Lekker in je vel....

Goed, het jaar 2020 dus. Een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen.
Laat ik die nieuwe uitdagingen eens meteen aangaan.

Een lieve vriendin van me heeft een eigen coachingspraktijk (o.a.) en zij organiseert dit jaar een gratis 'Lekker in je vel 10-daagse'. Iedereen kan en mag daar aan meedoen en je krijgt dan vanaf 6 januari zoals de titel al doet vermoeden, tien dagen lang elke dag een mail met tips en oefeningen die je kunnen helpen om lekker(der) in je vel te komen zitten.

Het is vrijblijvend, je hoeft er niks mee te doen, je hoeft aan niemand verantwoording af te leggen als je dat niet wil, het is gewoon een uitdaging voor jezelf.

En hoewel ik normaal niet zo van dit soort dingen hou, omdat 'ik er dan ook iets mee moet doen' en ik mezelf daarvoor iets te goed ken, besloot ik toch om gewoon eens mee te doen! Niet geschoten is altijd mis en wie weet leer ik er nog iets, waar ik wat aan heb en ga ik inderdaad lekkerder in mijn vel zitten. Wie wil dat nou niet???

In de aanloop naar 6 januari kreeg ik een mailtje met een soort van 'warming up' (maar dat zijn mijn eigen woorden). Een oefening voor als je al vast aan de slag wil gaan. En het mooie vind ik persoonlijk, dat het in de vorm van een uitnodiging is. Niks moet, het mág. Heerlijk!

Dit was de uitnodiging:

"Ken je dat gevoel, dat je best hoge eisen aan jezelf stelt? Dat je vooral stil staat bij de dingen die je beter kunt doen of die je fout hebt gedaan? Als ik je vraag een lijstje te maken met dingen van het afgelopen jaar die je anders zou willen doen, heb je daar vast meteen ideeën bij.

Voor nu wil ik je juist uitnodigen om eens een lijstje te maken van minimaal 5 dingen uit het afgelopen jaar waar je trots op bent. Doelen die je hebt bereikt, dingen die je hebt gedaan, maar die je misschien wel heel spannend vond. Contacten die je bent aangegaan, etc." (Janette, van Groei en Inzicht)

En ik moet eerlijk bekennen dat ik er eigenlijk meteen enthousiast van werd. Dus...
Of je het nou wil of niet, hier gaan we in willekeurige volgorde.

Halverwege 2018 begon ik bij het 'fat people program' om mijn obesitas aan te pakken. En ook in 2019 liep ik daar nog steeds rond. Ik verloor gewicht, centimeters, en kreeg er conditie voor terug. Het psychologische gedeelte van dit programma wilde ook in 2019 niet lukken en daar ondervond ik (heel) veel tegenwerking. Dat werkte enorm demotiverend, zodanig dat ik bijna de handdoek in de ring wilde gooien, onder het mom van 'ik kan het toch niet'. Maar als ik kijk naar wat ik daar tot nu toe bereikt heb, waar ik vandaan kom en wat ik het afgelopen jaar (zeker op sportief gebied) allemaal (terug) gewonnen heb, dan is 'ik kan het niet' echt een domme opmerking. Want ik heb mezelf laten zien dat ik het kan en ik ben er erg trots op!

In Maart van 2019 schreef ik me in voor de cursus 'Start to Run'. Doodeng vond ik het, om meerdere redenen. Ik kon niet hardlopen, eigenlijk mijn hele leven al niet. Maar goed, daar was deze cursus voor bedoeld: voor mensen zoals ik. Dus dankzij mijn impulsiviteit schreef ik me last minute in en stond de volgende dag voor het eerst in mijn leven met mijn spiksplinternieuwe renschoenen, vrijwillig op de atletiek baan. Het doel werd daar om in een aantal weken toe te werken van (in mijn geval niks) naar drie kilometer aan een stuk kunnen rennen. En guess what??? Hoewel ik zelf niet echt geloofde dat ik dit zou gaan kunnen, heb ik het wél gedaan. Ik kan nu dus, in theorie, rennen, zonder flauw te vallen. Ik kan blijkbaar dus wél rennen en ademen tegelijk!

Na deze cursus besloot ik om met een aantal anderen van de cursus aan te sluiten bij een hardloopgroepje van de atletiekvereniging. Zodat de stok achter de deur er nog even zou blijven, want hoewel het fijn is om te zien dat je steeds iets meer kan, kon (en kan) ik nog steeds niet zeggen dat ik het echt lekker of leuk vind. Dus die stok was ook echt wel even nodig. Maar ook dit vond ik doodeng, want de mensen in mijn eigen groepje waren wel aardig en niet eng, maar we werden samengevoegd met andere mensen en nieuw is per definitie nog steeds doodeng. Maar ik heb het wél gedaan en ook een tijdje volgehouden. Onlangs heb ik de keuze gemaakt om alleen verder te gaan en dat ben ik ook echt van plan. Maar laten we dan alsjeblieft hopen dat die lullige, steeds terugkerende blessures in 2020 snel op gaan houden, want op dit moment laat mijn lijf het even niet toe.

In Augustus deed ik samen met een lieve vriendin voor het eerst mee aan de Heuvelland Vierdaagse. Vier dagen wandelen door het prachtige Limburgse Heuvellandschap. Als je me een half jaar eerder ontmoet zou hebben op mijn wandeltochten, dan zou je weten dat als ik een heuvel zag, ik het liefste acuut om zou draaien, en als dat niet kon, huilend onderaan de heuvel op de grond zou gaan zitten en niet meer verder lopen. Als ik er dan toch echt niet omheen kon, dan deed ik het wel, maar met honderd keer stoppen, (bijna) moeten kotsen van de inspanning, hijgen als een dood paard en eenmaal boven eerst een halfuur bij moeten komen aan de zuurstoftank... Kortom, wandelen vond ik inmiddels best aardig, maar heuvels waren niet zo mijn ding (klein probleempje hier in Zuid Limburg!). Tóch wilde ik al heel lang een keer meedoen en dit jaar was het dus zo ver! Ok, we liepen de kortste afstand, maar ook op die kortste afstand kom je heel wat heuvels tegen! En guess what??? Het is mij (en ons) gewoon gelukt! We hebben het gedaan en wat was ik trots op mezelf dat we dit toch maar mooi geflikt hadden!
Ik zeg niet dat ik komend jaar een langere afstand ga doen, maar ik wil wel zeker weer opnieuw deelnemen!

Ik was zo enthousiast en trots op mezelf dat ik me eigenlijk meteen inschreef voor een volgende vierdaagse, namelijk de Vierdaagse in de Schoorlse Duinen. Vriendin kon niet mee, maar ik besloot me tóch in te schrijven en het dan maar alleen te doen. En ook dát vond ik weer rete spannend. Helemaal alleen (langs Amsterdam) daar naartoe rijden, in mijn eentje in een hotel verblijven, in mijn eentje dus ook ergens gaan eten en dus in mijn eentje meedoen aan die vierdaagse. Maar ik heb het gedaan, dit keer een iets langere afstand en ik heb me uitstekend vermaakt en was wederom rete trots op mezelf! (en ook weer zó enthousiast dat ik me meteen inschreef voor een Wandel Vierdaagse in Luxemburg voor 2020 met een busreis...met allemaal vreemde mensen...alleen!!!)

En hoewel ik al op die gevraagde vijf punten zit, is er eentje die ik ook nog wil noemen, want ik denk dat die wel de meeste moed en durf heeft gevraagd.

Ik heb een uitkering en heb het niet breed. Ik had best wat spaargeld, maar eigenlijk kom ik al jaren niet rond en heb ik dat (zonder dat ik dat echt door had) steeds aangevuld met mijn spaargeld. Maar dat raakt dus ook een keer op en ik kwam er (eindelijk) achter dat ik dus niet rond kan komen. En dus moest ik mijn financiën op orde zien te krijgen en dat kon ik niet alleen, daarvoor moest ik iemand mee laten kijken. En dat vond ik me een partij moeilijk en eng!
Want een wildvreemde gaat mee kijken hoeveel geld je hebt, en waar je het allemaal aan uitgeeft. Elke cent, elke beslissing moet je verantwoorden en op de een of andere manier voelde dat zó privé en akelig!
Ik ben ook vrij snel gestopt met deze persoon omdat ik zag waar ik kon en moest gaan bezuinigen en wat ik op orde moest gaan krijgen. Maar hulp vragen bij het op orde krijgen van mijn financiën was misschien wel het allermoeilijkste en allermoedigste dat ik afgelopen jaar gedaan heb. Of ik er trots op ben, dat weet ik niet, want niet rond kunnen komen, voelt voor mij eerder als falen en dat gevoel overheerst dan toch.
Maar het feit dat ik om hulp gevraagd heb, en nu zie waar het knelpunt zit en waar er dus ook mogelijkheden liggen, daar ben ik wél trots op. Het is namelijk een stuk makkelijker om je kop in het zand te steken.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, want als ik terugkijk op de successen, groot en klein, dan was 2019 misschien wel het jaar waarin ik het ongelooflijk moeilijk heb gehad, maar stiekem ook heel veel mooie en moeilijke dingen heb gedaan!

Dus kom maar op met die Lekker in je vel 10 daagse!
Ik ben er klaar voor!

Groei en Inzicht

Drie Duizend Meter....

Het is alweer een tijdje geleden, maar in Maart van dit jaar, besloot ik van het ene op het andere moment, vrij impulsief,  om me in te schrijven voor de 'Start to run' bij een atletiekvereniging in de omgeving.
Het idee daar was, dat je binnen een aantal weken zodanig getraind werd dat je aan het einde een loop van 3 kilometer aan een stuk zou kunnen rennen. Het klonk als een sprookje of een slechte grap.

De laatste keer dat ik gerend had, zat ik op de middelbare school en ik kan je vertellen: dat was geen succes. Ik kreeg het niet voor elkaar om tegelijkertijd te ademen en te rennen en dus viel ik steeds flauw. En als je dat maar vaak genoeg doet, hoef je dus niet meer mee te rennen...

Meedoen aan die 'Start to run' was dus een beetje een raar idee, want ik was er echt van overtuigd dat ik deze vorm van multitasken (wat me doorgaans vrij goed afgaat) nooit onder de knie zou krijgen, maar goed...

Ik begon er aan, dacht elke week bij elke minuut hardlopen dat ik dood ging, trainde braaf elke week minstens één keer thuis en één keer op de club en uiteindelijk heb ik de eindrun van 3 kilometer aan één stuk gehaald in de fantastisch slome tijd van 24 minuten en 30 seconden. Ik kwam als laatste binnen, maar ach, iemand moet dat doen...

Die eindrun was in Mei en aangezien het groepje best gezellig was, besloot ik samen met hen door te trainen. Ook als stok achter de deur, want na al die weken kon ik nog steeds niet zeggen dat ik rennen leuk vond.

Ik train nog steeds braaf 1 tot 2 keer per week zelf en ga ook nog steeds (bijna) iedere zaterdag ochtend naar de club, om me daar eerst door een (veel te lange) warming up heen te zwoegen en daarna nog een loopgedeelte.

Een aantal weken geleden, startte een nieuwe 'Start to run' groep. En blijkbaar waren die afgelopen zaterdag klaar en hadden zij hun eindrun.
Even stonden we met ons groepje te twijfelen: rennen we mee, of toch maar niet.
En bij iedereen, zeker ook bij mij, sloeg de twijfel toe: wat als we die 3 kilometer niet meer halen??? Dat zou toch wel een afgang zijn?

Gelukkig werd de keuze voor ons gemaakt: we mochten niet mee doen....
En ik ben blij toe...

Vanochtend besloot ik om eens te kijken of die drie kilometer aan een stuk me zou lukken....
En dankzij twee passerende treinen waar ik voor moest stoppen, heb ik het met veel pijn en moeite gehaald. Maar niet van harte.

En ergens is dat best wel raar. Want ik train best regelmatig. En als de omstandigheden mee zitten (temperatuur, luchtvochtigheid) dan kom ik best een eindje. Op de lopende band, heb ik met die 3 kilometer niet echt moeite. En ook buiten niet altijd. Ik heb het zelfs al één keer gepresteerd om 4,2 kilometer aan een stuk te rennen, dus ik kán het wel.... maar waarom lukt het me dan vaker niet dan wel?

Ik gok dat ik mijn eigen ergste vijand ben.
Vanochtend vertrok ik met het idee dat ik 3 kilometer aan een stuk MOEST volhouden. En het enige waar mijn hoofd dan mee bezig is, is denken aan oh jee, ik kan niet ademen, oh jee, m'n voet doet pijn, oh jee, mijn knie doet nu ook pijn, oh jee, heb ik er nu nog geen kilometer opzitten, oh jee, wat als ik het niet haal, dan sta ik voor lul. En het enige waar ik mee bezig ben, is dat ik het niet zou kunnen. Ik heb geen enkel liedje van mijn playlist gehoord, en dat terwijl het toch bijna allemaal 'lievelings liedjes' zijn, die ik, normaal gesproken, meezing, zodat ik mijn ademhaling onder controle hou.

Het helpt ook niet dat er afgelopen week iemand bij me kwam eten, die me vertelde dat 30 minuten over 5 km écht niet snel was, dat 10 km per uur zelfs heel langzaam was. En dat zal best, maar wat doe ik dan... kruipen???
Wat moet ik met die informatie? Het motiveert me niet, sterker nog, ik word er alleen maar heel boos en verdrietig van. Ik KAN namelijk niet harder dan ik nu doe. Ja, het kan wel, maar dan ben ik na 100 meter klaar. Hoe vaker en harder mensen in mijn oor roepen dat ik harder en sneller moet, deste gedemotiveerder ik word.

Ik vind hardlopen niet echt leuk. Ik heb nog totaal geen last van die 'lopers high' die mensen beschrijven en ik gok dat ik die ook nooit ga krijgen. En dat is ook niet erg. Maar laten we er eerst eens voor zorgen dat ik in mijn slakken tempo de overtuiging krijg dat ik 3 kilometer enigszins gemakkelijk aan kan, dan kunnen we daarna misschien gaan versnellen, maar nu wil ik het vooral graag vol kunnen houden.

Vanochtend had ik een nieuwe stem in mijn hardloop app geïnstalleerd en die zei in het begin:
"you are running like a bear coming off hibernation" (je rent als een beer die uit z'n winterslaap komt).
Het was vast geen compliment, maar het maakte me wel heel erg aan het lachen, en dat maakte dat ik door kon zetten.

Een stukje verder riep hij in mijn oor: "you have the pace of a hippopotamus... don't worry... they are fast" (je hebt het tempo van een nijlpaard, geen zorgen, ze zijn snel) en wederom moest ik hardop lachen....

En tja, feit is: ik vind het niet leuk, ik ben er niet goed in, en ik ben niet snel. Maar ik doe het nog steeds, elke week, minstens twee keer en dat is ook iets waard.
En trouwens Nijlpaarden vind ik toevallig nog erg leuk ook!

foto: eigen brouwsel starring Gijs!

Kleren maken de....

Sinds september vorig jaar zit ik in een afval programma. Ik noem dit steeds gekscherend 'the fat people program', wat wel zo is, maar natuurlijk geen recht doet aan iedereen die daar hard zijn best loopt te doen, om gewicht kwijt te raken.

Ik heb het er best wel naar mijn zin. Er wordt gewerkt met bewegen, diëtiek en de psychologische component en als alles goed gaat, mag je 2 jaar mee doen. Op dit moment heb ik er zeven maanden op zitten en ik verlies nog steeds gewicht. Niet meer zo hard als in het begin, maar het gaat nog steeds met ups en downs naar beneden. Dus dat is positief.. al zou het van mij nog best wat harder mogen, want ik werk er hard genoeg voor.

In mijn vierde maand daar vroeg een van de bewegingstherapeuten me, terwijl ik op de loopband stond te wandelen, wanneer ik voor het laatst had hardgelopen... Ik keek hem aan en moest keihard lachen. Ehm... middelbare school en daar hoefde ik uiteindelijk niet meer mee te doen met de 12 minuten test, omdat ik vergat te ademen en dan flauw viel... dus ja, wat is het... zo'n 25-30 jaar geleden?
Of ik dat zou willen leren? Nee, ik wil niks leren... ik wil dingen kunnen!

Maar dat het zo niet werkt in het leven, weet ik natuurlijk ook al heel lang, maar het zaadje was geplant.

Ooit ga ik weg uit dit programma, al lijkt dat nu nog heel ver weg, en dan wordt er van me verwacht dat ik blijf bewegen, omdat anders een terugval qua gewicht zo weer daar is. Ook al eet ik nog zo verstandig, als er geen beweging is, dan gaat het toch gestaag weer de verkeerde kant op.
Geld voor een sportschool is er niet en zal er ook over anderhalf jaar niet zijn. Die bedragen van Basic Fit en andere goedkope sportscholen klinken wel heel laag, maar als je niet veel inkomen hebt, dan is dat best een behoorlijke hap uit het budget. En als ik moet kiezen tussen mijn bioscoop abonnement of een sportschool abonnement, dan kies ik toch echt voor het eerste.
En hardlopen is natuurlijk iets dat je gratis, overal en altijd kunt doen.

Maar als ik daar pas aan ga beginnen als ik klaar ben met mijn 'fat people program' en ik moet het dán in mijn eentje gaan leren... Tja, ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat het misschien handiger is, als ik het dan al kán.

En dus begon ik met hardlopen op de loopband. En ik was best trots op mijn eerste minuten.
Samen met de bewegingstherapeute ging ik échte hardloopschoenen laten aanmeten, want dik zijn, hardlopen en verkeerd schoeisel, is de basis voor blessures en daar zit ik niet op te wachten. En trots kwam ik op vrijdagmiddag om half een de winkel uit met flitsende schoenen...

Omdat ik nog budget over had en inmiddels door de diverse hardloop apps het bos niet meer zag, schreef ik me diezelfde middag om half zes nog in voor de 'Yakult Start to Run' in een andere plaats (mijn woonplaats zat vol) en de volgende ochtend om 9.30 stond ik voor het eerst van mijn leven vrijwillig op een atletiek baan... Met mijn nieuwe flitsende loopschoenen aan mijn voeten.

Inmiddels ben ik vier weken bezig en het gaat rap.... voor mijn gevoel misschien wel iets té rap.

Zojuist weer braaf m'n (optionele) hardloop training gedaan. Ik kan nog steeds niet zeggen dat ik het leuk of lekker vind, ik denk nog steeds iedere keer dat ik dood ga. En met het vooruitzicht dat ik aanstaande zaterdag 3 x 8 minuten aan een stuk moet kunnen rennen, wordt het niet leuker...

Maar goed...

Al een tijdje heb ik zo'n supersonische, aerodynamische strakke hardloop broek in huis, maar ik durfde hem steeds niet aan. Mijn hoofd kon dat nog niet aan, bang voor wat andere mensen wel niet van me zouden denken. En de angst zit niet zozeer in het feit dat mijn lijf eigenlijk (nog steeds) veel te dik is voor zo'n strakke legging/broek, want tja, dat kan me niet zo heel veel schelen.

Voor mij zit die angst veel meer in het stukje genderdysforie. Met strakke kleding zie je (vooral ik) nóg beter dat mijn lijf 'niet klopt' en dat vind ik echt verschrikkelijk!

Maar goed, m'n gewone korte sportbroek begint echt té groot te worden en zakt af tijdens het rennen (een goed teken), en is ook wel erg warm als de minuten dat ik moet rennen wat langer worden, dus afgelopen maandag heb ik me over m'n dysforie heen gezet en ben ik in m'n supersonische runningbroek gaan rennen. En ik moet zeggen, het rent een stuk lekkerder dan in m'n korte broek... 

Zojuist ging ik bij de onderbuurvrouw een brood ophalen en zij vertelde me dat ze me afgelopen maandag in m'n renbroek had zien lopen en dat ze nu pas écht goed kon zien dat ik flink afgevallen was...

En hoewel dat dus mijn grootste angst was (dat mensen me in zo'n broek zien en iets denken)... was dit toch wel erg fijn en motiverend om te horen!

Thanks buuf! You've made my day!

foto: tee shirts van internet