Let’s talk about…. Ja, wat eigenlijk? Oftewel in transitie met een hoofd vol stemmen.

Ik heb lang nagedacht of ik dit blogje wil schrijven of niet. Of nou ja, niet zozeer schrijven, want dat wil ik zeker, maar of ik het ook met de wereld wil delen aangezien het over iets heel erg persoonlijk gaat, namelijk seksualiteit. Dus als je dat niet wilt weten, dan is dit het moment om weg te klikken.    

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik stemmen hoor, en in transitie ben. En dat is best een interessante, maar soms ook een ingewikkelde combinatie. Vandaag wil ik jullie een kijkje geven, in de complexiteit van het hebben van verschillende leeftijdscategorieën in je hoofd en een van de (bij) werkingen van de testosteron. 

Een van de dingen die (in ieder geval bij mij) het meest is veranderd sinds het begin van de testosteron, is het feit dat ik ineens een libido kreeg. Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens het gesprek met de psycholoog waarin ze je voorbereiden op wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren als je aan de hormonen gaat en wat je daarvan vindt: “oh, dat libido daar maak ik me niet zo'n zorgen om. Ik ben namelijk zo aseksueel als de pest.” 

Maar goed, ongeveer een week na de start van de hormonen moest ik erg lachen om die opmerking van mezelf.… 

Ik kreeg een libido, en als je geen partner hebt, dan zul je andere manieren moeten bedenken om daar iets mee te doen. Want dit niet doen, dat is écht geen optie met de testosteron die door je lijf giert. En dus werd solo seks, oftewel masturberen, een vrij regelmatige bezigheid hier in huis. 

Ik heb twee pubers in mijn hoofd, Jongste Puber van 12 (maar emotioneel veel jonger) en Oudste Puber van 16 (ook emotioneel veel jonger) die mij beiden over kunnen nemen en zelfstandig kunnen functioneren. (Sommige mensen noemen dit alters, of persoonlijkheden). 

Beide heren moesten voorafgaand aan de transitie in het algemeen en de testosteron in het bijzonder helemaal niks hebben van alles wat ook maar een beetje naar romantiek of seks neigde. Als er op tv gezoend werd, dan begonnen de heren in mijn hoofd te giechelen als pubermeisje en kots geluiden te maken. Ze vonden het echt helemaal niks. 

Maar toen de hormonen hun werk gingen doen, veranderde de zestienjarige in een echte puber. Ineens veranderde IEWWW BAH in heel veel nieuwsgierigheid. Hij kreeg interesse in porno, en ging zelf uitproberen wat er nou zo bijzonder of lekker was aan masturberen. 

De twaalfjarige, had niet zo goed door wat er allemaal gebeurde, maar wilde niet onderdoen voor Oudste Puber en sprak heel stoer met hem mee over dingen die hij eigenlijk niet begreep. Oudste Puber was nieuwsgierig en ging op onderzoek uit en dat is schijnbaar heel erg gezond en normaal. Maar hoe normaal seks, masturberen en alles daaromheen ook is, of zou moeten zijn, het beestje bij de naam noemen is tot op heden een groot probleem. 

Beide heren (en dus met name Oudste Puber) ontwikkelden hun eigen taal. Zo heet masturberen ‘spareribs doen’, een orgasme ‘spareribs hebben/krijgen’, geil zijn heet ‘lekkere kriebels hebben’ en lichamelijk opgewonden zijn heet ‘nat en plak’* en in die bewoordingen, wordt er in mijn hoofd en met de beide Woonbegeleiders af en toe (of wat regelmatiger) over gecommuniceerd. 

In het begin was met name Oudste Puber erg in de war van alles wat er wel niet gebeurde in en aan ons lijf. Maar inmiddels heeft hij z’n draai gevonden en lijkt hij het wat beter te snappen. Meestal dan, want net op het moment dat je denkt, hij begrijpt het, volgt er de volgende dag een vraag of opmerking dat je denkt misschien toch niet helemaal. 

Maar dan is er ook nog Jongste Puber. Ook hij is nieuwsgierig, maar niet zozeer naar seks, maar meer naar wat Oudste Puber (en ik zelf) uitspoken. Al gauw werd duidelijk, dat ook hij last heeft van de hormonen, maar op een heel andere manier dan Oudste Puber en ik. 

Jongste Puber heeft af en toe naar eigen zeggen ‘een lekker gevoel in zijn buik’. Als we hem vragen waar zit dat lekkere gevoel dan, dan wijst hij op een plekje boven onze navel. Terwijl als we diezelfde vraag aan Oudste Puber zouden stellen, dan wijst die onmiddellijk naar ons kruis. 

Jongste Puber heeft per ongeluk ontdekt, dat als hij dat lekkere gevoel in zijn buik heeft en hij gaat liggen ‘wiebelen’, dat dat heel lekker aanvoelt en dat zijn buik op een gegeven moment dan op een heel fijne manier ontploft. Ook hier is op zich niks vreemds aan, want ook hele jonge kinderen masturberen zonder dat ze weten dat dit masturberen is, gewoon omdat het een lekker gevoel geeft los van het seksuele. En dit is waarschijnlijk (denk ik) ook bij Jongste Puber het geval. 

Waar Oudste Puber, wel degelijk nat wordt (want hé we hebben biologisch gezien een vrouwenlijf), wordt Jongste Puber dit helemaal niet, zelfs niet als ‘zijn buik ontploft’ (wat dus eigenlijk een orgasme is). Dit vond ik op zich best raar, omdat artsen altijd tegen mij zeiden ‘ jullie hebben één lijf, dus dat reageert gewoon op alles hetzelfde’. Maar die opmerking, die losstaat van deze situatie overigens, bracht mij heel erg aan het twijfelen. Want als dat zo is, zou het lijf van Jongste Puber tijdens het wiebelen toch hetzelfde moeten reageren als dat van Oudste Puber of mijzelf tijdens het masturberen? 

We legden die vraag voor aan de psychologen van de Genderpoli van het Vumc en zij legden die vraag weer voor aan een zogenaamde deskundige op het gebied van DIS** 

Het kwam er op neer dat ons gedeelde lijf wel degelijk op verschillende manieren kon reageren en dat in dit geval de ontwikkelingsfase van Jongste Puber een rol speelde en hij nog niet zover was dat hij/zijn brein/lijf echt gericht was op seksualiteit. Met andere woorden, hij wiebelt erop los omdat het lekker voelt, maar dat heeft bij hem geen enkele seksuele lading/betekenis. 

We hebben besloten om hem niet al te veel te vertellen over wat hij doet en wat hij voelt , maar ‘gewoon’ te reageren op wat hij vraagt. Aansluiten bij waar hij is. 

Afgelopen week kwam er ineens een vraag van Jongste Puber naar Woonbegeleidster. Hij wilde graag weten wat er in zijn buik zat dat kon ontploffen en waarom zijn hoofd dan rustig werd. Woonbegeleidster antwoordde hem: “Het voelt alsof er iets ontploft, maar er ontploft niets. Het zijn hormonen die dat gevoel geven en die hormonen zorgen er ook voor dat je hoofd rustiger wordt.” 

Voor Jongste Puber was dat op dat moment op zich duidelijk genoeg, maar ik merkte dat hij er toch nog erg mee bezig was. En dus besloot ik er zelf nog een stukje aan toe te voegen: Op het moment van de ontploffing in zijn buik komen er dus heel veel hormonen, kleine stofjes (of monstertjes), in zijn buik die héél hard gaan lopen feesten, waardoor hij een lekker gevoel heeft in zijn buik. Maar doordat ze zo klein zijn zijn ze heel snel uitgeput van het feesten en worden ze moe en vallen ze in slaap. Daardoor duurt dat lekkere gevoel maar kort en is hij daarna rustig/moe. 

We probeerden nog even uit of we de ‘grote mensen termen’ of de termen van Oudste Puber erin konden gooien, maar daarvoor is het klaarblijkelijk nog te vroeg. Stapje voor stapje dus, rustig aan.

Maar voorlopig zijn zijn vragen weer even beantwoord, terwijl het bij Oudste Puber juist weer een nieuwe golf van onrust en vragen oproept. Zo zie je maar weer, met een hoofd vol stemmen in transitie gaan/zijn is nóg minder saai dan dat het normaal al is. 

*hoe deze woorden zijn ontstaan is weer een verhaal apart. 

** DIS Dissociatieve Identiteits Stoornis, oftewel wat men vroeger een meervoudige persoonlijkheid noemde

***Diep respect voor mijn Woonbegeleiding die steeds opnieuw de tijd moeten/willen nemen om al hun vragen te beantwoorden, ook al hebben ze dat al 100x gedaan.

foto: gemaakt met Gemini

Wereld Suïcide Preventie Week en Euthanasie op grond van ondraaglijk, uitzichtloos psychisch lijden.... oftewel het trieste verhaal van Sander

Dit is een blog die ik al heel lang wilde schrijven, maar ik vond het best wel ingewikkeld om er woorden voor te vinden. Dit is geen autobiografisch stuk (voor ik lief bedoelde, maar onnodige zorgelijke reacties krijg), maar wel op waarheid gebaseerd. Het onderwerp ligt nogal gevoelig, dus als je moeite hebt met suïcide en/of euthanasie: klik dan maar weg, om jezelf te beschermen, ik zal het je niet kwalijk nemen. 

Van 8 t/m 14 september 2025 was het Wereld Suïcide Preventie Week. Dus eigenlijk komt deze blog als mosterd na de maaltijd. En tegelijkertijd denk ik dat het altijd, het hele jaar door Suïcide Preventie week zou moeten zijn, dus deze blog komt ook gewoon precies op tijd.

-----------

Ik zit al heel lang in het psychiatrisch systeem. Ik kwam er terecht rond mijn 15e en ik loop er al 35 jaar rond. In al die jaren heb ik veel en vaak met de dood geworsteld. Ik zei vaak dat ik dood wilde, meende dat ook, maar ik was niet zozeer suïcidaal, ik was levensmoe en dat was (en is) wat mij betreft een groot verschil. Ik schreef daar destijds al eens een blog over.
Tijdens die jaren in het systeem kwam ik vele vrienden tegen die ook met de dood worstelden en helaas heb ik best veel van hen aan die worsteling verloren. Dit verhaal gaat over een van mijn vrienden, die ik voor het gemak de naam Sander ga geven.*

Sander kwam al heel jong, voordat hij volwassen was, in het psychiatrisch systeem terecht. Hij kreeg destijds de diagnose Borderline Persoonlijkheidsstoornis. Sander ging kliniek in, kliniek uit en werd uiteindelijk voor lange tijd (lees: jaren) opgenomen. Niet één keer, maar meerdere keren. 

Sander riep al heel vroeg dat hij dood wilde en hij deed ook aardig zijn best om dat voor elkaar te krijgen. De opnames die hij had, konden hem daar niet van weerhouden en hij bleef het roepen. 

Er werd tijdens die opnames, maar ook als hij niet opgenomen was, niet zoveel met hem gedaan. Een behandeling kreeg hij niet: mensen met Borderline waren immers niet te behandelen. Een persoonlijkheidsstoornis ging nooit meer over en het hoogst haalbare was blijkbaar 'ermee leren leven'. Dat is wat Sander keer op keer te horen kreeg. Geen behandeling, want dat zou de boel alleen maar erger maken, leer er maar mee te leven. En dat deed Sander. 

Hij probeerde ermee te leren leven. Niemand vertelde hem hoe, dat moest hij zelf maar uitvogelen, wel kreeg hij stapels pillen om hem rustig te houden. Dat hielp verder niks, behalve dan het aanleggen van voorraden om weer een nieuwe poging te doen om zich van het leven te beroven. En ook jaren na de opnames, als ambulante patiënt, zoals dat dan zo mooi heet, kreeg hij geen behandeling, het antwoord bleef steevast: leer er maar mee leven.

Sander werd ouder en ouder. Het leven werd niet leuker, werd niet makkelijker en het 'ermee leren leven' viel hem zwaar. Sterker nog: hoe ouder hij werd, hoe meer hij tot de conclusie kwam, dat het hem niet lukte. Hij was inmiddels, 10, 20, 30 jaar verder en zijn wens was nog steeds hetzelfde: ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik wil dood. 

Er is in al die jaren voor patiënten echt nog niet zo heel veel veranderd in hulpverleningsland (sorry hulpverleners die denken en vinden dat dat wél zo is), maar er is wél een wetgeving gekomen omtrent euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden. Dus waar dat eerst alleen mogelijk was in gevallen van ondraaglijk medisch/lichamelijk lijden, werd dit nu ook mogelijk voor ondraaglijk psychisch lijden. 

Uiteraard (en ook volledig terecht) gaat hier een uitgebreide en zorgvuldige selectie aan vooraf en moet de arts die de euthanasie geeft aan verschillende wettelijke criteria voldoen.

"Wat zijn de wettelijke criteria waaraan een arts moet voldoen?

De wet stelt dat de arts die u euthanasie geeft tot de overtuiging moet zijn gekomen dat u ondraaglijk en uitzichtloos lijdt, dat behandeling geen zin meer heeft en dat er geen redelijke alternatieven meer zijn. De arts moet daarnaast zeker weten dat het uw verzoek is (en dus niet van familie bijvoorbeeld), dat het verzoek duurzaam is (dus niet in een opwelling gedaan) en dat u goed begrijpt wat de consequentie is van wat u vraagt. U moet wilsbekwaam zijn of een duidelijke wilsverklaring hebben. Ook in het geval van een wilsverklaring moet u voldoen aan alle wettelijke eisen." (bron: expertise centrum euthanasie Nederland)

En ik vind het terecht dat men hier heel streng en zorgvuldig mee omgaat, maar ik ga even terug naar Sander. Hij heeft inmiddels meer dan de helft van zijn leven er wel op zitten (tenzij hij echt de alleroudste mens ter wereld gaat worden en dat wens ik hem niet toe, al klinkt dat wat onvriendelijk, maar gezien zijn wens...) en hij wil nog steeds dood. Hij vindt het nu echt genoeg geweest, heeft zijn best gedaan om ermee te leren leven, dat is hem nog steeds niet gelukt en dus meldde hij zich opnieuw bij zijn psychiater.

Niet iedere psychiater of dokter wil of kan (om welke reden dan ook) hier aan meewerken. In het geval van Sander had hij daarin uiteindelijk min of meer geluk en wilde zijn arts wel een uitzondering maken. De psychiater snapt de vraag van Sander, kent Sander lang genoeg om te weten dat het ZIJN wens is, en dat het niet in een opwelling is, maar al heel lang speelt. Sander is wilsbekwaam, mag en kan zijn eigen beslissingen nemen, begrijpt ook prima wat de consequentie van zijn vraag is. Maar dan blijft er dus één belangrijk (struikel) punt over in dit wettelijke lijstje: behandeling moet geen zin meer hebben en er zijn geen redelijke alternatieven. 

Sander zit vanaf zijn vroege pubertijd in de psychiatrie en heeft NOG NOOIT een behandeling aangeboden gekregen voor zijn klachten, ook niet als hij erom vroeg. Hij heeft één keer een soort van EMDR (trauma therapie) gehad, die heel kort een klein beetje hielp, maar niet blijvend, maar voor de rest heeft hij zijn hele leven te horen gekregen dat behandeling geen zin had en dat hij ermee moest leren leven. Oók toen er wel behandelingen bedacht werden voor mensen met Borderline. Ook toen kreeg hij te horen dat het geen zin meer had en hij er maar mee moest leren leven. 

Dus.... Een heel lang verhaal een klein beetje ingekort: Sander kreeg te horen dat hij "nog nooit iets van behandeling geprobeerd had" en moet nu dus allerlei behandelingen gaan doen, die hem altijd ontzegd zijn door behandelaren en artsen zelf (niet zijn huidige arts overigens), voor zijn verzoek ook maar in behandeling genomen gaat worden. 

Hoe krom is dat?

Sander is radeloos, hij is moe van al die jaren proberen 'ermee te leren leven', al die jaren overleven. Hij wil rust, hij is er echt klaar mee en hij wil gewoon sterven. Hij weet hoe het is om getraumatiseerd te zijn en wil dat niemand anders aandoen. Hij wil niet dat ook maar iemand hem vindt en daar een trauma aan overhoudt. En juist om die reden vraagt hij om euthanasie, een 'goede dood', voor hemzelf, zijn (weinige) naasten en de wereld om hem heen (en dat siert hem enorm in mijn ogen).

Wereld Suïcide Preventie Week...

Goed dat het er is, en triest dat het nodig is. 

Maar zolang de wachtlijsten voor de GGZ oplopen in plaats van minder worden, de wettelijke eisen voor euthanasie soms heel star en krom zijn en artsen zich (begrijpelijk) niet durven te branden aan overtreding ervan, zal deze week altijd nodig blijven zijn.

Niet één week per jaar, maar 52 weken per jaar.

* Sander bestaat echt, maar het is uiteraard niet zijn echte naam.

foto: zelf gemaakt van het beeld 'Stille Strijd'

"Meneer weigert mee te werken", of toch niet???.... Een uitleg over de werking van mijn neurodiverse brein.

Afgelopen week was het weer eens zo ver: ik kreeg weer eens 'mot' met een bedrijf dat een afspraak met mij moest maken voor werkzaamheden in mijn woning. Het bedrijf had mij meerdere keren die week op mijn mobiele nummer geprobeerd te bellen. Dit had ik ook wel gezien, maar ik heb telefoon angst (kom ik zo op terug) en nam dus niet op. Ik nam me voor om samen met mijn Woonbegeleider later die week terug te bellen om te kijken wat er aan de hand was. Maar helaas, ze waren me voor. 

Op de een of andere vage manier hebben ze het telefoonnummer van mijn zorginstelling achterhaald, terwijl ik via het 'reguliere circuit' zelfstandig een huurwoning bewoon (waar is die wet op de privacy nu ineens gebleven? maar dat terzijde). Maar goed, mijn Woonbegeleider werd gebeld en moest aan mij doorgeven dat men op een bepaalde dag tussen 9 en 12 uur langs zou komen omdat er bij mijn onderburen een lekkage was die waarschijnlijk uit mijn woning vandaan kwam. Dat was alle informatie. 

De afgelopen twee jaar stonden hier in het teken van renovaties en verbouwingen. De ene bouw afspraak na de andere, waarbij steeds opnieuw weer gezegd werd "we komen op die en die dag tussen dit en dit uur (vaak een dagdeel van minimaal 4 uur), zorg dat u thuis bent". Verzetten van die afspraken, bleek vaak erg ingewikkeld, want je "was al ingepland" en ik ben vaak niet mondig genoeg om daar tegenin te gaan. 

Het gebeurde ook regelmatig dat men niet kwam, of later. Of dat men kwam, rondkeek en een nieuwe afspraak met een nieuw tijdsvak dicteerde waarop men daadwerkelijk zou komen repareren en je opnieuw kon blijven zitten wachten. En na twee jaar van dit soort dingen, continu wachten, continu vreemden in mijn huis, continu onverwachte zaken, onverwachte vragen, met meubels en andere zaken heen en weer schuiven en al voor het middaguur door mijn (beperkte) energie heen zijn, ben ik dit onderhand beu!

En dus stuurde ik het bedrijf in kwestie een mailtje waarin ik schreef dat ik niet drie uur op hun ging zitten wachten voor een probleem van mijn onderburen om dan vervolgens weer een nieuwe afspraak te krijgen met een nieuw tijdsvak om weer thuis te moeten blijven wachten tot ze het daadwerkelijk kwamen maken. Dat ik tot 9.30 thuis zou blijven, maar daarna weg was. Ik heb het, voor verzenden, laten lezen door mijn Woonbegeleider, die het goedkeurde en dus verzonden. 

Binnen een uur hing er opnieuw een vrouw van het bedrijf bij hem aan de lijn, helaas voor haar op de speaker, die op een niet al te beleefde wijze tekeer ging over mij. Meneer (ik dus) weigerde elke medewerking, andere bedrijven hadden daar ook al over geklaagd en ja ze kon me ook niet even bellen, want ze had geen telefoonnummer en zo ging het nog even door. Tot ik niet meer op mijn tong kon bijten en ontplofte, want hé, nu lieg je en je doet me onrecht aan en daar kan ik niet tegen.

Dat ik mijn telefoon niet opneem is heel lastig voor bedrijven (en andere mensen), dat snap ik. Overigens is dit bij de Woningcorporatie bekend en zou daar genoteerd moeten staan, dat als bedrijven mij moeten hebben, telefonisch contact niet wenselijk is maar dat sms/whatsapp en email manieren zijn om vrijwel meteen reactie van mij te krijgen. Als de Woningbouw dat niet doorgeeft, of het Bedrijf dat te omslachtig vindt, omdat 'zij zo nou eenmaal niet werken', tja....

Ik heb telefoonangst. Niet een beetje, maar echt heel erg. Als mijn gsm afgaat heb ik een hartslag van minimaal 160 en dat houdt heel lang aan. En dan maakt het niet eens heel veel verschil of het een bekend of onbekend nummer is, het feit dat mijn gsm afgaat is reden genoeg tot stress. Waarom???

Aan de telefoon heb je nauwelijks bedenk/reactie tijd. Er wordt meteen een antwoord van je verwacht. Er wordt verwacht dat je meteen het juiste zegt, maar mijn lijf en brein zijn nog bezig met uit 'alarm/paniek' stand te komen. Ik ben nog lang niet klaar om over antwoorden na te denken, laat staan over hoe ik dingen netjes, sociaal geaccepteerd verpak. 

Ik hou niet van onverwachte dingen en/of onduidelijkheid, die zorgen ervoor dat ik boos word, van streek raak, of zelfs compleet in paniek. We noemen het (hele verzamelhoopje van dingen waar ik last van heb) ook wel autisme (spectrum stoornis)) 

Een telefoon gesprek zit vol met 'onverwachte' dingen. Ik weet vaak niet wie het is die me belt, waarom diegene belt, wat diegene wil, of ik dat wel wil, enz. En ik heb soms echt bedenktijd nodig. Maar je kunt toch 'gewoon' zeggen: 'goh, u overvalt me met deze vraag, ik moet heel even nadenken, is het goed als ik u hier later over terugbel?'. Tja, en dát kan mijn brein dus niet in de 'alarm/paniek' stand. 

Om deze reden heb ik overigens ook geen voice mail, want dan moet ik terugbellen en heb ik dezelfde paniek en stress omdat daar dezelfde 'onverwachtheidsfactor' in zit.

Terug naar de "meneer weigert elke medewerking" opmerking....
Meneer wil namelijk best wel meewerken, want hij vindt het ook niet leuk als zijn onderburen blijkbaar last van hem hebben. Maar zo'n bezoekje van bouwmensen in zijn huis brengt een hoop spanning met zich mee. 

Een tijdsvak van 'tussen 9 en 12 uur' houdt in, dat ik die nacht al nauwelijks slaap, omdat ik bang ben dat ik me verslaap en dan dus te laat ben. Dus ik begin al met nog minder energie aan de dag. Vervolgens zit ik braaf om half negen klaar, want hé ze zouden maar een keer te vroeg zijn (afspraak is afspraak in mijn hoofd). Maar ze zijn er vervolgens nooit om 9u en hoe later het wordt, hoe hoger mijn stress en hoe lager mijn energie wordt. Tegen de tijd dat ze uiteindelijk aankomen, zit ik ontzettend hoog in de stress en word ik nóg sneller boos om alles (waar die mensen niks aan kunnen doen, maar ik ook niet meer) en ben ik echt zó overprikkeld en moe dat ik alleen nog maar in het donker in een hoekje met mijn knuffel onder een deken wil zitten. 

De opmerking in mijn mail ík blijf tot half tien op jullie wachten, daarna ben ik weg, was voor mij de (oh zo duidelijke, maar voor anderen compleet onduidelijke) vraag om als eerste afspraak van de dag ingepland te worden. Het was mijn manier om een voor mij haalbare manier van medewerking te zoeken.
Als je bij mij namelijk als eerste begint, dan slaap ik nog steeds die hele nacht niet, maar hoef ik niet ook nog eens heel lang te wachten tot je eindelijk op komt dagen en bouwt de spanning zich niet nóg verder op. 

Ik hou niet van (vreemde) mensen in mijn huis. Mijn huis is mijn (enige) veilige plek. Alles heeft zijn plekje, ik weet dingen te vinden (al lijkt het voor de buitenwereld een puinhoop, voor mij is dat niet zo). Bouwvakkers gooien altijd (totaal onbedoeld) mijn structuur door de war, door dingen te verplaatsen. Ze lopen (vaak ongevraagd) op plekken waar ik niet wil dat ze komen enz. En ik snap dat dit nodig is om hun werk te doen, maar dat maakt niet dat mijn brein daar ineens mee kan dealen! Dat kost me fucking veel energie! Energie die ik al beperkt heb. 

Dus tja, "meneer weigert elke medewerking"....
Een opmerking die me heel veel pijn doet, keer op keer. Want ik doe ook maar mijn best om te overleven en krijg keer op keer te horen "Ja maar zo werken wij nu eenmaal niet". En dat snap ik best. Maar snappen jullie dan ook dat mijn brein niet werkt zoals jullie bedrijf werkt? Niet omdat ik dat niet WIL, maar omdat mijn brein simpelweg een beetje anders in elkaar zit en niet anders KAN?

foto: internet

Oriëntatie in tijd, plaats en persoon…… in tact!

Terwijl ik luisterend naar 100%NL m’n lunch (salade) sta te bereiden in de keuken, hoor ik de radio dame zeggen dat het ook een beetje MIJN zondag is…. 

Ik hou op met snijden en kijk naar m’n radio alsof het ding me een antwoord gaat geven. Huh? Zondag? Zei ze nou dat het zondag is? En mijn radio geeft inderdaad antwoord en herhaalt nog maar eens dat het huidige nummer van Bløf zo’n fijne zondag vibe afgeeft… 

Mijn hele hoofd en lijf schieten in paniek….. 

Ik laat het mes uit m’n handen vallen, droog gauw m’n handen af om op m’n horloge te duwen, op zoek naar de huidige dag en datum. En nee, dat is geen verward gedrag, ik heb een horloge die me dat (en eigenlijk gewoon alles wat je maar wil weten) kan vertellen. 

Nu moet je weten dat ik iets heb wat men in de wereld van de psychiatrie ook wel een ‘dissociatieve stoornis’ noemt. Tijd kwijt zijn is voor mij dus geen onbekend verschijnsel. En tijd kan (voor mij in dit geval) variëren van minuten tot weken en zelfs langer. Op momenten dat dat gebeurt, of me overkomt, dan heb ik zelf nauwelijks tot geen herinneringen aan de tijd die daar tussen zit. Ik zet hier nadrukkelijk ‘zelf’ bij, omdat de stemmen in mijn hoofd meestal wel kunnen verklaren hoe, wat en waar (en soms zelfs waarom). 

De mededeling van de radio dame dat het zondag is zorgde dan ook voor volledige paniek, want hé, waar is de zaterdag dan gebleven? Wat nu weer? Wat heb ik gedaan? Waar ben ik geweest? Met wie is er contact gezocht? Moet er sorry gezegd worden tegen iemand voor ‘mijn’ woorden of daden? 

Zomaar een kleine greep uit de vele vragen die door dat ene zinnetje door mijn kop schieten, nog los van de gevoelens van angst die daarbij horen…. 

Het nummer begint, mijn horloge zegt dat het gewoon zaterdag is (en ook dat ik nog niet vergeten ben om de klok te verzetten) en ineens is daar weer de stem van de radio dame: ‘oh, ik zeg zondag, maar het is natuurlijk zaterdag…..’ 

Iets met foutje, bedankt! 

Maar gelukkig voor mij ben ik (dit keer) niet ‘verward’ en zijn mijn oriëntatie in tijd, plaats en persoon gewoon in tact…. 

Het liedje gaat verder, maar het blijft onrustig in mijn hoofd en lijf.

foto: internet

De meeste dromen zijn bedrog.....oftewel: een gevalletje transfobie.

Ik heb nogal eens van die nachten waarin ik nogal veel droom. Dat kan zowel fijn als niet fijn zijn, maar het is in ieder geval altijd heel erg intens. Soms zijn de dingen waargebeurd, soms zijn het verzinsels van mijn creatieve brein en soms is het een combinatie van die twee. Hoe het ook zij, vannacht was het in ieder geval weer raak. 

In mijn droom was ik in gesprek met een ex-behandelaar van me. Hij vroeg me in het verleden wel eens om mee te kijken en mee te denken met (vooral jonge) mensen die hij in zijn spreekkamer kreeg en waar hij van dacht dat ik misschien iets kon toevoegen, aangezien ik ook op jonge leeftijd al met veel (en vaak dezelfde) klachten worstelde. 

Op deze manier kwam ik in contact met een jonge dame, genaamd Lisa. Lisa zal op dat moment zo’n 14 of 15 jaar geweest zijn gok ik. Zij hoorde stemmen, sneed zichzelf zeer regelmatig open, dissocieerde vaak en hevig en deed dan dingen die niet zo goed voor haar waren (understatement), ze was suïcidaal, nog wat andere dingetjes en.... Lisa zei dat ze een jongen was. 

Kortom.... we hadden nogal wat met elkaar gemeen. 

In het gesprek met de ex-behandelaar vroeg ik hem of hij ooit nog wel eens iets van Lisa vernomen had en of hij wist hoe het nu met haar ging. Het antwoord was nee. En toen ik hem vroeg of hij het zou willen weten antwoordde hij volmondig ja en hij was bijzonder geïnteresseerd in een paar specifieke vragen: Had Lisa haar automutilatie kunnen stoppen en was het slechts een spelletje/dans om haar schizofrenie/bipolariteit en nog wat diagnonsens te camoufleren.... en zo kwamen er nog wat stigmatiserende vragen uit, die ik (ook in mijn droom dus) al niet meer kon horen.... 

Ik vroeg hem nogmaals of hij wilde weten hoe het nu met Lisa ging, zijn antwoord bleef gretig ja en dus besloot ik hem mijn ‘avontuur’ met Lisa te vertellen. 

In eerste instantie hadden Lisa en ik vooral mail en app contact. Ik vertelde wat dingen over mezelf, waarvan ik bijna zeker wist dat dit herkenbaar voor haar zou zijn, vroeg haar of ze dingen herkende en al gauw was het ijs gebroken en bleken we inderdaad heel veel gemeen te hebben. 

Op een dag werd Lisa, na een zoveelste (serieuze) zelfmoordpoging opgenomen in een kliniek voor kinderen en jeugdigen ergens in het land. En niet lang daarna stelde ze me de vraag of ik een keer langs wilde komen. En hoewel ik dat (om meerdere redenen) doodeng vond, was dit de eerste vraag die uit haar zelf kwam en vond ik dat ik dit moest doen. 

Ondanks mijn angsten, was ik ook heel erg gehecht geraakt aan Lisa en wilde ik haar graag in het echt leren kennen. En dus ging ik naar de kliniek en hadden we een openhartig gesprek. Het leek wat beter met haar te gaan en ze had al iets meer vrijheden gekregen. 

Vanaf het moment dat ik Lisa zag, was het voor mij heel duidelijk dat Lisa geen meisje was. Voor mij was Lisa vanaf toen hij en hem. Het gesprek kabbelde wat heen en weer. We hebben veel gelachen die middag. En opgelucht stapte ik terug in mijn auto op weg naar huis. 

Die avond kreeg ik een telefoontje van Lisa’s vader. Lisa was weggelopen uit de kliniek, ze was spoorloos. Of ik meer wist, of ze mij hierover iets verteld had? 

Ik was sprakeloos. Het leek zo goed met hem te gaan, had ik teveel shit opgeroerd met mijn vragen, was hij door mijn bezoek de kluts weer kwijt geraakt? En dacht hij (de vader) nou serieus dat als Lisa me zoiets verteld zou hebben, dat ik dit dan toch niet op z’n minst tegen mijn behandelaar gezegd zou hebben, zodat dit misschien voorkomen had kunnen worden??? Hoe dan ook ik was enorm bezorgd en voelde me schuldig. 

Later die avond kreeg ik een berichtje van vader, dat zijn dochter terecht was. Ze had geprobeerd om voor een bus te springen. Ik gaf aan dat ik blij was dat hij terecht was en dat het hem niet gelukt was, heel bewust gebruikmakend van de door Lisa gewenste voornaamwoorden. Vader was duidelijk geïrriteerd over mijn gebruik van de voornaamwoorden hij/hem. 

Nóg later kreeg ik een email bericht van vader: Ik moest stoppen met zijn dochter van alles aan te praten en haar niet bevestigen in die rare ideeën in haar hoofd. Ze was zijn dochter, punt uit. 

Ik weet nog dat ik met mijn ‘olifant in een porseleinkast tact’ reageerde en aan hem vroeg/schreef: wat heeft u liever: een dode dochter, want ze is hard op weg en als het zo doorgaat is dat wat er uiteindelijk gaat gebeuren, of erkennen dat u een levende zoon heeft? Het contact met vader hield hierna dan ook op... 

Ook het contact met Lisa werd daarna nihil. (Later bleek dat hij zowel van de kliniek als van zijn ouders geen contact meer mocht zoeken). 

De ex-behandelaar was geïnteresseerd in de zelfbeschadiging en linkte dit aan de bij Lisa vastgestelde diagnonsens. Geen moment werd ook maar de optie genoemd dat Lisa’s zelfdestructieve gedrag alles, maar dan ook alles te maken kon hebben met haar overtuiging dat ze een jongen was (oftewel: haar genderdysforie). 

Lisa was elf jaar toen hij tegen zijn ouders zei dat hij een jongen was en, zoals dat vaak gaat, werd dit vakkundig door zijn ouders genegeerd en ontkend. Lisa was echter heel hardnekkig en bleef dit volhouden, zijn ouders bleven er tegen in gaan. Op dat moment begon het zelfbeschadigend gedrag. 

Toen Lisa begon te puberen en zijn lichaam tot zijn grote schrik, frustratie en verdriet veranderde in een vrouwenlichaam, werd het zelfbeschadigende gedrag nog extremer. (Zoals hij zelf zei: dit lijf moet kapot, het is niet wie ik ben). 

Lisa deed (gelukkig tevergeefs) poging na poging om dood te gaan en kwam dus in de psychiatrie terecht. Ook daar werd zijn genderdysforie genegeerd en ontkend. Sterker nog: hij kreeg te horen dat het gewoon een fase was, dat hij in de war was en dat hij gewoon lesbisch was, maar dat dat niet erg was*. 

Gevolg: zodra het maar kon ging Lisa ervandoor en probeerde zich weer van het leven te beroven. 

Ik weet niet of mijn Mick (gebrek aan) tact ertoe bijgedragen heeft, maar uiteindelijk kwam Lisa bij een kliniek voor genderdysforie terecht en was al heel snel duidelijk dat Lisa geen onzin sprak, in dit opzicht niet in de war was, dat het geen fase was, maar dat Lisa overduidelijk transgender was en in transitie wilde. Zijn ouders wilden er echter nog steeds niks van weten en hielden de start van zijn transitie lange tijd tegen. Toen hij 17 was begon hij met testosteron (zijn ouders nog steeds niet echt aan boord) en een jaar later liet hij zijn borsten verwijderen. 

Lisa heet geen Lisa meer, maar heet nu Lennert en is echt een leuke, stoere, coole dude! Zijn ouders staan nog steeds niet achter zijn besluit. Ze kunnen niet accepteren dat hun Lisa nu (en altijd al) Lennert is. En dat is op zich best heel begrijpelijk en invoelbaar, want voor ouders is het misschien wel een soort van rouw proces. Ze raken hun kind dan wel niet daadwerkelijk kwijt, maar de dromen en verwachtingen die jij als ouder op de oude versie van je kind geplakt had (die zijn vaak geslachtsgebonden zonder dat je het weet en ja, die heeft IEDERE ouder) vallen in duigen. En dat doet, heel begrijpelijk, pijn. 

En dáár zou Lennert nog wel mee kunnen leven: ouders die zijn transitie niet accepteren. Maar op dit moment is er een 'toneelstukje' gaande, waarbij zijn ouders Lennert en zijn transitie niet accepteren, maar tegelijkertijd door de buitenwereld gezien (en benaderd) worden als de liefhebbende, accepterende, vooruitstrevende ouders. De experts….En dat..... dat maakt hem opnieuw kapot. 

Ik weet één ding heel zeker. Lisa heeft nooit bestaan en was altijd al Lennert. En ik heb hem nog nooit zó gelukkig gezien als nu, maar de ontkenning van zijn ouders overschaduwt zijn geluk/gendereuforie best regelmatig. 

Hoe mijn ex-behandelaar op dit relaas reageerde weet ik niet, want tja, de realiteit was, dat ik op dat moment moest plassen en (gelukkig) wakker werd en daarna niet meer kon slapen, omdat dit blogje geschreven moest worden.... 

Goed... Dromen zijn bedrog zeggen ze wel eens. En nu mag je zelf beslissen welk deel van dit relaas dan bedrog is. Maar ik zal je een hint geven.... die ex-behandelaar heb ik nog nooit dit soort stigmatiserende taal horen gebruiken en ik heb hem al jaren niet meer (echt) gesproken of gezien. 

Ps: om vanzelfsprekende redenen zijn de namen van zowel Lisa als Lennert gefingeerd en in die zin bestaan ze dus beiden niet. Maar ook gefingeerde dingen zijn niet automatisch bedrog.

foto: gevonden op internet.

* mocht je denken dat dit verhaal zich lang geleden afspeelt, in een tijd waar de begrippen transgender of genderdysforie nog onbekend waren, dan kan ik je uit de droom helpen. Dit speelde zich een paar jaar terug af. Dus zelfs door (opgeleide) hulpverleners wordt genderdysforie soms ontkend en genegeerd...Laat staan geaccepteerd. (en dat in een omgeving waar je je veilig zou moeten voelen en aan jezelf zou moeten werken.... I rest my case.)

Wil je dat ik je aankijk of wil je dat ik naar je luister?

Soms loop ik tegen dingen aan die me ontzettend frustreren. U ziet: niks menselijks is mij vreemd. 

Ik weet ook niet zeker of 'frustreren' het juiste woord is, ik word er namelijk vooral heel erg verdrietig van.

Een aantal jaar geleden wisselde ik van behandelaar en zoals dat wel vaker gebeurt in GGZ land: een nieuwe behandelaar betekent een nieuwe kijk en een nieuwe kijk leidt soms/vaak ook tot een nieuwe diagnose, met de daarbijbehorende behandeling/benadering.  Zo ook in mijn geval. Althans min of meer, want de 'nieuwe' diagnose is niet officieel gesteld (om allerlei redenen, die ik even buiten beschouwing laat).

Van de ene op de andere dag veranderde ik van iemand die 'niet wilde' in iemand die 'niet kon'. Daar hoefde ik niks voor te doen, ik hoefde er zelfs niets voor te veranderen. Ik schreef daar ooit al eens een blogje over. 

Nu kan ik overigens een hele hoop dingen wel hoor, maar er zijn ook een aantal dingen die me eigenlijk mijn hele (volwassen) leven al niet (zo goed) lukken. En ik ben er inmiddels ook wel van overtuigd dat die dingen me misschien ook wel nooit zullen gaan lukken. En daar heb ik vrede mee. Het is nog steeds frustrerend, want ik wil het heel graag kunnen, maar steeds maar weer opnieuw proberen en steeds weer tot de conclusie komen dat het je niet lukt, doet nog veel meer pijn. 

(En voor de mensen die nu willen gaan gooien met termen als 'self fullfilling prophecy', dat mag,  ik noem het echter 'zelfkennis'. Laat mij maar in mijn waan.)

Ik kom al eigenlijk mijn hele leven in dezelfde soort 'discussies' terecht. Nou ja, eigenlijk zijn die discussies iets nieuws, want voorheen gaf ik nooit weerwoord.

Laatst was het weer eens zo ver. 

Ik was in gesprek met iemand, die mij heel graag iets uit wilde leggen (want het was belangrijk). Alleen heb ik de (vervelende?) gewoonte dat ik  terwijl ik luister naar iets anders kijk. En dát is iets dat in onze maatschappij niet zo gewaardeerd wordt. 

Blijkbaar hoor je iemand aan te kijken als je met hen praat en doe je dat niet, dan is dat onbeleefd. 

Ik krijg dan ook vrij vaak te horen 'kun je me even aankijken als ik tegen je praat?' (in diverse al dan niet zo vriendelijke varianten).

En daar wringt voor mij de schoen... Dat kan ik namelijk niet. Nou ja, het kán wel, maar dan krijg ik geen woord mee van wat je zegt! Ik kan óf luisteren, óf naar je kijken, maar die twee gaan maar zelden hand in hand. 

Het 'grappige' is, dat als ik overstuur ben en mensen me gerust willen stellen, of er nóg harder voor willen zorgen dat ik dingen die ze zeggen begrijp (terwijl mijn brein eigenlijk al kortsluiting heeft gemaakt en er niks meer binnen komt, maar ik 'voor de beleefdheid' blijf zitten) dat juist op deze momenten, mensen het heel belangrijk vinden dat ik ze aankijk.

Maar geloof me, dat werkt bij mij alleen maar averechts.

Ik kan niet goed uitleggen waarom ik het niet tegelijk kan. Op het moment dat ik gewoon rustig ben en het probeer, dan merk ik dat ik door het kijken naar een gezicht afgeleid word door honderdduizend dingen, waardoor mijn brein acuut afgeleid is en zich gaat focussen (of juist niet) op hele andere dingen.

En als ik ook nog een tikkeltje (of iets meer dan een tikkeltje) overstuur ben, dan wordt een pratend gezicht (en met name ogen) ronduit bedreigend!

Dus tja, tegenwoordig raak ik in discussies verwikkeld als ik weer eens een 'kijk me aan als ik tegen je praat' krijg, want dan probeer ik (op mijn manier) uit te leggen hoe het werkt, met een wedervraag: Wil je dat ik je aankijk, of wil je dat ik naar je luister, want het is het een of het ander en niet allebei tegelijk!

En dat wordt me niet altijd in dank afgenomen... Maar het is wat het is.

Sorry dat ik niet voldoe aan jouw normen en waarden, maar je niet aankijken terwijl je praat is het meest beleefde dat ik kan doen... het betekent namelijk dat ik heel erg mijn best doe om naar je te luisteren, ook al lijkt dat niet zo.

foto: internet

Van monster naar mens oftewel niet willen versus niet kunnen....

Alweer heel wat jaren geleden werd ik gediagnosticeerd met Borderline persoonlijkheidsstoornis.
Op dat moment maakte dat stickertje me eigenlijk niks uit, ik was er zelfs wel blij mee.
Al die jaren voelde ik me slecht en anders dan anderen, maar ik kon nooit uitleggen wat er nou precies aan de hand was. Ik had alles om gelukkig te zijn: mijn studie ging goed, ik had geld, ik had een dak boven m'n hoofd, ik had een paar vrienden en ik deed af en toe ook nog best leuke dingen.
Allemaal ingrediënten voor een gelukkig leven en toch voelde ik me ellendig en wilde het liefst dood.

Dat etiketje voelde op dat moment dan ook als een opluchting: zie je wel, ik stel me niet aan, er is ECHT iets met me aan de hand. Want op de momenten dat ik me heel lamlendig voelde en niks voor elkaar kreeg en het liefst niet meer uit bed kwam, de deur uitging of wat dan ook, kreeg ik van mijn omgeving meestal te horen dat ik me aanstelde, ondankbaar was en gewoon een schop onder mijn kont moest hebben.

Door dat etiketje kreeg ik voor mezelf een bevestiging dat het in ieder geval niet allemaal alleen maar aan mij lag, dat ik niet gewoon ondankbaar was, maar dat er een oorzaak was voor dat onverklaarbare lamlendige gevoel. En jarenlang deed dat etiketje mij goed.... althans dat dacht ik toen.

Ik herkende me ook wel in de criteria van de toenmalige DSM (de psychiatrische bijbel). Niet in allemaal, sommige criteria herkende ik helemaal niet, maar ik herkende mezelf in ieder geval in genoeg criteria om te voldoen aan die diagnose.

Ik denk, achteraf gezien, dat je brein ook hele grappige dingen kan doen, zoals jezelf inpassen in een criterium, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Toch kreeg ik in de loop der jaren 'last' van dit etiket.
De visie op persoonlijkheidsstoornissen en zeker op Borderline persoonlijkheidsstoornis is niet bepaald positief. Hier liep ik in mijn stages (zowel social work als psychologie) keer op keer tegenaan. Een moeder met die diagnose kon bijvoorbeeld helemaal niks goed doen en al haar pogingen om iets liefs voor haar kind te doen, of haar kind grenzen te stellen, werden uitgelegd als manipulatief, mensen tegen elkaar uitspelen enz.

Groen (en verlegen) als ik toen was, vond ik dat op zich wel vreemd, maar als ik de uitleg hoorde van mijn collega's en ze de DSM erbij pakten en zeiden "zie je: dat hoort gewoon bij Borderliners", dan wist ik ook niet zo goed meer wat ik moest denken. En tja, wat weet een stagiaire nou helemaal? Dus hield ik mijn mond. Toch zag ik die pogingen vaak anders, positiever.

Ook in mijn persoonlijke leven liep ik tegen dit soort dingen aan. Binnen mijn eigen familie, mocht ik bijvoorbeeld niet op neefjes en nichtjes passen, want ik was 'gevaarlijk'. En ja ik beschadigde mezelf, maar het heet niet voor niks ZELFbeschadiging... Als ik mijn neefjes en nichtjes iets zou aandoen heette het wel ANDERbeschadiging, of nog erger. Tot me (achter mijn rug om, via via) gezegd werd dat ik de kids iets aan zou kunnen doen, was dat nog nooit in me opgekomen....

Tijdens mijn vele crisis opnames in die tijd, vond ik het belangrijk om de rapportages te lezen die over mij geschreven werden. Mijn gedrag werd namelijk heel vaak afgekeurd ("zó doen we dat hier niet'), maar ik begreep niet wat ik fout deed. Ik wilde het heel graag 'goed' doen, maar als je niet weet wat je fout doet en niemand je dat vertelt ("dat weet je best"), dan kun je het ook niet veranderen.

Wat mij opviel in die rapportages was dat ik keer op keer de criteria van borderline benoemd zag in gedrag/situaties waarvoor ik zelf een heel andere verklaring had.

Voorbeeld: er liep iemand met een breinaald rond die mensen probeerde te steken. Ik moest een boek uitlezen voor mijn studie en wilde niet op mijn kamertje gaan zitten, omdat ik wist dat de neiging om mezelf te beschadigen dan te groot zou worden (en daarop stond voor mij ontslag). Ik koos ervoor om in het halletje buiten de woonkamer te gaan zitten (in het zicht van de verpleging), omdat het daar rustig was, zodat ik mijn boek uit kon lezen. En omdat ik korte beentjes heb en stoelen doorgaans te hoog voor me zijn en ik daar rugpijn van krijg, ging ik (zoals ik altijd en overal doe) op de grond zitten om mijn boek uit te lezen. Een verpleegkundige kwam vragen wat ik daar deed, ik zei letterlijk: het is daar heel druk, ik moet nog een hoofdstuk uitlezen en als ik op mijn kamer ga zitten ben ik bang dat ik mezelf pijn ga doen, dus ik lees even mijn hoofdstuk uit en dan kom ik terug de groep in. Later las ik hierover terug in het dossier: "patiënt split (=mensen tegen elkaar uitspelen)". Nu kan ik heel veel in mijn gedrag zien, maar splitten is niet een van de dingen die ik kan zien.

Ander voorbeeld: Ook kreeg ik te horen dat ik vaak zat te drammen en persé mijn zin wilde krijgen en dat ik daar heel dwingend (manipulatief) in was.
Maar als zij (zonder de diagnose borderline) zelf iets heel graag wilden en er (in mijn ogen) net zo voor gingen als ik dat deed, heette dat ineens gepassioneerd zijn en opkomen voor wat je wil/nodig hebt.

Keer op keer kreeg ik te horen dat ik "niet wilde", dat ik maar "harder mijn best moest doen", dat het "Mijn eigen verantwoordelijkheid was" en "dat ik het zelf maar op moest lossen". Maar hoe? Dat vertelde niemand erbij, ook niet als ik het vroeg, want ik wist het echt niet. Maar steeds kreeg ik daarop te horen: "Dat weet je best, vraag niet naar de bekende weg".

En ik bleef gefrustreerd achter, beschadigde mezelf door die frustratie, cirkel rond.

Een aantal jaren later kreeg ik een nieuwe behandelaar die me al een paar jaar kende en meteen tegen me zei: "Mick, ik kan er niks aan doen, maar ik zie in jou geen borderline. Ik denk dat jij een vorm van autisme hebt. En als dingen voor jou onduidelijk worden, dan krijgt je hoofd kortsluiting en vertoon je gedrag dat op sommige gedragingen van borderline lijkt."

En als ik zelf even logisch nadenk over wanneer mijn 'borderline gedrag' om de hoek komt kijken, dan is dat inderdaad op momenten dat ik het niet meer snap en het overzicht kwijt ben. Dus tja, ik kon me hier wel in vinden. Bovendien was ik hier al eens op getest en kwam daaruit dat ik er wel aan voldeed, maar het niet gediagnosticeerd kon/mocht worden (iets met vroeg kinderlijke traumatisering enz).

Vanaf dat moment, werd ik benaderd alsof ik autisme had. De diagnose officieel opplakken kan/mag dan wel niet, maar sinds ze me zo zijn gaan benaderen, is er een hoop meer rust in mijn hoofd en heb ik nauwelijks nog 'borderline gedrag'. Het wordt in ieder geval niet meer zo benoemd of beschreven.

Ineens werd gedrag waar ooit van werd gezegd "je wil niet" nu ineens gelinkt aan mijn ontwikkelingsstoornis (want dat is wat autisme is) en werd het veranderd in een "je kunt niet'.
Ineens leggen mensen me dingen uit als ik aangeef dat ik het niet snap en gelooft men me als ik aangeef dat ik iets niet kan.

Is mijn gedrag veranderd?????
Ik betwijfel het. Volgens mij doe, denk, kan en zeg ik nog steeds dezelfde dingen als voorheen.
De visie van anderen op mij is echter veranderd en daarmee blijkbaar ineens ook mijn intenties.

Als iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis was ik er blijkbaar op uit om iedereen die met mij te maken had te jennen, het leven zuur te maken, kapot te maken enz. Een soort van evil persoon dus.
Maar als iemand met een vorm van autisme ben ik ineens veranderd in een mens die sommige dingen niet geleerd heeft, niet kan en misschien ook wel nooit zal kunnen, waar je begrip voor moet hebben.

En dat is best een vreemd fenomeen!
Wie wil of kan er nu niet???

foto: gekregen van goede vriend