Levenshaast.....oftewel: help ik ben vijftig!

Vandaag is het dan zo ver... Ik ben jarig en ik mag maar liefst 50 kaarsjes uitblazen. In theorie dan, want ik denk niet dat er überhaupt 50 kaasjes op een taart passen. Maar aan de andere kant, als je ze er wel alle 50 in zou krijgen, dan staan ze zó dicht bij elkaar, dat je ze ook makkelijk in één keer uit kunt blazen, zonder dat je al te veel lucht hoeft te verspillen. Maar goed, mijn brein waait weer eens alle kanten op behalve de goede... Zal de leeftijd wel zijn. 

Nee, even zonder gekheid. 
Ik word dus 50 jaar vandaag en dat vind ik best wel een dingetje. Ik beloofde mezelf namelijk ooit dat ik nooit 30 zou worden. Ik vond het leven immers niet leuk en van mij hoefde het allemaal niet zo nodig. En het idee dat ik qua leeftijd wellicht de genen van mijn grootouder geërfd zou kunnen hebben en dan dus nóg heel lang in dat niet leuke leventje door moest, maakte dat ik mezelf die belofte destijds deed. Maar ja.... U ziet... gaandeweg ging er iets mis (of juist goed, het is maar hoe je het bekijkt) en ben ik inmiddels ruimschoots 'over de datum'.

Ik zei het al, 50, een dingetje. Het is niet zo dat ik nu denk dat ik stokoud ben, of dat ik me ineens heel erg volwassen moet gedragen, want die illusie heb ik niet: al word ik 250 jaar, mijn hoofd en hart zullen nooit volwassen worden (hoop ik). 

Het is meer dat ik me ineens heel erg realiseer dat ik waarschijnlijk al (ver?) over de helft van mijn leven ben. Of zoals dat in mijn redelijk fatalistisch ingestelde brein gaat: dat ik bijna dood kan gaan. En dát idee zorgt de afgelopen weken voor een soort van paniek. 

Ik had nogal wat medische klachten de afgelopen tijd. Niks super heftigs (denk ik, want hé medisch mirakel als ik ben, komt men er niet zo goed achter wat het nou precies is), maar gewoon wat verontrustende dingen die ik niet kan plaatsen. Bloedwaardes die volledig in de war zijn, een ijzertekort wat maar niet onder controle te krijgen leek, en pats boem ineens bij een standaard controle op de genderpoli (min of meer uit het niets) een diagnose van diabetes type 2. En ja.... ik ben veel te dik, dus helemaal uit het niets is het laatste dan niet, maar toch, ik ben al mijn halve leven veel te dik en niemand die ooit bedacht heeft: laten we Mick eens op diabetes testen.....

Al die dingetjes die ik nu in mijn lijf voel en die 'nieuw' zijn, die maken dat mijn brein op hol slaat en dat ik in de 'oh jee, dadelijk ga ik dood' modus schiet. Zwaar overdreven, ik weet het, maar dat maakt dat paniekgevoel niet minder. 

En ergens vind ik het ook wel heel komisch dat juist ik, die nooit 30 wilde worden, maar nu ineens 50 is, zich zorgen maakt over het feit dat het leven nu gewoon op kan houden. Dat is op zich een goed teken, want dat betekent dat ik het leven blijkbaar nu best wel leuk vind en ik nog best een tijdje zou willen blijven!

Ik MOET ook gewoon nog wel even blijven, want er zijn nog zoveel dingen die ik wil en moet doen. En dan heb ik het niet over grote of grootse dingen, want de grote dingen in mijn leven die ik wilde, heb ik tot nu toen ook gewoon al gedaan. Het gaat meer over het feit dat er nog zóveel boeken te lezen/luisteren zijn, nog zóveel wandelingen te maken, nog zóveel borduurpatronen die ik wil maken, nog zóveel spelletjes die ik wil uitproberen, nog minstens één pull up kunnen maken en ga zo maar door. 

Dat gevoel, dat ik al die dingen nog wil doen, geeft me een opgejaagd gevoel. Het zorgt voor een zekere levenshaast. Het maakt dat ik geen seconde stil wil zitten en het gevoel heb dat ik altijd, iedere minuut van de dag iets MOET doen, want straks.... straks kan dat niet meer... En dat gevoel van levenshaast vind ik niet echt een prettig gevoel.

Is dit het gevoel van wat men een midlife crisis noemt? Geen idee. Ik heb geen plannen om mijn leven drastisch om te gooien of om mijn motorrijbewijs te halen en een motor te kopen. 
Ik vind dat ik mijn leven de afgelopen drie jaar meer dan genoeg veranderd heb en geniet van de rust die dat me gegeven heeft en nog steeds geeft. Maar die rust word nu wel een beetje verstoord door die levenshaast. 

Dus tja, als u het niet erg vind, dan ga ik even proberen om me neer te leggen bij het feit dat het is zoals het is: waarschijnlijk ben ik over de helft. En dat is helemaal ok. 

En ja, er zijn heel veel dingen die ik nog wil doen, maar dat zal over 100 jaar niet anders zijn. En ik kan me nu laten opjagen door die levenshaast van me, maar daar gaat het gevoel van dingen willen en moeten doen niet mee weg. En dus ga ik nu maar eens even een half uurtje op de bank zitten.... niks doen....

Genieten van het feit dat ik het al zo ver geschopt heb.
Proost!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Rust in de tent!

Waar ik aan denk?
 Tja, aan iets waar ik al langere tijd mee worstel.

Zoals sommige mensen misschien wel weten, heb ik één hele grote hobby, namelijk: borduren.
En ja, daar worden vaak grappen over gemaakt, maar mij geeft het veel rust. Ik moet namelijk tellen en me concentreren en dat zorgt ervoor dat ik niet al te veel kan denken, en zelfs dan denk ik nog té veel.

Ruim 15 weken geleden heb ik me enthousiast ingeschreven voor een zogenaamd 'mystery borduur project'. En vol goede moed ging ik daarmee aan de slag.

Een voor mij onbekend patroon, was 'in stukken gehakt' en iedere week zou je een 'blok' krijgen, dat je dan een week later af moest hebben. Je moest er dan een foto van plaatsen en dan kreeg je de volgende zondag weer een nieuw blok. En dat dan 25 weken lang.

Ik begon vol goede moed en zag het als een avontuur.

Omdat je niet weet wat het gaat worden, kan het twee kanten op: het kan mooi worden, of het kan niet jouw smaak zijn. Maar ja, that's all in the game!

Maar het avontuur begon me steeds minder te bevallen. Ik begon me te ergeren aan de vele regels die er steeds opnieuw weer bij kwamen, en die naar believen veranderd werden als dat beter uitkwam voor de persoon in kwestie. Ik ergerde me aan zo veel dingen en het plezier was eigenlijk al lang weg. Bijna de hele week was ik bezig aan een project dat ik eigenlijk al lang niet meer leuk vond, door het gezeur eromheen.

Maar ja.... Ik ben opgevoed met de slogan: "je maakt af waar je aan begint". En ook hier vond ik dat van toepassing. Bovendien vond ik het zonde van het garen, het doek en de tijd die er al in zat.

Toen van de week iemand gestopt was omdat ze 'het niet mooi vond worden', en deze persoon onmiddellijk uit de groep gegooid werd, brak er iets in mij.

Vandaag sprak ik over 'het gedoe' met mijn psycholoog (zo hoog zat het me) en ze hoorde me aan en haar mond viel zo'n beetje open van verbazing toen ze hoorde wat er allemaal speelde. Ze vroeg me waarom ik niet gewoon stopte. Maar ja, daar zat dat zinnetje 'je maakt af waar je aan begint' weer aan de weg.

Maar ze had wel gelijk, en dat weet ik ook. Ik ben mijn tijd aan het verdoen met iets dat ik eigenlijk niet meer leuk vind. Ik werk aan iets waarvan ik weet dat ik er nooit iets mee ga doen. Ik heb er geen plezier meer in en het kost me bergen met energie. Lijkt me logisch toch??

En dus heb ik zojuist de knoop doorgehakt en daad bij woord gevoegd, ik heb me uitgeschreven van het project en ook van de daarbij horende borduurgroep. En guess what??? Het geeft nu al rust!

Geen gezeik meer, geen drama meer en eindelijk weer werken aan leuke dingen!!!
Klaar met drama en machtsspelletjes.


foto: tot zover mijn project... de vuilnisbak was er blij mee. 

De aanhouder wint...

Als je me een beetje kent inmiddels, dan weet je dat ik een grote hobby heb. 

Of hobby, misschien is het inmiddels meer een obsessie te noemen.

Ik hou namelijk van borduren. En daar besteed ik een groot deel van mijn tijd en geld aan. 

En voor iedereen die nu het grapje wil maken, dat als ik van borduren hou, ik toch écht geen man kan zijn, want het is een oude oma hobby.... laat maar, die grapjes ken ik nu onderhand wel!

Wat iedereen er ook van denkt en vindt, ik word er rustig en blij van en dat is het belangrijkste. 

Een vriendin van me werd anderhalf jaar geleden 60 jaar oud. Ik stelde haar voor om, als ze dat leuk vond een door haar uitgekozen werk voor haar te borduren. 

Dat vond ze een leuk idee en dus koos ze onderstaand werk uit.

En ik ging aan de slag. Ik vond het een rotwerk!

Hoe kon je nou met 6 draadjes en daarna weer met 5 draadjes kruisjes maken in die kleine gaatjes zonder het doek te beschadigen????

Ik begreep er niks van...

Toen ook nog eens mijn draad bijna op begon te raken terwijl ik pas halverwege was (en ik geen kleurnummers had, dus niet kon bijbestellen), begreep ik er écht niks meer van. 

De beschrijving doorlezend kwam ik tot de conclusie dat het geen kruisjes hadden moeten zijn, maar halve steken (en dus half de hoeveelheid draad). Uithalen was geen optie. Dus vloekend bestelde ik een compleet nieuw pakket en begon opnieuw, want in Mickland maakt belofte schuld.

En na niet al te lange tijd, de halve steken waren nu overigens wel goed gegaan, kwam ik erachter dat ik een telfout gemaakt had, die ik niet zomaar kon weg smokkelen. 

Ik moest dus alles uithalen, waarbij ik met regelmaat in mijn vingers prikte, en ik kon het werk niet meer zien. Ik begon er een hekel aan te krijgen en bedacht allerlei 'tussendoor' projecten, om hier maar onderuit te komen en borduren toch nog enigszins leuk te houden. 

Ondertussen werd vriendin 61....

En ik hoefde echt niet veel meer, maar ik kon me er niet toe zetten om het af te maken, zo'n hekel had ik inmiddels aan dit ding gekregen. 

Afgelopen week besloot ik er weer eens voor te gaan zitten en na een uur (al Pinkeltje luisterboek luisterend) was het af..... Anderhalf jaar na de geplande verjaardag is het EINDELIJK af.

Ik hoop dat ze er blij mee is!

Was het overigens niet Buddha die zei: het gaat niet om het doel, maar om de weg er naartoe????

Nou het was een kutweg! Fuck Buddha!

foto: eigen brouwsel

Over Passies en Globetrotters!

Wie mij echt een klein beetje kent, weet dat ik twee grote passies heb in het leven....

En wat is er nou mooier dan je passies combineren???

Voordat het een beetje eng gaat klinken, en de beelddenkers onder jullie op hol slaan, zal ik een toelichting geven. 

Eén van mijn grote passies is borduren. Dit vond ik als kind/puber al leuk, maar vooral het kruisjes gedeelte. Zodra er lijntjes (backstitch) gedaan moesten worden, vond ik er niet zoveel meer aan. Daar moest ik me namelijk op concentreren en dat is nu eenmaal niet een van mijn sterkste kanten.

Mijn andere grote passie is Australië. Ooit riep ik dat dat land me "echt totaal niet aantrok" en dat ik daar niks te zoeken had. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik gewoon doodsbang was voor al die enge beesten daar en dat ik het idee had dat Australië echt de meest gevaarlijke plek in het universum was. Maar toen er in 2008 een interessant congres georganiseerd werd in dat land, besloot ik mijn (voor)oordelen te laten voor wat ze waren en reisde ik voor de eerste keer af naar (dat deel van) de andere kant van de wereld. 

Omdat ik nogal last heb van die tijdsverschillen, besloot ik dat 3 dagen congres mij geen crisis waard was en dus besloot ik om er wat tijd aan vast te plakken. En zo kwam ik voor het eerst terecht in Sydney... En ik kan u mededelen: het was liefde op het eerste gezicht!

Ik heb tijdens die reis veel van het land gezien, maar in Sydney voelde ik me toch het meest op mijn plek. En hoewel ik aan het einde van mijn reis moe was en blij was dat ik terug naar ons kikkerlandje mocht, wist ik zeker dat Sydney een heel warm plekje in mijn hart zou houden en dat ik zodra het kon, weer terug zou gaan. 

En zo ontstond er in de volgende jaren een droom: Ik wilde het vuurwerk op 31 december zien op de Harbour Bridge. En zo geschiedde. 

In 2013 ging ik terug, wederom voor een congres en wederom plakte ik er een paar maanden aan vast. Een groot deel van de tijd bracht ik weer door in Sydney en ik voelde me er echt zielsgelukkig!

Maar aan alle leuke dingen komt een eind en (hoewel ik dit keer nog niet wilde) ging ik dus ook weer een keer naar huis, wetend dat ik op een dag wel weer terug zou keren.

Ergens tijdens die reis had ik me voorgenomen dat ik, zodra ik thuis was, ik mezelf zou leren haken. Vraag me niet waarom, maar als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb....

Nou ja, om een lang verhaal een klein beetje korter te maken: dat werd niks. Ik gaf haken een geheel nieuwe dimensie en ik stuitte op oude borduurwerkjes die ik nooit had afgemaakt. Ik pakte naald en draad op en heb het sindsdien niet meer losgelaten!

Ik kan oprecht zeggen dat ik verslaafd ben aan borduren. En inmiddels schaam ik me daar ook niet meer voor, want het biedt mij veel rust en plezier.

Op dit moment reist vriendinnetje Mayke door Australië en ze is op dit moment in mijn geliefde Sydney. Ze heeft een stukje van mijn oude droom: ook zij gaat het vuurwerk daar bekijken. En elke dag verblijdt ze mijn whatsapp box met een paar fotootjes uit mijn oh zo geliefde land en stad! En werkelijk waar: ik word er zo blij van!!! Het is op deze manier net of ik er ook een beetje ben en daar word ik heel gelukkig van!

En terwijl zij daar rond reist en de plekken bezoekt, die mij onmiddellijk terug in gelukkige herinneringen doen belanden, zit ik hier, terwijl de regen en wind tegen de ramen slaat, mijn twee passies te combineren....

Eindelijk heb ik er een gevonden die ik mooi vond!

Ik ben eraan begonnen op 31 oktober 2016.

200x300 kruisjes.....60 verschillende kleuren....geen lijntjes. 

18 bladzijden puur genot!!!!

Foto: eigen brouwsel, genomen van mijn patroonbeschrijving.