Lezen met een hoofd vol stemmen.... oftewel: een verhaal over de helende en verbindende kracht van boeken lezen

Een tijdje geleden viel er een envelop van de gemeente in de bus. Vol goede moed maakten we deze open en er zat een brief in met de mededeling dat we, aangezien we qua inkomen bij de minima horen, gebruik mochten maken van een gratis bibliotheek abonnement. 

Nu ben ik zelf een fan van audio boeken, omdat ik dan een aantal dingen kan combineren. Zo ben ik dol op borduren terwijl ik lees, puzzelen terwijl ik lees, en zelfs het huishouden wordt draaglijker terwijl ik lees. Heel soms lukt het me ook om (heel langzaam, want weinig concentratie) een e-book te lezen, maar een 'echt' ouderwets papieren boek, dat lukt me maar heel zelden. 

Maar goed, iets met een gegeven paard en een bek en daar niet in mogen kijken of zo. En dus ging ik op weg naar de bibliotheek om zo'n abonnement af te sluiten. 

Ik kwam tot de conclusie dat ik echt al een eeuwigheid niet meer in de bibliotheek geweest was, een plek waar ik vroeger heel graag kwam. Ik denk dat het zeker al 20 jaar geleden is, dat ik er (anders dan voor koffie of de wc) binnen ben gestapt. In die tijd is er dus veel veranderd. Er zijn vooral een hoop minder (papieren) boeken (voor mijn gevoel).

Ik kreeg een pasje, ik kreeg uitleg en ik ging op pad om wat boeken uit te zoeken. Al snel kwam ik er achter dat er dan misschien wel minder boeken waren, maar dat het er nog steeds meer dan genoeg waren om compleet overprikkeld te raken. Maar uiteindelijk kwam ik thuis met 4 papieren boeken (gekozen door Jongste Puber) en ik had ook nog 2 e-books geleend (uitgekozen door Oudste Puber).

De beide heren in mijn hoofd houden niet van lezen, tenminste dat dacht ik....
Eenmaal thuis, wist ik niet goed wat me overkwam: er brak een soort strijd los wie van hen er als eerste mocht gaan lezen. Zoals meestal 'won' Jongste Puber deze strijd, gewoon omdat hij vaak 'het sterkst is' en beter is in mij overnemen en alle anderen in mijn hoofd naar de achtergrond dringen. En dus begon hij (met mij op de achtergrond, maar wel een soort van aanwezig) aan zijn eerste zelf uitgekozen boek. Hij las maar liefst 197 pagina's achter elkaar en toen moest hij stoppen omdat er niet genoeg licht meer was en we toch ook nog iets moesten eten die dag. 
De dag erna, las hij het boek uit. Hij was helemaal enthousiast! Het liefst wilde hij meteen door met zijn volgende boek, maar het lukte om daar een 'stokje voor te steken', zodat Oudste Puber ook weer eens de kans kreeg om iets te doen. In dit geval dus zijn boek lezen. 

Oudste Puber had een wat moeilijker boek, dus dat ging minder snel dan dat van Jongste Puber en dus ontstond er al gauw weer een soort van strijd: schiet nou op, ik ben, heb je het nou nog niet uit? enz.
Oudste Puber wordt daar (heel terecht) opstandig van en gaat dan extra langzaam doen, maar uiteindelijk 'wint' Jongste Puber het dan toch, want dan neemt hij de boel gewoon weer over en doet waar hij zin in heeft: zijn boek gaan lezen. En zo waren Jongste en Oudste Puber beiden in een ander boek bezig.

Maar of dat nog niet genoeg was, was ik zelf ook nog in een audio boek bezig en voor de momenten dat ik niet kan luisteren heb ik ook nog een (ander) e-book waar ik mee bezig ben én er ligt ook nog (weer een ander) papieren boek naast mijn bed, waar ik ook af en toe in lees. 
Kortom: mijn brein moest vijf verschillende verhalen uit elkaar zien te houden, naast alles wat er normaal gesproken in het dagelijks leven al op mijn brein afkomt. Het gevolg: ik was hartstikke overprikkeld en knal kapot! Dit was géén goed idee!

En dus bedachten de volwassen stemmen en ik tijdens het (stemmen) spreekuur een nieuw, aangepaste strategie voor het lezen. Bij het volgende bezoek aan de bibliotheek, mochten allebei de heren één boek kiezen, ik mocht er zoveel ik wou (niet eerlijk!!! jammer dan) en er zou één boek tegelijk gelezen worden. Dus als ik in een boek bezig was, dan moesten zij maar wachten, was Oudste Puber bezig, dan kreeg hij alle tijd en hetzelfde voor Jongste Puber. Zou Jongste Puber zich daar niet aan houden, dan zou daar de bekende Jongste Puber sanctie op volgen: zakgeld inleveren of minder/geen gametijd. De volgorde wie mocht beginnen met lezen zou bepaald worden door een dobbelsteen. Ik was benieuwd, maar ja, je moet toch iets proberen!

Vol goede moed vertrok ik dan ook naar de bieb om de boeken (gelezen en wel) in te leveren en waagde me aan de klus om nieuwe boeken te zoeken. Na een uurtje op de ipad boektitels verzamelen, verscheen er een heus lijstje met boeken die we/ze zouden willen lezen. Ik nam er twee voor mezelf mee (en een kookboek, maar dat telt niet) En de beide heren kozen ieder voor een boek dat ze eigenlijk allebei wel graag wilden lezen. Ik was benieuwd....

Eenmaal thuis begon het gekibbel opnieuw: wie leest welk boek. En op het moment dat ik de dobbelsteen tevoorschijn wilde halen, besloten ze dat ze samen zouden gaan lezen. Ze begonnen vol goede moed met het boek 'Harde Handen', van Carry Slee. En dat boek is blijkbaar een schot in de roos, want ze lezen echt samen en zijn momenteel heel lief voor elkaar. Vraag me niet precies hoe het werkt, want ik kan het niet uitleggen, net zo goed als ik ook niet kan uitleggen hoe ik ademhaal, maar blijkbaar kan het en functioneert het prima. 

Ze hebben gisteren de hele namiddag samen zitten lezen en ik heb ze echt uit het boek moeten rukken om eten te kunnen maken en dat ook (zonder boek) op te kunnen eten, om na het eten meteen weer terug te duiken in hun boek. 

Dit boek gaat over een meisje dat thuis mishandeld wordt. Dat het boek hen dus aanspreekt snap ik dan ook wel, ze vinden er veel herkenning in. Zij zijn immers 'ontstaan' in dezelfde omstandigheden en hebben veel van de dingen die mij werden aangedaan (voor mij) opgevangen. 
Het boek raakt hen en ze lezen niet alleen samen, ze troosten elkaar en voeren ook gesprekken erover. Over hoe het met het meisje gaat, maar ook herinneringen over hoe het vroeger bij mij thuis was en hoe het voor mij en voor hen was. 

Blijkbaar hebben ze niet de noodzaak om deze gesprekken van mij af te schermen, dus ik ben zelf ook aanwezig als ze met elkaar praten en ik hoor dus waar het over gaat en dat vind ik best moeilijk, maar ook best leerzaam. 

Hoewel zij vroeger allebei aanwezig waren, hebben ze toch allebei andere situaties voor mij opgevangen en hebben ze soms verschillende herinneringen over dezelfde situaties. Soms herinnert de een zich iets wel en de ander helemaal niet. En ik hoor ook een hele hoop dingen die ik, als Mick, me helemaal niet kan herinneren, terwijl ik 99,9% zeker ben dat ze echt wel (zo) gebeurd zijn. 

De conclusie is denk ik, dat er nog veel meer gebeurd is vroeger dan (M)i(c)k me kan herinneren en dat het misschien maar goed ook is dat ik me dat niet allemaal kan herinneren. 

Ze hebben dit boek bijna uit en heel eerlijk, ik hoop dat alle andere boeken ook op deze manier gelezen gaan worden. De inhoud (en bijbehorende herinneringen) geven dan misschien wel een hoop onrust in mijn hoofd, maar ze zo samen serieus bezig 'zien' en dat ze zo lief voor elkaar zijn, daar kan ik wel aan wennen. 

gemaakt met ChatGPT

Rozengeur (maar geen maneschijn)…. Oftewel: laten we de wereld een beetje mooier maken....

Met enige regelmaat loop ik een rondje door de buurt. En ook eergisteren was dat weer het geval. 
Als ik mijn straat uitloop en oversteek, kom ik al gauw terecht in een rustige wijk met 'nette 'huizen en grote tuinen. En als ik nog verder doorloop, dan loop ik de velden en akkers in. Kortom, genoeg moois te zien en genoeg afwisseling. 

Het was een mooie dag; strakke blauwe lucht, met her en der een verdwaald wolkje, krachtige zon, kortom, een lekker warme zomerdag. 

Vlak voordat ik het veld in wilde gaan, kwam ik langs een prachtige rozenstruik waar een kaartje in hing. Nieuwsgierig als ik ben, pakte ik het kaartje vast en las wat er op stond. In keurig cursief  'oudere mensen' handschrift stond er: " L.S. Deze rozenstruik wordt 'opgebonden' op 27 mei a.s. . Sorrie voor ongemak" En dan de naam van de afzender. 

Ik vond het hilarisch (en schattig). De rozen hingen inderdaad een beetje over de stoep heen, maar ze waren zó mooi, daar kon toch niemand letterlijk en figuurlijk over vallen, leek mij. Ik woon in de buurt en ik kan me veel meer ongemakkelijkere en lelijkere 'ongemakken' bedenken. 
Maar het briefje bleef een grote lach op mijn gezicht toveren, totdat ik thuis was. 

Toen ik 's avonds in mijn bed lag, bedacht ik dat ik er een kaartje bij wilde hangen en dus ging ik braaf naar mijn afspraak en daarna, koos ik een kaartje uit mijn verzameling en schreef er op: "Nooit geweten dat "overlast" zo mooi kon zijn! Bedankt!". En ik ondertekende met een smiley. 

Ik liep, in deze tropische temperaturen, met een grote glimlach m'n zelfde rondje en met een nóg grotere glimlach, maakte ik het kaartje aan de struik vast. En wederom liep ik glimlachend naar huis. Ik vond het zelf een leuk en geslaagd grapje en ik hoopte dat de eigenaar er ook wel om kon lachen.

Vandaag fietste ik met mijn Sportbuddy door die straat en ik vertelde hem over het briefje, mijn reactie en ik wilde het hem laten zien. 

Toen we erlangs fietsten, was ik blij te zien, dat zowel het originele kaartje, als dat van mij er nog hing. Maar toen we net de bocht om wilden gaan, zag ik dat er nóg iets opgeschreven was en het leek wel alsof er een afdruk van een rozenblaadje op zat. En dus sprong ik atletisch (nog zo'n hilarisch grapje van mezelf ;-) ) van mijn fiets en liep naar het kaartje toe. 

Wat ik voor rozenblaadje had aangezien, was een lippenstift afdruk ! En daaronder stond in het originele cursieve 'oudere mensen' handschrift: "Wat lief, en bedankt weer voor begrip."

Mijn dag was weer goed! En voor de derde dag op rij, ging ik met een grote glimlach terug naar huis. 

Laten we met z'n allen de wereld een beetje mooier maken, het is namelijk zó makkelijk!

foto: eigen creaties

Al doende leert men.... oftewel een Grinchy Kerstverhaal...

Het is alweer bijna een maand geleden, maar ik wil het toch nog even graag over Kerst hebben.

Ik ben geen liefhebber van Kerst. Ik noem mezelf dan ook wel vaker gekscherend  de Grinch. Ik zet geen kerstboom op, heb geen kerstdorpje hier in huis en de kerstlichtjes.... Tja, die heb ik hier het hele jaar door als standaard verlichting, dus ik gok dat dat ook niet echt telt.

Ik vond Kerst altijd erg ingewikkeld. Ik heb niet echt een gezellig warm nest waar ik terug naartoe kan om lekker samen te zijn. Mijn vrienden hebben hun eigen (al dan niet) gezellige nest waarmee zij (soms verplicht) de dagen door moeten brengen. Ze hebben het er maar druk mee. Als ik sommige van hen hoor vertellen, dan klinkt Kerst met zo'n nest (en als je pech hebt ook nog eens meerdere van die gezellige nesten, want ouders gescheiden enzo) als een enorm stressvolle tijd, die helemaal tjokvol verplichtingen zit, waar ik verre van jaloers op ben. 
Soms word ik wel eens uitgenodigd om bij iemand Kerst te komen vieren, maar daar ga ik zelden op in. Ik voel me het vijfde wiel aan de wagen en dat vind ik misschien nog wel erger dan deze dagen in mijn eentje doorbrengen.

Heel wat jaren was het zo, dat ik zo rond de feestdagen 'onderuit' ging. Toen er nog niet zoveel bezuinigd was, bracht ik m'n kerstdagen dan ook vaak door op een afdeling van de plaatselijke GGZ instelling. Maar ook dát was nou niet echt een omgeving waar ik wilde zijn. Dus ik besloot destijds mijn 'kijk' op Kerst te veranderen. Ik besloot dat ik Kerst voortaan zou zien als 'twee zondagen achter elkaar waarop de winkels niet open waren'. U ziet, opa spreekt, want de tijd dat de winkels op zondag nog gesloten waren, is reeds lang geleden.....

Maar door het zo te gaan zien, kwam er wel enige verandering. Ik vond het nog steeds niet leuk en vanaf het moment dat Robert ten Brink op tv ging roepen dat niemand met kerst alleen mag zijn, wilde ik nog altijd mijn tv het raam uit gooien en werd ik nog steeds emotioneel incontinent, maar ik ging niet meer onderuit. Ik bouwde mijn eigen ritueel op: een dikke tv gids kopen, zo eentje voor twee weken, daarin alle tv programma's en films aanstrepen die ik wilde zien. Vervolgens daar een lijstje en dan een 'rooster' van maken (je bent autist of je bent het niet), zelf kippenragout maken en hier allemaal heel erg van genieten. Om vervolgens amper een film van dat lijstje te kijken, maar mijn dagen in de bioscoop door te brengen, van film naar film hoppend, soms wel vier per dag. 

Hoe dan ook, Kerst bleef ingewikkeld voor me en ik zou het het liefst overslaan, maar het werd wel draaglijker.

Afgelopen jaar ging ik ergens in oktober (denk ik) met mijn vriendengroepje op 'weekendje weg'. Het was tenslotte een jubileumjaar en dus trokken we met Vrienden, Aanhang en Voortbrengsels een weekend door in een heel groot huisje. Overigens ook niet zo mijn ding, want: veel mensen, veel lawaai, veel prikkels, maar ik deed het toch. 

Dat weekend werd er geopperd om naar een Kerstshow in een nabijgelegen tuincentrum te gaan. En hoewel ik daar doorgaans ook niks aan vond, maar ook niet alleen in het huisje achter wilde blijven, ging ik mee. En weet je wat? Ik heb me kostelijk vermaakt! Je kon het zo kitscherig niet bedenken, of ze hadden het!
Ik keek m'n ogen uit: Al die lampjes, geluidjes, bewegende dingetjes. Super grappig (maar energie slurpend (en vast niet alleen die van mij, hallo stroomrekening!) dat dan weer wel.

Eenmaal terug van dat weekend had ik de smaak te pakken. Ik bezocht de lokale tuincentra met hun kerstshows en had er best lol in. Nog steeds was ik niet van plan om een kerstboom of kerstdorp mijn huis in te laten, maar zo'n show was wel ok.

En daar was Robert ten Brink dan weer....zucht...
En dus kwam de man met de hamer. 
Ik ging niet onderuit, maar ik merkte het wel meteen aan mijn stemming: die werd weer een stuk minder. 

Twee weken vóór Kerst kreeg ik griep. Hoge koorts, niet lekker, veel slapen. Griep ging over in verkoudheid, die ging over in een luchtweginfectie en vervolgens in een longontsteking (en ik ben nog steeds niet helemaal beter).
Klinkt als heel wat, maar ik had er allemaal niet zo heel veel last van, ik had alleen totaal geen energie. En dus vergat ik m'n tv gids te kopen en boodschappen te doen en ook in het maken van kippenragout had ik geen zin (lang leve de kant en klaar versie die ik al in huis had).

Ik moet eerlijk zeggen: het was eigenlijk mijn beste Kerst ooit! Ik heb geslapen, beetje gegeten, vanuit mijn bed gegamed en tv gekeken. Ik ben de deur niet uit geweest! Ik heb naar kerstmuziek geluisterd (en zelfs meegezongen) en daar enorm van genoten. Weliswaar deed ik dit alles in mijn Grinch t-shirt, Grinch sweater, joggingbroek en Grinch sokken, maar ik genoot er enorm van!

Nog steeds wil ik geen Kerstboom, geen Kerstdorpje en wil ik nog steeds dat Robert ten Brink zijn bek houdt rond Kerst, maar als de kerstmarkten open gaan komend jaar: mij vooral wél bellen (spreekwoordelijk dan, want ik neem toch niet op). Ik teken voor een Kerst als deze, minus de griep dan...

Deze Kerst was ik al iets minder Grinch dan andere jaren.
Ik was een Mini Grinch....

Maar wel een met een Kerstmuts op....

afbeelding gemaakt met chat gpt

Levenshaast.....oftewel: help ik ben vijftig!

Vandaag is het dan zo ver... Ik ben jarig en ik mag maar liefst 50 kaarsjes uitblazen. In theorie dan, want ik denk niet dat er überhaupt 50 kaasjes op een taart passen. Maar aan de andere kant, als je ze er wel alle 50 in zou krijgen, dan staan ze zó dicht bij elkaar, dat je ze ook makkelijk in één keer uit kunt blazen, zonder dat je al te veel lucht hoeft te verspillen. Maar goed, mijn brein waait weer eens alle kanten op behalve de goede... Zal de leeftijd wel zijn. 

Nee, even zonder gekheid. 
Ik word dus 50 jaar vandaag en dat vind ik best wel een dingetje. Ik beloofde mezelf namelijk ooit dat ik nooit 30 zou worden. Ik vond het leven immers niet leuk en van mij hoefde het allemaal niet zo nodig. En het idee dat ik qua leeftijd wellicht de genen van mijn grootouder geërfd zou kunnen hebben en dan dus nóg heel lang in dat niet leuke leventje door moest, maakte dat ik mezelf die belofte destijds deed. Maar ja.... U ziet... gaandeweg ging er iets mis (of juist goed, het is maar hoe je het bekijkt) en ben ik inmiddels ruimschoots 'over de datum'.

Ik zei het al, 50, een dingetje. Het is niet zo dat ik nu denk dat ik stokoud ben, of dat ik me ineens heel erg volwassen moet gedragen, want die illusie heb ik niet: al word ik 250 jaar, mijn hoofd en hart zullen nooit volwassen worden (hoop ik). 

Het is meer dat ik me ineens heel erg realiseer dat ik waarschijnlijk al (ver?) over de helft van mijn leven ben. Of zoals dat in mijn redelijk fatalistisch ingestelde brein gaat: dat ik bijna dood kan gaan. En dát idee zorgt de afgelopen weken voor een soort van paniek. 

Ik had nogal wat medische klachten de afgelopen tijd. Niks super heftigs (denk ik, want hé medisch mirakel als ik ben, komt men er niet zo goed achter wat het nou precies is), maar gewoon wat verontrustende dingen die ik niet kan plaatsen. Bloedwaardes die volledig in de war zijn, een ijzertekort wat maar niet onder controle te krijgen leek, en pats boem ineens bij een standaard controle op de genderpoli (min of meer uit het niets) een diagnose van diabetes type 2. En ja.... ik ben veel te dik, dus helemaal uit het niets is het laatste dan niet, maar toch, ik ben al mijn halve leven veel te dik en niemand die ooit bedacht heeft: laten we Mick eens op diabetes testen.....

Al die dingetjes die ik nu in mijn lijf voel en die 'nieuw' zijn, die maken dat mijn brein op hol slaat en dat ik in de 'oh jee, dadelijk ga ik dood' modus schiet. Zwaar overdreven, ik weet het, maar dat maakt dat paniekgevoel niet minder. 

En ergens vind ik het ook wel heel komisch dat juist ik, die nooit 30 wilde worden, maar nu ineens 50 is, zich zorgen maakt over het feit dat het leven nu gewoon op kan houden. Dat is op zich een goed teken, want dat betekent dat ik het leven blijkbaar nu best wel leuk vind en ik nog best een tijdje zou willen blijven!

Ik MOET ook gewoon nog wel even blijven, want er zijn nog zoveel dingen die ik wil en moet doen. En dan heb ik het niet over grote of grootse dingen, want de grote dingen in mijn leven die ik wilde, heb ik tot nu toen ook gewoon al gedaan. Het gaat meer over het feit dat er nog zóveel boeken te lezen/luisteren zijn, nog zóveel wandelingen te maken, nog zóveel borduurpatronen die ik wil maken, nog zóveel spelletjes die ik wil uitproberen, nog minstens één pull up kunnen maken en ga zo maar door. 

Dat gevoel, dat ik al die dingen nog wil doen, geeft me een opgejaagd gevoel. Het zorgt voor een zekere levenshaast. Het maakt dat ik geen seconde stil wil zitten en het gevoel heb dat ik altijd, iedere minuut van de dag iets MOET doen, want straks.... straks kan dat niet meer... En dat gevoel van levenshaast vind ik niet echt een prettig gevoel.

Is dit het gevoel van wat men een midlife crisis noemt? Geen idee. Ik heb geen plannen om mijn leven drastisch om te gooien of om mijn motorrijbewijs te halen en een motor te kopen. 
Ik vind dat ik mijn leven de afgelopen drie jaar meer dan genoeg veranderd heb en geniet van de rust die dat me gegeven heeft en nog steeds geeft. Maar die rust word nu wel een beetje verstoord door die levenshaast. 

Dus tja, als u het niet erg vind, dan ga ik even proberen om me neer te leggen bij het feit dat het is zoals het is: waarschijnlijk ben ik over de helft. En dat is helemaal ok. 

En ja, er zijn heel veel dingen die ik nog wil doen, maar dat zal over 100 jaar niet anders zijn. En ik kan me nu laten opjagen door die levenshaast van me, maar daar gaat het gevoel van dingen willen en moeten doen niet mee weg. En dus ga ik nu maar eens even een half uurtje op de bank zitten.... niks doen....

Genieten van het feit dat ik het al zo ver geschopt heb.
Proost!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Bye bye boobies! Oftewel…. Eindelijk mijn topsurgery!

Vanaf het moment dat er een operatie datum bekend was, voelde het alsof mijn leven eindelijk niet meer 'on hold' stond. Tot die tijd was het steeds heel lastig om afspraken op langere termijn in te plannen, omdat er steeds gezegd werd dat de operatie datum 'ieder moment' kon komen. Nu was er een datum bekend dus konden de laatste praktische zaken geregeld worden. Je kunt namelijk nog zoveel uitzoeken, voorbereiden en regelen, je kunt het pas echt allemaal doen op het moment dat je weet wanneer het gaat plaatsvinden. 

Eén van de minder leuke dingen aan deze datum was, dat degene die in dit hele proces bijna bij elke afspraak aanwezig was geweest, uitgerekend op die dag aan haar eigen avontuur ging beginnen (lees: emigreren) en daarmee kwam er voor mij even een logistiek probleempje om de hoek kijken. Al die twee en een half jaar dachten we dat we het 'hoe kom ik na de operatie weer aan de andere kant van het land in mijn huis terecht als ik niet kan/mag rijden en niet met het ov mag' geregeld hadden, maar ja, door al dat verschuif in datum, werd dat dus weer even een onzekere factor. 

Maar Woonbegeleider is altijd een zonnetje in huis en leeft onder het motto: er zijn geen problemen, slechts nog niet gevonden oplossingen (niet zijn woorden overigens), dus moesten we op zoek naar een andere oplossing en die werd ook gevonden! Wandelmaatje zou met me mee gaan, er op de dag van de operatie bij zijn en me de volgende dag als ik weer met ontslag mocht van Amsterdam naar huis brengen (waarvoor ik haar heel dankbaar ben). 

En met het logistieke dilemma, was eigenlijk alles wel geregeld. Ik liep nog een aantal T-Rex rondjes door het huis, om te kijken welke spullen er laag/binnen korte armpjes bereik moesten komen te liggen, omdat ik na de operatie niet zou kunnen reiken. Zware boodschappen moesten alvast in huis zijn, omdat je niet mag tillen, maar eigenlijk was dat het wel qua voorbereiding.

Steeds zeiden mensen tegen me: 'spannend hè?' En steeds had ik eigenlijk hetzelfde antwoord: Nou, niet echt, ik heb er vooral heel veel zin in!
Voor veel mensen klonk dit vreemd, hoe kan je nu zin hebben in zo'n grote operatie? Maar ik denk serieus dat mijn (welgemeende) antwoord duidelijk maakte dat ik er écht aan toe was en dat ik er helemaal klaar voor was. 

Mijn operatie werd verzet van de middag naar de ochtend en dat vond ik nóg fijner, want ik kon me voorstellen dat ik op de dag zelf wel degelijk nerveus zou zijn, en dan hoefde ik niet zo lang te stressen. Maar omdat dit betekende dat ik heel vroeg in het ziekenhuis moest zijn, besloten we gebruik te maken van het Gastenverblijf naast het ziekenhuis. 

Die nacht heb ik niet echt geslapen. Niet omdat ik zenuwachtig was, of omdat ik lag te piekeren, ik kon gewoon de slaap niet vatten. Misschien was ik wel zenuwachtig, maar ik kon het niet voelen. 

Ook de ochtend van de operatie was ik (ook volgens Wandelmaatje) nog steeds verdacht rustig en had ik er zin in. We meldden ons in het ziekenhuis en werden vlak daarna opgehaald door een verpleger met humor. Dat hielp enorm, als ik al zenuwen gevoeld had, waren die door het vele lachen wel verdwenen. Hij vertelde me, na alle verplichte onderzoekjes, dat ik rond 10u opgehaald zou worden, dus dat ik nog wel even had voordat ik me in mijn prachtige blauwe operatiehemd mocht hullen. Hij gaf me een 'kalmerend pilletje' waarop ik lachend vroeg: 'eh, waar is de rest?' aangezien dit slechts 1/5 van mijn 'normale' dosis was. Dus die heb ik lekker laten liggen...

Niet heel veel later kreeg ik de mededeling dat ze me nu al kwamen halen. En op dat moment raakte ik in de stress, omdat ik ineens heel snel, me moest omkleden en dat lukte niet zo goed. Maar toen ik in mijn (veel te grote) blauwe hemd, met ziekenhuis ondergoed en prachtige, modieuze, groene ziekenhuis sokken weer in m'n bed lag, klaar om vervoerd te worden, was de rust ook weer terug. 

De rit naar de OK ga ik ook niet meer vergeten. Ik werd opgehaald door een verpleger die écht wist waar ik aan begon en die me, uit eigen ervaring, helemaal begreep toen ik zei dat ik er vooral veel zin in had. Ik wens iedere trans man die geopereerd wordt in het vumc, deze verpleger toe!

Toen ik in de 'voorruimte' aankwam, kreeg ik te horen dat ik vroeg was en dat de chirurg nog bezig was, of ik misschien iets te lezen wilde? Nou... dat is lastig, ze hebben me zonder bril deze kant opgestuurd. Ondertussen werd mijn knuffel (die bij me mocht blijven tot ik sliep) voorzien van zijn eigen pootbandje. 

De chirurg kwam langs en begon op mijn lijf te tekenen. Even waande ik me in Parijs waar het leek alsof ik een straattekenaar aan het werk zag. Terwijl hij duwde, trok, kneep en verplaatste, tekende hij al mompelend lijnen op mijn bovenlijf en voor ik het wist werd ik naar de OK gereden. Daar was het vooral heel druk....Ik maakte grapjes met de anesthesist en het laatste wat ik zei was: "Ok, ik zeg alvast doei hè?" En weg was ik.

Toen ik bij kwam liet ik iets wat blijkbaar mijn eigen arm was op mijn net geopereerde borstkas vallen en zei "yes, ze zijn écht weg" en daarna herinner ik me mijn knuffel en een raket ijsje. Ik werd weer teruggereden naar de afdeling en het eerste wat ik daar wilde was.... plassen... Ach ja, ieder zijn prioriteiten.

Wandelmaatje kwam weer langs, ik kreeg lunch! En toen Wandelmaatje er weer even vandoor ging viel ik kort in slaap. 

Ik werd wakker toen de chirurg vlak voor vijven de kamer binnenkwam lopen. Zonder dat ik het resultaat te zien kreeg, begon hij van alles te mompelen over ongelijke littekens, over kuilen en hobbels en lastig en oud en dik en al te lang aan het binden en oud en dik en oud en dik, maar dat kon over zes maanden allemaal met een revisie, bla bla bla. En weg was hij! 

Dat zijn best wel enge zinnen, als je het zelf nog niet gezien hebt én net wakker bent. Ik schrok me kapot en dacht echt dat het serieus mislukt was en raakte daar enigszins van in paniek. 

Pas na de avondpauze van de avonddienst (en mijn winst met Regenwormen!) was er tijd om samen met haar en Wandelmaatje het resultaat te bekijken. En dat vond ik dus best spannend. Wandelmaatje maakte er op mijn verzoek een filmpje van. 

Ik weet nog dat ik naar het resultaat keek en dat ik er op zich niet zoveel bijzonders bij voelde. Niet superblij of zo, ik keek en voor mij voelde dit 'gewoon'. Zo had het altijd al horen te zijn of zo en dáár werd ik wel heel blij van. Dat 'mislukt' viel nog best wel mee (vond ik dan, maar het is niet mijn vakgebied). Ja één litteken zit lager dan het andere, dat klopt, maar volgens mij was het van tevoren ook al niet geheel 'gelijk'. En ja, rechts zit meer zwelling dan links. En of dat vocht, vet of overgebleven weefsel is, dat zal over een aantal maanden blijken.  Hoe dan ook, ik was ruim een kilo lichter! 

Toch wel enigszins opgelucht over het resultaat dook ik weer mijn bed in en viel niet lang daarna in slaap. Mijn eerste tietloze nacht, hoera!

De volgende ochtend kwam er een hele horde dokters mijn kamer binnen, terwijl er nog zo in mijn dossier genoteerd was om dat niet te doen. Alles zag er blijkbaar goed uit. Mijn drains mochten eruit en dan mocht ik naar huis. Ik kreeg 'instructies' mee die absoluut niet Mick proof waren, zoals: "het mag nat worden, maar niet nat", "gaasjes verschonen mag maar hoeft niet". Tja, dat was best frustrerend, vooral ook omdat de woordvoerder van dit groepje een heel uitgebreid gesprek met mij en mijn psycholoog daar heeft gevoerd over wat ik wel en niet nodig had om de opname tot een succes te laten zijn zodat de door haar geadviseerde psychiatrische afdeling uiteindelijk geschrapt werd.... (Ze hield zich aan helemaal niks van de dingen die besproken waren! behalve die afdeling dan... dat dan weer wel.)

Ik werd verlost van mijn drains, kreeg wat pijnstillers mee voor onderweg en vervolgens verlieten Wandelmaatje en ik Amsterdam, door de storm, op weg terug naar de andere kant van het land. 

foto: uit het archief

* omdat ik (met een reden) zoveel mogelijk anoniem probeer te schrijven, kies ik ervoor om geen (op het eerste gezicht) herkenbare foto van mezelf te plaatsen. 

Hiep hiep hoera! ….. oftewel: een klein feestje.

Vandaag vier ik een klein feestje. Ik zit vandaag namelijk precies één jaar aan de testosteron. 

Ik zie me nog zitten daar in het restaurant van het VUMC na mijn afspraak met de endocrinoloog. Ik was zó teleurgesteld! Ik wilde namelijk heel graag de injecteerbare vorm van de hormonen hebben, maar om medische redenen mocht dat op dat moment niet, daarvoor moest ik eerst nog wat onderzoeken ondergaan. Maar ik mocht wel starten, met smeerbare testosteron. En dat was stiekem toch een beetje een teleurstelling en in plaats van superblij, was ik een beetje verdrietig. En dus zat ik daar met mijn flesje troostcola, mijn flesje androgel (=testosteron) en goed en lief gezelschap.

De reden dat ik toen niet blij kon zijn met de androgel kwam, naast het feit dat ik doodmoe was, doordat het begrip ‘gel smeren’ in mijn hoofd volledig onlogisch was. Als je een pil neemt, dan zit daar een bepaalde kant en klare, afgepaste hoeveelheid werkzame stof in. Als je een spuit zet, dan zit daar (mits je het goed doet) ook een afgepaste, hoeveelheid werkzame stof in, maar in gel???

Mijn brein kon dat niet bevatten: hoe dan??? Die gel zat in een pompje, zoals een zeeppompje en ik weet niet hoe andere mensen omgaan met zeeppompjes, maar bij mij kwam daar toch echt maar zelden dezelfde hoeveelheid zeep uit. 

Maar goed, dit was wat het was, ik zou het voorlopig met de gelversie moeten doen, en het goede nieuws was dat ik toch gewoon mocht/kon starten. Dus tegen de tijd dat ik terug thuis aan kwam, was m’n teleurstelling al wat gezakt en was ik vooral moe en blij. Soms heeft het blijkbaar dus ook een voordeel als je 3,5u in het openbaar vervoer moet zitten voor een (enkele reis) ziekenhuisbezoekje.

Maar goed, ik mocht beginnen en dat deed ik dus ook.

Al gauw (na een paar dagen) begon ik een aantal dingen op te merken. En het kan natuurlijk zijn dat dat gewoon tussen mijn oren zat, maar ik merkte dat mijn brein rustiger was. Het constante piekeren/nadenken wat ik al mijn hele leven deed, verdween naar de achtergrond en dingen leken minder belangrijk te worden. Nou ja, minder belangrijk om me druk om te maken. Soms hoorde ik vrienden en bekenden vertellen en discussiëren over dingen, waar ik me voorheen vast ook druk om had gemaakt, maar ik merkte dat ik hen niet meer begreep. Het kwam niet eens in me op, dat ik me hierover druk had kunnen maken! En dat was echt een heerlijk gevoel.

Al gauw kwamen er ook andere veranderingen: overal (maar dan bedoel ik ook echt overal) begon haar te groeien. Mijn stem ging vrij snel omlaag, mijn libido en eetlust juist omhoog en er veranderde vanalles aan en in mijn lichaam.

Op een gegeven moment veranderden mijn spieren iets te snel, waardoor ik in de problemen raakte. Ik kon een tijdje niet meer lopen omdat mijn spieren te strak stonden en dat ontzettend pijnlijk was, maar ook dat ging weer over.

Wat ik heel sterk merk, is dat het veranderen en groeien, in een soort van golven gaat, die elkaar afwisselen. De eerste weken veranderde alles tegelijk, maar na een tijdje merkte ik echt dat dan mijn stem weer een ‘groeispurt’ had, dan mijn spieren, dan weer de haargroei en zo nog wat dingetjes. 

Ik vond (en vind) het ook fascinerend om te zien in welke volgorde op je lijf je haar bijvoorbeeld gaat groeien. Tijdens je eerste puberteit ben je je daar volgens mij allemaal niet zo bewust van. Ik was dat in ieder geval niet. Toen ging het allemaal ook veel langzamer. Maar nu valt me dat dus wel op. En ik merk dat ik daar ook heel enthousiast van kan worden, maar dat mijn omgeving meestal niet zo op mijn gedetailleerde verslaglegging van dit fenomeen zit te wachten. 

Toen mijn onderlijf ging veranderen (zoek dat zelf maar even op) en mijn libido toenam, kwam ik erachter dat ik misschien toch helemaal niet zo aseksueel was als ik altijd gedacht had. Er ging in ieder geval een geheel nieuwe wereld voor me open. Maar met dat gegeven kwam mijn hoofd een beetje in de knoei. 

Waar beide pubers in mijn hoofd altijd in de fase ‘ieuw bah, seks is vies’ hadden gezeten, werd de oudste puber ineens nieuwsgierig en ging op ontdekkingstocht, waardoor hij compleet de kluts kwijtraakte. Het feit dat hij de kluts kwijtraakte vond ik lastig om mee om te gaan, maar ook het feit dat mijn stemmen al die jaren dezelfde leeftijd waren gebleven en zich ‘niet verder ontwikkelden’, maar dat één van hen nu ineens het een en ander versneld in ging halen, was een nieuwe ervaring voor mij, die ik best ingewikkeld vond.

En dan ineens ben ik een jaar verder. Het jaar is omgevlogen en het was psychisch en emotioneel gezien misschien wel het rustigste jaar van mijn leven. Natuurlijk is de testosteron geen oplossing voor al mijn psychische kwetsbaarheden, maar ik weet absoluut zeker dat het wél degelijk een grote rol speelt in mijn verbeterde mentale gezondheid van het afgelopen jaar. Ik ben rustiger, kan beter relativeren, maak me niet meer om alles en iedereen druk. Ik denk dat ik met enige zekerheid kan beweren dat testosteron ervoor zorgt dat je op een andere manier denkt. Uit opgedane ervaring durf ik te beweren dat een testosteronbrein veel simpeler werkt en denkt dan een niet testosteronbrein.

Een jaar waarin er dus heel veel veranderd is. *

Die grootste veranderingen zijn niet de dingen die het meest in het oog springen: een mannelijker lijf, een lagere stem, de baardgroei enzovoort. De grootste verandering voor mij zit hem in het feit dat ik me nog nooit zo goed gevoeld heb in en met mijn lijf. Ik heb een rust die ik nooit eerder (voor langere tijd)  had. Ik voel me een stuk gelukkiger dan ik me ooit gevoeld heb en voor het eerst sinds de basisschool ben ik blij dat ik leef en wil ik niet meer dood. 

Natuurlijk moet er nog één ding gebeuren om me nóg fijner te gaan voelen. Hetgeen waar ik al ruim 30 jaar op wacht: die ‘krengen’ (lees: borsten) moeten eraf, maar ook die stap komt er eindelijk (bijna) aan. 

Vandaag zit ik dus één jaar aan de testosteron.

Ik kwam voor het eerst thuis bij mezelf.

Geluk zit blijkbaar in een klein pompje gel….

* en dan laat ik het feit dat ik nu officieel, juridisch gezien ‘Mick’ heet en ‘man’ ben voor het gemak maar even buiten beschouwing…

Vol verwachting klopt ons hart... een gevalletje jeugdsentiment.

Vroeger, in een vorig leven, werkte ik als vakkenvuller in de lokale supermarkt. Ik begon ermee toen ik 15 jaar oud was en in die periode moest ik voor de bovenste vakken bovenop maar liefst twee of drie omgekeerde coca cola kratten klimmen om erbij te kunnen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik vond het erg leuk om te doen. 

Het hielp ook wel dat ik, over het algemeen, leuke collega's had en dat sommige bazen ook best ok waren. (Over andere bazen kan ik hele andere verhalen vertellen, maar wie weet wordt dat iets voor een andere keer...) 

Vooral in mijn latere dagen als vakkenvuller/medewerker, toen het niet zo heel goed met me ging en ik het leven erg zwaar vond, waren die (voor dat tijdstip overigens veel te vrolijke) collega's onmisbaar om tóch op het onchristelijke tijdstip van 7.00u achter de brood snijdmachine te kunnen staan, met de meest foute muziek ooit luid schallend door de winkelspeakers. 

Ik heb er veel gelachen, maar soms ook wel eens wat mindere momenten gehad. Lange tijd crosste ik het halve land door om in het weekend nog steeds in diezelfde supermarkt te staan, totdat ik dat echt niet meer op kon brengen. 

Hoe dan ook, ik heb het maar liefst 13 jaar vol gehouden. Een hele prestatie, al zeg ik het zelf.

Het allerleukste in al die jaren, vond ik de kerstperiode. Ook toen al was het in die periode van het jaar in de winkel een gekkenhuis, maar er was één ding (naast mijn loon) dat al dat extra harde werken en die extra toestroom aan mensen meer dan de moeite waard maakte..... Een kerstpakket!

Ik kon me daar zó gigantisch op verheugen altijd! 

Zo'n grote doos, met allemaal lekkere dingen uit ons eigen assortiment. Geen ingewikkelde luxe producten, maar gewoon simpele dingen als knakworstjes, blikje ragout, pak appelsap, koekjes enz. Echt, ik vond het een feestje! Ik werd daar altijd heel erg gelukkig van!

Hoe ouder ik werd, hoe vaker ik mensen over dit soort pakketten hoorde klagen. Wat had je nou aan dit soort voedsel? 

Blijkbaar verwachtten mensen een ander soort, duurdere, grotere beloning. En ik zag die pakketten dan ook in de loop der jaren veranderen. 

In mijn verdere (al dan niet vrijwillige) werk carrière (die niet zo omvangrijk is hoor) kreeg ik ineens kerstpakketten waarvan ik niet zo goed wist wat ik ermee moest. 

Ik kreeg 'avonturen' bonnen, waarbij ik een of ander spectaculair uitje kon reserveren. Maar ik was nou niet echt bijzonder avontuurlijk aangelegd. Ik hield vooral van datgene dat ik al kende. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, was (en is nog steeds) best wel mijn motto. Vaak verliepen dit soort bonnen dan ook zonder dat ik er gebruik van had gemaakt. 

Ook kreeg ik 'keuze' bonnen, waarbij je dan kon kiezen tussen drie dingen waar ik eigenlijk helemaal niks aan vond. Zo heb ik nu dus drie verschillende soorten atlassen in mijn kast staan, waar ik nooit in kijk en die ik nooit gekocht zou hebben, maar die ik nu dus in huis heb, omdat ik toch maar íets moest kiezen....

Nóg later kreeg ik bonnen die ik mocht besteden bij winkels waar ik nooit kwam en waar ik ook niet echt iets kon vinden wat bij mij paste. 

Ik kreeg thema pakketten, met thema's en bijbehorende artikelen waar ik niks mee kon en waarvan ik vaak niet eens wist wat het precies was...

Ik vond het doodzonde allemaal. Goed bedoelde, dure cadeaus waar ik niks mee kon en niks aan vond. Ik voelde me erg ondankbaar, en tegelijkertijd ging ik me meer en meer afvragen wat er mis was met de ouderwetse voedselpakketten voor alledaags gebruik...

Nu, jaren later, nu ik niet meer werk en geen enkel pakket meer krijg, realiseer ik me nog maar eens wat voor bevoorrechte positie je hebt als je überhaupt iets extra's krijgt. 

Ik heb geen baan, geen vrijwilligerswerk of wat dan ook (en dat zou ik ook niet meer willen). Ik mis dat ook niet echt, behalve dan dat het mijn financiële situatie misschien wat rooskleuriger zou kunnen maken. Maar de (psychische) stress die het me kost weegt niet op tegen die voordelen. En dus word ik ook niet extra beloond aan het einde van het jaar voor al het harde (interne) werk dat ik dat jaar gedaan heb.

Dat hoeft natuurlijk ook niet. Maar het neemt niet weg, dat ik met weemoed terug denk aan mijn oude vertrouwde supermarkt kerstpakket, met al die simpele lekkere dingetjes, waar je minstens een maand van kon eten. En dat het denken daaraan, zelfs na al die jaren,  nog steeds een heel grote glimlach op mijn gezicht tovert.

Ach ja.... das war einmal.....

foto: gevonden op internet

Bizarre schepsels en mooie herinneringen...

Soms komen er 'nieuws' artikelen voorbij waar ik best een beetje om moet lachen en tegelijk ben ik er ook soms een beetje verbaasd over... Zo ook het bericht (met filmpje) vandaag over vissers die een bizar schepsel in de zee tegen kwamen. 

Zonder de tekst te lezen en alleen kijkend naar het filmpje herkende ik dit ‘vreemde bizarre schepsel’ meteen.... Sterker nog.... Ooit ‘stond’ ik steeds oog in oog met dit monster, want ja.... ik vond het een monster! 

In 2008 ging ik namelijk snorkelen in the Great Barrier Reef, tijdens mijn reis in Australië. En dat terwijl ik doodsbang was voor al die levensgevaarlijke enge haaien die daar uiteraard elk mens acuut als lekker hapje zouden aanvallen. 

Eerlijkheid gebiedt me om er misschien ook even aan toe te voegen dat ik door problemen met een jetlag en het daarbij behorende slaapgebrek (en een van nature al warrig/achterdochtig brein) ik ook in elke fluffy koala, schattige kangoeroe of mollige wombat de meest wrede, door de duivel bezeten, monsters zag, maar dat terzijde. 

Tijdens dat snorkelen zwom er een fotograaf mee, die onder water mooie foto's probeerde te maken van jou en wat je zoal tegenkwam. En daar zwom dus zo'n monster (oftewel) Maanvis rond. Die werd door de fotograaf ‘gelokt’ en dan werd je daar dus mee op de foto gezet. 

Maar mijn brein maakte uiteraard zijn eigen versie van dit beest. 

Als je het bekijkt is het namelijk net alsof het beest 'niet af' is.... alsof zijn achterwerk (of meer... de andere helft) er vanaf gebeten is. En in mijn hoofd kwam dat uiteraard door die bloeddorstige, agressieve haaien! En voor mijn hoofd was de cirkel dan ook rond. 

Resultaat: als deze blije maanvis ook maar één vin in mijn richting zwom, dan verbrak ik het wereldrecord snelzwemmen in tegenovergestelde richting. 

Kortom geen foto van mij met de Maanvis. wel een herinnering voor het leven! 

Geen haai gezien trouwens, maar wat was het prachtig daar onder water!

foto: internet

Twee jaar 'fat people program'....een evaluatie...

Twee jaar geleden bezocht ik samen met een vriendin een informatie avond van een 'anti-obesitas' programma in mijn woonplaats. Toen ik hun definitie van een 'eetstoornis' hoorde (nl, "als je het niet bij één handje chips kunt houden") bedacht ik dat dit niet de plek voor mij ging zijn. Niet omdat ik dat wel kan hoor, nee, een zak chips moest leeg als hij in huis was, maar omdat ik dan in mijn hele omgeving maar één iemand zonder een eetstoornis kende en die zat het grootste deel van zijn leven in een eetstoornis kliniek.. Dus nee, dat ging het niet worden. 

Via diezelfde vriendin kwam ik op het spoor van eenzelfde programma een stukje verder weg. Ik meldde me aan en mocht mee gaan doen. Het programma bestaat uit drie componenten: 'diëtiek', 'beweging' en een psychologische component. En hoewel ik tot op de dag van vandaag er nog steeds van overtuigd ben dat ik geen eetstoornis heb, maar wel een verstoorde relatie heb met eten, begon ik enthousiast aan alle drie. Ik wil ze stuk voor stuk evalueren. 

Diëtiek:

Al vrij snel kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk hele basale kennis miste over voeding. Zo had ik geen idee wat een volwaardige maaltijd eigenlijk was, of wat een normale portiegrootte was. Mijn valkuil was niet zozeer zoetigheid, maar ik ben een groot vlees fan. Een maaltijd kon voor mij gerust bestaan uit alleen vlees, veel vlees. En natuurlijk wist ik wel dat dat niet helemaal de bedoeling was, maar om er ook iets mee/aan te doen, was een ander verhaal.

Nu weet ik dus wél wat een normale portie is en wat een volwaardige maaltijd inhoudt. Dat wil overigens niet zeggen dat ik nu ook elke dag een volwaardige maaltijd eet, maar tegenwoordig is het een bewuste keuze, ipv een gewoonte en meer uitzondering dan regel!

Ik heb ook geleerd wat een gezondere keuze is, waar ik op moet letten als ik etiketten lees, maar eerlijk is eerlijk, de veelheid aan info op een etiket maakt nog steeds dat ik ervan in de war raak en dan thuis kom met iets dat niet zo handig is. 

Iets wat ik gaandeweg ontdekte was, dat ik 'de fout in ging' als ik overprikkeld was en niet meer kon denken. Dan kreeg ik het niet meer voor elkaar om boodschappen te doen of te koken en dan werd er iets ongezonds gehaald of geleverd. Maar op het moment dat je dat weet, kun je er iets aan doen. Dus nu liggen er gezonde (complete) maaltijden in de vriezer voor dit soort momenten en hangt er een poster in de keuken die me hieraan helpt herinneren.

Ik ben ook niet zo'n ster in plannen, niet in mijn dagelijkse leven, maar zeker niet in het koken. Jarenlang was boodschappen doen mijn dagelijkse uitje om te zorgen dat ik minimaal eens er dag buiten kwam. Maar dat was ook, omdat ik niet van tevoren bedacht kreeg wat ik wilde eten die week en wat ik daarvoor nodig had. In deze periode ben ik (ook gedwongen door mijn financiën) gaan werken met een weekmenu en minder vaak boodschappen doen. En ik vind het heerlijk! Reclames uitpluizen en daar een weekmenu mee samen stellen is een soort van hobby geworden. Inmiddels plan ik wel voor een week, maar haal ik in eerste instantie boodschappen voor de eerste helft van de week. De ervaring leert me namelijk ook dat ik vaak van die eerste helft genoeg over hou om de tweede helft van de week mee te vullen. Maar het feit dat ik van te voren al nagedacht heb over wat het zou kunnen worden die week, helpt enorm!

Bij dat plannen hoort voor mij ook dat ik nu steeds beter kan inschatten dat als ik een drukke of moeilijke dag zie aankomen waarbij ik weet dat ik rond etenstijd waarschijnlijk geen energie meer heb om te koken, dat ik dan vaak de maaltijd al in de ochtend zo ver mogelijk klaar maak. 

En het klinkt vast heel simpel, maar het zijn dit soort kleine dingen waar ik best trots op ben!

Dat zijn denk ik wel de grootste winstpunten voor mij op het gebied van diëtiek.

Beweging:

Ik ben iemand die mijn hele leven lang best sportief geweest is. Maar als je langzaam uit je lijf groeit, dan wordt het plezier in bewegen steeds minder en bij mij zorgde dat (in combinatie met wat blessures)  er ook voor, dat ik niet meer sportte. En dat terwijl ik het heel erg leuk vond altijd en ook hard nodig heb, want sporten was altijd een uitlaatklep! Vreemd eigenlijk.

Wat ik in die twee jaar hier vooral heb geleerd, is om het plezier in bewegen weer terug te krijgen. Ik weet nu weer wat ik zo leuk en lekker vind aan sporten. En ik realiseer me dat ik dat heel erg gemist heb al die tijd!

Ik weet nog dat ik helemaal in het begin een keer sit-ups moest doen en dat ik helemaal gefrustreerd en verdrietig was, dat ik dat niet voor elkaar kreeg. En dat terwijl ik dat in mijn judo carrière dagelijks deed zonder dat er een vuiltje aan de lucht was. Ik vergeet even voor het gemak dat die judo carrière ruim 25 jaar achter me ligt, maar ok, ik werd er wel echt heel verdrietig van en ik beloofde mezelf op dat moment dat ik, tegen de tijd dat ik hier klaar zou zijn, dat weer zou kunnen. En jawel, ik kan het weer! Nog niet helemaal van harte, maar ik heb wel geleerd dat als je oefent, je er ook wel komt!

Ik vond het ook wel leuk om een soort van competitie maatje te hebben binnen het programma, met wie ik kon sporten, lachen, ouwehoeren en dat allemaal tegelijk. En aan wie ik me een beetje op kon trekken. Soort van competitiedrang, die er ergens toch nog wel in zit blijkbaar. De weken dat mijn maatje er niet was, heb ik hem ook echt gemist... Wie had ooit gedacht dat ik het sociale aspect nog zou gaan missen!

Ook heb ik leren rennen, iets dat ik op de middelbare school al niet meer hoefde, omdat ik vergat te ademen en dan flauw viel. Maar ook al vind ik het nog steeds niet heel leuk, het was wel een toffe ervaring om erachter te komen dat ik het wel degelijk kon leren! En ok, ik ben er ook weer mee gestopt, maar ik weet ook dat ik het in de herfst/wintermaanden wel weer op ga pakken. Ik had echt nooit van mijn leven gedacht dat ik ooit nog zou rennen, en zie hier, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Het was gewoon gaaf om je eigen vooruitgang te zien (en die van anderen) en me steeds fitter te gaan voelen, want ja, ik voel me best fit eigenlijk! 

Psychologie:

Tja, wat ga ik hier over zeggen.... Want dit is een ingewikkeld stuk.

Ik loop al ruim 25 jaar mee in de psychiatrie en ik denk dat ik mezelf best wel goed ken. Eén ding weet ik héél zeker en dat is: hoe moeilijk ik ben, hangt af van hoe de ander mij behandelt.

Het feit dat ik zelf psychologie gestudeerd heb en al zo lang mee draai als persoon in de psychiatrie, maakt het voor de persoon tegenover me nou niet bepaald makkelijk. Sorry, ik ben kritisch, ik slik niet alles en als ik iets onzin vind of niet snap, dan moet je van goede huize komen, om me duidelijk te maken waarom iets nodig/nuttig enz is.

Het was voor mij niet mijn eerste rondje in de ggz en in al die jaren ben ik heel (ongetwijfeld té)  kritisch geworden. Binnen dit programma zitten mensen met een eetstoornis, dat begrijp ik, dus zul je veel en vaak een zelfde soort patroon tegenkomen. En als er veel dezelfde patronen zijn, dan kun je daar een protocol voor maken. Een eenheidsworst....

 

Ik ben iemand die niet zomaar in een protocol past en meegaat. En aangezien de ggz van protocollen aan elkaar hangt, is dat niet zo handig. Op het moment dat protocol meer leidend wordt dan de persoon die je tegenover je hebt zitten, raak je me kwijt en dat gebeurde dan ook al vrij snel. Het protocol voelde voor mij als een dwangbuis! Ik pas er niet in, ik hoef er niet in, het is niet one size fits all!

Dit onderdeel werd mijn grote struikelblok. Ik lag er letterlijk wakker van, werd er ziek van en het zorgde er ook voor dat ik bijna de handdoek in de ring gooide.

Uiteindelijk kreeg ik iemand die mij als persoon zag en die wél naar me wilde luisteren als ik aangaf dat mijn probleem met eten voortkomt uit mijn traumatische verleden en de problemen die daar (ook in het heden) nog mee samen hangen (zoals dissociatie). Die daar ook in mee kon/ging en het protocol los ging laten. Alleen heel jammer dat dit pas de laatste maanden van mijn twee jaar mogelijk werd. 

Soms denk ik dat als ik deze persoon vanaf het begin gehad zou hebben, dingen heel anders zouden zijn geweest en ik ook op dit gebied er veel meer uit had kunnen halen. Maar tegelijkertijd had die persoon dan ook vanuit het protocol moeten gaan werken en was het dan waarschijnlijk ook een fiasco geworden.

En toch heb ik ook op psychologisch gebied best wat ontdekkingen gedaan. Zo werd het me heel duidelijk dat ik geen emotie eter ben, maar een externe eter. Dat veel van mijn problemen voortkomen uit mijn traumatische verleden en volstrekt logisch zijn. Dat ik als gevolg van dat verleden ook eten ging verzamelen en dat ik aan sommige problemen qua eten, zoals eten tijdens een dissociatie waar ik geen enkele herinnering aan heb en waar iemand anders het overgenomen heeft, niet zoveel kan veranderen, zolang dat dissociatie probleem niet opgelost is (en dat gaat niet gebeuren).

Kortom, ik zie nu waar die verstoorde relatie door komt en aan sommige dingen kan ik wel iets doen, aan andere niet. Ik verzamel geen eten meer, althans niet meer zoals voorheen. Ik weet dat wat er in huis is, ook op gaat en dus haal ik geen snoep en lekkers meer in huis. Hier heb ik één uitzondering op en dat is het weekend. In het weekend mag ik één fout snoep item in huis halen en daar moet ik het hele weekend mee doen. En dat gaat over het algemeen wonderbaarlijk goed!

Vanaf het begin krijg je bij alle disciplines te horen dat je je niet elke dag moet wegen. Eigenwijs als ik ben, heb ik dat wél gedaan (en in een grafiek verwerkt). Want autistisch als ik ben, ben ik dol op grafieken en lijstjes. Ik heb ook bijna twee jaar lang dagelijks een eetdagboek bij gehouden, En die combinatie heeft voor mij heel veel duidelijk gemaakt. Ik kon hierdoor goed zien, dat mijn lijf op bepaalde dingen (zout, koolhydraten) heel sterk reageerde, waardoor ik dat kon aanpassen. En wat ik hier ook heel erg van leerde, is dat het niet erg is als je een keer aangekomen bent, want afvallen is geen lineair proces. Het gaat met aankomen en afvallen en zolang je dat maar in je achterhoofd houdt, is elke dag wegen een mooie controle om in de gaten te houden dat je nog goed op koers zit en dat je ook het moment kan zien , wanneer je moet bijstellen! Mij motiveert elke dag wegen, dus zolang ik er niet van in de depressie schiet en daardoor zou gaan eten (wat ik toch al niet deed) blijf ik dit lekker doen!

Goed... en toen kwam dus de corona crisis. De afspraken kwamen stil te liggen of waren online en dat voelde voor mij toch echt alsof ik er alleen voor stond. En stiekem ben ik heel dankbaar voor deze periode.... Niet voor corona, maar wel voor de oefenmogelijkheid die het me heeft geboden. 

Voor mij was dit op het juiste moment een test of ik het wel of niet alleen zou gaan kunnen en kijken waar ik tegenaan zou lopen, vóórdat ik daadwerkelijk in het diepe gegooid zou worden (aan het einde van die twee jaar). Ik ontdekte voor mezelf dat ik het gevoel kreeg dat ik er klaar voor was om het zelf te gaan doen en in die zin zou ik iedereen zo'n soort van Corona periode gunnen, maar dan wel zonder corona!

Een lang verhaal (dat ik nog veel langer zou kunnen maken) maar dit is mijn conclusie.

Ik kwam binnen en had een doel in gedachten (een gezond BMI en een bepaald streefgewicht). Dat heb ik niet gehaald, niet eens in de buurt! Ik had meer af willen vallen, veel meer, maar dat is me niet gelukt en ja daar ben ik soms nog best verdrietig over. Maar één ding is voor mij wel heel zeker: ik kan mezelf recht in de spiegel aankijken, want ik heb er alles aan gedaan wat ik kon! En ja, ik had ongetwijfeld nóg strenger voor mezelf kunnen zijn, maar dan had ik het niet volgehouden, terwijl ik nu denk dat ik een automatisme in mijn eet en beweeg gedrag heb, wat ik makkelijk vol kan houden. Ik weet dat ik de kennis en tools in huis heb om het nu helemaal zelf te gaan doen. Of dat ook daadwerkelijk gaat lukken, dat zal de tijd leren.

Ik heb mijn doel waarmee ik binnenkwam dan misschien wel niet gehaald, maar ik ben veel fitter geworden en zit een stuk beter en lekkerder in mijn vel. En als ik iets in die twee jaar geleerd heb dan is het wel dat dát het allerbelangrijkste is en dat dat is waar het misschien allemaal wel om zou moeten draaien. 

Amanda, Roelof, Lindsey, Lieke, Sabrine (en zelfs al je voorgangers). Dank jullie wel voor de afgelopen twee jaar. Het was me het avontuurtje wel, maar bedankt dat jullie het met me uitgehouden hebben en dankjewel voor jullie motivatie en  voor alles wat ik van jullie heb mogen leren!

Blue cats card

Even 'relaxed' een serie kijken.....Oftewel... Welkom bij de cursus 'hoe kijk ik een serie met een bataljon aan stemmen in je hoofd'?

De afgelopen dagen liet het weer (en daardoor mijn stemming) het een beetje afweten. Dat is allemaal geen ramp, want dan mag ik even wat liever voor mezelf zijn. Dat houdt in dat ik even niet naar buiten MOET, maar gewoon lekker binnen MAG blijven en dingen doen die IK leuk vind.

Nou ja... Op zich dan, want aangezien er in mijn hoofd nog een aantal inwoners zijn, heb ik inmiddels wel geleerd dat het ook heel verstandig is om af en toe iets te doen, wat zij heel leuk vinden en ik iets minder. Door dat af en toe te doen, krijg ik ook de vrijheid om dingen te mogen doen, die ik heel leuk vind en waar sommige stemmen helemaal niks aan vinden. Voor wat hoort wat, zullen we maar zeggen.

Maar soms komen we op iets uit wat we eigenlijk allemaal wel leuk vinden: een film of een serie kijken. De volwassen stemmen maakt het allemaal niet zo veel uit en ze bemoeien zich er doorgaans niet zo mee, maar met drie kids van 6 (emotioneel 3), 12 en 16 is dat natuurlijk een ander verhaal.
En omdat ze er onderling niet altijd even vredig uitkomen hakte ik de knoop dit keer door en werd het een stokoude Nederlandse politie serie: Unit 13.

Politie betekent doorgaans actie en spanning: Rik en Roy tevreden.
Politie betekent misschien ook wel kans op een slimme en lieve hond: Lesley blij.
En zo begon ik heel relaxed aan mijn eerste seizoen.

Maar eigenlijk weet ik al vrij snel, dat het niet geheel relaxed gaat zijn.
Al snel na het begin begint Lesley met haar vragenvuur. "Is er een hond?" "komt er een hond?" "Wanneer komt er een hond?" "is die hond lief?" "Mag je niet aaien hè, een pliesie hond want die is aan het werken." Bla bla bla...

Ik weet inmiddels beter dan op alles antwoord te geven, maar na een paar minuten is het schaarse geduld van Rik op en hij buldert dan ook: "hou je bek, kutbaby, we proberen te kijken!"

Maar Lesley laat zich niet zomaar de kaas van het brood eten en reageert verontwaardigd met "nou ik ook hoor! En ik ben geen baby, ik ben zes! Dat komt na vijf, dus ik ben geen baby. Je bent zelf een baby!"

Rik zet zich alweer schrap om in de tegenaanval te gaan, waarop Roy zich ermee gaat bemoeien en Rik waarschuwt er niet op te reageren en Lesley de opdracht geeft om alle rode auto's te tellen.

En geloof me, er zaten best veel rode auto's in! (ook al was het vaak dezelfde). "die is rood. één", "Nee, die is blauw, mag niet.""Oh, die is ook rood, twee".... "die is een beetje rood, mag dat ook? dan is het drie, maar als dat niet mag dan is het toch twee."

En weer komt er een boos gesnuif vanuit Rik en geeft Roy de opdracht aan Lesley om ze niet hardop te tellen en dan gaan we straks kijken of we evenveel rode auto's hebben gezien. Een soort van wedstrijdje dus... Probleem weer even opgelost.

Dan komt er het moment dat er een (rode) auto ontploft en in de fik vliegt. De heren zijn nogal onder de indruk 'vet...gaaf!' En ook Lesley laat weer van zich horen: "oh, oh... die is kapot."
Rik reageert geïrriteerd: "duhuh... zou je denken?"
En Lesley, aan wie zowel sarcasme als ironie niet besteed zijn babbelt weer vrolijk verder: "Ja echt. Ik denk niet dat hij het nog doet."
En de heren besluiten (gelukkig) hetzelfde te doen als ik... er maar hartelijk om te lachen en verder te kijken...

Dit seizoen duurde vier dvd's lang en ja we hebben ze allemaal gekeken.
Volgens Lesley zaten er 100 miljoen duizend rode auto's in.
Roy zei dat dat helemaal klopte....

Lesley blij..... "Maar er was geen hond!"

Dat u dat maar weet!

foto: internet

Corona voordeeltje....

Een aantal weken geleden wilde ik graag een blog schrijven over de Corona gevolgen, maar ik merkte dat ik er niet tevreden over was. Ik kwam niet bij m'n punt. Nou kom ik dat wel vaker niet, maar in dit geval kwam dit doordat ik te hoog in mijn emoties zat en daardoor teveel tegelijk wilde zeggen (Ook niks vreemds voor iemand die het hele alfabet nodig heeft om van a naar b te komen).
Hier komt hij dus alsnog, in aangepaste vorm....

Het zal ongetwijfeld niemand ontgaan zijn. Net zoals de lente inmiddels is gearriveerd in ons land, is het Coronavirus dat ook. En het slaat (nog steeds) hard om zich heen.

Nu kan ik er heel veel over zeggen, maar ik weet er niet zoveel van, dus ik zal het vooral bij mezelf en mijn gevoel houden. Er wordt namelijk al genoeg geroeptoeterd waarvan niemand weet of het wel of niet waar is... Want feit is, dat 'we' of  'ze' eigenlijk nog maar verdomd weinig weten over dit enge virus.

Ik ben op zich niet iemand die snel in paniek raakt. Ook denk ik niet erg snel dat ik ziek word. Maar op dit moment, zeker in het begin, bemerkte ik bij mezelf dat de paniek en de angst langzaam toe aan het slaan waren. Inmiddels is dat ook wel weer gezakt, maar soms komt het nog met vlagen om de hoek kijken.

Ik kijk geen nieuws meer (dat deed ik al bijna niet, maar nóg minder dus). Ik zet de radio uit als er nieuws op komt en ik probeer zoveel mogelijk corona nieuws op sociale media te vermijden.... een vrijwel onmogelijke opgave.

Ik wilde eigenlijk heel graag mensen die de deur niet uit konden helpen met dingen die ik wél kan: een boodschap, iets halen of brengen en dus sloot ik me aan bij een lokale variant van 'we helpen' op Facebook. Maar veel mensen gebruikten die site niet waar het voor bedoeld was (vragen/aanbieden van hulp) maar om te 'ventileren'. Zo werd ik opgeroepen om tot Maria te gaan bidden, kwam ik erachter dat Trump en 5G o.a. verantwoordelijk waren voor het virus en toen uiteindelijk een mevrouw een foto van zichzelf in het ziekenhuis postte, met haar hele verhaal over hoe Corona bij haar had toegeslagen en haar in het ziekenhuis had doen belanden, liep bij mij de emmer over en gooide ik me weer uit die groep. Dan maar egoïstisch zijn en niet helpen!

Er werden maatregelen ingevoerd, thuiswerken, horeca ging dicht. De maatregelen werden verscherpt: mijn geliefde bioscoop ging dicht, het sporten bij mijn 'fat people program' werd afgezegd en  ook het allerlaatste stukje aan contacten die ik heb (hulpverlening) moest een andere vorm krijgen (bellen en beeldbellen... geen succes). Kortom.... Ik zag écht niemand meer.

Maar goed, het is wat het is... dus probeerde ik mijn dagen maar, in mijn eentje, gewoon weer door te komen met borduren, puzzelen, beetje tv kijken enz. Zolang we nog naar buiten mogen maak ik daar graag en vaak gebruik van en wandel en ren ik me rot, met als kers op de taart: elke avond de zonsondergang bekijken.

De manier waarop ik momenteel mijn dagen slijt, is niet veel anders dan normaal. Ik ben elke dag alleen, zie nauwelijks mensen en heb nauwelijks afspraken. Ik kom in normale tijden de dagen door met borduren, tv kijken en wat andere dingetjes en verveel me eigenlijk zelden tot nooit.
Dus eigenlijk is er voor mij niet zoveel veranderd. Dat is, denk ik, waar ik een 'voorsprong' had op andere mensen die niet gewend zijn om thuis te zijn, alleen te zijn, zichzelf bezig te houden: ik weet hoe ik me in mijn eentje moet vermaken en ik hoef niet in een nieuw ritme te komen, want dit was altijd al mijn ritme... Een Corona voordeeltje aan mijn adres dus....

Op dit moment mogen we nog steeds naar buiten. En dat doe ik dan ook, meer dan normaal.
Maar zelfs al na een week, merkte ik dat de muren vrij snel op me afkwamen, mijn huis als isoleercel voelde, nog steeds...
Dat alleen zijn nu omslaat in het gevoel van continue eenzaamheid en dat terwijl er voor mij dus eigenlijk niks anders is dan anders. Maar het idee dat ik binnen MOET blijven, op afstand van mensen MOET blijven, maakt dat ik soms in paniek schiet.

Ik merk dat de wereld om me heen 'moe begint te worden' van het binnen zijn, het thuiszitten, van de 'verplichte vakantie', van de kinderen om zich heen hebben, van onderwijzer, ouder, werknemer, partner in één te zijn. Ik hoor mensen 'klagen' en dat mag, het is niet fijn als je wereld zoals jij die kent (tijdelijk) gaat afwijken van normaal en als dingen die jij altijd als heel vanzelfsprekend hebt gezien, ineens niet meer mogen. Het is ook niet leuk dat je niet bij je ouders, familie en vrienden op bezoek kan. Het is saai, het is eenzaam.

Ik hoor en lees jullie allemaal. Ik begrijp het ergens diep van binnen ook nog wel. Maar ik kan het niet helpen dat het me ook een beetje boos en verdrietig maakt.

Ik hoop namelijk, dat er ooit een dag gaat komen, dat alle mensen die nu zo'n last hebben van de gevolgen van die vrijheidsbeperkingen daadwerkelijk gaan begrijpen, dat er mensen zijn voor wie die beperkingen niet opgeheven gaan worden. Niet nu, niet over een tijdje, niet als het virus (helemaal) de wereld uit is, misschien zelfs wel nooit.

De mensen zonder baan, zonder familie, zonder netwerk.... Want voor hen, verandert er bij het opheffen van de maatregelen niet zo veel meer. Zij blijven (ongewild) achter in de wereld zoals iedereen hem nu kent.

Laten we daar, voor die mensen, ook eens klappen....

(en laten we ze vooral na deze periode niet weer opnieuw vergeten)

foto: mijn eigen kers op de taart

aan alle zombies, skeletjes, vampiers, prinsessen en elsa's....

Het is weer zo ver... Nog twee nachtjes slapen en dan is het zondag...
Niet zomaar een zondag, maar de zondag waarop hier in de stad het feest aanbreekt waar menig stadsgenoot al een heel jaar naar uit kijkt: Carnaval....

In veel steden begint het gedoe (sorry voor mijn minderwaardige benaming) al op vrijdagmiddag en gaat door tot dinsdag of zelfs woensdag... Hier niet. Hier begint Carnaval officieel op zondag.

Veel import Maastrichtenaren weten dat niet en die beginnen dus al vandaag en solidair als Sjengen kunnen zijn, doen een aantal daarvan alvast mee. Alvast indrinken, denk ik...

Hoe dan ook, vandaag is het dus vrijdag en dat betekent dat er vandaag op veel scholen schoolcarnaval gevierd werd, waarmee hier de vakantie ingeluid wordt, want de komende dagen, zit de stad hier aardig op slot (al wordt het wel steeds minder).

Tot een aantal jaar geleden was er tijdens carnaval geen winkel open, tegenwoordig moet je alleen zorgen dat je voor zondag eten in huis hebt en op de maandag en dinsdag kun je uitslapen voor je boodschappen wilt gaan doen..

Ik dwaal weer eens af..
School carnaval...
En dus stikt het hier in de buurt van de uitgelaten, rond rennende Elsa's, veel skeletjes en zombies en hier en daar een vampier.

Ik hou niet (meer) van carnaval, maar ik kan wel ontzettend genieten van deze verklede, onschuldige kinderen die de tijd van hun leven hebben.

Ik mocht een last minute bestelling van mijn boek op de bus gaan doen, en dus besloot ik maar meteen even een rondje Pokemon en Harry Potter te doen en dus sloeg ik aan de wandel.
Ergens bij een speelveldje/betonnen doos, staat een paal waar ik opdrachten kan uitvoeren in mijn spel en dus liep ik daar op weg naar huis naar toe.

Er waren een aantal skeletjes, en zombies aan het voetballen. Onder hun schmink was duidelijk te zien dat ze allemaal een verschillende huidskleur hadden. Ze waren heerlijk aan het voetballen toen er een zombie aan kwam en vroeg of hij mee mocht doen.
Dat mocht, maar na een paar minuten hoor ik een van de jochies tegen de zombie zeggen: "Jij kan écht niet voetballen zeg!" en ik dacht nog, nou zeg, dat is ook niet zo aardig, maar ik was te vroeg met mijn oordeel. Hij vervolgde zijn zin: "maar je kunt wel heel hard rennen zeg, ik kon je niet bijhouden en ik ben zelf best snel!"

En spontaan begint mijn hart te glimlachen... Goed zo, Skeletje, dat was superlief!
Ik ga op het bankje buiten de betonnen bak zitten om mijn opdrachten uit te voeren en luister en geniet van de gesprekken.

"Uit welk land kom jij?" hoor ik Skeletje vragen.
Zombie zegt: "uit Afghanistan."
Skeletje: "Is dat ver weg?"
Zombie: "Ja best wel, maar ook weer niet."
Skeletje: "huh, hoe kan dat nou? Iets is ver, of dichtbij, nooit allebei."
Zombie: "Jawel hoor. Afghanistan zelf is heel ver weg, maar het is dichtbij omdat het ook in mijn hartje zit."
Skeletje: "Oh, ok. Hoe was het daar? Was daar oorlog voor je hierheen kwam?"
Zombie: "Ja.... Maar het was er vooral heel warm. Gaan we nu weer voetballen?"

En ze draafden weer verder met z'n allen.

Ik woon in een zogenaamde 'achterstandsbuurt' of wat de politiek correcte naam daarvoor tegenwoordig ook is. Er gebeurt hier altijd wel wat, en meestal dingen die beter niet zouden kunnen gebeuren omdat ze doorgaans niet helemaal legaal zijn.

Maar weet je? Ik hou van mijn buurt. Het is er nooit saai, er is altijd wat te zien, wat te doen en wat te horen.

Lieve, lieve skeletjes, zombies, prinsessen, vampieren en Elsa's.
Blijf alsjeblieft voor altijd zo lief voor elkaar. Blijf nieuwsgierig naar elkaar en naar elkaars verhaal. Kijk naar elkaar zoals jullie dat nu doen: zie elkaars kwaliteiten en overeenkomsten, niet de verschillen. En blijf alsjeblieft voor altijd spelen!!!!

En met een grote glimlach in mijn hart vervolg ik mijn weg, al spelend, terug naar huis.
Mijn Carnaval kan niet meer stuk.

foto: gevonden op internet

Lekker in je vel....

Goed, het jaar 2020 dus. Een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen.
Laat ik die nieuwe uitdagingen eens meteen aangaan.

Een lieve vriendin van me heeft een eigen coachingspraktijk (o.a.) en zij organiseert dit jaar een gratis 'Lekker in je vel 10-daagse'. Iedereen kan en mag daar aan meedoen en je krijgt dan vanaf 6 januari zoals de titel al doet vermoeden, tien dagen lang elke dag een mail met tips en oefeningen die je kunnen helpen om lekker(der) in je vel te komen zitten.

Het is vrijblijvend, je hoeft er niks mee te doen, je hoeft aan niemand verantwoording af te leggen als je dat niet wil, het is gewoon een uitdaging voor jezelf.

En hoewel ik normaal niet zo van dit soort dingen hou, omdat 'ik er dan ook iets mee moet doen' en ik mezelf daarvoor iets te goed ken, besloot ik toch om gewoon eens mee te doen! Niet geschoten is altijd mis en wie weet leer ik er nog iets, waar ik wat aan heb en ga ik inderdaad lekkerder in mijn vel zitten. Wie wil dat nou niet???

In de aanloop naar 6 januari kreeg ik een mailtje met een soort van 'warming up' (maar dat zijn mijn eigen woorden). Een oefening voor als je al vast aan de slag wil gaan. En het mooie vind ik persoonlijk, dat het in de vorm van een uitnodiging is. Niks moet, het mág. Heerlijk!

Dit was de uitnodiging:

"Ken je dat gevoel, dat je best hoge eisen aan jezelf stelt? Dat je vooral stil staat bij de dingen die je beter kunt doen of die je fout hebt gedaan? Als ik je vraag een lijstje te maken met dingen van het afgelopen jaar die je anders zou willen doen, heb je daar vast meteen ideeën bij.

Voor nu wil ik je juist uitnodigen om eens een lijstje te maken van minimaal 5 dingen uit het afgelopen jaar waar je trots op bent. Doelen die je hebt bereikt, dingen die je hebt gedaan, maar die je misschien wel heel spannend vond. Contacten die je bent aangegaan, etc." (Janette, van Groei en Inzicht)

En ik moet eerlijk bekennen dat ik er eigenlijk meteen enthousiast van werd. Dus...
Of je het nou wil of niet, hier gaan we in willekeurige volgorde.

Halverwege 2018 begon ik bij het 'fat people program' om mijn obesitas aan te pakken. En ook in 2019 liep ik daar nog steeds rond. Ik verloor gewicht, centimeters, en kreeg er conditie voor terug. Het psychologische gedeelte van dit programma wilde ook in 2019 niet lukken en daar ondervond ik (heel) veel tegenwerking. Dat werkte enorm demotiverend, zodanig dat ik bijna de handdoek in de ring wilde gooien, onder het mom van 'ik kan het toch niet'. Maar als ik kijk naar wat ik daar tot nu toe bereikt heb, waar ik vandaan kom en wat ik het afgelopen jaar (zeker op sportief gebied) allemaal (terug) gewonnen heb, dan is 'ik kan het niet' echt een domme opmerking. Want ik heb mezelf laten zien dat ik het kan en ik ben er erg trots op!

In Maart van 2019 schreef ik me in voor de cursus 'Start to Run'. Doodeng vond ik het, om meerdere redenen. Ik kon niet hardlopen, eigenlijk mijn hele leven al niet. Maar goed, daar was deze cursus voor bedoeld: voor mensen zoals ik. Dus dankzij mijn impulsiviteit schreef ik me last minute in en stond de volgende dag voor het eerst in mijn leven met mijn spiksplinternieuwe renschoenen, vrijwillig op de atletiek baan. Het doel werd daar om in een aantal weken toe te werken van (in mijn geval niks) naar drie kilometer aan een stuk kunnen rennen. En guess what??? Hoewel ik zelf niet echt geloofde dat ik dit zou gaan kunnen, heb ik het wél gedaan. Ik kan nu dus, in theorie, rennen, zonder flauw te vallen. Ik kan blijkbaar dus wél rennen en ademen tegelijk!

Na deze cursus besloot ik om met een aantal anderen van de cursus aan te sluiten bij een hardloopgroepje van de atletiekvereniging. Zodat de stok achter de deur er nog even zou blijven, want hoewel het fijn is om te zien dat je steeds iets meer kan, kon (en kan) ik nog steeds niet zeggen dat ik het echt lekker of leuk vind. Dus die stok was ook echt wel even nodig. Maar ook dit vond ik doodeng, want de mensen in mijn eigen groepje waren wel aardig en niet eng, maar we werden samengevoegd met andere mensen en nieuw is per definitie nog steeds doodeng. Maar ik heb het wél gedaan en ook een tijdje volgehouden. Onlangs heb ik de keuze gemaakt om alleen verder te gaan en dat ben ik ook echt van plan. Maar laten we dan alsjeblieft hopen dat die lullige, steeds terugkerende blessures in 2020 snel op gaan houden, want op dit moment laat mijn lijf het even niet toe.

In Augustus deed ik samen met een lieve vriendin voor het eerst mee aan de Heuvelland Vierdaagse. Vier dagen wandelen door het prachtige Limburgse Heuvellandschap. Als je me een half jaar eerder ontmoet zou hebben op mijn wandeltochten, dan zou je weten dat als ik een heuvel zag, ik het liefste acuut om zou draaien, en als dat niet kon, huilend onderaan de heuvel op de grond zou gaan zitten en niet meer verder lopen. Als ik er dan toch echt niet omheen kon, dan deed ik het wel, maar met honderd keer stoppen, (bijna) moeten kotsen van de inspanning, hijgen als een dood paard en eenmaal boven eerst een halfuur bij moeten komen aan de zuurstoftank... Kortom, wandelen vond ik inmiddels best aardig, maar heuvels waren niet zo mijn ding (klein probleempje hier in Zuid Limburg!). Tóch wilde ik al heel lang een keer meedoen en dit jaar was het dus zo ver! Ok, we liepen de kortste afstand, maar ook op die kortste afstand kom je heel wat heuvels tegen! En guess what??? Het is mij (en ons) gewoon gelukt! We hebben het gedaan en wat was ik trots op mezelf dat we dit toch maar mooi geflikt hadden!
Ik zeg niet dat ik komend jaar een langere afstand ga doen, maar ik wil wel zeker weer opnieuw deelnemen!

Ik was zo enthousiast en trots op mezelf dat ik me eigenlijk meteen inschreef voor een volgende vierdaagse, namelijk de Vierdaagse in de Schoorlse Duinen. Vriendin kon niet mee, maar ik besloot me tóch in te schrijven en het dan maar alleen te doen. En ook dát vond ik weer rete spannend. Helemaal alleen (langs Amsterdam) daar naartoe rijden, in mijn eentje in een hotel verblijven, in mijn eentje dus ook ergens gaan eten en dus in mijn eentje meedoen aan die vierdaagse. Maar ik heb het gedaan, dit keer een iets langere afstand en ik heb me uitstekend vermaakt en was wederom rete trots op mezelf! (en ook weer zó enthousiast dat ik me meteen inschreef voor een Wandel Vierdaagse in Luxemburg voor 2020 met een busreis...met allemaal vreemde mensen...alleen!!!)

En hoewel ik al op die gevraagde vijf punten zit, is er eentje die ik ook nog wil noemen, want ik denk dat die wel de meeste moed en durf heeft gevraagd.

Ik heb een uitkering en heb het niet breed. Ik had best wat spaargeld, maar eigenlijk kom ik al jaren niet rond en heb ik dat (zonder dat ik dat echt door had) steeds aangevuld met mijn spaargeld. Maar dat raakt dus ook een keer op en ik kwam er (eindelijk) achter dat ik dus niet rond kan komen. En dus moest ik mijn financiën op orde zien te krijgen en dat kon ik niet alleen, daarvoor moest ik iemand mee laten kijken. En dat vond ik me een partij moeilijk en eng!
Want een wildvreemde gaat mee kijken hoeveel geld je hebt, en waar je het allemaal aan uitgeeft. Elke cent, elke beslissing moet je verantwoorden en op de een of andere manier voelde dat zó privé en akelig!
Ik ben ook vrij snel gestopt met deze persoon omdat ik zag waar ik kon en moest gaan bezuinigen en wat ik op orde moest gaan krijgen. Maar hulp vragen bij het op orde krijgen van mijn financiën was misschien wel het allermoeilijkste en allermoedigste dat ik afgelopen jaar gedaan heb. Of ik er trots op ben, dat weet ik niet, want niet rond kunnen komen, voelt voor mij eerder als falen en dat gevoel overheerst dan toch.
Maar het feit dat ik om hulp gevraagd heb, en nu zie waar het knelpunt zit en waar er dus ook mogelijkheden liggen, daar ben ik wél trots op. Het is namelijk een stuk makkelijker om je kop in het zand te steken.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, want als ik terugkijk op de successen, groot en klein, dan was 2019 misschien wel het jaar waarin ik het ongelooflijk moeilijk heb gehad, maar stiekem ook heel veel mooie en moeilijke dingen heb gedaan!

Dus kom maar op met die Lekker in je vel 10 daagse!
Ik ben er klaar voor!

Groei en Inzicht

Nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden...

Inmiddels is het alweer 2020.
Was ooit het getal 2000 magisch, nu vind ik 2020 toch ook wel een zekere magie bezitten.
Vraag me trouwens niet waarom, want ik kan het niet uitleggen, ik merk alleen dat het zo voelt.
(En wellicht is het gewoon de ervaring dat ik me oud begin te voelen!)

Bij een nieuw jaar, hoort voor mij ook een nieuw 'plan'. Ik ben namelijk iemand die het nut van het leven niet zo heel erg goed in ziet en ieder jaar dus door moet zien te komen door een plan te maken zodat het aankomende jaar in ieder geval voor mijzelf zin heeft of beter gezegd: weer even door te komen is.

Twee jaar geleden liet ik mijn plan aan iemand zien en liet ik me door het oordeel van die persoon over mijn doelen voor dat aankomende jaar volledig onderuit slaan. Ik heb daar van geleerd, namelijk, dat ik niemand, maar dan ook niemand ooit nog zoveel macht wil geven om me dingen 'af te (LATEN) pakken' waar ik zelf waarde aan hecht of die ik leuk vind.
Dus ben ik o.a. dit jaar weer langzaam begonnen met blogjes schrijven en ik merk dat ik dat echt gemist heb.

Ook voor komend jaar heb ik mezelf weer een aantal doelen en projecten gegeven, want hé ik blijf het moeilijk vinden om mijzelf en het leven zinvol te vinden, daar verandert zo'n nieuw jaar helemaal niks aan!

Ik hou van lijstjes en grafieken en dus ook van mindmappen, omdat ik daar meer orde mee in mijn hoofd krijg. Dus ook dit keer heb ik mijn plannen weer in een mindmap gegooid.

En kijkend naar mijn Plan voor 2020 hoor ik toch nog steeds het stemmetje van die persoon in mijn achterhoofd: het zijn totaal zinloze en nutteloze doelen.... En dat klopt!

Ze hebben voornamelijk met MIJN hobby's te maken en niks met een ander.
Maar ach... als ze me maar in leven houden, dat is waarvoor ik zo'n plan nodig heb.

Ik weet nu al dat niet al mijn plannen helemaal gaan lukken, maar dat is ook ok.
Goede voornemens zijn ook plannen en goede voornemens hebben nogal eens de neiging om te verzanden. Maar de intentie is er!

Er staan 15 doelen/projecten op mijn plan. Het ene wat makkelijker dan het andere, maar zo lang ik op 31 december kan zeggen dat ik aan alle plannen in ieder geval gewerkt heb, ben ik tevreden.

Sowieso.... Als ik dat kan zeggen op 31 december dan is mijn hele plan weer geslaagd, want dat betekent dat ik weer een jaar door gekomen ben!

Ik wens iedereen een mooi jaar. Dat het mag worden zoals JIJ het wilt hebben en wilt inkleuren.
En we weten allemaal dat we niet altijd alles kunnen hebben wat we maar willen, maar zorg dan in ieder geval dat je voor het inkleuren je lievelingskleuren gebruikt!

Mijn projecten voor 2020...
(niet in mijn lievelingskleuren overigens)

Rust in de tent....

Afgelopen weekend was ik een weekendje weg.
Ik had me wederom ingeschreven voor de Scheveningen Light Walk. Een wandeling door nachtelijk, of toch in ieder geval donker, Scheveningen, waarbij je langs allerlei licht en vuur acts wandelt.

Vorig jaar had ik me hier ook al voor ingeschreven, maar toen werd er last minute besloten dat het niet door kon gaan vanwege de heftige storm die er rondwaarde. Hierdoor zouden sommige acts een gevaar op kunnen leveren en dus werd de (op dat moment terechte) beslissing genomen. It's better to be safe than to be sorry.

Wat wel een beetje jammer was, was dat tegen de tijd dat de eerste startgroepen zouden vertrekken, de windkracht enorm was afgenomen en het gevaar geweken was, maar ja, ook de organisatie van een event heeft (net als de weer mannen en vrouwen) geen glazen bol. Niks zo veranderlijk als het weer, zo blijkt maar.

Maar goed, uiteraard was ik best een beetje teleurgesteld toen, vooral ook (Hollander als ik ben) omdat de deelnemers geen geld terug of andere compensatie kregen, maar de mail, later in het jaar, dat we met korting konden inschrijven voor de nieuwe editie van 2019, maakte veel goed. En dus schreef ik me opnieuw in!

Omdat Scheveningen voor mij niet bepaald naast de deur ligt, besluit ik er altijd een weekendje van te maken. Er gaat niks boven een weekendje aan zee, aangezien ik in ons ienieminie kikkerlandje zo ver van de zee vandaan woon, als maar mogelijk is.

Al jaren boek ik iedere keer hetzelfde 'hotel'. Ik zet het woord tussen aanhalingstekens, omdat het die naam eigenlijk niet echt waard is. Ok, vooruit het zijn geen slaapzalen, maar één of twee persoonskamertjes (van hooguit 12m2), veelal met gedeelde douche en toilet.

De kamer bevat vrij weinig: een bed, een wasbak, een plank die je bureau kunt noemen (20 cm breed) en een kast van dezelfde breedte. Verder hangt er een mini tv op een onmogelijke plek en staat er een stoel die je (door gebrek aan ruimte) amper kunt verschuiven....

Maar ach, het bed ligt zalig, de ligging is geweldig, het internet doet het goed, het ontbijt is heerlijk en de prijs is laag. Reden voor mij om er keer op keer dus weer terug te komen.

Het personeel kent me inmiddels al en weet dat ik de voorkeur heb voor een kamer bovenin aan de achterzijde en ook dat gegeven vind ik wel wat hebben.

Toen ik de trein uitstapte, kwam ik tot de ontdekking dat het hier een stuk kouder was dan thuis en daar had ik uiteraard niet helemaal op gerekend, dus met mijn wind en waterdichte zomerjack was het behoorlijk fris. Hoe dichter ik bij zee kwam, hoe meer het me opviel dat het wederom flink waaide.
En eenmaal op de boulevard, bedacht ik me, dat het helemaal niet onder deed voor de storm van het jaar ervoor. En dus hield ik mijn hart vast. Het zou toch niet weer afgelast worden???

De regen en de wind zorgden ervoor dat het enorm koud was, en dus dook ik al vroeg in de middag mijn hotel kamertje in, om me binnen te vermaken.

En wat me in de loop van deze dagen opviel was, hoezeer ik tot rust kwam in dit hokje.
Thuis heb ik enorm veel afleiding en enorm veel prikkels. Ik kan me van het een in het ander storten en ik ben altijd aan het multitasken, omdat ik zoveel tegelijk wil en kan doen. En eigenlijk word ik daar juist best heel erg moe van.

Hier in mijn hokje, heb ik al die dingen niet. Ik had een boek, een klein borduurwerkje, de tv en mijn ipad met internet. En dan merk ik dat ik dingen doe, kan doen, waar ik thuis nooit de rust voor neem.
Zo heb ik een heel boek gelezen in een weekend, terwijl ik thuis voor het slapen gaan hooguit een paar bladzijdes voor elkaar krijg (ongeacht hoe leuk of spannend het boek is). Ik heb een borduurwerkje, waar ik al meer dan een jaar mee bezig ben, eindelijk een stuk verder af kunnen krijgen, omdat ik me alléén daarmee bezig hield.

En hoewel er thuis altijd een soort van figuurlijk innerlijk stemmetje heb dat zegt dat ik te weinig doe en meer tegelijk moet doen, heb ik dat hier dus helemaal niet en kom ik heerlijk tot rust....

Dus tja, voor mijn geest geldt dus blijkbaar: hoe saaier,  hoe beter.

ps: de Lightwalk ging door en het was koud, winderig, maar wel gezellig en mooi! Volgend jaar weer!