Lezen met een hoofd vol stemmen.... oftewel: een verhaal over de helende en verbindende kracht van boeken lezen

Een tijdje geleden viel er een envelop van de gemeente in de bus. Vol goede moed maakten we deze open en er zat een brief in met de mededeling dat we, aangezien we qua inkomen bij de minima horen, gebruik mochten maken van een gratis bibliotheek abonnement. 

Nu ben ik zelf een fan van audio boeken, omdat ik dan een aantal dingen kan combineren. Zo ben ik dol op borduren terwijl ik lees, puzzelen terwijl ik lees, en zelfs het huishouden wordt draaglijker terwijl ik lees. Heel soms lukt het me ook om (heel langzaam, want weinig concentratie) een e-book te lezen, maar een 'echt' ouderwets papieren boek, dat lukt me maar heel zelden. 

Maar goed, iets met een gegeven paard en een bek en daar niet in mogen kijken of zo. En dus ging ik op weg naar de bibliotheek om zo'n abonnement af te sluiten. 

Ik kwam tot de conclusie dat ik echt al een eeuwigheid niet meer in de bibliotheek geweest was, een plek waar ik vroeger heel graag kwam. Ik denk dat het zeker al 20 jaar geleden is, dat ik er (anders dan voor koffie of de wc) binnen ben gestapt. In die tijd is er dus veel veranderd. Er zijn vooral een hoop minder (papieren) boeken (voor mijn gevoel).

Ik kreeg een pasje, ik kreeg uitleg en ik ging op pad om wat boeken uit te zoeken. Al snel kwam ik er achter dat er dan misschien wel minder boeken waren, maar dat het er nog steeds meer dan genoeg waren om compleet overprikkeld te raken. Maar uiteindelijk kwam ik thuis met 4 papieren boeken (gekozen door Jongste Puber) en ik had ook nog 2 e-books geleend (uitgekozen door Oudste Puber).

De beide heren in mijn hoofd houden niet van lezen, tenminste dat dacht ik....
Eenmaal thuis, wist ik niet goed wat me overkwam: er brak een soort strijd los wie van hen er als eerste mocht gaan lezen. Zoals meestal 'won' Jongste Puber deze strijd, gewoon omdat hij vaak 'het sterkst is' en beter is in mij overnemen en alle anderen in mijn hoofd naar de achtergrond dringen. En dus begon hij (met mij op de achtergrond, maar wel een soort van aanwezig) aan zijn eerste zelf uitgekozen boek. Hij las maar liefst 197 pagina's achter elkaar en toen moest hij stoppen omdat er niet genoeg licht meer was en we toch ook nog iets moesten eten die dag. 
De dag erna, las hij het boek uit. Hij was helemaal enthousiast! Het liefst wilde hij meteen door met zijn volgende boek, maar het lukte om daar een 'stokje voor te steken', zodat Oudste Puber ook weer eens de kans kreeg om iets te doen. In dit geval dus zijn boek lezen. 

Oudste Puber had een wat moeilijker boek, dus dat ging minder snel dan dat van Jongste Puber en dus ontstond er al gauw weer een soort van strijd: schiet nou op, ik ben, heb je het nou nog niet uit? enz.
Oudste Puber wordt daar (heel terecht) opstandig van en gaat dan extra langzaam doen, maar uiteindelijk 'wint' Jongste Puber het dan toch, want dan neemt hij de boel gewoon weer over en doet waar hij zin in heeft: zijn boek gaan lezen. En zo waren Jongste en Oudste Puber beiden in een ander boek bezig.

Maar of dat nog niet genoeg was, was ik zelf ook nog in een audio boek bezig en voor de momenten dat ik niet kan luisteren heb ik ook nog een (ander) e-book waar ik mee bezig ben én er ligt ook nog (weer een ander) papieren boek naast mijn bed, waar ik ook af en toe in lees. 
Kortom: mijn brein moest vijf verschillende verhalen uit elkaar zien te houden, naast alles wat er normaal gesproken in het dagelijks leven al op mijn brein afkomt. Het gevolg: ik was hartstikke overprikkeld en knal kapot! Dit was géén goed idee!

En dus bedachten de volwassen stemmen en ik tijdens het (stemmen) spreekuur een nieuw, aangepaste strategie voor het lezen. Bij het volgende bezoek aan de bibliotheek, mochten allebei de heren één boek kiezen, ik mocht er zoveel ik wou (niet eerlijk!!! jammer dan) en er zou één boek tegelijk gelezen worden. Dus als ik in een boek bezig was, dan moesten zij maar wachten, was Oudste Puber bezig, dan kreeg hij alle tijd en hetzelfde voor Jongste Puber. Zou Jongste Puber zich daar niet aan houden, dan zou daar de bekende Jongste Puber sanctie op volgen: zakgeld inleveren of minder/geen gametijd. De volgorde wie mocht beginnen met lezen zou bepaald worden door een dobbelsteen. Ik was benieuwd, maar ja, je moet toch iets proberen!

Vol goede moed vertrok ik dan ook naar de bieb om de boeken (gelezen en wel) in te leveren en waagde me aan de klus om nieuwe boeken te zoeken. Na een uurtje op de ipad boektitels verzamelen, verscheen er een heus lijstje met boeken die we/ze zouden willen lezen. Ik nam er twee voor mezelf mee (en een kookboek, maar dat telt niet) En de beide heren kozen ieder voor een boek dat ze eigenlijk allebei wel graag wilden lezen. Ik was benieuwd....

Eenmaal thuis begon het gekibbel opnieuw: wie leest welk boek. En op het moment dat ik de dobbelsteen tevoorschijn wilde halen, besloten ze dat ze samen zouden gaan lezen. Ze begonnen vol goede moed met het boek 'Harde Handen', van Carry Slee. En dat boek is blijkbaar een schot in de roos, want ze lezen echt samen en zijn momenteel heel lief voor elkaar. Vraag me niet precies hoe het werkt, want ik kan het niet uitleggen, net zo goed als ik ook niet kan uitleggen hoe ik ademhaal, maar blijkbaar kan het en functioneert het prima. 

Ze hebben gisteren de hele namiddag samen zitten lezen en ik heb ze echt uit het boek moeten rukken om eten te kunnen maken en dat ook (zonder boek) op te kunnen eten, om na het eten meteen weer terug te duiken in hun boek. 

Dit boek gaat over een meisje dat thuis mishandeld wordt. Dat het boek hen dus aanspreekt snap ik dan ook wel, ze vinden er veel herkenning in. Zij zijn immers 'ontstaan' in dezelfde omstandigheden en hebben veel van de dingen die mij werden aangedaan (voor mij) opgevangen. 
Het boek raakt hen en ze lezen niet alleen samen, ze troosten elkaar en voeren ook gesprekken erover. Over hoe het met het meisje gaat, maar ook herinneringen over hoe het vroeger bij mij thuis was en hoe het voor mij en voor hen was. 

Blijkbaar hebben ze niet de noodzaak om deze gesprekken van mij af te schermen, dus ik ben zelf ook aanwezig als ze met elkaar praten en ik hoor dus waar het over gaat en dat vind ik best moeilijk, maar ook best leerzaam. 

Hoewel zij vroeger allebei aanwezig waren, hebben ze toch allebei andere situaties voor mij opgevangen en hebben ze soms verschillende herinneringen over dezelfde situaties. Soms herinnert de een zich iets wel en de ander helemaal niet. En ik hoor ook een hele hoop dingen die ik, als Mick, me helemaal niet kan herinneren, terwijl ik 99,9% zeker ben dat ze echt wel (zo) gebeurd zijn. 

De conclusie is denk ik, dat er nog veel meer gebeurd is vroeger dan (M)i(c)k me kan herinneren en dat het misschien maar goed ook is dat ik me dat niet allemaal kan herinneren. 

Ze hebben dit boek bijna uit en heel eerlijk, ik hoop dat alle andere boeken ook op deze manier gelezen gaan worden. De inhoud (en bijbehorende herinneringen) geven dan misschien wel een hoop onrust in mijn hoofd, maar ze zo samen serieus bezig 'zien' en dat ze zo lief voor elkaar zijn, daar kan ik wel aan wennen. 

gemaakt met ChatGPT

Rozengeur (maar geen maneschijn)…. Oftewel: laten we de wereld een beetje mooier maken....

Met enige regelmaat loop ik een rondje door de buurt. En ook eergisteren was dat weer het geval. 
Als ik mijn straat uitloop en oversteek, kom ik al gauw terecht in een rustige wijk met 'nette 'huizen en grote tuinen. En als ik nog verder doorloop, dan loop ik de velden en akkers in. Kortom, genoeg moois te zien en genoeg afwisseling. 

Het was een mooie dag; strakke blauwe lucht, met her en der een verdwaald wolkje, krachtige zon, kortom, een lekker warme zomerdag. 

Vlak voordat ik het veld in wilde gaan, kwam ik langs een prachtige rozenstruik waar een kaartje in hing. Nieuwsgierig als ik ben, pakte ik het kaartje vast en las wat er op stond. In keurig cursief  'oudere mensen' handschrift stond er: " L.S. Deze rozenstruik wordt 'opgebonden' op 27 mei a.s. . Sorrie voor ongemak" En dan de naam van de afzender. 

Ik vond het hilarisch (en schattig). De rozen hingen inderdaad een beetje over de stoep heen, maar ze waren zó mooi, daar kon toch niemand letterlijk en figuurlijk over vallen, leek mij. Ik woon in de buurt en ik kan me veel meer ongemakkelijkere en lelijkere 'ongemakken' bedenken. 
Maar het briefje bleef een grote lach op mijn gezicht toveren, totdat ik thuis was. 

Toen ik 's avonds in mijn bed lag, bedacht ik dat ik er een kaartje bij wilde hangen en dus ging ik braaf naar mijn afspraak en daarna, koos ik een kaartje uit mijn verzameling en schreef er op: "Nooit geweten dat "overlast" zo mooi kon zijn! Bedankt!". En ik ondertekende met een smiley. 

Ik liep, in deze tropische temperaturen, met een grote glimlach m'n zelfde rondje en met een nóg grotere glimlach, maakte ik het kaartje aan de struik vast. En wederom liep ik glimlachend naar huis. Ik vond het zelf een leuk en geslaagd grapje en ik hoopte dat de eigenaar er ook wel om kon lachen.

Vandaag fietste ik met mijn Sportbuddy door die straat en ik vertelde hem over het briefje, mijn reactie en ik wilde het hem laten zien. 

Toen we erlangs fietsten, was ik blij te zien, dat zowel het originele kaartje, als dat van mij er nog hing. Maar toen we net de bocht om wilden gaan, zag ik dat er nóg iets opgeschreven was en het leek wel alsof er een afdruk van een rozenblaadje op zat. En dus sprong ik atletisch (nog zo'n hilarisch grapje van mezelf ;-) ) van mijn fiets en liep naar het kaartje toe. 

Wat ik voor rozenblaadje had aangezien, was een lippenstift afdruk ! En daaronder stond in het originele cursieve 'oudere mensen' handschrift: "Wat lief, en bedankt weer voor begrip."

Mijn dag was weer goed! En voor de derde dag op rij, ging ik met een grote glimlach terug naar huis. 

Laten we met z'n allen de wereld een beetje mooier maken, het is namelijk zó makkelijk!

foto: eigen creaties

'Het is maar een auto'..... oftewel: niks is wat het lijkt....

Er zijn zo van die dingen in het leven, waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Verandering is er daar één van. Het is echt niet zo dat ik het liefst zou willen dat er nooit wat verandert, maar eerlijk is eerlijk, sommige dingen zouden het liefst gewoon voor altijd moeten zijn en blijven. 

Maar helaas, pindakaas, dit is het echte leven en dus ontkom ik er niet aan en word ik af en toe flink geconfronteerd met dat wat ik zo moeilijk vind.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik het al ingewikkeld vind om elke dag te bedenken wat ik wil eten. En als ik in de supermarkt sta en de huidige prijzen van bepaalde (eigenlijk bijna alle) producten zie, dan laat ik heel veel dingen liggen, omdat ik het gewoonweg te duur vind.

Misschien kun je je dan voorstellen dat, nog los van al het uitzoekwerk en geregel, het aanschaffen van een nieuwe(re) auto en het daarbij behorende kostenplaatje nou niet bepaald iets is waar mijn hoofd goed op gaat....

En ja ik besef dat dit een enorm luxe probleem is en dat het hebben van een auto überhaupt al een voorrecht is en dat ik me enorm gelukkig mag prijzen dat ik dat kan en mag ervaren. Maar los daarvan vind ik een auto uitzoeken een enorme opgave. Een beetje een obstakel van Himalaya formaat.

Toch heb ik me er de afgelopen weken, met een klein duwtje in de rug en wat hulp van anderen, aan gewaagd. En als ik er aan begin, dan ben ik ook niet te stoppen. Zo begon ik op dinsdagnacht (want hé ik kon toch niet slapen) mijn zoektocht op internet, maakte ik op donderdagmiddag een proefrit en was de koop op donderdagavond een feit. Ik kan het dus wel....

En hoe blij ik er ook mee ben en hoe mooi ik mijn nieuwe autootje ook vind, ik voelde me de afgelopen week enorm kut! Waarom dan?

Nou, dat ga ik vertellen.... (maar dat had je vast al verwacht...)

In 2010 had ik eindelijk genoeg geld gespaard om voor het eerst in mijn leven (en waarschijnlijk ook voor het laatst) een gloednieuwe auto aan te schaffen. Mijn oog en hart waren gevallen op een knalgeel klein racemonstertje. En met wat hulp van een lieve vriend die heel goed kon onderhandelen werd ik al snel de eigenaar van mijn eigen kleine gele racemonstertje.

Het aanschaffen van een nieuwe auto, voelt voor mij als verraad aan mijn gele racemonster. Ik voelde me serieus schuldig! Hij heeft me overal gebracht waar ik heen wilde (en durfde), hij heeft me nog nooit écht in de steek gelaten (behalve dan toen ik de deuren niet meer open kreeg omdat ze vastgevroren waren), hij heeft nog nooit grote mankementen vertoond. Alleen wat kleine oppervlakkige dingetjes. Kortom, mijn monstertje zorgde goed voor mij, terwijl ik echt niet altijd goed voor mijn monstertje was. En nu, nu besloot ik om mijn monstertje zomaar weg te doen! Hoe ondankbaar ben je dan? Kortom, ik was echt heel erg aan hem gehecht en voelde me oprecht verdrietig en schuldig bij de gedachte dat ik hem in ging ruilen. En de mensen om me heen moesten daar een beetje om lachen, het is tenslotte 'maar een auto'. (au!!!!)

En ja, ik snap zelf ook wel dat dat best een beetje overdreven en raar is, maar ja, ik ben nou eenmaal iemand met een favoriete mok, een favoriete borduurnaald en ook een favoriete pen. En als een van die favoriete objecten kwijt is, of stuk gaat, dan ben ik oprecht in tranen! Waarom geen idee? Dit is vast niet wat de DSM onder hechtingsproblematiek verstaat, maar ik vind mijn gehechtheid aan voorwerpen soms best problematisch!

Toch kan ik het niet helpen om te denken dat er meer onder mijn schuldgevoel naar mijn monstertje toe zit. En zoals het een goede Mick betaamt, heb ik daar natuurlijk heel veel over nagedacht tijdens de nachten dat ik toch niet kon slapen van de spanning.

Vanaf het moment dat ik kon autorijden wilde ik heel graag een klein en kleurrijk autootje. Mijn eerste autoliefde was de (eerste) Renault Twingo, gewoon omdat hij 'van die schattige oogjes had' (tja, dit zei ik inderdaad hardop, ik bedoel maar...een echte vent!). Omdat ik toen nog niet zo goed wist welke kleur ik precies wilde hebben en ook gewoon niet kon kiezen, droomde ik over een versie die van smurfenblauw overging in felgroen om dan aan de voorkant uit te komen bij kanariegeel. Zie je het voor je? Nou ja, ik dus wel. Maar dat die versie er nooit gekomen is, is een feit.

Mijn vader lachte me altijd uit om zowel mijn auto, als mijn kleur keuze. Hij drukte me op het hart om toch vooral geen 'rare' kleur te kopen, want als je hem zou willen verkopen, dan raakte je hem aan de straatstenen niet kwijt'. Nu was dat uiteraard ook niet mijn bedoeling, ik zou met mijn auto hetzelfde doen als wat ik met al mijn spullen doe: opmaken tot het helemaal stuk is en echt niks meer kan.

Die woorden van mijn vader hadden al die jaren mijn aankopen bepaald: aanschaffen wat zijn goedkeuring weg kon dragen: het lieve, brave kind zijn, ergens in de hoop dat papa mij dan wél lief zou vinden.  Maar echt geholpen heeft dat niet.

In 2010 kon mijn vader me niks meer maken, ik betaalde die nieuwe auto van MIJN geld, hij kwam op MIJN naam en doordat ik hem zelf financierde, hoefde ik ook geen verantwoording af te leggen. En dus koos ik voor de kleur die mijn vader misschien nog wel het meeste haatte (en wat mijn lievelingskleur is): kanarie geel!

Die auto, mijn lieve gele racemonstertje was veel meer dan 'gewoon een auto', het was mijn eerste (min of meer) openlijke daad van verzet ten opzichte van mijn vader. De eerste keer dat ik écht voor mezelf koos, zonder rekening met hem te houden, zonder me schuldig te voelen en op zijn goedkeuring te zitten wachten. Die keuze, dit specifieke autootje, was voor mij de eerste stap naar vrijheid, in heel veel opzichten. 

Vandaag reed ik als een volleerd sentimenteel zacht gekookt ei met een steen in mijn maag naar de dealer. De laatste rit in mijn gele racemonster. Ik heb hem onderweg braaf hardop bedankt voor alle veilige kilometers en dat ik hoopte dat hij iemand zou treffen die meer met hem zou rijden en beter voor hem zou zorgen dan ik, want dat verdient hij..... En als het bedrijf niet aan een drukke weg had gelegen, had ik hem vast ook nog een kusje op zijn vuile gele snoet gegeven, Maar hé ik ben een volwassen vent tegenwoordig, dus dat heb ik dan maar niet gedaan.

En met een laatste blik over mijn schouder, liet ik hem achter. Ik stapte in mijn nieuwe racemonster, waar ik vast ook heel veel van ga houden.... 

Maar vandaag nog even niet...

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Al doende leert men.... oftewel een Grinchy Kerstverhaal...

Het is alweer bijna een maand geleden, maar ik wil het toch nog even graag over Kerst hebben.

Ik ben geen liefhebber van Kerst. Ik noem mezelf dan ook wel vaker gekscherend  de Grinch. Ik zet geen kerstboom op, heb geen kerstdorpje hier in huis en de kerstlichtjes.... Tja, die heb ik hier het hele jaar door als standaard verlichting, dus ik gok dat dat ook niet echt telt.

Ik vond Kerst altijd erg ingewikkeld. Ik heb niet echt een gezellig warm nest waar ik terug naartoe kan om lekker samen te zijn. Mijn vrienden hebben hun eigen (al dan niet) gezellige nest waarmee zij (soms verplicht) de dagen door moeten brengen. Ze hebben het er maar druk mee. Als ik sommige van hen hoor vertellen, dan klinkt Kerst met zo'n nest (en als je pech hebt ook nog eens meerdere van die gezellige nesten, want ouders gescheiden enzo) als een enorm stressvolle tijd, die helemaal tjokvol verplichtingen zit, waar ik verre van jaloers op ben. 
Soms word ik wel eens uitgenodigd om bij iemand Kerst te komen vieren, maar daar ga ik zelden op in. Ik voel me het vijfde wiel aan de wagen en dat vind ik misschien nog wel erger dan deze dagen in mijn eentje doorbrengen.

Heel wat jaren was het zo, dat ik zo rond de feestdagen 'onderuit' ging. Toen er nog niet zoveel bezuinigd was, bracht ik m'n kerstdagen dan ook vaak door op een afdeling van de plaatselijke GGZ instelling. Maar ook dát was nou niet echt een omgeving waar ik wilde zijn. Dus ik besloot destijds mijn 'kijk' op Kerst te veranderen. Ik besloot dat ik Kerst voortaan zou zien als 'twee zondagen achter elkaar waarop de winkels niet open waren'. U ziet, opa spreekt, want de tijd dat de winkels op zondag nog gesloten waren, is reeds lang geleden.....

Maar door het zo te gaan zien, kwam er wel enige verandering. Ik vond het nog steeds niet leuk en vanaf het moment dat Robert ten Brink op tv ging roepen dat niemand met kerst alleen mag zijn, wilde ik nog altijd mijn tv het raam uit gooien en werd ik nog steeds emotioneel incontinent, maar ik ging niet meer onderuit. Ik bouwde mijn eigen ritueel op: een dikke tv gids kopen, zo eentje voor twee weken, daarin alle tv programma's en films aanstrepen die ik wilde zien. Vervolgens daar een lijstje en dan een 'rooster' van maken (je bent autist of je bent het niet), zelf kippenragout maken en hier allemaal heel erg van genieten. Om vervolgens amper een film van dat lijstje te kijken, maar mijn dagen in de bioscoop door te brengen, van film naar film hoppend, soms wel vier per dag. 

Hoe dan ook, Kerst bleef ingewikkeld voor me en ik zou het het liefst overslaan, maar het werd wel draaglijker.

Afgelopen jaar ging ik ergens in oktober (denk ik) met mijn vriendengroepje op 'weekendje weg'. Het was tenslotte een jubileumjaar en dus trokken we met Vrienden, Aanhang en Voortbrengsels een weekend door in een heel groot huisje. Overigens ook niet zo mijn ding, want: veel mensen, veel lawaai, veel prikkels, maar ik deed het toch. 

Dat weekend werd er geopperd om naar een Kerstshow in een nabijgelegen tuincentrum te gaan. En hoewel ik daar doorgaans ook niks aan vond, maar ook niet alleen in het huisje achter wilde blijven, ging ik mee. En weet je wat? Ik heb me kostelijk vermaakt! Je kon het zo kitscherig niet bedenken, of ze hadden het!
Ik keek m'n ogen uit: Al die lampjes, geluidjes, bewegende dingetjes. Super grappig (maar energie slurpend (en vast niet alleen die van mij, hallo stroomrekening!) dat dan weer wel.

Eenmaal terug van dat weekend had ik de smaak te pakken. Ik bezocht de lokale tuincentra met hun kerstshows en had er best lol in. Nog steeds was ik niet van plan om een kerstboom of kerstdorp mijn huis in te laten, maar zo'n show was wel ok.

En daar was Robert ten Brink dan weer....zucht...
En dus kwam de man met de hamer. 
Ik ging niet onderuit, maar ik merkte het wel meteen aan mijn stemming: die werd weer een stuk minder. 

Twee weken vóór Kerst kreeg ik griep. Hoge koorts, niet lekker, veel slapen. Griep ging over in verkoudheid, die ging over in een luchtweginfectie en vervolgens in een longontsteking (en ik ben nog steeds niet helemaal beter).
Klinkt als heel wat, maar ik had er allemaal niet zo heel veel last van, ik had alleen totaal geen energie. En dus vergat ik m'n tv gids te kopen en boodschappen te doen en ook in het maken van kippenragout had ik geen zin (lang leve de kant en klaar versie die ik al in huis had).

Ik moet eerlijk zeggen: het was eigenlijk mijn beste Kerst ooit! Ik heb geslapen, beetje gegeten, vanuit mijn bed gegamed en tv gekeken. Ik ben de deur niet uit geweest! Ik heb naar kerstmuziek geluisterd (en zelfs meegezongen) en daar enorm van genoten. Weliswaar deed ik dit alles in mijn Grinch t-shirt, Grinch sweater, joggingbroek en Grinch sokken, maar ik genoot er enorm van!

Nog steeds wil ik geen Kerstboom, geen Kerstdorpje en wil ik nog steeds dat Robert ten Brink zijn bek houdt rond Kerst, maar als de kerstmarkten open gaan komend jaar: mij vooral wél bellen (spreekwoordelijk dan, want ik neem toch niet op). Ik teken voor een Kerst als deze, minus de griep dan...

Deze Kerst was ik al iets minder Grinch dan andere jaren.
Ik was een Mini Grinch....

Maar wel een met een Kerstmuts op....

afbeelding gemaakt met chat gpt

Time flies…. Oftewel, happy T-day to me!

Vandaag zit ik exact 3 jaar aan de testosteron, dus eigenlijk vier ik een soort van feestje vandaag. Waar ik drie jaar geleden nog een beetje verdrietig was, dat ik niet meteen de injecteerbare testosteron versie kreeg en het moest doen met de mysterieuze ‘gel pompjesvariant’, weet ik nu dat, ook al snap ik niet goed hoe het kan, er blijkbaar ook genoeg werkzame stof zit in ongelijkmatige pomp bewegingen. 

Hoe het werkt, geen idee, maar het werkt prima want er is een hoop veranderd sinds dat eerste pompje. Ik schreef er hier, bij mijn eerste T-day feestje al wat over, maar omdat we nu weer twee jaar verder zijn, ga ik het nog een keer doen.

De eerste verandering die ik merkte, was de rust in mijn hoofd. Gelukkig zijn mijn stemmen er nog steeds, dus helemaal rustig is het niet (en zal het hopelijk ook nooit worden). Maar ik bedoel dat de onrust enorm gekalmeerd is. Ik hoef niet over alles meer te piekeren en te overdenken. Dat doe ik nog steeds wel hoor, het is immers geen wondermiddel en Mick blijft natuurlijk gewoon Mick: overdenken en piekeren is ook een beetje de aard van het beestje, maar het is echt zóveel beter geworden. 

Mijn ex-woonbegeleider noemde het ‘beter kunnen relativeren’, maar ik weet niet zeker of dat het is. Want vaak IS er simpelweg niets om te relativeren. Waar ik eerst 1000 scenario’s kon bedenken en bekritiseren, is er nu simpelweg ‘het script’. Ik hoef vaak niet zelf van alles te verzinnen, het is gewoon zoals het is. En geloof me: dat is lekker!?!

Doordat ik minder hoef te (over)denken, kan ik dingen makkelijker los laten en is er ruimte om te kiezen waar ik mijn energie in wil steken: wil ik deze discussie aangaan, of zal ik het lekker laten gaan? En steeds vaker laat ik dingen gaan. En dat geeft veel rust en ruimte en dat komt mijn geestelijke gezondheid ten goede!

Het andere wat meteen merkbaar was, was de haargroei. Ik wist niet dat overal, maar dan ook echt overal haar kon groeien. En dat doet het dan ook heel enthousiast. De enige plek waar dat haar dan weer niet zo hard groeit, is op/uit mijn hoofd. Mijn baard wordt maar niet echt vol, mijn snor ook niet. Ik ben er ook nog niet over uit of ik dat zou willen, maar om dat te kunnen beslissen, moet ik het denk ik eerst eens gezien hebben. Tot die tijd, loop ik dus rond met een ‘net niet baard’, maar een mens moet ergens beginnen toch? 

En ja, na drie jaar testosteron geloof ik dat die ‘receding hairline’ toch ook wel echt een dingetje is. Of ik daar blij mee ben, dat weet ik niet, maar ook hiervoor geldt: het is wat het is, ik kan het niet veranderen, dus maak ik me er maar gewoon niet druk om.

Libido werd ook een dingetje. Voor iemand die zichzelf als a-seksueel zag en de psychologen van het VU zo ongeveer uitlachte toen ze me erop wezen dat dat wel eens zou kunnen veranderen en het goed zou zijn als ik daar een uitlaatklep voor zou hebben, begrijp ik nu maar wat goed, wat ze destijds probeerden te zeggen. Het feit dat ik ook nog eens anderhalve puber in mijn hoofd heb die óók op seksuele ontdekkingstocht zijn (gegaan) , tja, daar zou ik een heel boekwerk over kunnen schrijven. Maar als ik één ding ook wel geleerd heb in die afgelopen drie jaar, dan is het wel dat seksualiteit (in welke vorm dan  ook) volgens iedereen dan wel geen taboe zou moeten zijn, maar dat het dat stiekem tóch wel gewoon is. Daarover praten (en ook schrijven) vind ik dan ook lastig. Niet omdat ik het niet wil, maar meer omdat ik denk dat de ander het niet wil. 

Maar goed…. Laat ik het zo zeggen: Het Duracell konijn in mij begint zijn plek te vinden, maar de batterijen zijn nog lang niet op….

Mijn stem… ja, die is een stuk lager geworden. Een stuk ‘vaster’ ook, dus ik begin langzaam weer te snappen hoe ik een liedje mee kan zingen op de radio, maar nog steeds krijg ik van te hard of teveel praten (en dus ook zingen) snel keelpijn. 

Het fijne aan deze lage stem en de ‘net niet baard’ is, dat mensen nu echt wel gestopt zijn met mevrouw zeggen en dat vind ik echt heel fijn. Hoewel ik me ook niet echt een man voel (ik voel me gewoon Mick) is het een verademing om niet meer voor vrouw uitgemaakt te worden, want dat was ik ZEKER niet. Het misgenderen is veel minder geworden, maar als het dan toch nog eens gebeurt (het meest  bij vrienden en bekenden) dan raakt dat misschien nóg wel dieper dan voorheen. Juist vooral omdat het het vaakst bij vrienden en bekenden gebeurt. Ik doe mijn best om daar niet te veel van te laten merken, maar die kleine ‘slip ups’ kunnen me echt onderuithalen en weer even terugbrengen waar ik vandaan kwam. (Het trekt alleen sneller bij)

Kortom, ik ben heel blij met al deze veranderingen en er zijn er nog veel meer. Ook daar kan ik een boek over schrijven. Vooral ook hoe al deze veranderingen niet alleen door mij ondergaan werden, maar ook door mijn hoofdbewoners. En het is best fascinerend om te zien en merken, hoe zij hier allemaal op hun eigen manier mee omgaan en op reageren.

Toch is niet alles koek en ei. Mijn bloedwaarden waren de afgelopen drie jaar een puinhoop, en dat zijn ze nog steeds. Ik ben natuurlijk ook gewoon te dik en dat heeft daar ook veel invloed op, maar afvallen lukt me nauwelijks (en geloof me: ik doe mijn best en werk hard). In je bloed zit het stofje ‘hematocriet’, dit bepaalt (oa) de dikte van je bloed. Toen ik begon met de testosteron zat ik al best hoog, maar door het gebruik van de testosteron, steeg dat ook nog eens. Dat kan gevaarlijk zijn/worden, en een manier om dat een beetje in de hand te houden is ‘aderlaten’. Klinkt middeleeuws, maar om het wat moderner aan te pakken ben ik bloeddonor geworden. Zo wordt er met regelmaat een halve liter bloed afgetapt en kan ik die waarde enigszins in toom houden. Maar….

Als je dat dus te vaak doet (en omdat ik van lettertje in mijn paspoort wisselde, mocht ik ineens wat vaker komen), dan krijgt je lijf niet genoeg tijd om die voorraad weer aan te vullen. Lang verhaal iets minder lang: ik kreeg een ijzertekort, maar zonder bloedarmoede. Dat ijzertekort moest behandeld worden met ijzertabletten waardoor het ijzergehalte in mijn bloed omhoog ging. Maar ja, de andere twee waarden die de dikte van je bloed bepalen (hemaglobine en dus de hematocriet) gingen ook omhoog, en dat mocht dus niet! Kortom: een lastig dilemma! Want zowel het ijzertekort als het te dikke bloed, kunnen voor problemen zorgen. 

Ik heb behoorlijk wat behandelingen en onderzoeken ondergaan om te kijken wat er voor zorgt dat mijn ijzergehalte zo laag is (en blijft) maar daar kwam niet zoveel uit. Voorlopig is het nog een beetje een mysterie hoe het kan, maar ook hoe het aangepakt kan worden. Want, story of my life, ik heb weer eens een combinatie die niet vaak voorkomt en waarvan de artsen ook even niet weten wat ze ermee moeten. 

In mijn laatste afspraak met de endocrinoloog (de hormonen dokter) viel dan ook het zinnetje waar ik zó vreselijk bang voor ben : ‘als we het niet onder controle krijgen, dan is stoppen met de testosteron een reeële optie’. En dat betekent dat een aantal dingen terug zullen veranderen, en dat gaat mijn geestelijke gezondheid niet bevorderen.

Maar als ik één ding van deze drie jaar geleerd heb en héél zeker weet, dan is het dat ‘terug naar waar ik vandaan kom’ geen optie meer is. Dat kan en wil ik niet meer.

Fingers crossed dan maar, dat we het onder controle gaan krijgen….want aan het alternatief wil ik niet denken.

bron: gevonden op internet

Een jaar verder….. oftewel een verhaal over gelukkig zijn.

Een jaar geleden alweer dat ik voor het eerst kon/ging doen, waar ik al vanaf m’n puberteit van droomde: zonder borsten, zonder shirt rondlopen en in het zwembad duiken! 

Jaren lang droomde ik ervan dat ik zonder shirt op het strand liep, de zee in dook en het water op m’n blote, platte borst kon voelen, om dan weer wakker te worden en in huilen uit te barsten omdat het allemaal maar een droom bleek en de werkelijkheid de ware nachtmerrie was. 

Daar stond ik dan een jaar geleden, blij en trots te zijn, maar ook nog steeds erg zelfbewust en bang dat iedereen doorhad wat ‘mijn geheim’ was en een beetje bang, dat ik mezelf op die manier in gevaar zou brengen…. 

We zijn nu weer een jaar (en nog een correctie operatie) verder. 

Ik ga steeds vaker zwemmen, niet meer zo zelfbewust en bang als een jaar geleden. 

Niet meer na drie kwartier relaxed baantjes zwemmen ineens schrikken en compleet in paniek raken door de gedachte ‘shit, ik ben mn bovenstukje vergeten’, bedenken dat dat niet meer hoeft en met een grote glimlach verder zwemmen, giechelend om die rare gedachte. 

Ik loop ineens rechtop. 

Dit is hoe het hoorde te zijn, en meestal ben ik me er niet eens meer van bewust dat het ooit anders was, of dat anderen dat zouden kunnen zien. Pas als iemand wat langer kijkt, of er iets van zegt (maar dat is me maar één keer gebeurd en dat was in positieve zin, dat het mooi geworden was) moet ik eerst even nadenken en kijken wat ze ook alweer bedoelen en dan dringt het tot me door…. Oh ja… het was ooit anders…. 

Een jaar…. 

De tijd is echt omgevlogen! 

Het gevoel van vrijheid blijft.

Foto: eigen fabrikaat.

Bye bye boobies! Oftewel…. Eindelijk mijn topsurgery!

Vanaf het moment dat er een operatie datum bekend was, voelde het alsof mijn leven eindelijk niet meer 'on hold' stond. Tot die tijd was het steeds heel lastig om afspraken op langere termijn in te plannen, omdat er steeds gezegd werd dat de operatie datum 'ieder moment' kon komen. Nu was er een datum bekend dus konden de laatste praktische zaken geregeld worden. Je kunt namelijk nog zoveel uitzoeken, voorbereiden en regelen, je kunt het pas echt allemaal doen op het moment dat je weet wanneer het gaat plaatsvinden. 

Eén van de minder leuke dingen aan deze datum was, dat degene die in dit hele proces bijna bij elke afspraak aanwezig was geweest, uitgerekend op die dag aan haar eigen avontuur ging beginnen (lees: emigreren) en daarmee kwam er voor mij even een logistiek probleempje om de hoek kijken. Al die twee en een half jaar dachten we dat we het 'hoe kom ik na de operatie weer aan de andere kant van het land in mijn huis terecht als ik niet kan/mag rijden en niet met het ov mag' geregeld hadden, maar ja, door al dat verschuif in datum, werd dat dus weer even een onzekere factor. 

Maar Woonbegeleider is altijd een zonnetje in huis en leeft onder het motto: er zijn geen problemen, slechts nog niet gevonden oplossingen (niet zijn woorden overigens), dus moesten we op zoek naar een andere oplossing en die werd ook gevonden! Wandelmaatje zou met me mee gaan, er op de dag van de operatie bij zijn en me de volgende dag als ik weer met ontslag mocht van Amsterdam naar huis brengen (waarvoor ik haar heel dankbaar ben). 

En met het logistieke dilemma, was eigenlijk alles wel geregeld. Ik liep nog een aantal T-Rex rondjes door het huis, om te kijken welke spullen er laag/binnen korte armpjes bereik moesten komen te liggen, omdat ik na de operatie niet zou kunnen reiken. Zware boodschappen moesten alvast in huis zijn, omdat je niet mag tillen, maar eigenlijk was dat het wel qua voorbereiding.

Steeds zeiden mensen tegen me: 'spannend hè?' En steeds had ik eigenlijk hetzelfde antwoord: Nou, niet echt, ik heb er vooral heel veel zin in!
Voor veel mensen klonk dit vreemd, hoe kan je nu zin hebben in zo'n grote operatie? Maar ik denk serieus dat mijn (welgemeende) antwoord duidelijk maakte dat ik er écht aan toe was en dat ik er helemaal klaar voor was. 

Mijn operatie werd verzet van de middag naar de ochtend en dat vond ik nóg fijner, want ik kon me voorstellen dat ik op de dag zelf wel degelijk nerveus zou zijn, en dan hoefde ik niet zo lang te stressen. Maar omdat dit betekende dat ik heel vroeg in het ziekenhuis moest zijn, besloten we gebruik te maken van het Gastenverblijf naast het ziekenhuis. 

Die nacht heb ik niet echt geslapen. Niet omdat ik zenuwachtig was, of omdat ik lag te piekeren, ik kon gewoon de slaap niet vatten. Misschien was ik wel zenuwachtig, maar ik kon het niet voelen. 

Ook de ochtend van de operatie was ik (ook volgens Wandelmaatje) nog steeds verdacht rustig en had ik er zin in. We meldden ons in het ziekenhuis en werden vlak daarna opgehaald door een verpleger met humor. Dat hielp enorm, als ik al zenuwen gevoeld had, waren die door het vele lachen wel verdwenen. Hij vertelde me, na alle verplichte onderzoekjes, dat ik rond 10u opgehaald zou worden, dus dat ik nog wel even had voordat ik me in mijn prachtige blauwe operatiehemd mocht hullen. Hij gaf me een 'kalmerend pilletje' waarop ik lachend vroeg: 'eh, waar is de rest?' aangezien dit slechts 1/5 van mijn 'normale' dosis was. Dus die heb ik lekker laten liggen...

Niet heel veel later kreeg ik de mededeling dat ze me nu al kwamen halen. En op dat moment raakte ik in de stress, omdat ik ineens heel snel, me moest omkleden en dat lukte niet zo goed. Maar toen ik in mijn (veel te grote) blauwe hemd, met ziekenhuis ondergoed en prachtige, modieuze, groene ziekenhuis sokken weer in m'n bed lag, klaar om vervoerd te worden, was de rust ook weer terug. 

De rit naar de OK ga ik ook niet meer vergeten. Ik werd opgehaald door een verpleger die écht wist waar ik aan begon en die me, uit eigen ervaring, helemaal begreep toen ik zei dat ik er vooral veel zin in had. Ik wens iedere trans man die geopereerd wordt in het vumc, deze verpleger toe!

Toen ik in de 'voorruimte' aankwam, kreeg ik te horen dat ik vroeg was en dat de chirurg nog bezig was, of ik misschien iets te lezen wilde? Nou... dat is lastig, ze hebben me zonder bril deze kant opgestuurd. Ondertussen werd mijn knuffel (die bij me mocht blijven tot ik sliep) voorzien van zijn eigen pootbandje. 

De chirurg kwam langs en begon op mijn lijf te tekenen. Even waande ik me in Parijs waar het leek alsof ik een straattekenaar aan het werk zag. Terwijl hij duwde, trok, kneep en verplaatste, tekende hij al mompelend lijnen op mijn bovenlijf en voor ik het wist werd ik naar de OK gereden. Daar was het vooral heel druk....Ik maakte grapjes met de anesthesist en het laatste wat ik zei was: "Ok, ik zeg alvast doei hè?" En weg was ik.

Toen ik bij kwam liet ik iets wat blijkbaar mijn eigen arm was op mijn net geopereerde borstkas vallen en zei "yes, ze zijn écht weg" en daarna herinner ik me mijn knuffel en een raket ijsje. Ik werd weer teruggereden naar de afdeling en het eerste wat ik daar wilde was.... plassen... Ach ja, ieder zijn prioriteiten.

Wandelmaatje kwam weer langs, ik kreeg lunch! En toen Wandelmaatje er weer even vandoor ging viel ik kort in slaap. 

Ik werd wakker toen de chirurg vlak voor vijven de kamer binnenkwam lopen. Zonder dat ik het resultaat te zien kreeg, begon hij van alles te mompelen over ongelijke littekens, over kuilen en hobbels en lastig en oud en dik en al te lang aan het binden en oud en dik en oud en dik, maar dat kon over zes maanden allemaal met een revisie, bla bla bla. En weg was hij! 

Dat zijn best wel enge zinnen, als je het zelf nog niet gezien hebt én net wakker bent. Ik schrok me kapot en dacht echt dat het serieus mislukt was en raakte daar enigszins van in paniek. 

Pas na de avondpauze van de avonddienst (en mijn winst met Regenwormen!) was er tijd om samen met haar en Wandelmaatje het resultaat te bekijken. En dat vond ik dus best spannend. Wandelmaatje maakte er op mijn verzoek een filmpje van. 

Ik weet nog dat ik naar het resultaat keek en dat ik er op zich niet zoveel bijzonders bij voelde. Niet superblij of zo, ik keek en voor mij voelde dit 'gewoon'. Zo had het altijd al horen te zijn of zo en dáár werd ik wel heel blij van. Dat 'mislukt' viel nog best wel mee (vond ik dan, maar het is niet mijn vakgebied). Ja één litteken zit lager dan het andere, dat klopt, maar volgens mij was het van tevoren ook al niet geheel 'gelijk'. En ja, rechts zit meer zwelling dan links. En of dat vocht, vet of overgebleven weefsel is, dat zal over een aantal maanden blijken.  Hoe dan ook, ik was ruim een kilo lichter! 

Toch wel enigszins opgelucht over het resultaat dook ik weer mijn bed in en viel niet lang daarna in slaap. Mijn eerste tietloze nacht, hoera!

De volgende ochtend kwam er een hele horde dokters mijn kamer binnen, terwijl er nog zo in mijn dossier genoteerd was om dat niet te doen. Alles zag er blijkbaar goed uit. Mijn drains mochten eruit en dan mocht ik naar huis. Ik kreeg 'instructies' mee die absoluut niet Mick proof waren, zoals: "het mag nat worden, maar niet nat", "gaasjes verschonen mag maar hoeft niet". Tja, dat was best frustrerend, vooral ook omdat de woordvoerder van dit groepje een heel uitgebreid gesprek met mij en mijn psycholoog daar heeft gevoerd over wat ik wel en niet nodig had om de opname tot een succes te laten zijn zodat de door haar geadviseerde psychiatrische afdeling uiteindelijk geschrapt werd.... (Ze hield zich aan helemaal niks van de dingen die besproken waren! behalve die afdeling dan... dat dan weer wel.)

Ik werd verlost van mijn drains, kreeg wat pijnstillers mee voor onderweg en vervolgens verlieten Wandelmaatje en ik Amsterdam, door de storm, op weg terug naar de andere kant van het land. 

foto: uit het archief

* omdat ik (met een reden) zoveel mogelijk anoniem probeer te schrijven, kies ik ervoor om geen (op het eerste gezicht) herkenbare foto van mezelf te plaatsen. 

We hebben een datum!

Het is al een hele tijd geleden dat ik hier iets geschreven heb. En dat is niet omdat er niks gebeurde in mijn leven dat inspiratie opleverde, integendeel, er gebeurde meer dan genoeg, waardoor er allerlei andere dingen voorrang hadden in mijn hoofd. 

Ergens in augustus vorig jaar (de 21e om precies te zijn), had ik een intake met de Physician Assistant in het vumc. Dat is eigenlijk een duur woord voor 'het hulpje van de chirurg' zullen we maar zeggen. En in dit geval betrof het de afdeling 'plastische chirurgie'.

Ik voldeed eindelijk aan de voorwaarden* om in aanmerking te komen voor de door mij al zó lang gewenste mastectomie. Voor wie dat niet weet, dat is (in mijn geval) een operatie waarbij beide borsten worden verwijderd en er een mannelijke(re) borstkas wordt geconstrueerd. 

Die dag, 21 augustus 2023 dus, werd ik goedgekeurd voor die operatie en kwam ik dus op de wachtlijst terecht. En als je dan dus denkt dat je snel aan de beurt bent, dan kan ik je uit die droom helpen. Ook voor dit deel van transgenderzorg zijn lange wachtlijsten, zeker als je op een bepaalde locatie geopereerd moet worden. 

Hoe dan ook, het leven ging verder. Het werd aan de ene kant een beetje makkelijker omdat ik wist dat het nu echt zou gaan gebeuren, maar aan de andere kant vond ik het ook een stuk moeilijker omdat je dus niet weet wannéér het gaat gebeuren en niemand je daar echt een antwoord op kan/wil geven. 

Nu heeft het ziekenhuis op hun website een wachtlijst document staan, dat iedere eerste van de maand bijgewerkt zou worden, waarop je kunt zien hoe lang de wachtlijst voor de door jou gewenste behandeling op dat moment is. En op 21 augustus zou het volgens die wachtlijst half januari voor mij zo ver zijn. En hoewel je heel goed weet dat het richtlijnen zijn, dat de wachtlijsten alleen maar toenemen enz, is het wel een lichtpuntje, een baken van hoop om naartoe te leven en waar je je aan vasthoudt.

Toen ik te horen kreeg dat er zeker nog een maand bij zou komen, was ik enorm verdrietig. Vooral ook omdat op die website steeds maar hetzelfde aantal weken bleef staan, terwijl het klaarblijkelijk al niet meer klopte. Dus tja, wat heb je dan aan zo'n document, als het niet eerlijk bijgewerkt wordt? Omdat soort dingen kan ik heel boos en verdrietig worden. 

Uiteindelijk kreeg ik van mijn psycholoog van de genderpoli te horen dat ik ook best zelf naar de operatie planning kon bellen om te horen of zij al iets wisten, wat best apart is, want er was mij eerder (door iemand anders daar) verteld dat dat niet de bedoeling was. Maar goed, zo gezegd zo gedaan. Woonbegeleider en ik trokken de stoute schoenen aan en belden samen naar de operatie planning. En tja... daar kreeg ik te horen  dat ik 'hopelijk ergens in de lente' aan de beurt zou zijn. Nog verder weg dus en de moed zonk in mijn schoenen. We besloten iedere maand te gaan bellen, ook al wilde ik het antwoord eigenlijk niet horen. 

In een volgend gesprek met de psycholoog (weer drie maanden verder) kreeg ik te horen dat ik voorlopig nog niet aan de beurt zou zijn. Ik wist niks zinnigs meer te zeggen, was zo uit et veld gelsagen en verdrietig. Wel had ze nogmaals tegen de planning gezegd dat ik ook 'last minute' opgeroepen kon worden (als er iemand uitviel). 

Toen we zelf  half maart weer naar de operatieplanning belden kreeg ik te horen dat het 'ergens in de zomer zou worden', maar dat ze ook zag dat ik (als enige?) op de lijst voor last minute oproepen stond. Dus er was hoop... Fijn dat zij dat zo zag, maar in mijn schoenen, voelde ik die hoop niet echt.

En toen werd het donderdag 21 maart 2024 en zoals iedere donderdag was ik ook die dag vertrokken naar het sportveld om daar vrijwillig afgebeuld te worden door een enthousiaste trainer. En terwijl ik liep te hijgen en te puffen, voelde ik mijn horloge trillen. Ik keek, en zag dat ik gebeld werd door een 06 nummer dat ik niet kende. Maar drie seconden later was het weer weg. Apart....

Nog geen minuut later belde dat zelfde nummer weer, maar voordat ik ook maar de kans had om te reageren was het alweer verdwenen. En iets in mijn hoofd riep: "bel dat nummer maar even terug", iets wat ik doorgaans echt niet doe als ik niet weet wie of wat het is. 

Ik rende naar mijn tas, griste m'n gsm eruit en belde terug en hoorde: "hallo, met M van de operatieplanning vumc. Ik heb een datum voor je...." Op dat moment begon ik geloof ik al te springen van blijdschap en een van mijn spotmaatjes aan de kant keek me met een verbaasde blik aan. Ik griste een pen uit mijn tas (want hé notities maken in mijn telefoon terwijl ik aan het bellen ben, loopt bij mij zelden goed af) en bij gebrek aan papier krabbelde ik de datum op mijn arm: 15 april 2024 in de middag zou het zover zijn! Ein-de-lijk zouden die krengen van mijn lijf gaan! 

Eindelijk!

Eenmaal thuis vond ik het lastig om die datum van mijn arm af te wassen...

Alsof ik die belangrijkste datum in mijn leven (van dat moment) OOIT zou gaan vergeten.....

* In mijn geval betekende dit tenminste 6 maanden aan de testosteron zijn en een BMI lager dan 35 hebben. 

foto: eigen creatie

Hiep hiep hoera! ….. oftewel: een klein feestje.

Vandaag vier ik een klein feestje. Ik zit vandaag namelijk precies één jaar aan de testosteron. 

Ik zie me nog zitten daar in het restaurant van het VUMC na mijn afspraak met de endocrinoloog. Ik was zó teleurgesteld! Ik wilde namelijk heel graag de injecteerbare vorm van de hormonen hebben, maar om medische redenen mocht dat op dat moment niet, daarvoor moest ik eerst nog wat onderzoeken ondergaan. Maar ik mocht wel starten, met smeerbare testosteron. En dat was stiekem toch een beetje een teleurstelling en in plaats van superblij, was ik een beetje verdrietig. En dus zat ik daar met mijn flesje troostcola, mijn flesje androgel (=testosteron) en goed en lief gezelschap.

De reden dat ik toen niet blij kon zijn met de androgel kwam, naast het feit dat ik doodmoe was, doordat het begrip ‘gel smeren’ in mijn hoofd volledig onlogisch was. Als je een pil neemt, dan zit daar een bepaalde kant en klare, afgepaste hoeveelheid werkzame stof in. Als je een spuit zet, dan zit daar (mits je het goed doet) ook een afgepaste, hoeveelheid werkzame stof in, maar in gel???

Mijn brein kon dat niet bevatten: hoe dan??? Die gel zat in een pompje, zoals een zeeppompje en ik weet niet hoe andere mensen omgaan met zeeppompjes, maar bij mij kwam daar toch echt maar zelden dezelfde hoeveelheid zeep uit. 

Maar goed, dit was wat het was, ik zou het voorlopig met de gelversie moeten doen, en het goede nieuws was dat ik toch gewoon mocht/kon starten. Dus tegen de tijd dat ik terug thuis aan kwam, was m’n teleurstelling al wat gezakt en was ik vooral moe en blij. Soms heeft het blijkbaar dus ook een voordeel als je 3,5u in het openbaar vervoer moet zitten voor een (enkele reis) ziekenhuisbezoekje.

Maar goed, ik mocht beginnen en dat deed ik dus ook.

Al gauw (na een paar dagen) begon ik een aantal dingen op te merken. En het kan natuurlijk zijn dat dat gewoon tussen mijn oren zat, maar ik merkte dat mijn brein rustiger was. Het constante piekeren/nadenken wat ik al mijn hele leven deed, verdween naar de achtergrond en dingen leken minder belangrijk te worden. Nou ja, minder belangrijk om me druk om te maken. Soms hoorde ik vrienden en bekenden vertellen en discussiëren over dingen, waar ik me voorheen vast ook druk om had gemaakt, maar ik merkte dat ik hen niet meer begreep. Het kwam niet eens in me op, dat ik me hierover druk had kunnen maken! En dat was echt een heerlijk gevoel.

Al gauw kwamen er ook andere veranderingen: overal (maar dan bedoel ik ook echt overal) begon haar te groeien. Mijn stem ging vrij snel omlaag, mijn libido en eetlust juist omhoog en er veranderde vanalles aan en in mijn lichaam.

Op een gegeven moment veranderden mijn spieren iets te snel, waardoor ik in de problemen raakte. Ik kon een tijdje niet meer lopen omdat mijn spieren te strak stonden en dat ontzettend pijnlijk was, maar ook dat ging weer over.

Wat ik heel sterk merk, is dat het veranderen en groeien, in een soort van golven gaat, die elkaar afwisselen. De eerste weken veranderde alles tegelijk, maar na een tijdje merkte ik echt dat dan mijn stem weer een ‘groeispurt’ had, dan mijn spieren, dan weer de haargroei en zo nog wat dingetjes. 

Ik vond (en vind) het ook fascinerend om te zien in welke volgorde op je lijf je haar bijvoorbeeld gaat groeien. Tijdens je eerste puberteit ben je je daar volgens mij allemaal niet zo bewust van. Ik was dat in ieder geval niet. Toen ging het allemaal ook veel langzamer. Maar nu valt me dat dus wel op. En ik merk dat ik daar ook heel enthousiast van kan worden, maar dat mijn omgeving meestal niet zo op mijn gedetailleerde verslaglegging van dit fenomeen zit te wachten. 

Toen mijn onderlijf ging veranderen (zoek dat zelf maar even op) en mijn libido toenam, kwam ik erachter dat ik misschien toch helemaal niet zo aseksueel was als ik altijd gedacht had. Er ging in ieder geval een geheel nieuwe wereld voor me open. Maar met dat gegeven kwam mijn hoofd een beetje in de knoei. 

Waar beide pubers in mijn hoofd altijd in de fase ‘ieuw bah, seks is vies’ hadden gezeten, werd de oudste puber ineens nieuwsgierig en ging op ontdekkingstocht, waardoor hij compleet de kluts kwijtraakte. Het feit dat hij de kluts kwijtraakte vond ik lastig om mee om te gaan, maar ook het feit dat mijn stemmen al die jaren dezelfde leeftijd waren gebleven en zich ‘niet verder ontwikkelden’, maar dat één van hen nu ineens het een en ander versneld in ging halen, was een nieuwe ervaring voor mij, die ik best ingewikkeld vond.

En dan ineens ben ik een jaar verder. Het jaar is omgevlogen en het was psychisch en emotioneel gezien misschien wel het rustigste jaar van mijn leven. Natuurlijk is de testosteron geen oplossing voor al mijn psychische kwetsbaarheden, maar ik weet absoluut zeker dat het wél degelijk een grote rol speelt in mijn verbeterde mentale gezondheid van het afgelopen jaar. Ik ben rustiger, kan beter relativeren, maak me niet meer om alles en iedereen druk. Ik denk dat ik met enige zekerheid kan beweren dat testosteron ervoor zorgt dat je op een andere manier denkt. Uit opgedane ervaring durf ik te beweren dat een testosteronbrein veel simpeler werkt en denkt dan een niet testosteronbrein.

Een jaar waarin er dus heel veel veranderd is. *

Die grootste veranderingen zijn niet de dingen die het meest in het oog springen: een mannelijker lijf, een lagere stem, de baardgroei enzovoort. De grootste verandering voor mij zit hem in het feit dat ik me nog nooit zo goed gevoeld heb in en met mijn lijf. Ik heb een rust die ik nooit eerder (voor langere tijd)  had. Ik voel me een stuk gelukkiger dan ik me ooit gevoeld heb en voor het eerst sinds de basisschool ben ik blij dat ik leef en wil ik niet meer dood. 

Natuurlijk moet er nog één ding gebeuren om me nóg fijner te gaan voelen. Hetgeen waar ik al ruim 30 jaar op wacht: die ‘krengen’ (lees: borsten) moeten eraf, maar ook die stap komt er eindelijk (bijna) aan. 

Vandaag zit ik dus één jaar aan de testosteron.

Ik kwam voor het eerst thuis bij mezelf.

Geluk zit blijkbaar in een klein pompje gel….

* en dan laat ik het feit dat ik nu officieel, juridisch gezien ‘Mick’ heet en ‘man’ ben voor het gemak maar even buiten beschouwing…

Top en Flop... mijn terugblik op een veelbewogen 2022...

Het is zover... Vandaag is het alweer de laatste dag van het jaar. En hoewel er in mijn hoofd nog een aantal dingen zijn in 2022 waarover ik nog een blog had willen schrijven, neem ik voor nu maar even genoegen met een terugblik op het afgelopen jaar. Want jemig.... what a year it was!

In de film 'Kerstappels' deden ze een soort van 'spel' genaamd 'top en flop', waarin iedereen aan tafel hun hoogte- en dieptepunt van het afgelopen jaar deelde. Dat vond ik een leuk idee voor een blog, dus dat wilde ik ook graag doen.

Maar toen ik ervoor ging zitten, vond ik dat eigenlijk best ingewikkeld. 

Normaal gesproken zou ik het heel erg moeilijk vinden om een 'top' te vinden, terwijl de 'flops zich en masse aan me opdringen. Maar dit jaar is het helemaal anders.... eerlijk is eerlijk... alles is ineens een beetje anders zo aan het einde van dit jaar.

Tuurlijk waren er 'flops'... Er brak een oorlog uit in de Oekraine, de energie- en eigenlijk alle prijzen stegen de pan uit en dat maakte het leven er zeker niet makkelijker en leuker op. 

Ik moest voor een ingreep naar het ziekenhuis en mocht daar meteen een nachtje blijven en ik moest afscheid nemen van wat mensen en familie.

Mijn grootste 'flop' van het jaar was misschien wel mijn grote 'niet slaap periode' die uitmondde in een opname in het psychiatrisch ziekenhuis. En dat laatste was absoluut een megaflop (en daar ga ik echt nog blogjes over schrijven, maar er is zoveel dat ik daarover kwijt wil en moet dat ik het nog niet in stukjes opgedeeld krijg).

Maar tegenover die 'flops' stonden ook een aantal enorme tops.

Zo mocht ik dit jaar opnieuw beginnen met mijn traject op de genderpoli, koos ik een nieuwe (definitieve) naam. Waren er wederom nieuwe en belangrijke 'coming outs' (dat is overigens niet zozeer top, eerder flop dat het anno 2022 nog nodig is) met heel verrassende, onverwachte en fijne reacties.

Ik mocht beginnen met mijn hormoontraject en merkte al heel snel (na twee weken) veranderingen op. Het werd rustiger in mijn hoofd, in mijn lijf, in mijn leven, al kan ik niet precies uitleggen hoe.

Mijn woonbegeleiding en hulpverlening kreeg nieuwe vormen en begon eindelijk weer soepeler te lopen, met de daarbij behorende (relatieve) rust.

Tijdens deze 'tops' kwam ik er (nog meer) achter dat ik vrienden heb op wie ik een beroep kan en mag doen en voor wie ik heel erg dankbaar ben.

Kortom, voor mij persoonlijk was 2022 eigenlijk een soort van aaneenschakeling van tops. Of misschien waren de tops wel zó groot(s) dat ze de flops compleet overschaduwden. 

Hoe dan ook, 2022 was het jaar waarin ik full time voor mezelf koos. 

Nieuwe naam, nieuw leven, nieuwe ik.

Als 2023 ook zo wordt, dan teken ik er voor!

Ik wens iedereen een liefdevol nieuw jaar waarin je kan en mag zijn wie je bent!

foto: internet

De T is van testosteron... de start van mijn (nieuwe) leven....

Op 1 december 2022 was het dan zover: ik mocht eindelijk naar de endocrinoloog om het over mijn hormoonbehandeling te hebben. 

Ik was er helemaal klaar voor. Ik had me goed ingelezen, ik had alles gelezen wat ik maar kon vinden, video’s met ervaringen van anderen bekeken, hele gesprekken gevoerd met de psychologen van de genderpoli. Ik wist precies wat ik wilde en hoe ik dat wilde.... Kortom: ik was er meer dan klaar voor! 

Mijn eerste stop was bij de doktersassistente. Zij mocht deze stuiterbal onder een meetlat en op de weegschaal zetten, een meting doen waarbij je lichaams samenstelling gemeten werd (spieren, vet en bot....) en een bloeddruk en pols meten... dat laatste was best een dingetje want als ik stuiter, stuitert dat natuurlijk ook mee, maar na een paar minuten braaf stil op en stoel zitten, bleek dat ik noch een torenhoge bloeddruk had, noch aan tachycardie leed. 

Ze vertelde me dat als ik straks bij de dokter was geweest, dat ik dan mijn recept op kon halen in de apotheek en als ik dat zou willen, ik me bij de balie kon melden en dan zou zij de spuit zetten! Nou..... en of ik dat wilde! 

Vervolgens mocht ik door naar deel 2 van de afspraak: de endocrinoloog.... Daar verliep het een beetje anders dan ik verwacht had. Hoewel ik in de gesprekken met de psychologen besproken had dat injecties voor mij (en mijn dissociatieve brein) beter waren dan elke dag gel te moeten smeren (en mijn behandelaren hier thuis dat ook beiden bevestigd hadden) bleek ik dat toch zelf hier uit te moeten gaan leggen. 

Maar toen ontstond er een probleem. Ik heb namelijk een pinda allergie en in de kortwerkende (3 weken) injectie zit pinda olie, dus dat was voor mij geen optie. En omdat ik niet al te lang geleden op een vaccinatie een (door de GGD benoemde) anafylactische reactie had gehad, durfde hij me ook niet zomaar de langwerkende (12 weken) injectie voor te schrijven. Dat wilde hij toch eerst met de allergoloog overleggen, want als een spuit er eenmaal in zit, zit hij er voor 12 weken in en hij wilde niet dat ik 12 weken lang elke dag een epipen moest gaan zetten. 

En hoewel ik dat verstandelijk allemaal best begreep en ik ook wel wist dat dat veilig en verstandig was, stortte op dat moment mijn wereld toch even in. 

Ineens drong het tot me door dat testosteron injecties voor mij misschien wel eens nooit weggelegd konden zijn.... dat was een Grote Teleurstelling, met hoofdletters. 

Overigens was dat niet helemaal het einde van de wereld, want ik kreeg wel degelijk testosteron mee, maar in de smeerbare gel vorm. Kortom: ik ging toch echt beginnen met de testosteron, alleen niet op de manier zoals ik het me had voorgesteld. 

Een beetje uit het veld geslagen, liep ik naar het volgende deel van de afspraak: de verpleegkundige. Wat het doel van deze afspraak was, was me niet helemaal duidelijk en op dat moment kon me dat ook niet meer zoveel schelen. Mijn hoofd was vol en klaar met deze dag (iets met overprikkeld door teleurstelling omdat het anders liep dan de bedoeling was geweest). De man was overigens best aardig hoor, en dat is maar goed ook, aangezien hij blijkbaar voor de rest van het traject mijn vaste verpleegkundige wordt.... maar toch.... 

De volgende stop was bij de vampiers, waar ik na een mislukte zuigpoging links, toch rechts nog even 7 buisjes bloed afgetapt kreeg en ik mocht weer door.....

Laatste stop: de apotheek, even receptje oppikken, broodje eten en kopje thee drinken en dan weer aan mijn wereldreis terug naar huis beginnen.... 

Maar dat was iets te simpel gedacht, want ik heb daar dus drie kwartier gezeten! Best irritant dat de endocrinoloog net al je gegevens heeft ingevoerd, waaronder een hele medicatielijst en je al die gegevens nu weer opnieuw met de (overigens heel aardige en grappige) apotheek mevrouw moet door gaan nemen. En als je dan eindelijk je buit overhandigd krijgt, je nóg een keer naar een praatje moet luisteren wat je net boven en eerder met de psycholoog ook al hebt gehad. Dat kan efficiënter en goedkoper lijkt me toch? 

Mijn eerste afspraak die ochtend was om 9u, inmiddels was het al half een.... Nog een broodje gegeten, mijn tweede paar oren bedankt en een knuffel gegeven en op naar de trein die (gelukkig) vertraagd was, waardoor ik hem nog haalde. 

Eenmaal thuis, meteen onder de douche gesprongen en daarna mijn eerste dosis testosteron opgesmeerd.... ik ben benieuwd.... 

En liggend op de bank, terugkijkend op die dag, kwam ik tot de conclusie dat de wereld niet ingestort was en dat dit eigenlijk gewoon een fucking heuglijke dag was! 

Wat zeg ik: dit was misschien wel de beste dag van mijn leven tot nu toe, zonder overdrijving, al lijkt mijn omgeving maar weinig tot niets van de ‘grootsheid’ van deze stap te begrijpen. 

Nou ja, misschien kan dat ook wel niet. 

Maar één ding weet ik zeker: Mijn leven gaat nooit meer hetzelfde zijn.

foto en kunstwerk: eigen creatie

Life is a rollercoaster... het verhaal van een kip of een ei....

Het is alweer een paar maanden geleden sinds ik een echte blog schreef over wat me zoal bezig houdt in m’n leven. Dat betekent niet dat er ook niks gebeurde, in tegendeel, ik werd behoorlijk overspoeld door m’n leven. Tijd dus om daar eens even wat over te schrijven. 

Sinds de zomervakantie brak er voor mij weer eens een ‘niet slaap periode’ aan. Die heb ik vaker en meestal kom ik daar na verloop van tijd wel weer uit. Ik heb hier namelijk inmiddels zoveel ervaring mee, dat ik onderhand wel weet wat wel en wat niet werkt. Maar dit keer lag dat net wat anders. 

Het niet slapen is een bekend probleem, maar ik zit natuurlijk ook nog in een nogal spannend traject. Ik ben bezig met mijn transitie bij de Genderpoli en daar werd het ook steeds spannender. Zo moest ik een keuze maken in hoe ik mijn traject vorm wilde geven. Wilde ik eerst een operatie of juist hormonen? Allemaal keuzes die behoorlijk wat gedenk en gepieker met zich mee brachten. En dat leverde een extra dosis stress op. Stress die ik normaal gezien best wel op zou kunnen vangen, maar als je niet slaapt en er komt nog wat extra stress bij, dan kun je nog zoveel coping strategieën hebben, maar dan wordt het teveel. 

En zo kwamen we ergens begin september tot de conclusie dat het misschien tijd werd voor mijn ‘time out’ regeling. Een soort van laatste redmiddel, een time out crisis plek in de psychiatrische instelling. Maar ja... dat kan ik wel willen en mijn hulpverleners kunnen dat ook nodig vinden, maar dat betekent niet dat er dan ook bedden beschikbaar zijn. En dus werd ik op de wachtlijst voor een crisis opname geplaatst. Wat op zich eigenlijk al te gek voor woorden is, maar ja. Tot dat bed er dus zou komen, zou mijn woonbegeleider het proberen op te vangen. Concreet betekende dat, dat hij weken lang, bijna elke dag contact (video of face to face) met me heeft gehad. Iets waarvoor ik hem (en zijn collega) overigens zeer dankbaar ben. 

Ondertussen stonden de ontwikkelingen op de genderpoli ook niet stil. Ik had inmiddels een keuze gemaakt om mijn traject te starten met de hormoon behandeling en de operatie daarna te doen. En dus werden de gesprekken daar ook op gericht. Dat verliep allemaal best soepel en ineens was er sprake van dat ik binnenkort in het multi disciplinair overleg (MDO) ingebracht zou worden, zodat ik zou kunnen gaan starten. 

Maar ondertussen sliep ik nog steeds nauwelijks en ging het daardoor niet zo heel lekker met me en dat had ik ook eerlijk verteld. Zo’n hormoontraject is nogal een rollercoaster en het is dus wel handig als je een beetje stabiel bent op het moment dat je daarmee start... en eerlijk is eerlijk, dat was ik op dat moment niet. 

Er werd geopperd om het dan nog maar even uit te stellen, maar mijn hulpverleners hier en ikzelf waren van mening, dat die onzekerheidsfactor (wanneer gaat het beginnen, mag ik nou wel of niet beginnen) juist bijdroeg aan het feit dat ik even niet zo stabiel was. En dus werd er een compromis gesloten: ik zou eind oktober nog even gebeld worden om te kijken hoe het met me ging en dan zou de definitieve beslissing vallen of ik wel of niet een week later in dat team overleg besproken zou worden (althans, zo heeft zich dat in mijn hoofd opgeslagen).... 

Het gevolg was dat, hoewel ik inmiddels ietsje meer sliep (dankzij heel veel medicatie) de stress alleen maar toenam. Het MOEST namelijk goed gaan... tja en wat gebeurt er als je niet aan een witte olifant mag denken? Juist ja... dit was mijn witte olifant zullen we maar zeggen. 

Uiteindelijk kreeg ik eind oktober dus te horen dat ik begin november (volgens planning) in het MDO besproken zou gaan worden. En ik stuiterde als een volleerd stuiterbal door de kamer! Zó blij, zo gelukkig! 

Vijf minuten later belde mijn hulpverlener om te zeggen dat er NU (zes weken na aanvraag) een crisisplek beschikbaar was en ik landde even heel hard terug op aarde... wat moest ik nou doen? Aan de ene kant ging het al een stuk beter dan toen we de opname aanvroegen, maar de komende week zou nóg spannender worden dan de afgelopen week (en die was al erg spannend), want mijn leven lag letterlijk in de handen van dat MDO en ik vond de afgelopen weken al zo stressvol.

Uiteindelijk besloot ik (in overleg) dat het verstandig was om hier wel gebruik van te maken, omdat we allemaal wel konden voorspellen dat ik de komende week behoorlijk in de stress zou raken en het goed was als ik even extra in de gaten gehouden zou worden. En dus vertrok ik naar de kliniek. (Maar daar schrijf ik nog wel minstens één ander blogje over). Een week later zou ik dan gebeld worden na afloop van het MDO om me de uitslag te vertellen. 

Die dag ging ik zo ongeveer dood van de spanning, maar om iets voor vijf uur kwam dan het verlossende telefoontje: ik mocht gaan starten met mijn hormoon behandeling en zou een afspraak krijgen bij de endocrinoloog (=hormoondokter). 

Dit was het nieuws waar ik zó lang naartoe geleefd had, waar ik zó lang op had gewacht en waar ik zó vreselijk aan toe was. Maar ik voelde helemaal niks. Ik wist dat ik blij was, maar ik kon het niet voelen, het kwam niet binnen. En daar werd ik dan weer verdrietig van. En op dat moment was er niemand met wie ik dat (face to face) kon delen, omdat ik op een afdeling zat waar er amper personeel was dat de moeite nam om zich ook maar voor te stellen. 

De volgende ochtend viel er een ‘u heeft een nieuwe afspraak’ mail in mijn digitale brievenbus, waarop stond dat ik begin december op een onmogelijk tijdstip in Amsterdam moest zijn, voor een afspraak met de endocrinoloog. Wow! Dat was een stuk sneller dan ze hadden gezegd! 

En dat was het moment dat het binnenkwam: ik mocht eindelijk gaan beginnen en ik stuiterde helemaal happy het creatieve therapie lokaal uit..... (en een halve week later de kliniek... maar dat terzijde) 

De achtbaanrit van de afgelopen maanden kwam langzaam tot een einde. Maar in plaats van uit te stappen, bleef ik in mijn karretje zitten. Ik was nu voorbereid op wat er ging komen en had er zin in. 

Langzaam begeeft mijn karretje zich schakel voor schakel met het bijbehorende geratel weer naar de top van die eerste achtbaanhelling om daar weer losgelaten te worden voor de volgende rit...... 

Laat maar komen, ik ben er helemaal klaar voor!

foto: internet

Genderdysforie deel 13: Dagje dierentuin... oftewel: waar een nijlpaard zwembad wel niet goed voor is.

Heel af en toe trakteer ik mezelf eens op een social deal aanbieding. Er is namelijk niet zo heel veel geld hier, dus een bezoekje aan een pretpark of dierentuin zit er zonder hele mooie aanbieding meestal niet in. (En ik mag nog van geluk spreken hoor, want voor heel veel andere mensen is dit dus nooit mogelijk, bij mij af en toe dus wel). 

Een hele tijd terug kocht ik een deal voor de lokale dierentuin, maar omdat je sinds corona van tevoren moet vertellen wanneer en hoe laat je komt en vooruit plannen niet echt mijn sterkste kant is, was het er nog niet van gekomen. En toen ik vorige week dus een blik wierp in mijn app, zag ik dat ik welgeteld alleen nog de volgende dag had om mijn deal in te leveren... Dus... zo gezegd zo gedaan.

Het was een erg warme dag en ook daar ben ik niet zo goed in. Warme dagen zijn eigenlijk de enige dagen waarop ik merk dat ik astma heb en dat ademen niet altijd helemaal vanzelf gaat. En juist... zo'n dag was het dus!

Het was ook een dag waarop mijn genderdysforie behoorlijk van zich liet horen in mijn hoofd en dus besloot ik om dat te doen waarvan ik weet dat het het dysforie monster in mijn hoofd soms wat minder maakt: ik besloot mijn binder aan te trekken...

Voor alle niet transgender mensen en andere onwetenden... Een binder is een kledingstuk om je borst platter te maken. Je kunt het vergelijken met een hele, hele strakke sportbh (en het liefst drie maten te klein) maar dan in de vorm van een (in mijn geval) lang hemd, waar je je eerst met heel veel moeite in wurmt, dan je linkerborst onder je linker oksel propt en de rechterborst onder de rechteroksel zodat je borst platter en meer mannelijker lijkt. (over uittrekken hebben we het maar even niet, dat is een vak apart).

Nu hoor ik menig vrouw of anderszins borstendragend persoon denken.... doet dat niet vreselijk veel pijn? Mwaahhh, laten we zeggen dat het op zich went, maar prettig is echt een heel ander verhaal. Maar dat maakt misschien wel duidelijk hoe groot de pijn of last van de genderdysforie is, als je jezelf (met 30 plus graden) in zo'n ding wil hijsen. 

Ik vind het zelf niet (meer) pijnlijk, maar doordat het zo strak zit, kan ik wel moeilijker ademen. En dan heb ik dus eigenlijk ook nog een maat te groot, omdat anders mijn longverpleegkundige 'heel boos' op me wordt. (nee hoor, ze is heel lief...) Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik het ene probleem (genderdysforie) vervang door een volgend probleem (ademhalingsproblemen). En dus neem ik genoegen met een minder strakke binder, tot het moment dat die krengen er eindelijk afgesloopt zullen gaan worden....

Ik dwaal af... Warme dag, dierentuin, binder... Juist... 
En met die binder en dus iets plattere borst durfde ik ook  mijn favoriete outfit aan: korte camouflage cargo broek, m'n Australië petje en een heren singlet.... En zo sjokte ik dus heerlijk rustig door de dierentuin, op zoek naar de dieren die het net als ik allemaal bloed heet hadden en op de energie bespaarstand stonden. 

Maar ja, uiteindelijk komt er (door het vele drinken) een moment waar ik in zo'n omgeving altijd een beetje tegenop zie: ik moest naar de wc. 
Ja en, hoor ik u denken, wat is het probleem? Nou... ik weet nooit zo goed waar ik voor moet kiezen. Ik vind mezelf nu eenmaal geen meisje en geen jongen, dus een deur kiezen vindt mijn hoofd niet zo makkelijk. Invaliden toilet is doorgaans de beste keuze, maar net op dat moment was die niet open/bezet... En dus besloot ik te doen wat ik uit gewoonte meestal doe: ik liep het damestoilet binnen. 

De details zal ik u besparen, maar terwijl ik vervolgens braaf mijn handen sta te wassen en mijn fles bij sta te vullen ontstaat er een ongemakkelijke situatie. Er komt een groepje (pré)puber meisjes binnen met een begeleidster (schoolreis). Ze lopen half de deur in, zien mij staan, lopen weer met zijn allen naar buiten, kijken nog eens naar het plaatje op de deur, discussiëren met elkaar in een taal die ik niet versta en dan komt de begeleidster met een boos gezicht (en bijbehorende stem) op me af met de mededeling dat dit het damestoilet is en dat ik daar dus niet hoor. 
Ik draai rustig de dop op mijn fles, droog mijn handen aan mijn broek, glimlach naar de vrouw en loop naar buiten... Zonder dat die mevrouw het wist had ze me stiekem best blij gemaakt. 

Later die dag besloot ik om dan maar de heren wc in te lopen (bestaande uit enkel hokjes, net zoals bij de dames), maar ook daar werd er vreemd gekeken en iets gezegd (wat ik niet verstond). Dus tja... het moge duidelijk zijn: ik hoor nergens thuis en dat komt dan op zich wel weer overeen met hoe ik het zelf beleef....

Maar zoals ik net al schreef, ik werd er wel een beetje vrolijk van, want blijkbaar zaai ik met mijn binder en mijn petje inmiddels af en toe wel wat twijfel en dat vind ik zelf wel fijn... (niet twijfel zaaien op zich, maar wel dat ik niet automatisch tot vrouw wordt gebombardeerd!)

Die dag viel me nog iets op aan mezelf. Iets wat ik misschien wel al wist, maar waar ik me nooit zo heel erg bewust van was geweest. 

Op de dagen waarop ik mijn binder niet aan doe, en je het bestaan van mijn borsten dus wel kunt zien, ga ik automatisch mijn best doen om dat minder te laten zien. Ik loop al vanaf mijn puberteit 'krom', d.w.z. met mijn schouders een beetje naar voren gebogen zodat ik mijn borst verberg. En dat doe ik dus al zo lang dat ik laatst van een fysiotherapeut te horen kreeg dat mijn skelet dus min of meer zo vergroeid is.... Als ik ergens stil moet staan, dan gaat er automatisch eigenlijk altijd minstens één arm voor mijn borstkas... En dat viel me eigenlijk nooit echt op, tot afgelopen week dus. 

Die dag in de dierentuin, toen ik langs het spiegelende glas van het nijlpaarden verblijf/zwembad liep, viel het me op dat ik me met mijn binder écht anders voel, een soort van zelfverzekerder en dat kun je ook aan me merken (ik zag het zelf): ik loop en sta letterlijk rechter op, hoofd omhoog en kijk de wereld in (in plaats van naar de grond). Ik voel me zekerder en vrijer en zo loop ik ook rond. 

En terwijl ik mezelf zo zag in dat spiegelende glas werd ik blij en verdrietig tegelijk.... Zo zou ik altijd wel willen zijn. Zo zou ik me altijd wel willen voelen.... Vrij....

Dus... laat die borstverwijdering maar gauw komen.. ik ben er meer dan klaar voor!

foto: plaatjes gevonden via internet
(kunstenaars voor mij onbekend, weet je wie het zijn,
laat het me weten: ere wie ere toekomt!)