom...

foto: gevonden en opgeslagen via Facebook
 (bron voor mij verder onbekend)

Grote bromweer…. Oftewel een verhaal over de schaduwkant van stemmen horen….

Heel veel jaren geleden, toen ik met grote regelmaat opgenomen werd in het (psychiatrisch) crisis centrum in de buurt, was er een verpleegkundige die me, toen ik terug kwam op de afdeling na een ‘interview’ in een comedy programma op tv, verweet dat ik altijd deed alsof stemmen horen één groot en grappig feest was. Dat bijna alle ‘serieuze’ stukjes, inclusief bijna het gehele verhaal van de (ook geïnterviewde) psychiater eruit ‘geknipt’ waren, deed haar mening over mij en mijn verhaal daar niet veranderen. Tja, misschien kwam het voor haar zo over, maar feit is dat in een comedy show, grapjes en luchtige opmerkingen een stuk ‘beter scoren’, dan alle drama en heftige dingen. Toch is die opmerking me al die tijd bij gebleven en niet altijd in positieve zin.

Ik weet dat ik (ook hier) meestal vertel over de grappige en lieve momenten met mijn stemmen. Maar dat wil niet zeggen dat de lastige, nare en ellendige momenten er niet zijn. Ik kies er alleen voor om me te focussen op de leuke momenten. Daar ga ik me zelf namelijk beter van voelen en ellende en drama is er immers al genoeg in de wereld.

Toch ga ik vandaag iets schrijven over één van de moeilijke momenten/situaties met m’n stemmen, die me tot op de dag van vandaag knettergek kunnen maken, zelfs al komt het, al die jaren, steeds opnieuw terug.

Het is namelijk weer zomer aan het worden en dat betekent periodes met zonnig, warm en benauwd weer. Nu ben ik persoonlijk meer een soort van ijsbeer type, ik hou vooral van kou en alles boven de 20° vind ik (en vooral mijn lijf) al snel te warm, maar helaas pindakaas, ik heb het niet altijd voor het zeggen. Warm, benauwd weer dus, gevolgd door de nodige onweersbuien. En dát zorgt dus iedere keer opnieuw voor de nodige onrust en drama in mijn hoofd.

Als je hier al wat langer mee leest, dan weet je dat ik diverse stemmen hoor, met allemaal verschillende leeftijden en 'ontwikkelingsniveaus'. Over het algemeen zijn we hier in Huize Mick allemaal emotioneel gezien een stuk(je) jonger dan onze kalenderleeftijd. En die verschillen kunnen nogal ingewikkeld zijn, omdat ze niet altijd overeenkomen.

Zo heb ik Jongste Stemmetje, een meisje van 6, maar emotioneel veel jonger. Jongste Puber van 12 en Oudste Puber van 16, beiden ook emotioneel een stuk jonger. En dan zijn er nog een aantal volwassen stemmen. En ik zelf natuurlijk... Soms zou ik dat bijna vergeten.

Jongste Stemmetje is doodsbang van, zoals zij het noemt: "Grote Bromweer!", door de meeste mensen ook wel gekend als 'onweer'. De flitsen zouden eventueel nog wel oké kunnen zijn, maar ze houdt écht niet van al dat harde gebrom. Hoe harder het gebrom, hoe groter de paniek. Begint het in de verte wat te rommelen, rijdt er een zware motor door de straat of staat de wind 'verkeerd' en stijgt er op het vliegveld een zwaar vliegtuig op, bereid je dan maar voor, want gegarandeerd raakt Jongste Stemmetje in paniek.

Paniek bij Jongste Stemmetje ziet er vooral uit als héél hard en veel hysterisch huilen, ontroostbaar zijn, onhandelbaar worden (niet meer kunnen en willen luisteren of meewerken). 
En op zich is dat allemaal logisch want ze heeft niet de taal en woorden om heel goed uit te drukken hoe (of wat) ze zich voelt, maar vervelend is het wel .

De twee Pubers en ikzelf daarentegen, zijn dol op onweer en dan vooral het bliksem gedeelte. Het is een soort van gratis vuurwerkshow van Moeder Natuur en vuurwerk is nou eenmaal iets wat ik (en de twee Pubers dus ook) heel gaaf vinden! 

En hier heb je dus een situatie waarbij verschillen niet met elkaar overeenkomen en waar het knap lastig wordt en waar ik echt regelmatig worstel met een dilemma. Bescherm ik Jongste Stemmetje en doen we er alles aan om het onweer te negeren: gordijnen dicht (wat je niet ziet bestaat immers niet), muziek hard aan, tv kijken enz, en verbied ik de Pubers om naar het bliksem spektakel te kijken?

De ervaring heeft me geleerd dat het laatste, de Pubers iets verbieden, averechts werkt. Dan nemen ze het van mij over en heb ik geen enkele controle meer op hoe het met Jongste Stemmetje gaat. Pubers zijn namelijk over het algemeen best 'egocentrische wezens' en houden niet zo veel rekening met anderen als dat botst met wat zij graag op dat moment willen. Daarin verschillen mijn interne pubers niet zo veel van lijfelijke pubers, denk ik.

Dus de laatste jaren probeer ik Jongste Stemmetje zo goed mogelijk voor te bereiden op de komst van haar gehate 'Grote Bromweer'. Ik leg uit dat er onweer gaat komen, dat ze niet bang hoeft te zijn, dat ze veilig is. Maar dat helpt niet echt heel veel. En dus hebben we in de loop der tijd wat andere voorzorgsmaatregelen genomen. 
Tegenwoordig, mogen er vier knuffels verzameld worden, die bij ons komen zitten om ons te beschermen (mijn bed is niet groot genoeg voor al haar knuffels), ze draagt een zonnebril tegen de flitsen en een noise cancelling headphone tegen het brommen en in het ergste geval gaan er ook nog 'monster sokken' aan onze voeten. 

Op deze manier kunnen de Pubers en ik gewoon naar buiten blijven kijken en houden we het voor Jongste Stemmetje ook zo veilig mogelijk (wat niet wegneemt dat ze tóch heel hard gaat huilen). 

Maar hoeveel maatregelen ik ook neem. De hysterie is en blijft rete-vermoeiend. Ik word er zelf héél moe van, maar ook de Pubers krijgen er al gauw genoeg van. Slapen is namelijk nauwelijks mogelijk en daar wordt echt niemand in mij vrolijker of vriendelijker van (ook Jongste Stemmetje zelf niet). En als je dan, zoals afgelopen week een aantal dagen en nachten achter elkaar hebt met onweer, dan kom ik wel op een punt waarop ik Jongste Stemmetje (en soms ook één of meerder Pubers) uit het raam zou willen gooien. 

Soms drijft het me echt tot waanzin en voel ik me wanhopig, hoe lang ik ook al met dit bijltje hak.

Dus tja, doe ik altijd alsof stemmen horen één groot, grappig feestje is? 
Kom dan vooral eens tijdens een onweersbui of de dag erna bij me langs, dan kun je zien dat het ook voor mij écht niet altijd is wat het lijkt.

Maar als je dat gezien zou hebben, dan snap je misschien wel beter waarom ik me vooral probeer te focussen op de grappige en leuke momenten.

foto: gemaakt met ChatGPT

 

Moederdag…. Oftewel: een verhaaltje over gemis….

Gisteren was het weer zover: Moederdag. Een dag die voor mij en vele anderen best ingewikkeld is. En het maakt blijkbaar niet uit hoe oud ik ben, ik kan er maar moeilijk aan wennen en lijk er elk jaar zelfs iets meer 'last' van te hebben.

Eigenlijk voel ik me niet helemaal 'gerechtigd' om dit stukje te schrijven. Veel (en steeds meer, want hé ik word nu eenmaal ouder) mensen om me heen, moeten hun moeder missen. Hun moeder is er niet meer, weggenomen door de dood en daar zijn ze erg verdrietig over. Bij sommigen gebeurde dat al heel jong, bij anderen wat recenter. Maar dat is niet de reden waarom Moederdag voor mij persoonlijk ingewikkeld is. 

Ik heb een 'moeder' en ze leeft ook nog steeds. Dus daar zou ik eigenlijk heel erg dankbaar voor moeten zijn. Sowieso krijg ik (nog steeds) best vaak de opmerking naar mijn hoofd geslingerd dat je respect moet hebben voor je ouders, het oh zo befaamde 'eert uw vader en uw moeder'. Maar feit is dat ik het niet kan. Ik kan geen/erg weinig respect opbrengen voor mijn moeder en eren doe ik haar zeer zeker niet. Maakt me dat ondankbaar? Misschien, maar wellicht zijn de mensen die dit soort uitspraken doen zonder iemands verhaal of achtergrond te kennen wel erg kortzichtig?

Ooit kreeg ik weer eens een nieuwe Woonbegeleider, die me tijdens zijn allereerste bezoek (en tevens allereerste en allerlaatste ontmoeting) vertelde, dat ik respect moest hebben voor mijn ouders en dankbaar moest zijn dat zij me op de wereld gezet hadden. Die opmerking viel bij mij 'niet helemaal lekker' (understatement of the year) en vrij snel daarna kwam een vervanger een poging doen om dit 'lastige mens' te begeleiden.

Respect is in mijn ogen iets wat je in eerste instantie krijgt, maar om het te houden, moet je ook een beetje je best doen. Respect is in mijn ogen ook wederzijds, geef je het, dan krijg je het en andersom. Maar geef je het niet? Of doe je iets dat het (gevoel van) respect beschadigt, dan zul je het terug moeten verdienen. En in sommige gevallen, gebeurt dat zó vaak of zó heftig, dat het niet meer terug te verdienen valt. 

Voor mij valt mijn moeder onder de laatste categorie. En ja, ik zie dat ze momenteel haar best doet, maar er is te veel gebeurd, het is te laat en mijn hoofd kan dat niet zomaar vergeven en vergeten. Dus, tja, sorry moeder, van mij geen 'best mum of the year' kaart, ik sla deze dag over.

En dat overslaan, of er niet aan denken is nog best een klus. Het is net als al die gezellige gezinnetjes in de tv reclames rond Kerst: er is geen ontkomen aan! Overal zijn reclames voor Moederdag. Mijn mailbox loopt over van de Moederdag nieuwsbrieven. En hoe vaak ik me er ook voor afmeld, ze blijven maar binnenkomen! En dit jaar had ik daar oprecht last van!

Ooit liep ik stage in een kindertehuis, waar kinderen (tijdelijk, maar meestal veel te lang) woonden, omdat ze door allerlei omstandigheden niet meer thuis konden wonen. Deze kinderen werden 'moeilijk opvoedbaar' genoemd. Maar na een tijdje daar rondgelopen te hebben en naar de kinderen geluisterd te hebben en hun verhaal (nou ja, hun dossier) gelezen te hebben, vond ik eigenlijk dat in de meeste gevallen, het niet de kinderen waren die daar zouden moeten zitten. Maar ja, het is natuurlijk makkelijker om te zeggen dat je kind moeilijk opvoedbaar is, dan dat jijzelf een moeilijke opvoeder bent...

In dat tehuis liep er een jongen rond die, zodra het over zijn ouders, en specifiek zijn moeder ging, altijd riep: 'mijn moeder is een loeder!'. Hij was destijds 12 jaar oud en al zóveel meegemaakt. Inmiddels zal hij rond de 40 zijn, maar nog steeds moet ik regelmatig aan hem en zijn uitspraak denken. Hij was toen 12, maar zijn visie was glashelder (en niet onterecht).

Ik ben inmiddels oud en verstandig genoeg om (in theorie) te weten, dat ouders doen wat ze kunnen en dat als ze dingen zelf niet geleerd of meegekregen hebben, ze het ook niet door kunnen geven. Maar is het terecht dat een kind daar de dupe van wordt?
Is het terecht dat een kind maar dankbaar moet zijn dát het op de wereld is gezet en automatisch respect heeft voor degenen die daar verantwoordelijk voor zijn?

Ik vind dat ingewikkeld. Want als je een kind op de wereld zet (wat meestal een eigen keuze is) en je wilt of kunt er vervolgens niet voor zorgen en doet dat ook niet, of op een manier die (zowel lichamelijk als psychisch) schadelijk is voor het kind (dat daar vervolgens jarenlang weer op afgerekend wordt), waar moet het kind dan precies dankbaar voor zijn of respect voor hebben? 

Ik weet het oprecht niet en op een dag als Moederdag, verwart me dat nog net iets meer dan normaal. 
Dus sorry, voor mij(n moeder) geen Moederdag, al leeft ze nog steeds. Ik stel voor, in de naam van dat destijds 12 jarige jongetje uit het kindertehuis en al die andere (jonge en oude) kindertjes zoals hij, om het fenomeen Loederdag in te voeren. Een dag waarop je gewoon ongegeneerd boos en verdrietig mag zijn op degene die jou dingen had moeten geven en leren, die voor jou had moeten zorgen en je had moeten beschermen en dat nooit gedaan heeft. 

Loederdag, een dag waarop je geen dankbaarheid en respect hoeft te hebben, maar gewoon mag voelen hoe het voor jou was (en vaak nog steeds is)! 

Ik ben voor!

foto: gemaakt met ChatGPT

Goed bedoeld is soms ook gewoon kut…. oftewel een verhaaltje over (on)veiligheid.

Ik voel me kut…. En ik gok dat het even een optelsom van veel dingen is en tegelijkertijd het gevoel dat ik dat ‘veel’ nu niet echt bij iemand kwijt kan. En dat gevoel maakt momenteel even eenzaam en verdrietig. 

Vandaag ging ik naar een (op zich) laagdrempelige ontmoetingsplek, waar (naar eigen zeggen) “iedereen welkom is en iedereen zichzelf mag zijn, dus gewoon hoe hij/zij/hen is. Kortom een veilige plek voor iedereen.” Maar de laatste paar weken voel ik me er alles behalve veilig of op m’n gemak, waardoor de drempel om te gaan eigenlijk steeds hoger wordt.

De organisatie die deze ontmoetingsplek mogelijk maakt, doet hun stinkende best om deze ontmoetingen leuk te maken voor iedereen. Er is gratis koffie, thee en vlaai (want hé, het is Limburg, dus dat laatste moet nu eenmaal), je kunt er terecht met vragen of zaken waar je tegenaan loopt, je kunt er spelletjes doen, er worden thema middagen georganiseerd en andere activiteiten bedacht.

Ik heb best een brede smaak en ik hou echt serieus van heel veel dingen. Ik heb super veel (creatieve en actieve) hobby’s, ik ben dol op heel veel(soorten) spelletjes (je kunt me zelfs niet blijer maken), ik hou van allerlei soorten puzzels/raadsels, ik ben dol op beweging enz. 

En hoewel dit soort activiteiten ook aangeboden worden, merk ik dat ik het toch ook vaak niet leuk vind en daardoor voel ik me een ondankbare zeikerd. 

Maar een kerst of paasstukje maken (met takjes, plantjes, bloemetjes en (glinsterende) ornamentjes erin, is gewoon écht niet mijn ding. Mijn huis staat al bomvol met alle dingetjes die ik wél leuk vind, dus ik wil dat soort dingen er niet óók nog eens bij hebben. Ik geef er niks om, dus ik vind het ook niet leuk om te doen. En dus zeg ik bij dit soort activiteiten braaf ‘nee dank je’. En ook als mensen blijven aandringen, blijf ik nee zeggen, maar wel met een soort van knagend schuldgevoel dat ik dit toch écht wel leuk moet vinden. Maar helaas, dat is niet zo.

De thema middagen zijn ongetwijfeld interessant voor veel mensen. Maar ik voel me vaak erg jong (wat logisch is want mijn gezonde leeftijdgenoten zijn op dit tijdstip aan het werk) en de thema’s spreken me zelden aan (of in ieder geval niet op deze manier). Ook in de gesprekken en discussies die erop volgen voel ik me vaak een vreemde eend in de bijt. En inmiddels ben ik op een punt aangekomen dat als ik zie dat er zo’n middag gepland staat, dat ik dan maar gewoon meteen thuis blijf. En dat vind ik best jammer, want ondanks dat ik geen sociale hoogvlieger ben, heb ik binnen deze plek wel een aantal vrienden, die ik dan dus ook niet zie.

Je maakt mij op deze plek het gelukkigst als ik gewoon lekker onzichtbaar spelletjes mag spelen. Het zijn niet echt de spellen waar ik zelf mijn kasten vol mee heb staan, maar wat simpele (maar leuke) spellen. Af en toe neem ik wat simpelere spelletjes van thuis mee waarvan ik denk, ok, dit kan ik snel en simpel uitleggen en met wat geluk hoef ik die uitleg niet nóg eens 20x te herhalen tot sommige mensen het begrijpen. En dat is niks ten nadele van die mensen, maar als het tempo in een spel ‘te laag’ wordt, of mijn geduld opraakt omdat ik het écht niet nog simpeler kan uitleggen en iemand het na. 20x nog steeds niet begrijpt (maar hé, dat kan op zich ook aan mijn uitleg liggen), dan haakt mijn brein af. 

Dus ik ben zielsgelukkig als ik met een min of meer vast groepje mensen een bepaald spelletje kan doen, waarin het tempo lekker hoog ligt, er ook nog ruimte is voor elkaar een beetje te plagen en vals spelen. Dan is mijn middag geslaagd.

Vandaag had men op zich iets heel leuks bedacht, waarbij iedere bezoeker even persoonlijke aandacht kreeg en in het zonnetje/spotlight gezet werd. En hoewel het hartstikke leuk en met alle goede intenties bedacht is, raakte ik compleet in paniek: ik wil dit niet! Ik wil gewoon lekker onzichtbaar mezelf zijn en niet in de spotlight staan! 

Ik wilde weg, naar m’n veilige huis, maar ik wilde ook nog even met m’n vrienden praten, dus ik bleef. Maar ondertussen liep m’n paniek steeds verder op, naarmate ‘de spotlight’ dichterbij kwam. Ik besloot naar de andere kant van de ruimte te gaan, waar ze al geweest waren in de hoop dat ik daar lekker verder onzichtbaar mezelf kon zijn, maar helaas, ‘de spotlight’ stak de zaal terug over in mijn richting.

Toen ze aankwamen verzamelde ik al mijn moed (en geloof me, dat is een big deal voor me) en zei ik dat ik niet wilde. Dat ik ECHT NIET wilde! En dat werd niet door iedereen even goed opgevat. Of ze dan alleen wat mochten zeggen? Nee, ook niet! En in paniek was ik met m’n ogen op zoek naar mijn spullen en hoe ik hier zo snel mogelijk weg kon komen, maar m’n lijf bevroor, wegkomen zat er op dat moment niet meer in.

En ja, sorry dat ik de partypooper ben, die jullie idee niet kan waarderen, maar wat voor jullie ‘leuk’ is, is dat niet voor iedereen! En als iedereen zichzelf mag zijn op zijn/haar/hun eigen manier, mag ik dan alsjeblieft ook gewoon nee zeggen tegen iets waarvan ik aan alles in mijn hoofd en lijf voel dat ik het niet wil, zonder het gevoel te krijgen dat ik een vreselijk rot mens ben dat jullie feestje verpest?

Woorden zijn voor mij belangrijk en van waarde. Ik heb iets te vaak in m’n leven woorden en zinnen gehoord die niet ‘echt’ waren, niet gemeend. En woorden worden in die zin, door mijn brein gezien en gevoeld als gevaarlijk. Als jouw woorden anders zijn dan je daden/gedrag (en andersom), dan voel ik me onveilig. Dan snap ik het niet meer en raakt mijn brein volledig in paniek en in de war. 

Gelukkig vonden de andere mensen het allemaal erg leuk, of konden ze goed/beter doen alsof, wie weet. Maar ik kan dat niet. Sorry! What you see, is what you get. 

Ik ben ik, met alles wat daar wel en niet bij hoort, of je dat nu leuk vindt of niet. Dat laatste boeit me ook niet echt, want één ding weet ik zeker: ik ben (en blijf) altijd 100% mezelf en 100% echt. 

En daar ben ik (op m’n goede dagen) trots op.

foto: gevonden op internet

Meten met twee maten.... oftewel een verhaal over iets wat je niet hardop mag denken...

Sinds begin maart heb ik dankzij het Volwassenenfonds een abonnement op de (goedkoopste oranje) sportschool van Nederland. Hier ben ik erg blij mee, aangezien dit zonder deze financiële bijdrage niet mogelijk was geweest. Maar goed, de sportschool dus.

Ik ben niet zo'n fan van nieuwe en onbekende dingen en eigenlijk ook niet zo van mensen. Dus een sportschool binnen lopen, waar alles nieuw is (de regels, de mensen, de martelwerktuigen) vind ik best een dingetje. En bij deze sportschool is dat misschien nog wel net iets meer een dingetje dan bij een andere sportschool, aangezien deze vooral zo goedkoop kan zijn, omdat je er nauwelijks/geen begeleiding krijgt en alles zelf moet uitzoeken. En dus was mijn eerste bezoek best een uitdaging.

Ik besloot de drempel voor mezelf wat te verlagen. Het kwam er op neer dat mijn doel voor die eerste keer werd: naar binnen gaan. En zo gezegd zo gedaan. Ik braaf een poging doen om mijn pasje te scannen, maar of dat hele bezoek niet al spannend genoeg was, bleek je voor dat scannen van dat pasje ook al een hogere wiskunde opleiding te moeten hebben gevolgd. Gelukkig kwam iemand me helpen (en las ik achteraf dat ik niet de enige was die gezakt was voor dit examen) en stond ik ineens aan de andere kant van het draaihek.... Holy Shit, I did it, ik was binnen.... wat nu...
Ik besloot een rondje te wandelen om te kijken wat er allemaal was en waar. Ik kwam al snel tot de conclusie dat er in dit filiaal een iets te hoog testosterongehalte rondliep, waardoor sommige delen voor mij als een no-go area voelden, maar uiteindelijk eindigde ik tóch op de loopband (die ik ook nog eens aanzette) en heb ik ruim een uur bewogen. En niet te vergeten: ik was reuze trots op mezelf, deze horde had ik genomen.

Omdat ik me in deze club niet zo thuis voelde, besloot ik dat ik meerdere filialen in de omgeving zou gaan uitproberen en zo stond ik op een dag in het filiaal dat het dichtst bij mijn huis ligt. Ik kwam net van het sportveld af en dus bestond mijn training voor die dag vooral uit het checken van dit filiaal en braaf op de loopband mijn ding doen. Zo gezegd zo gedaan. 

Ik kijk altijd mijn ogen uit. Ik probeer vooral 'dingen af te kijken'. Hoe werkt zo'n apparaat nou eigenlijk, hoe doen anderen dat en dat kon in dit filiaal heel erg goed!

Mijn loopband stond naast de spiegel (oeps, iets dat ik dus niet zo fijn vind, maar ach, het was ook het dichtst bij de uitgang, dus de spiegel nam ik voor lief). Een jonge gast op het apparaat voor mij, trok zijn shirt uit en ging in zijn blote bast voor de spiegel staan flexen (oftewel zijn spieren aanspannen). En hoewel ik bij deze keten eigenlijk maar zelden kan zien of er überhaupt personeel aanwezig is en wie dat dan zou moeten zijn, stond er binnen no time een medewerker naast de jongen die hem vriendelijk, doch dringend verzocht zijn shirt weer terug aan te doen, want, zo sprak hij: "De zwembad look bewaar je maar voor het strand!" De jongen trok zonder morren zijn shirt netjes weer aan en het leven ging weer verder.

Nou train ik zelden alleen. Ik hoor stemmen en mijn stemmen gaan ook (al dan niet) gezellig mee trainen en zijn dus ook aanwezig. En ineens zegt mijn Jongste Puber: "vet, is er hier een zwembad?". Nou was ik een poging aan het doen om al rennend uit de handen van de zombies te blijven (run, zombie run app) en rennen is niet mijn sterkste kant, dus ik negeerde de opmerking van Jongste Puber vakkundig. 

Maar toen ik mijn Oudste Puber lichtelijk paniekerig hoorde zeggen "Mick, we moeten hier NU weg." gevolgd door Jongste Puber "is er hier nou een zwembad of niet?" besloot ik dat ik misschien toch maar even moest luisteren, want als Oudste Puber zich meldt, dan is er iets aan de hand. Ik vroeg hem waarom we weg moesten en hij zei, nog paniekeriger: "Kijk maar in de spiegel achter je, dan zie je het wel en als jij niet gaat, dan ga IK weg!" (en geloof me, lang verhaal, maar die macht heeft hij, aangezien hij me kan overnemen).

Op dat moment kon ik even niet in de spiegel kijken, want er kwamen zes pubers wat lacherig op een drafje voorbij gelopen, hun ogen gericht op iets dat zich duidelijk achter mij bevond. Toen ik eindelijk een blik in de spiegel kon werpen, zag ik een prachtige jonge dame, met lang donker haar, een strakke legging en een behoorlijk paar grote borsten in een veel te klein bikinitopje gepropt, die zich (onder het toeziend oog van die zes, nog net niet kwijlende puber jongens) diep bukte om een gewicht van de grond te pakken, waarbij die twee grote lichaamsdelen bijna besloten om een eigen leven buiten het bikinitopje te gaan leiden. Het was geen kort sporttopje/sportbeha, maar serieus een bikinitopje van twee driehoekjes stof, met een touwtje in haar nek en een op haar rug, dat geen enkele ondersteuning bood.

Bij deze dame stond er niet binnen no time een medewerker naast haar met de opmerking dat ze haar zwembad look maar moest bewaren voor op het strand. En dat is volgens mij meten met twee maten...

En ineens snapte ik de paniek van Oudste Puber. Sinds ik aan de hormonen zit (testosteron, ik ben namelijk trans) begrijp ik wat testosteron met een (mannen)brein doet en hoe de rest van je lijf daarop reageert. En als er iemand in mijn lijf/hoofd daar de gevolgen het meest van ondervindt, dan is het Oudste Puber wel. Sinds de start van de testosteron raakt hij bij wijze van spreken al opgewonden van een blote meisjes enkel en kan dan echt niet meer normaal denken. Hij zegt zelf wel eens dat zijn hersens dan niet meer kunnen denken, maar dat zijn 'meisjespiemel' het dan overneemt.... Dus tja... Tijd om weg te gaan, want Oudste Puber nog meer op de proef stellen, terwijl het al zó knap is dat hij weet en begrijpt dat hij niks kan en mag doen op publieke plaatsen, dat vind ik echt sneu. 

Maar eenmaal op weg naar huis, merkte ik dat ik hier toch écht wel wat van vind. En wat ik nu ga schrijven is vast niet aardig en on populair, maar dat is dan maar even zo.

In onze maatschappij mag je niet hardop zeggen dat iemand (doorgaans vrouwen) dingen uitlokken door de kleding die men draagt. Iedereen, mannen en vrouwen moeten kunnen dragen wat ze willen. En mannen moeten te allen tijde hun handen (en piemel) thuishouden (en hun commentaar voor zich houden). Daar ben ik het op zich ook wel mee  eens. Maar sinds ik aan de hormonen zit en mijn Oudste Puber in een échte hormoon gedreven puber is veranderd, wil ik daar toch ook wel enige nuance in aanbrengen.

Ja, jongens en mannen moeten aangeleerd krijgen dat ze met hun handen en andere delen van meiden en vrouwen af moeten blijven, absoluut. Kleding (of eigenlijk wat dan ook) rechtvaardigt NOOIT dat je iemand ongevraagd en ongewild aan mag raken, of dingen naar het hoofd mag slingeren. Maar als we dit van onze (jonge) mannen verwachten, mogen we dan ook van onze (jonge) vrouwen verwachten dat ze leren nadenken over wat (en welke kleding) in welke situatie passend is? Niet zozeer vanwege het feit dat het andere geslacht zich niet kan beheersen, maar gewoon omdat bepaalde kleding niet op bepaalde plekken thuis hoort. Je gaat niet in je badkleding in de klas of in de kerk zitten, badkleding is gemaakt voor het zwembad of het strand (iets met functionele kleding), dat geldt voor mannen en vrouwen. 

Mannen en vrouwen mogen best geleerd krijgen dat ze ook na mogen denken over welke kleding waar geschikt voor is en vooral ook waar niet. Als iedereen deze dingen geleerd krijgt, dan wordt het voor beide zijden misschien wat makkelijker. 

foto gemaakt met ChatGPT

Tegen elk aannemelijk bod.... oftewel: het drama dat Marktplaats heet.

De laatste tijd doe ik een serieuze poging om mijn huis wat leger te krijgen. Dat deed ik al eerder, maar eerlijk is eerlijk, ik ben daar niet zo goed in. Maar nu ben ik goed bezig, al zeg ik het zelf.

Er zijn al behoorlijk wat kilo's papier mijn woning uitgevoerd. En elke week loop ik braaf met een zak(je) vol spullen naar de inloop waar een weggeeftafel is en waar mijn spullen eigenlijk meestal binnen twee uur wel door iemand mee genomen zijn. Ik ben heel blij met de tafel, want ik raak er mijn spullen kwijt en iemand anders wordt er blij van. Een win-win situatie dus!

Spullen wegdoen is in mijn huis nog niet zo eenvoudig. In mijn hoofd wonen nog wat andere figuren die ook zo hun eigen spullen hebben. Dus als ik denk dat iets weg kan, dan moet het eerst nog door een soort van ballotage commissie heen. Pas als niemand heeft geroepen "dat is van mij!",  "Mag niet", of "dat heb ik heel hard nodig" (ook al heb ik het al jaren niet aangeraakt), dan komt het in aanmerking voor verwijdering uit mijn huis. En aangezien die weggeeftafel er maar 1x per week staat, is er meestal tijd genoeg waarin de Jantjes in mijn hoofd zich nog kunnen bedenken en 'hun' spullen terug kunnen pakken. Maar goed, beetje bij beetje raken we dingen kwijt.

Nu zijn er hier in de regio via social media heel wat 'gratis weggeef groepen' voor mensen met weinig geld. Ik ben bereid om ook spullen die nog geld op zouden kunnen leveren, weg te geven. Maar ei als ik ben, wil ik dan wel dat het bij iemand terecht komt die het écht goed kan gebruiken en niet de middelen heeft om het zelf te kopen en niet bij iemand die het vervolgens voor flink wat geld op Marktplaats zet, want dat zie ik ook vrij regelmatig voorbijkomen. 

Helaas zie ik op die groepen heel vaak dezelfde figuren die op alles roepen 'ja, wil ik hebben' en mijn (best gezonde) achterdocht kan het niet helpen om dan mijn vraagtekens te plaatsen of deze persoon dit allemaal écht zo nodig heeft, of gewoon graag gratis spullen verzamelt. Ik kan natuurlijk niet achter (in dit geval) iemands scherm kijken om te zien of het écht nodig is en mag ik niet oordelen zonder kennis, want je weet immers nooit wat iemands situatie is of waar die persoon doorheen gaat, maar feit is dat ik mens ben, en dat als het me opvalt dat het wéér dezelfde is die op de 5e aangeboden salontafel roept 'ikke', ik daar toch gewoon iets van vind en dus keihard oordeel.

Kortom, die groepen vind ik ingewikkeld en dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat er dan vreemde mensen naar mijn huis komen (ieeeeeeeuw) als ze überhaupt al op komen dagen, want dat is ook altijd maar de vraag (grrrr). 

Maar sommige dingen staan hier gewoon al jaren in de weg te staan en wil ik dus weg hebben. En dan maak ik wel eens gebruik van Marktplaats. Met tegenzin overigens, want dat vind ik misschien nog wel erger dan die groepen, maar toch, soms komt een extra zakcentje hier ook wel van pas.

Maar jongens.... kunnen we het even over Marktplaats hebben? Wat een drama is dat zeg!

Ooit wilde ik een mini trampoline verkopen (jawel een impulsaankoop van mijn jongste puber met mijn pinpas en geen bonnetje om het terug te brengen). Ik zette hem erop, kreeg aardig wat reacties. Iemand zou hem 'woensdagmiddag' komen halen. Ingewikkeld, autist hier: wat is middag, hoe laat kom je dan precies? Maar omdat ik me dan dus lastig voel durf ik al die vragen niet te stellen en zit dan dus van 11 (want hij zou maar eens te vroeg komen) tot 20u (want hij zou maar eens te laat komen) opgefokt en angstig op de bank te zitten. Maar goed, allemaal voor niks dus, want hij kwam niet opdagen.

Ok, mini les geleerd, de andere persoon mocht hem om 18u komen halen. Ik braaf vanaf 17u wachten. Kreeg ik om 17.45u een berichtje dat ze tot de conclusie kwam dat mijn woonplaats toch wel ver rijden was (30 minuten). Zucht.... lief dat ze een berichtje stuurde, maar serieus muts, dat wist je toch ook al toen ik je het afhaaladres gaf???? Maar goed, wederom geen succes.

Nog een: autopech, kon niet meer komen....

Uiteindelijk had ik een mevrouw die hem zou komen halen, maar geen concrete afspraak maakte. Dan weet ik eigenlijk al genoeg, maar ik kon het niet laten om een berichtje te sturen met de vraag, heeft u nog interesse? Daarop kreeg ik als antwoord dat het nu niet kon want ze had zich bezeerd. Inlevend (en irritant als ik soms kan zijn, schreef ik haar een berichtje met de opmerking hoe naar dat voor haar was en dat ik haar beterschap wenste en dat ik de trampoline met liefde best even voor haar wilde bewaren. Dit was overigens gewoon cynisch, ik wist dat ze er onderuit wilde, maar ik wilde kijken hoe ze zich hieruit ging kletsen, en echt, haar antwoord was goud waard, de beste smoes die ik ooit in mijn Marktplaats bestaan gelezen heb (ik hoop tenminste dat het een smoes was, anders was het echt wel sneu). Mevrouw gaf als antwoord dat ze van de trap gevallen was, haar enkel gekneusd (!) had en nu NOOIT MEER mocht springen van de dokter. Tja.... 

Uiteindelijk werd de trampoline bekeken, uitgeprobeerd (!) en meegenomen door een alleraardigst koppel. Maar oh jee, wat een gedoe!!!! Mijn aversie tegen Marktplaats werd steeds groter en jaren maakte ik er dus geen gebruik meer van.

Tot laatst dus...
Ik had een oudere, nog goed werkende vriezer in de weg staan. Ik had al binnen mijn hulpverleningscontacten en het sociaal team in de wijk gevraagd of zij iemand kenden die dat ding hard kon gebruiken maar geen geld had om het zelf aan te schaffen, maar geen reactie.
Ik had iemand met een eigen stichting die mensen helpt die opnieuw moeten beginnen benaderd, maar na een 'ik kom erop terug' en drie herinneringen, gaf ik dat ook maar op. En zo nog een paar pogingen om het gratis en voor niks in de (in mijn ogen) juiste handen te krijgen. Maar alles zonder resultaat.

Ik overlegde met mijn Woonbegeleidster en beloofde dat ik het met grote tegenzin (een vriezer verstuur je niet zo makkelijk en moet dus aan huis opgehaald worden) op Marktplaats zou zetten en als dat binnen twee weken niet gewerkt had, zouden we het oud ijzer bellen of het alsnog op de weggeef site zetten. Zo gezegd zo gedaan.

Ik had bedacht dat ik er 50 euro voor wilde hebben en zag aan soortgelijke advertenties dat dit heel redelijk (en zelfs erg goedkoop) was en dus maakte ik een advertentie met de vraagprijs 50 euro en maakte bieden ook mogelijk. 

Er kwam al snel een reactie binnen, maar voor ik die ook maar kon bekijken, kreeg ik al een mail van marktplaats zelf dat dit van een 'verdacht account' afkomstig was en zij dat account geblokkeerd hadden en het bod verwijderd... Herinnert u zich dat zinnetje hierboven nog waarin ik sprak over mijn achterdochtige brein??? Nou, dat werd hier niet beter van....

Vervolgens gebeurde er niets en dus besloot ik de advertentie aan te passen: ik haalde de vraagprijs weg en zette hem op 'bieden'. En binnen een half uur was er een bod van.... jawel 75 euro. Daar moest ik smakelijk om lachen.... Zo werkt het dus! Ik schreef wat berichtjes heen en weer en sprak met deze persoon af dat hij hem op zaterdag om 17u kwam halen. Nog maar eens nadrukkelijk gevraagd of hij begrepen had dat hij het ding zelf van drie hoog zonder lift naar beneden moest sjouwen, maar dat was allemaal geen probleem. Ik was benieuwd. 

Ik had er een hard hoofd in, of hij daadwerkelijk zou komen opdagen, maar nam me voor, dat als hij daadwerkelijk op de afgesproken tijd kwam en een beetje vriendelijk was, hij hem gewoon voor 50 euro mee mocht nemen. En er geschiedde een wonder: hij kwam, hij was op tijd en hij was vriendelijk. 

Het bestaat dus toch.... Er zijn nog mensen die hun afspraak nakomen.....
En daar wil ik ze dan best voor belonen!

Een dag later kwam er via facebook marktplaats, waar ik hem ook voor 50 euro opgezet had en vergeten was die aan te passen of te verwijderen een bericht binnen van een persoon: 'voor 15 euro wil ik hem hebben'..... Ja, dat geloof ik, voor een ouderwets dubbeltje wil ik ook wel op de eerste rang zitten.

Tegen elk aannemelijk bod is blijkbaar een heel rekbaar begrip!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

De taken van ouders... oftewel verwend of verwaarloosd?

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik nooit echt een veilige thuissituatie heb gehad. Naar de buitenwereld toe, leek alles koek en ei en leek er niks aan de hand en had ons gezin alles goed voor elkaar. Binnen die vier muren van het huis, achter de gordijnen, was dat toch net iets anders. (Althans, zo zie en ervaar ik dat als volwassen Mick). 

Aan materiële zaken heb ik nooit een gebrek gehad, sterker nog, als ik ook maar ergens (per ongeluk hardop) liet vallen dat ik iets mooi vond (zonder het te willen hebben overigens), dan kwam het er vaak ook. En zelfs nu het contact bestaat uit een handjevol appjes per jaar, moet ik enorm opletten wat ik schrijf, want als ik bij wijze van spreken als grapje schrijf dat mijn oven zo traag werkt (wat dan niet daadwerkelijk het geval is, maar een grapje, want ik heb gewoon niet zoveel geduld en wél honger), dan kan het zomaar gebeuren dat er twee dagen later ongevraagd een gloednieuwe oven bezorgd wordt via een pakketdienst, of dat er geld op mijn rekening gestort wordt met de mededeling ‘voor een nieuwe oven’. 

Veel mensen zullen misschien denken: waar zeur je over, ik wou dat ik zulke ouders had. Of: wat ben jij ondankbaar, dat je dat niet waardeert. En al die mensen zullen vanuit hun oogpunt vast gelijk hebben, Maar ik ben hier serieus écht niet blij mee. En ja, ik voel me met regelmaat een rete-ondankbaar en verwend kind. 

Maar elk verhaal heeft twee kanten, en mijn gevoel hierbij komt ook echt wel ergens vandaan. 

Ik heb al heel jong geleerd thuis, dat niks voor niks was. Als je iets kreeg, dan werd er iets voor terug verwacht. En dat klinkt heel logisch en wellicht zelfs heel redelijk, maar als iemand jou iets geeft waar je niet om gevraagd hebt, wat je niet nodig hebt en eigenlijk ook niet wil hebben en je moet daar verplicht dankbaar voor zijn, dan is dat best naar. Zeker als je dat bijna 40 jaar later nog steeds te horen krijgt. In de vorm van ‘wij hebben in 1986 het nieuwste en duurste merk sportschoenen voor jou gekocht en jij wil nu, in 2025, niet eens even iets voor mij halen, je mag wel wat dankbaarder zijn’.  En dit voorbeeld ziet er misschien belachelijk en ongeloofwaardig uit, maar het is een recente letterlijke tekst uit de paar appjes die er dus per jaar gestuurd worden. 

De conclusie: ik moet enorm dankbaar zijn, voor alles wat ik allemaal (ongevraagd) gekregen heb. Maar feit is: ik ben als volwassen Mick de laatste tijd, vooral heel boos om wat ik allemaal niet gekregen heb en waar ik veel meer aan gehad zou hebben dan al die spullen: namelijk: aandacht, liefde, geduld, vertrouwen en me voorbereiden op het leven als volwassen Mick. 

Mijn ouders hadden als ‘opvoed stijl’: kinderen moeten zelf vragen om wat ze nodig hebben. Als ze iets willen weten, of iets nodig hebben, dan weten ze dat ze bij ons terecht kunnen’.  Op zich een mooi streven, maar om dat te kunnen doen, moet het wél veilig voelen om je vragen te kunnen stellen.

 
Op het moment dat je als onzeker kind op de bank zit en naar een kennis quiz kijkt met je ouders en iedere keer als een deelnemer iets niet weet of het antwoord fout heeft, de deelnemer belachelijk wordt gemaakt en er steeds opnieuw geroepen wordt ‘Jezus, dat je dát niet weet! Hoe dom ben je dan?’ (Terwijl jij het antwoord ook niet wist), dan maak je de kans dat je kind met een vraag over iets dat het niet weet naar je toe zal komen, steeds kleiner. Want, tja, blijkbaar ben je dom als je dingen niet weet en blijkbaar is dat heel erg, dom zijn…
Als je dat je hele leven in allerlei vormen hoort, dan zit er al gauw in je systeem dat je niet ‘dom’ mag zijn en dat je ‘eigenlijk alles moet weten’. 

Toen ik als jong Mickje nog op de middelbare school zat, snapte ik soms mijn huiswerk niet, terwijl ik dat toch wel degelijk voor een proefwerk moest weten. Heel af en toe, moest ik dan wel om hulp vragen en omdat mijn moeder helemaal niet begreep wat ik moest doen (die mocht blijkbaar wel ‘dom’ zijn), werd helpen bij huiswerk de taak van mijn vader. Maar Mick is Mick, altijd al geweest. Mick wil dingen begrijpen en neemt niet zomaar, zonder uitleg of reden, iets aan.
Dus als ik de stelling van Pythagoras moest leren, dan kon ik best wel opdreunen dat A² + B² = C²  was, maar ik wilde weten, waaróm dat zo was, wat het precies betekende? 

Een Mick met een drang naar uitleg en duidelijkheid, een vader met erg weinig geduld en een standaard antwoord ‘omdat dat gewoon zo is’, gingen niet goed samen en dit heeft met hele grote regelmaat tot (hele heftige) ruzies geleid. En hoe verder ik kwam op school, hoe meer ik erachter kwam dat mijn vader ook niet zo slim was als hij dacht te zijn en kon hij me niet meer helpen met m’n huiswerk.

Toen ik het huis uit was en voor de eerste keer belastingaangifte moest doen, vroeg ik mijn vader nogmaals om hulp: wil je dat alsjeblieft SAMEN met me doen, zodat ik het leer en volgende keer zelf kan doen. Maar ook hier, begreep ik dingen niet (snel genoeg) en vroeg ik blijkbaar te vaak waarom dingen zo waren. Dat mijn vader op veel van mijn vragen onmogelijk een voor mij bevredigend antwoord kon geven, snap ik nu ook wel, maar wat er gebeurde was, dat mijn vader boos werd, geen geduld meer had en het dan VOOR mij ging doen, zonder enige uitleg. Met als gevolg dat het wél geregeld was, maar dat ik het jaar daarna, exact hetzelfde probleem had. En ik werd er steeds onzekerder van, ging me steeds dommer voelen, terwijl ik dat eigenlijk echt niet ben. 

En zo ging het met alles wat je als 18 jarige zelf moet gaan regelen: verzekeringen noem maar op: als ik vroeg kunnen we daar SAMEN naar kijken, dan duurde het hem te lang en deed hij het VOOR mij, want dat was sneller. “Het is nu toch geregeld, maak je niet druk.” Als ik vroeg om uitleg, kreeg ik te horen dat ik die nog wel een keer zou krijgen, maar die ‘keer’ is tot op heden nooit gekomen. 

Ik heb dus nooit geleerd om dit soort dingen zelf uit te zoeken of te doen. En ik merk dat de angst om dom te zijn, om dingen niet te weten, niet te snappen, me tot op de dag van vandaag compleet verlamt. Ik sla compleet dicht en neem niks op als een ander het probeert uit te leggen, of ik zelf dingen probeer uit te zoeken door informatie te lezen. Ik raak in paniek, klap dicht en het lukt me nog steeds niet. 

Afgelopen weekend gebeurde er weer iets waardoor ik weer eens met m’n neus op deze feiten werd gedrukt. Schade aan de auto, verzekeringskwestie, ‘gewoon even doorgeven aan je verzekering’. En bij het woordje ‘gewoon’ schiet mijn hoofd in paniek en klap ik dicht, want voor mij zijn deze dingen niet gewoon. Ik snap ze niet, ik begrijp ze niet, al leg je het 1000x uit, het komt niet binnen. En als ik de eerste stap al voor elkaar gekregen heb, dan volgen er nog een heleboel van die ‘gewone’ vervolgstappen, die ik OOK niet geregeld en verwerkt krijg, met als gevolg dat ik jankend op de bank zit te wachten tot ik dood ga, want dan hoef ik het niet meer te regelen.

En ja dat klinkt vast heel overdreven, maar ik word hier zo wanhopig van, van dat dom voelen, dat dit daadwerkelijk is wat er gebeurt. 

Volgens de Nederlandse wet is de taak van ouders dit: 

De taken van ouders zijn primair gericht op de verzorging, opvoeding, en het ondersteunen van de ontwikkeling van hun kind tot een zelfstandige volwassene. Dit omvat het bieden van een veilige, liefdevolle en gestructureerde omgeving, het voorzien in levensbehoeften zoals eten en onderdak, en het overdragen van kennis en waarden. Ouders zijn hierin wettelijk verantwoordelijk en moeten altijd het belang van het kind vooropstellen, waarbij ze rekening houden met de leeftijd en ontwikkeling van het kind. (bron: Kinderrechten.nl) 

En als ik dat dan zo lees, en ik denk aan wat sommige mensen over me zeggen: verwend en ondankbaar, dan doet dat best pijn…
Dan kan ik eigenlijk alleen maar concluderen, dat mijn ouders maar aan erg weinig punten van deze omschrijving voldaan hebben. Ja, ik had een dak boven m’n hoofd en meestal had ik eten. Ik had veel spullen, maar de rest uit die omschrijving? Nee, dat was er niet en dat had ik veel liever gehad dan al die spullen bij elkaar. 

Als iemand me weer eens verwend noemt, dan probeer ik me maar vast te houden aan de wijze woorden die een psychiater ooit sprak: “Verwend zijn is eigenlijk een vorm van verwaarlozing”.

En hoewel ik het hier inmiddels roerend mee eens ben, neemt het mijn rotgevoel en het gevoel om keer op keer te falen als volwassene in deze maatschappij niet weg.

bron: plaatje in een artikel in NRC Handelsblad

Wereld Suïcide Preventie Week en Euthanasie op grond van ondraaglijk, uitzichtloos psychisch lijden.... oftewel het trieste verhaal van Sander

Dit is een blog die ik al heel lang wilde schrijven, maar ik vond het best wel ingewikkeld om er woorden voor te vinden. Dit is geen autobiografisch stuk (voor ik lief bedoelde, maar onnodige zorgelijke reacties krijg), maar wel op waarheid gebaseerd. Het onderwerp ligt nogal gevoelig, dus als je moeite hebt met suïcide en/of euthanasie: klik dan maar weg, om jezelf te beschermen, ik zal het je niet kwalijk nemen. 

Van 8 t/m 14 september 2025 was het Wereld Suïcide Preventie Week. Dus eigenlijk komt deze blog als mosterd na de maaltijd. En tegelijkertijd denk ik dat het altijd, het hele jaar door Suïcide Preventie week zou moeten zijn, dus deze blog komt ook gewoon precies op tijd.

-----------

Ik zit al heel lang in het psychiatrisch systeem. Ik kwam er terecht rond mijn 15e en ik loop er al 35 jaar rond. In al die jaren heb ik veel en vaak met de dood geworsteld. Ik zei vaak dat ik dood wilde, meende dat ook, maar ik was niet zozeer suïcidaal, ik was levensmoe en dat was (en is) wat mij betreft een groot verschil. Ik schreef daar destijds al eens een blog over.
Tijdens die jaren in het systeem kwam ik vele vrienden tegen die ook met de dood worstelden en helaas heb ik best veel van hen aan die worsteling verloren. Dit verhaal gaat over een van mijn vrienden, die ik voor het gemak de naam Sander ga geven.*

Sander kwam al heel jong, voordat hij volwassen was, in het psychiatrisch systeem terecht. Hij kreeg destijds de diagnose Borderline Persoonlijkheidsstoornis. Sander ging kliniek in, kliniek uit en werd uiteindelijk voor lange tijd (lees: jaren) opgenomen. Niet één keer, maar meerdere keren. 

Sander riep al heel vroeg dat hij dood wilde en hij deed ook aardig zijn best om dat voor elkaar te krijgen. De opnames die hij had, konden hem daar niet van weerhouden en hij bleef het roepen. 

Er werd tijdens die opnames, maar ook als hij niet opgenomen was, niet zoveel met hem gedaan. Een behandeling kreeg hij niet: mensen met Borderline waren immers niet te behandelen. Een persoonlijkheidsstoornis ging nooit meer over en het hoogst haalbare was blijkbaar 'ermee leren leven'. Dat is wat Sander keer op keer te horen kreeg. Geen behandeling, want dat zou de boel alleen maar erger maken, leer er maar mee te leven. En dat deed Sander. 

Hij probeerde ermee te leren leven. Niemand vertelde hem hoe, dat moest hij zelf maar uitvogelen, wel kreeg hij stapels pillen om hem rustig te houden. Dat hielp verder niks, behalve dan het aanleggen van voorraden om weer een nieuwe poging te doen om zich van het leven te beroven. En ook jaren na de opnames, als ambulante patiënt, zoals dat dan zo mooi heet, kreeg hij geen behandeling, het antwoord bleef steevast: leer er maar mee leven.

Sander werd ouder en ouder. Het leven werd niet leuker, werd niet makkelijker en het 'ermee leren leven' viel hem zwaar. Sterker nog: hoe ouder hij werd, hoe meer hij tot de conclusie kwam, dat het hem niet lukte. Hij was inmiddels, 10, 20, 30 jaar verder en zijn wens was nog steeds hetzelfde: ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik wil dood. 

Er is in al die jaren voor patiënten echt nog niet zo heel veel veranderd in hulpverleningsland (sorry hulpverleners die denken en vinden dat dat wél zo is), maar er is wél een wetgeving gekomen omtrent euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden. Dus waar dat eerst alleen mogelijk was in gevallen van ondraaglijk medisch/lichamelijk lijden, werd dit nu ook mogelijk voor ondraaglijk psychisch lijden. 

Uiteraard (en ook volledig terecht) gaat hier een uitgebreide en zorgvuldige selectie aan vooraf en moet de arts die de euthanasie geeft aan verschillende wettelijke criteria voldoen.

"Wat zijn de wettelijke criteria waaraan een arts moet voldoen?

De wet stelt dat de arts die u euthanasie geeft tot de overtuiging moet zijn gekomen dat u ondraaglijk en uitzichtloos lijdt, dat behandeling geen zin meer heeft en dat er geen redelijke alternatieven meer zijn. De arts moet daarnaast zeker weten dat het uw verzoek is (en dus niet van familie bijvoorbeeld), dat het verzoek duurzaam is (dus niet in een opwelling gedaan) en dat u goed begrijpt wat de consequentie is van wat u vraagt. U moet wilsbekwaam zijn of een duidelijke wilsverklaring hebben. Ook in het geval van een wilsverklaring moet u voldoen aan alle wettelijke eisen." (bron: expertise centrum euthanasie Nederland)

En ik vind het terecht dat men hier heel streng en zorgvuldig mee omgaat, maar ik ga even terug naar Sander. Hij heeft inmiddels meer dan de helft van zijn leven er wel op zitten (tenzij hij echt de alleroudste mens ter wereld gaat worden en dat wens ik hem niet toe, al klinkt dat wat onvriendelijk, maar gezien zijn wens...) en hij wil nog steeds dood. Hij vindt het nu echt genoeg geweest, heeft zijn best gedaan om ermee te leren leven, dat is hem nog steeds niet gelukt en dus meldde hij zich opnieuw bij zijn psychiater.

Niet iedere psychiater of dokter wil of kan (om welke reden dan ook) hier aan meewerken. In het geval van Sander had hij daarin uiteindelijk min of meer geluk en wilde zijn arts wel een uitzondering maken. De psychiater snapt de vraag van Sander, kent Sander lang genoeg om te weten dat het ZIJN wens is, en dat het niet in een opwelling is, maar al heel lang speelt. Sander is wilsbekwaam, mag en kan zijn eigen beslissingen nemen, begrijpt ook prima wat de consequentie van zijn vraag is. Maar dan blijft er dus één belangrijk (struikel) punt over in dit wettelijke lijstje: behandeling moet geen zin meer hebben en er zijn geen redelijke alternatieven. 

Sander zit vanaf zijn vroege pubertijd in de psychiatrie en heeft NOG NOOIT een behandeling aangeboden gekregen voor zijn klachten, ook niet als hij erom vroeg. Hij heeft één keer een soort van EMDR (trauma therapie) gehad, die heel kort een klein beetje hielp, maar niet blijvend, maar voor de rest heeft hij zijn hele leven te horen gekregen dat behandeling geen zin had en dat hij ermee moest leren leven. Oók toen er wel behandelingen bedacht werden voor mensen met Borderline. Ook toen kreeg hij te horen dat het geen zin meer had en hij er maar mee moest leren leven. 

Dus.... Een heel lang verhaal een klein beetje ingekort: Sander kreeg te horen dat hij "nog nooit iets van behandeling geprobeerd had" en moet nu dus allerlei behandelingen gaan doen, die hem altijd ontzegd zijn door behandelaren en artsen zelf (niet zijn huidige arts overigens), voor zijn verzoek ook maar in behandeling genomen gaat worden. 

Hoe krom is dat?

Sander is radeloos, hij is moe van al die jaren proberen 'ermee te leren leven', al die jaren overleven. Hij wil rust, hij is er echt klaar mee en hij wil gewoon sterven. Hij weet hoe het is om getraumatiseerd te zijn en wil dat niemand anders aandoen. Hij wil niet dat ook maar iemand hem vindt en daar een trauma aan overhoudt. En juist om die reden vraagt hij om euthanasie, een 'goede dood', voor hemzelf, zijn (weinige) naasten en de wereld om hem heen (en dat siert hem enorm in mijn ogen).

Wereld Suïcide Preventie Week...

Goed dat het er is, en triest dat het nodig is. 

Maar zolang de wachtlijsten voor de GGZ oplopen in plaats van minder worden, de wettelijke eisen voor euthanasie soms heel star en krom zijn en artsen zich (begrijpelijk) niet durven te branden aan overtreding ervan, zal deze week altijd nodig blijven zijn.

Niet één week per jaar, maar 52 weken per jaar.

* Sander bestaat echt, maar het is uiteraard niet zijn echte naam.

foto: zelf gemaakt van het beeld 'Stille Strijd'

Zwemverbod.... oftewel een verhaal over onrecht, moed en kracht!

Een tijd terug was er een mevrouw in het nieuws. 

Haar naam is Jacky Roozen en ze kwam, kort door de bocht samengevat, in het nieuws, omdat ze het zwembad was uitgegooid. 

Had ze zich dan misdragen vraag je je misschien af, maar ook hierop is het antwoord nee. 

Jacky had de verdrietige pech dat ze borstkanker kreeg en een dubbele mastectomie moest ondergaan. In niet medische taal: allebei haar borsten waren verwijderd.

Haar dokter had haar verteld dat zwemmen goed was voor haar herstel en dat wilde ze dan ook doen. Echter, het dragen van een bovenstukje, dat over de littekens en het weefsel daaronder schuurde, deed haar pijn. 

Ze overlegde met het zwembad en kreeg toestemming om zonder bovenstukje te zwemmen. Geen probleem zou je denken....

Totdat andere zwemmers het nodig vonden om te gaan klagen: zij vonden de littekens 'vervelend' om naar te moeten kijken. Het zwembad ging daar in mee en Jacky kreeg te horen dat ze wel mocht zwemmen, maar dan met bovenstukje, wat voor haar geen optie was omdat het echt te veel pijn veroorzaakte. En dus zocht deze trotse, sterke vrouw een ander zwembad waar haar exact hetzelfde overkwam: in eerste instantie was het prima, tot andere zwemmers erover klaagden, en ook hier was Jacky niet langer welkom.

Toen ik dit op tv zag, zat ik huilend voor het scherm…. En dat overkomt me tegenwoordig niet zo gauw meer. Waarom? Nou, dat zal ik uitleggen.

Ik ben, zoals de meesten die hier meelezen inmiddels echt wel weten, transgender en ik hou enorm van zwemmen. Maar ik hield niet van mijn lijf en al helemaal niet mijn lijf in een (niets aan de verbeelding overlatend) badpak. 

Ik heb dus jaren niet of nauwelijks gezwommen. En als ik ging en het was maar enigszins mogelijk, dan zwom ik met een heel ruimvallend t-shirt over m'n badpak aan, maar in de meeste zwembaden (waar je baantjes komt zwemmen, mag dat niet).

Vorig jaar heb ik mijn dubbele mastectomie gehad. Ik heb dus geen borsten meer en als ik naar het zwembad ga, zwem ik nu dus met veel plezier zonder bovenstukje, net als Jacky dus. En niemand die het mij verbiedt, (bijna) niemand die opmerkingen maakt over mijn (toch nog echt wel zichtbare) littekens. 

Tot nu toe heb ik één opmerking van iemand gekregen en die zei: “dat is mooi geworden hoor!”, een positieve opmerking dus.

Wat maakt nou het verschil tussen Jacky en trans mannen zoals ikzelf? 

Beiden hebben we een dubbele mastectomie gehad, beiden hebben we littekens. 

En dat is dus waarom ik moest huilen: Jacky had geen/niet echt een keuze, haar borsten (en de kanker daarin) zijn ‘gewoon’ weggesneden. 

Ik heb een keuze gemaakt, had ik die keuze niet gemaakt, dan was ik (let op, dit is mijn persoonlijke ervaring, en kan voor andere trans mannen anders zijn) daar niet aan dood gegaan, ik had me wel doodongelukkig blijven voelen. Voor mij persoonlijk was de noodzaak er voor mijn psychisch welzijn, maar het was (voor mij) geen zaak van leven of dood. 

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe het in z’n werk gaat bij een borstkanker gerelateerde mastectomie. Maar bij mij werd dat uitgevoerd door een plastisch chirurg, die de boel ging reconstrueren, zodat het er weer mooi uitzag. En als ik niet tevreden was, dan werd dat later nogmaals door een plastisch chirurg bijgewerkt.

Ik werd wel gewaarschuwd dat als er tijdens de operatie een tumor gevonden zou worden (want dat kan altijd, een mammografie vooraf was niet verplicht), dat dit het resultaat kon beïnvloeden omdat men dan meer weg zou moeten snijden, dan oorspronkelijk het plan was, maar dit was bij mij niet aan de orde.

Ik vind het zó oneerlijk dat Jacky dit heeft moeten doorstaan, terwijl ze geen keuze had en dat ik ongestoord rond kan lopen met m’n littekens, puur omdat ik het geluk had dat een plastisch chirurg het mooi achter heeft kunnen laten. Dat is toch oneerlijk?

Het verhaal van Jacky heeft me doen realiseren dat ik een bevoorrecht mens en een geluksvogel ben. Ik zou bijna willen zeggen dat het in mijn geval een luxe probleem was, maar dat zou ik onrecht doen aan mezelf en mijn mentale gezondheid. 

Maar één ding is zeker: Jacky is een moedige, sterke vrouw, en er is haar onrecht aan gedaan Ik ben blij dat ze gelijk heeft gekregen op haar klacht, dat ze gediscrimineerd is in het zwembad. En het allermeest hoop ik dat zwembaden zich achter hun oren gaan krabben en hun beleid bij gaan stellen, ook al zijn ze daar niet toe verplicht.

Ik zie met regelmaat lijven waar ik liever niet naar wil kijken in het zwembad.

Ik zie hele dikke en hele dunne lijven.

Ik zie littekens op allerlei plekken.

Ik zie tattoos, mooie en minder mooie.

Ik zie badkleding die te klein, te groot, te strak of te los zit.

Als we daar allemaal iets van vinden, zwemt straks iedereen volledig aangekleed, zoals je ooit met afzwemmen moest doen. Lijkt me niet de oplossing.

Weet je wat echt helpt? Als je iets niet prettig vindt om naar te kijken?

De andere kant opkijken.

Leven en laten leven.

En dat is in het geval van Jacky heel letterlijk.

foto: bron

“Vuile pedo!” …… Oftewel iets over ongeschreven regels voor mannen….

Afgelopen week was ik op vakantie. Daar was ik ook echt wel aan toe, want mijn brein heeft de afgelopen tijd nogal wat overuren gedraaid. In mijn vorige blog schreef ik al over ‘het deel’ in mij (De Heks) dat het voorzien heeft op mijn jongste twee stemmen en ik kan je verzekeren dat het dealen daarmee nogal vermoeiend was (en is). En dus was ik toe aan een korte break en ging ik een midweek naar het noorden van het land. Het is natuurlijk niet zo dat ik mijn stemmen of problemen dan thuis achterlaat, die gaan ook met me mee. Zoals men wel eens zegt: verandering van spijs, doet eten…. Dat geldt meestal ook voor mijn hoofd: een andere omgeving wil nog wel eens wat rust geven.

Ook op vakantie is het verstandig om overleg te hebben met mijn hoofdbewoners over wat we allemaal gaan doen. Wat zou iedereen willen doen, willen zien, of vooral ook NIET willen doen en zien. Overleggen, luisteren en compromissen sluiten. En het is soms nog wel eens een puzzel om in al deze wensen een balans te kunnen vinden. 

Ik was al eens eerder in de omgeving waar ik heen ging en toen had ik een leuk uitje gezien, waar vooral Jongste Stemmetje het erg naar haar zin zou hebben, namelijk een heus Kabouterpark! Maar tot haar grote verdriet was dat beperkt open en niet op de dagen dat wij toen daar waren. Dus één uitje stond voor deze week al vast: een bezoekje aan dit Kabouterpark.

Als je hier al wat langer mee leest dan is het geen nieuws dat ik naast het feit dat ik stemmen hoor, ook trans ben. Sinds twee jaar staat er een M op mijn paspoort en ga ik dan ook ‘als man’ door het leven, maar ik voel me vooral gewoon Mick. 

Misschien vraag je je af waarom deze info belangrijk is om te vermelden. Dat ga ik proberen uit te leggen in dit blogje, want sinds die M op mijn paspoort staat en mensen me ook meer en meer waarnemen als man, loop ik tegen een aantal (in mijn ogen) rare dingen en situaties aan. Misschien dat het voorbeeld in dit blog dat een beetje duidelijk kan maken.

Een bezoekje aan het Kabouterpark dus… En je mag best weten dat ik daar  nogal tegenop zag. Wat heeft een volwassene zonder kinderen in zijn eentje nou in een (duidelijk voor kinderen bedoeld) Kabouterpark te maken? Dat roept blijkbaar op zich al vraagtekens op, nog los van geslacht. Maar als je als volwassen man in je eentje zonder kinderen naar zo’n plek gaat…. Dat is blijkbaar weer een geheel ander level van vraagtekens…

Maar goed, ik overwon mijn angst, kocht een kaartje en ging het park in. Naast Kabouters hebben ze er ook diverse dieren en één daarvan is mijn meest favoriete vogel op aarde: de Kookaburra! Hij wordt ook wel de lachende Kookaburra genoemd, omdat hij een geluid maakt dat op lachen lijkt. En (bijna) niks op aarde maakt mij blijer dan dat geluid. Nu weet ik dat ik dat geluid een beetje kan uitlokken, door het geluid van een andere Kookaburra te laten horen, dus zocht ik een YouTube filmpje op, en speelde dat heel zacht in de buurt van de kooi af en binnen een paar seconden kwam er inderdaad een reactie van het dier: hij begon te ‘lachen’. 

Tussen de ingang en deze kooi liep ik tegen een pril gezin aan: Papa, hoogzwangere Mama en een Kleuter die voor geen meter luisterde en in die paar meters al verscheidene keren tot de orde geroepen was (lees: als je nu niet luistert gaan we naar huis…. En dat dus 20 keer). 

De Mama sprak me bij de kooi vermanend toe: “je weet dat dat beest dadelijk compleet uit zijn plaat gaat hè?” Ik had niet helemaal door wat ze precies bedoelde, ik dacht dat ze bedoelde dat het beest herrie zou gaan maken, dus ik zei: “ja, dat weet ik.” En ik ging door met wat ik aan het doen was. Mama werd woedend. Ik was het beest opzettelijk aan het uitlokken en het was broedtijd en paartijd en ik was hem opzettelijk de stress in aan het jagen. Ik was asociaal en het was sowieso raar dat een volwassen man in zijn eentje zonder kinderen naar een Kabouterpark kwam, wat was ik wel niet voor een viezerik. En op dat moment riep ze haar man erbij. *

Man komt aanlopen, vrouw herhaalt haar tirade en manlief zegt tegen me: “zie je niet dat mijn vrouw zwanger is, je moet haar met rust laten, je geeft haar onnodige stress, jij vuile pedo!” En zo ging het nog even door. Ik bedacht van alles wat ik terug had kunnen zeggen, maar dat deed ik voor de zekerheid maar niet, want hé, (de meeste) mannen leren alleen dat ze vrouwen (en niet zozeer 'hun medemens') niet mogen slaan, en klaarblijkelijk viel ik niet in de categorie 'vrouw' voor deze personen (wat op zich een compliment is, dank je wel). Dus hield ik m’n mond maar dicht en keek langs hun heen naar hun Kleuter. Papa en Mama waren zo druk bezig met boos zijn op mij, dat ze niet zagen dat hij bezig was over het hekje naar de vijver te klimmen. 

Nu konden Papa en Mama me niet zoveel schelen, maar kleuterlief….die kon hier niks aan doen en dus deed ik m’n mond open en zei: “Als ik jullie was, zou ik je omdraaien en je bezighouden met jullie eigen Kleuter in plaats van met mij, want hij stapt nu het hekje van de vijver over.” Op dat moment draaiden ze zich allebei om, sprong papa over de omheining om zijn Kleuter te grijpen en Mama stond te gillen als een speenvarken, wat ik een prachtig moment vond om een ander steegje in te slaan, weg van deze ouders. Ik had niet de illusie dat ik ze dan niet meer tegen zou komen, zo groot was het park niet, maar misschien kregen ze zo de kans om wat af te koelen.

Hier gebeurde dus precies datgene waar ik bang voor ben tegenwoordig: een volwassen man die zich zonder kinderen in een ‘kinderomgeving’ beweegt, is per definitie ‘verdacht’ en in dit geval onmiddellijk ‘een pedo’. En dat maakt me best boos en verdrietig en ook een beetje in de war.

Toen ik nog niet in transitie was en als vrouw gezien werd, was er nooit een probleem als ik oogcontact zocht met een kindje, een knipoog gaf of een opmerking maakte. Moeders lachten dan vriendelijk en vaak trots terug, begonnen een praatje, of werden in ieder geval niet kwaad. Maar nu ik dus als man gezien word, weet ik niet meer hoe ik me soms moet gedragen in de buurt van (onder andere) kinderen.

Het gedrag wat ik hierboven beschrijf (oogcontact, een knipoog, een gesprekje of opmerking naar een klein kind maken), zit in mij als persoon. Ik ben dol op kinderen (van een ander), ik vind het grappig om ze aan het lachen te maken, of om op ze te reageren als ze contact zoeken. En dat was nooit een probleem! Maar als ik dat, als man, nu nog steeds doe, gewoon omdat dat nu eenmaal in me zit, bega ik zo ongeveer een doodzonde! 

Er is niks aan mij als persoon veranderd, ik ben nog steeds ik. Mijn karakter is nog steeds hetzelfde en ook mijn intenties zijn echt niet veranderd! Het enige dat er veranderd is, is dat er een andere letter op/in mijn paspoort staat, dat mijn lijf in een iets ander jasje zit en dat ik véél gelukkiger in mijn hoofd, lijf en vel zit. 

Al die ongeschreven wetten over hoe een man en/of een vrouw zich behoort te gedragen, die heb ik nooit zo goed begrepen. Misschien omdat ik zelf niet zoveel met die labels kan. Maar ik vind het ook niet eerlijk! Waarom zou een vrouw per definitie ongevaarlijk zijn richting kinderen en wordt een man in de buurt van kinderen altijd/vaak met argwaan bekeken? 

Waarom komt er in een buurtapp vaker een berichtje langs over een man in zijn eentje op het bankje in de speeltuin, die naar de kinderen zit te kijken, vaak compleet met signalement (‘dus pas maar op!’), maar nooit van een vrouw die in haar eentje hetzelfde zit te doen als die man? Waarom is dat? Dat is toch eigenlijk raar?

Misschien ben ik de enige die dat raar vind, dat kan. Als ik het hierover heb met vrienden, of m’n hulpverleners, dan krijg ik vaak de vraag ‘is dat ook écht zo, of is dat hoe jij het ervaart?’. Een vraag waaruit eigenlijk al blijkt wat men denkt: ik haal het in mijn hoofd. Maar dat IS niet zo! 

De wereld hééft ongeschreven wetten over wat mannen en vrouwen wel of niet mogen of hoe ze zich dienen te gedragen. Misschien ga je dat pas ervaren, als je je, zoals ik, aan de andere kant gaat bevinden en je aan de andere kant van die regeltjes je weg moet gaan zoeken en afgerekend wordt op de foutjes die je in die zoektocht maakt. Ik weet het niet. Ik weet wel dat dit niet het enige voorbeeld is dat ik kan geven, er zijn er heel veel.

Ik begrijp die ongeschreven regels niet zo goed. Dat deed ik als kind al niet en ook al niet toen ik als vrouw door het leven ging en dat doe ik nu als man nog steeds niet. Het enige dat ik weet, is dat ik op dit moment niet goed meer weet hoe ik me soms moet gedragen. En daar word ik verdrietig en onzeker van.

foto: website bol. com

* En misschien had Mama wel gelijk en was het heel onhandig/dom van mij om dit te doen, dat kan. Daar mag ze me ook best op aanspreken, maar dan wel graag op een normale manier. Dat maakt mijn (en ik denk een ieders) vermogen en wil om te luisteren een stuk groter.

"Meneer weigert mee te werken", of toch niet???.... Een uitleg over de werking van mijn neurodiverse brein.

Afgelopen week was het weer eens zo ver: ik kreeg weer eens 'mot' met een bedrijf dat een afspraak met mij moest maken voor werkzaamheden in mijn woning. Het bedrijf had mij meerdere keren die week op mijn mobiele nummer geprobeerd te bellen. Dit had ik ook wel gezien, maar ik heb telefoon angst (kom ik zo op terug) en nam dus niet op. Ik nam me voor om samen met mijn Woonbegeleider later die week terug te bellen om te kijken wat er aan de hand was. Maar helaas, ze waren me voor. 

Op de een of andere vage manier hebben ze het telefoonnummer van mijn zorginstelling achterhaald, terwijl ik via het 'reguliere circuit' zelfstandig een huurwoning bewoon (waar is die wet op de privacy nu ineens gebleven? maar dat terzijde). Maar goed, mijn Woonbegeleider werd gebeld en moest aan mij doorgeven dat men op een bepaalde dag tussen 9 en 12 uur langs zou komen omdat er bij mijn onderburen een lekkage was die waarschijnlijk uit mijn woning vandaan kwam. Dat was alle informatie. 

De afgelopen twee jaar stonden hier in het teken van renovaties en verbouwingen. De ene bouw afspraak na de andere, waarbij steeds opnieuw weer gezegd werd "we komen op die en die dag tussen dit en dit uur (vaak een dagdeel van minimaal 4 uur), zorg dat u thuis bent". Verzetten van die afspraken, bleek vaak erg ingewikkeld, want je "was al ingepland" en ik ben vaak niet mondig genoeg om daar tegenin te gaan. 

Het gebeurde ook regelmatig dat men niet kwam, of later. Of dat men kwam, rondkeek en een nieuwe afspraak met een nieuw tijdsvak dicteerde waarop men daadwerkelijk zou komen repareren en je opnieuw kon blijven zitten wachten. En na twee jaar van dit soort dingen, continu wachten, continu vreemden in mijn huis, continu onverwachte zaken, onverwachte vragen, met meubels en andere zaken heen en weer schuiven en al voor het middaguur door mijn (beperkte) energie heen zijn, ben ik dit onderhand beu!

En dus stuurde ik het bedrijf in kwestie een mailtje waarin ik schreef dat ik niet drie uur op hun ging zitten wachten voor een probleem van mijn onderburen om dan vervolgens weer een nieuwe afspraak te krijgen met een nieuw tijdsvak om weer thuis te moeten blijven wachten tot ze het daadwerkelijk kwamen maken. Dat ik tot 9.30 thuis zou blijven, maar daarna weg was. Ik heb het, voor verzenden, laten lezen door mijn Woonbegeleider, die het goedkeurde en dus verzonden. 

Binnen een uur hing er opnieuw een vrouw van het bedrijf bij hem aan de lijn, helaas voor haar op de speaker, die op een niet al te beleefde wijze tekeer ging over mij. Meneer (ik dus) weigerde elke medewerking, andere bedrijven hadden daar ook al over geklaagd en ja ze kon me ook niet even bellen, want ze had geen telefoonnummer en zo ging het nog even door. Tot ik niet meer op mijn tong kon bijten en ontplofte, want hé, nu lieg je en je doet me onrecht aan en daar kan ik niet tegen.

Dat ik mijn telefoon niet opneem is heel lastig voor bedrijven (en andere mensen), dat snap ik. Overigens is dit bij de Woningcorporatie bekend en zou daar genoteerd moeten staan, dat als bedrijven mij moeten hebben, telefonisch contact niet wenselijk is maar dat sms/whatsapp en email manieren zijn om vrijwel meteen reactie van mij te krijgen. Als de Woningbouw dat niet doorgeeft, of het Bedrijf dat te omslachtig vindt, omdat 'zij zo nou eenmaal niet werken', tja....

Ik heb telefoonangst. Niet een beetje, maar echt heel erg. Als mijn gsm afgaat heb ik een hartslag van minimaal 160 en dat houdt heel lang aan. En dan maakt het niet eens heel veel verschil of het een bekend of onbekend nummer is, het feit dat mijn gsm afgaat is reden genoeg tot stress. Waarom???

Aan de telefoon heb je nauwelijks bedenk/reactie tijd. Er wordt meteen een antwoord van je verwacht. Er wordt verwacht dat je meteen het juiste zegt, maar mijn lijf en brein zijn nog bezig met uit 'alarm/paniek' stand te komen. Ik ben nog lang niet klaar om over antwoorden na te denken, laat staan over hoe ik dingen netjes, sociaal geaccepteerd verpak. 

Ik hou niet van onverwachte dingen en/of onduidelijkheid, die zorgen ervoor dat ik boos word, van streek raak, of zelfs compleet in paniek. We noemen het (hele verzamelhoopje van dingen waar ik last van heb) ook wel autisme (spectrum stoornis)) 

Een telefoon gesprek zit vol met 'onverwachte' dingen. Ik weet vaak niet wie het is die me belt, waarom diegene belt, wat diegene wil, of ik dat wel wil, enz. En ik heb soms echt bedenktijd nodig. Maar je kunt toch 'gewoon' zeggen: 'goh, u overvalt me met deze vraag, ik moet heel even nadenken, is het goed als ik u hier later over terugbel?'. Tja, en dát kan mijn brein dus niet in de 'alarm/paniek' stand. 

Om deze reden heb ik overigens ook geen voice mail, want dan moet ik terugbellen en heb ik dezelfde paniek en stress omdat daar dezelfde 'onverwachtheidsfactor' in zit.

Terug naar de "meneer weigert elke medewerking" opmerking....
Meneer wil namelijk best wel meewerken, want hij vindt het ook niet leuk als zijn onderburen blijkbaar last van hem hebben. Maar zo'n bezoekje van bouwmensen in zijn huis brengt een hoop spanning met zich mee. 

Een tijdsvak van 'tussen 9 en 12 uur' houdt in, dat ik die nacht al nauwelijks slaap, omdat ik bang ben dat ik me verslaap en dan dus te laat ben. Dus ik begin al met nog minder energie aan de dag. Vervolgens zit ik braaf om half negen klaar, want hé ze zouden maar een keer te vroeg zijn (afspraak is afspraak in mijn hoofd). Maar ze zijn er vervolgens nooit om 9u en hoe later het wordt, hoe hoger mijn stress en hoe lager mijn energie wordt. Tegen de tijd dat ze uiteindelijk aankomen, zit ik ontzettend hoog in de stress en word ik nóg sneller boos om alles (waar die mensen niks aan kunnen doen, maar ik ook niet meer) en ben ik echt zó overprikkeld en moe dat ik alleen nog maar in het donker in een hoekje met mijn knuffel onder een deken wil zitten. 

De opmerking in mijn mail ík blijf tot half tien op jullie wachten, daarna ben ik weg, was voor mij de (oh zo duidelijke, maar voor anderen compleet onduidelijke) vraag om als eerste afspraak van de dag ingepland te worden. Het was mijn manier om een voor mij haalbare manier van medewerking te zoeken.
Als je bij mij namelijk als eerste begint, dan slaap ik nog steeds die hele nacht niet, maar hoef ik niet ook nog eens heel lang te wachten tot je eindelijk op komt dagen en bouwt de spanning zich niet nóg verder op. 

Ik hou niet van (vreemde) mensen in mijn huis. Mijn huis is mijn (enige) veilige plek. Alles heeft zijn plekje, ik weet dingen te vinden (al lijkt het voor de buitenwereld een puinhoop, voor mij is dat niet zo). Bouwvakkers gooien altijd (totaal onbedoeld) mijn structuur door de war, door dingen te verplaatsen. Ze lopen (vaak ongevraagd) op plekken waar ik niet wil dat ze komen enz. En ik snap dat dit nodig is om hun werk te doen, maar dat maakt niet dat mijn brein daar ineens mee kan dealen! Dat kost me fucking veel energie! Energie die ik al beperkt heb. 

Dus tja, "meneer weigert elke medewerking"....
Een opmerking die me heel veel pijn doet, keer op keer. Want ik doe ook maar mijn best om te overleven en krijg keer op keer te horen "Ja maar zo werken wij nu eenmaal niet". En dat snap ik best. Maar snappen jullie dan ook dat mijn brein niet werkt zoals jullie bedrijf werkt? Niet omdat ik dat niet WIL, maar omdat mijn brein simpelweg een beetje anders in elkaar zit en niet anders KAN?

foto: internet

Op bezoek bij de plaatselijke Vampier…..een verhaal over sociale voelsprieten of juist het gebrek daar aan…

Goed…. Vandaag mocht ik dan voor het eerst bloed doneren bij de bloedbank. En ik heb mijn portie ongepaste vragen en opmerkingen voor vandaag wel weer gehad. Misschien zelfs wel voor de komende week. 

En wat ik daar misschien wel het allerergste aan vind, is dat ze afkomstig zijn van de arts waar je vooraf je bloeddruk en hb gehalte moet laten meten. 

Blijkbaar hebben ze (of in ieder geval deze persoon) vast een hoop medische kennis, maar weinig tot geen mensenkennis, empathie, voelsprieten of common sense. 

Ik snap best dat als je een trans persoon in het wild tegen komt dat je een zekere nieuwsgierigheid hebt en dat er allerlei vragen door je kop schieten. Dat heb ik ook iedere keer dat ik een marsmannetje zie. Maar dat betekent nog niet dat je al die vragen ook op me af moet vuren. 

Ik begrijp bijvoorbeeld niet zo goed waarom je wil weten welke geslachtsorganen ik heb, als ik mijn geboorte geslacht (want dat staat nog op mijn ID en dat is bij bloeddonatie leidend) op het formulier heb ingevuld dat je voor je neus hebt liggen. Hoe is dat relevant voor waar ik voor kom: bloed doneren. Ga je dat bloed soms uit mijn geslachtsorganen halen? Laat het me weten, want dan ren ik nu nog weg! 

Is het voor jou belangrijk om te weten hoe ik dan seks heb, als ik de vragen op het formulier die over de ‘gevaren’ omtrent seks mbt bloed donatie al ingevuld heb? (En nee, deze vraag van de arts verwees niet naar die specifieke vragen op het formulier maar was pure sensatie/nieuwsgierigheid).  

Waarom zou ik van adres moeten veranderen als ik van geslacht wijzig, omdat ‘mensen zoals ik’ dat in het land waar jij gewoond hebt, dat moeten doen, maar heb je verder geen idee over de homo/transfobische kant van dat land? 

En ok dit was een cultuur dingetje ipv een nieuwsgierigheid want in het land waar je oorspronkelijk vandaan komt bestaan er ‘alleen maar mannen en vrouwen en geen mensen zoals ik’. Maar je mag je afvragen waarom er dan zoveel lhbtiq+ vluchtelingen uit jouw land hier (en elders) asiel aanvragen.  

Zo volgden er nog een paar vragen en opmerkingen, een enkele ook niet trans gerelateerd, maar wel vol oordeel. 

En toen ik vervolgens enigszins verbaasd en verward in de stoel lag te wachten om aangesloten te worden door de daadwerkelijke vampier, kwam je me nog eens expliciet vragen of ik geen sex ‘als man’ had gehad. 

Wat je daar dan precies mee bedoelde heb ik maar even niet gevraagd, ik was het helemaal beu en ik heb de vragen die relevant waren naar waarheid ingevuld op je formulier daar moet je het maar mee doen. 

Die vampier was overigens een andere zeer vriendelijke medewerker die erg haar best deed om me op mijn gemak te stellen en me vroeg of ik erg zenuwachtig was. 

Ik antwoordde haar naar waarheid, dat ik tegen het gesprek met de arts het meeste op zag en ze vroeg me waarom. 

Ik legde uit wat er zojuist gebeurd was en gaf een aantal voorbeelden zoals hierboven en ze gaf aan dat dat inderdaad niet zo gepast was. Of ik daar wat mee wilde, of ik het gesprek met de arts aan wilde gaan? Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat je hier met een rotgevoel weggaat. Maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik van zo’n gesprek nog veel meer van stuur zou zijn, dus dat heb ik (voor dat moment) maar even niet gedaan. 

En nu kan iedereen denken, vinden en roepen dat ‘wij regenboog mensen’ altijd nogal snel op onze (al dan niet aanwezige) pik getrapt zijn en dat het ook nooit goed is. 

Dat kan, dat mag. 

Misschien is dat ook wel zo, al denk ik dat dat best meevalt. En als het wel zo is, dan compenseren wij qua ‘overgevoeligheid’ misschien mensen zoals deze arts die geen enkele vorm van sociale voelsprieten blijkt te bezitten. En geloof me, er zijn bedoeld of onbedoeld, veel meer personen zoals deze arts. 

Gelukkig zorgde de ‘vampier’ en de rest van de medewerkers er toch nog voor dat het verder een prettige ervaring was. Maar boy, oh boy, wat kijk ik uit naar het moment waarop ik niks meer hoef uit te leggen en mijn paspoort gewoon klopt….. 

Nog even….