Let’s talk about…. Ja, wat eigenlijk? Oftewel in transitie met een hoofd vol stemmen.

Ik heb lang nagedacht of ik dit blogje wil schrijven of niet. Of nou ja, niet zozeer schrijven, want dat wil ik zeker, maar of ik het ook met de wereld wil delen aangezien het over iets heel erg persoonlijk gaat, namelijk seksualiteit. Dus als je dat niet wilt weten, dan is dit het moment om weg te klikken.    

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik stemmen hoor, en in transitie ben. En dat is best een interessante, maar soms ook een ingewikkelde combinatie. Vandaag wil ik jullie een kijkje geven, in de complexiteit van het hebben van verschillende leeftijdscategorieën in je hoofd en een van de (bij) werkingen van de testosteron. 

Een van de dingen die (in ieder geval bij mij) het meest is veranderd sinds het begin van de testosteron, is het feit dat ik ineens een libido kreeg. Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens het gesprek met de psycholoog waarin ze je voorbereiden op wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren als je aan de hormonen gaat en wat je daarvan vindt: “oh, dat libido daar maak ik me niet zo'n zorgen om. Ik ben namelijk zo aseksueel als de pest.” 

Maar goed, ongeveer een week na de start van de hormonen moest ik erg lachen om die opmerking van mezelf.… 

Ik kreeg een libido, en als je geen partner hebt, dan zul je andere manieren moeten bedenken om daar iets mee te doen. Want dit niet doen, dat is écht geen optie met de testosteron die door je lijf giert. En dus werd solo seks, oftewel masturberen, een vrij regelmatige bezigheid hier in huis. 

Ik heb twee pubers in mijn hoofd, Jongste Puber van 12 (maar emotioneel veel jonger) en Oudste Puber van 16 (ook emotioneel veel jonger) die mij beiden over kunnen nemen en zelfstandig kunnen functioneren. (Sommige mensen noemen dit alters, of persoonlijkheden). 

Beide heren moesten voorafgaand aan de transitie in het algemeen en de testosteron in het bijzonder helemaal niks hebben van alles wat ook maar een beetje naar romantiek of seks neigde. Als er op tv gezoend werd, dan begonnen de heren in mijn hoofd te giechelen als pubermeisje en kots geluiden te maken. Ze vonden het echt helemaal niks. 

Maar toen de hormonen hun werk gingen doen, veranderde de zestienjarige in een echte puber. Ineens veranderde IEWWW BAH in heel veel nieuwsgierigheid. Hij kreeg interesse in porno, en ging zelf uitproberen wat er nou zo bijzonder of lekker was aan masturberen. 

De twaalfjarige, had niet zo goed door wat er allemaal gebeurde, maar wilde niet onderdoen voor Oudste Puber en sprak heel stoer met hem mee over dingen die hij eigenlijk niet begreep. Oudste Puber was nieuwsgierig en ging op onderzoek uit en dat is schijnbaar heel erg gezond en normaal. Maar hoe normaal seks, masturberen en alles daaromheen ook is, of zou moeten zijn, het beestje bij de naam noemen is tot op heden een groot probleem. 

Beide heren (en dus met name Oudste Puber) ontwikkelden hun eigen taal. Zo heet masturberen ‘spareribs doen’, een orgasme ‘spareribs hebben/krijgen’, geil zijn heet ‘lekkere kriebels hebben’ en lichamelijk opgewonden zijn heet ‘nat en plak’* en in die bewoordingen, wordt er in mijn hoofd en met de beide Woonbegeleiders af en toe (of wat regelmatiger) over gecommuniceerd. 

In het begin was met name Oudste Puber erg in de war van alles wat er wel niet gebeurde in en aan ons lijf. Maar inmiddels heeft hij z’n draai gevonden en lijkt hij het wat beter te snappen. Meestal dan, want net op het moment dat je denkt, hij begrijpt het, volgt er de volgende dag een vraag of opmerking dat je denkt misschien toch niet helemaal. 

Maar dan is er ook nog Jongste Puber. Ook hij is nieuwsgierig, maar niet zozeer naar seks, maar meer naar wat Oudste Puber (en ik zelf) uitspoken. Al gauw werd duidelijk, dat ook hij last heeft van de hormonen, maar op een heel andere manier dan Oudste Puber en ik. 

Jongste Puber heeft af en toe naar eigen zeggen ‘een lekker gevoel in zijn buik’. Als we hem vragen waar zit dat lekkere gevoel dan, dan wijst hij op een plekje boven onze navel. Terwijl als we diezelfde vraag aan Oudste Puber zouden stellen, dan wijst die onmiddellijk naar ons kruis. 

Jongste Puber heeft per ongeluk ontdekt, dat als hij dat lekkere gevoel in zijn buik heeft en hij gaat liggen ‘wiebelen’, dat dat heel lekker aanvoelt en dat zijn buik op een gegeven moment dan op een heel fijne manier ontploft. Ook hier is op zich niks vreemds aan, want ook hele jonge kinderen masturberen zonder dat ze weten dat dit masturberen is, gewoon omdat het een lekker gevoel geeft los van het seksuele. En dit is waarschijnlijk (denk ik) ook bij Jongste Puber het geval. 

Waar Oudste Puber, wel degelijk nat wordt (want hé we hebben biologisch gezien een vrouwenlijf), wordt Jongste Puber dit helemaal niet, zelfs niet als ‘zijn buik ontploft’ (wat dus eigenlijk een orgasme is). Dit vond ik op zich best raar, omdat artsen altijd tegen mij zeiden ‘ jullie hebben één lijf, dus dat reageert gewoon op alles hetzelfde’. Maar die opmerking, die losstaat van deze situatie overigens, bracht mij heel erg aan het twijfelen. Want als dat zo is, zou het lijf van Jongste Puber tijdens het wiebelen toch hetzelfde moeten reageren als dat van Oudste Puber of mijzelf tijdens het masturberen? 

We legden die vraag voor aan de psychologen van de Genderpoli van het Vumc en zij legden die vraag weer voor aan een zogenaamde deskundige op het gebied van DIS** 

Het kwam er op neer dat ons gedeelde lijf wel degelijk op verschillende manieren kon reageren en dat in dit geval de ontwikkelingsfase van Jongste Puber een rol speelde en hij nog niet zover was dat hij/zijn brein/lijf echt gericht was op seksualiteit. Met andere woorden, hij wiebelt erop los omdat het lekker voelt, maar dat heeft bij hem geen enkele seksuele lading/betekenis. 

We hebben besloten om hem niet al te veel te vertellen over wat hij doet en wat hij voelt , maar ‘gewoon’ te reageren op wat hij vraagt. Aansluiten bij waar hij is. 

Afgelopen week kwam er ineens een vraag van Jongste Puber naar Woonbegeleidster. Hij wilde graag weten wat er in zijn buik zat dat kon ontploffen en waarom zijn hoofd dan rustig werd. Woonbegeleidster antwoordde hem: “Het voelt alsof er iets ontploft, maar er ontploft niets. Het zijn hormonen die dat gevoel geven en die hormonen zorgen er ook voor dat je hoofd rustiger wordt.” 

Voor Jongste Puber was dat op dat moment op zich duidelijk genoeg, maar ik merkte dat hij er toch nog erg mee bezig was. En dus besloot ik er zelf nog een stukje aan toe te voegen: Op het moment van de ontploffing in zijn buik komen er dus heel veel hormonen, kleine stofjes (of monstertjes), in zijn buik die héél hard gaan lopen feesten, waardoor hij een lekker gevoel heeft in zijn buik. Maar doordat ze zo klein zijn zijn ze heel snel uitgeput van het feesten en worden ze moe en vallen ze in slaap. Daardoor duurt dat lekkere gevoel maar kort en is hij daarna rustig/moe. 

We probeerden nog even uit of we de ‘grote mensen termen’ of de termen van Oudste Puber erin konden gooien, maar daarvoor is het klaarblijkelijk nog te vroeg. Stapje voor stapje dus, rustig aan.

Maar voorlopig zijn zijn vragen weer even beantwoord, terwijl het bij Oudste Puber juist weer een nieuwe golf van onrust en vragen oproept. Zo zie je maar weer, met een hoofd vol stemmen in transitie gaan/zijn is nóg minder saai dan dat het normaal al is. 

*hoe deze woorden zijn ontstaan is weer een verhaal apart. 

** DIS Dissociatieve Identiteits Stoornis, oftewel wat men vroeger een meervoudige persoonlijkheid noemde

***Diep respect voor mijn Woonbegeleiding die steeds opnieuw de tijd moeten/willen nemen om al hun vragen te beantwoorden, ook al hebben ze dat al 100x gedaan.

foto: gemaakt met Gemini

Time flies…. Oftewel, happy T-day to me!

Vandaag zit ik exact 3 jaar aan de testosteron, dus eigenlijk vier ik een soort van feestje vandaag. Waar ik drie jaar geleden nog een beetje verdrietig was, dat ik niet meteen de injecteerbare testosteron versie kreeg en het moest doen met de mysterieuze ‘gel pompjesvariant’, weet ik nu dat, ook al snap ik niet goed hoe het kan, er blijkbaar ook genoeg werkzame stof zit in ongelijkmatige pomp bewegingen. 

Hoe het werkt, geen idee, maar het werkt prima want er is een hoop veranderd sinds dat eerste pompje. Ik schreef er hier, bij mijn eerste T-day feestje al wat over, maar omdat we nu weer twee jaar verder zijn, ga ik het nog een keer doen.

De eerste verandering die ik merkte, was de rust in mijn hoofd. Gelukkig zijn mijn stemmen er nog steeds, dus helemaal rustig is het niet (en zal het hopelijk ook nooit worden). Maar ik bedoel dat de onrust enorm gekalmeerd is. Ik hoef niet over alles meer te piekeren en te overdenken. Dat doe ik nog steeds wel hoor, het is immers geen wondermiddel en Mick blijft natuurlijk gewoon Mick: overdenken en piekeren is ook een beetje de aard van het beestje, maar het is echt zóveel beter geworden. 

Mijn ex-woonbegeleider noemde het ‘beter kunnen relativeren’, maar ik weet niet zeker of dat het is. Want vaak IS er simpelweg niets om te relativeren. Waar ik eerst 1000 scenario’s kon bedenken en bekritiseren, is er nu simpelweg ‘het script’. Ik hoef vaak niet zelf van alles te verzinnen, het is gewoon zoals het is. En geloof me: dat is lekker!?!

Doordat ik minder hoef te (over)denken, kan ik dingen makkelijker los laten en is er ruimte om te kiezen waar ik mijn energie in wil steken: wil ik deze discussie aangaan, of zal ik het lekker laten gaan? En steeds vaker laat ik dingen gaan. En dat geeft veel rust en ruimte en dat komt mijn geestelijke gezondheid ten goede!

Het andere wat meteen merkbaar was, was de haargroei. Ik wist niet dat overal, maar dan ook echt overal haar kon groeien. En dat doet het dan ook heel enthousiast. De enige plek waar dat haar dan weer niet zo hard groeit, is op/uit mijn hoofd. Mijn baard wordt maar niet echt vol, mijn snor ook niet. Ik ben er ook nog niet over uit of ik dat zou willen, maar om dat te kunnen beslissen, moet ik het denk ik eerst eens gezien hebben. Tot die tijd, loop ik dus rond met een ‘net niet baard’, maar een mens moet ergens beginnen toch? 

En ja, na drie jaar testosteron geloof ik dat die ‘receding hairline’ toch ook wel echt een dingetje is. Of ik daar blij mee ben, dat weet ik niet, maar ook hiervoor geldt: het is wat het is, ik kan het niet veranderen, dus maak ik me er maar gewoon niet druk om.

Libido werd ook een dingetje. Voor iemand die zichzelf als a-seksueel zag en de psychologen van het VU zo ongeveer uitlachte toen ze me erop wezen dat dat wel eens zou kunnen veranderen en het goed zou zijn als ik daar een uitlaatklep voor zou hebben, begrijp ik nu maar wat goed, wat ze destijds probeerden te zeggen. Het feit dat ik ook nog eens anderhalve puber in mijn hoofd heb die óók op seksuele ontdekkingstocht zijn (gegaan) , tja, daar zou ik een heel boekwerk over kunnen schrijven. Maar als ik één ding ook wel geleerd heb in die afgelopen drie jaar, dan is het wel dat seksualiteit (in welke vorm dan  ook) volgens iedereen dan wel geen taboe zou moeten zijn, maar dat het dat stiekem tóch wel gewoon is. Daarover praten (en ook schrijven) vind ik dan ook lastig. Niet omdat ik het niet wil, maar meer omdat ik denk dat de ander het niet wil. 

Maar goed…. Laat ik het zo zeggen: Het Duracell konijn in mij begint zijn plek te vinden, maar de batterijen zijn nog lang niet op….

Mijn stem… ja, die is een stuk lager geworden. Een stuk ‘vaster’ ook, dus ik begin langzaam weer te snappen hoe ik een liedje mee kan zingen op de radio, maar nog steeds krijg ik van te hard of teveel praten (en dus ook zingen) snel keelpijn. 

Het fijne aan deze lage stem en de ‘net niet baard’ is, dat mensen nu echt wel gestopt zijn met mevrouw zeggen en dat vind ik echt heel fijn. Hoewel ik me ook niet echt een man voel (ik voel me gewoon Mick) is het een verademing om niet meer voor vrouw uitgemaakt te worden, want dat was ik ZEKER niet. Het misgenderen is veel minder geworden, maar als het dan toch nog eens gebeurt (het meest  bij vrienden en bekenden) dan raakt dat misschien nóg wel dieper dan voorheen. Juist vooral omdat het het vaakst bij vrienden en bekenden gebeurt. Ik doe mijn best om daar niet te veel van te laten merken, maar die kleine ‘slip ups’ kunnen me echt onderuithalen en weer even terugbrengen waar ik vandaan kwam. (Het trekt alleen sneller bij)

Kortom, ik ben heel blij met al deze veranderingen en er zijn er nog veel meer. Ook daar kan ik een boek over schrijven. Vooral ook hoe al deze veranderingen niet alleen door mij ondergaan werden, maar ook door mijn hoofdbewoners. En het is best fascinerend om te zien en merken, hoe zij hier allemaal op hun eigen manier mee omgaan en op reageren.

Toch is niet alles koek en ei. Mijn bloedwaarden waren de afgelopen drie jaar een puinhoop, en dat zijn ze nog steeds. Ik ben natuurlijk ook gewoon te dik en dat heeft daar ook veel invloed op, maar afvallen lukt me nauwelijks (en geloof me: ik doe mijn best en werk hard). In je bloed zit het stofje ‘hematocriet’, dit bepaalt (oa) de dikte van je bloed. Toen ik begon met de testosteron zat ik al best hoog, maar door het gebruik van de testosteron, steeg dat ook nog eens. Dat kan gevaarlijk zijn/worden, en een manier om dat een beetje in de hand te houden is ‘aderlaten’. Klinkt middeleeuws, maar om het wat moderner aan te pakken ben ik bloeddonor geworden. Zo wordt er met regelmaat een halve liter bloed afgetapt en kan ik die waarde enigszins in toom houden. Maar….

Als je dat dus te vaak doet (en omdat ik van lettertje in mijn paspoort wisselde, mocht ik ineens wat vaker komen), dan krijgt je lijf niet genoeg tijd om die voorraad weer aan te vullen. Lang verhaal iets minder lang: ik kreeg een ijzertekort, maar zonder bloedarmoede. Dat ijzertekort moest behandeld worden met ijzertabletten waardoor het ijzergehalte in mijn bloed omhoog ging. Maar ja, de andere twee waarden die de dikte van je bloed bepalen (hemaglobine en dus de hematocriet) gingen ook omhoog, en dat mocht dus niet! Kortom: een lastig dilemma! Want zowel het ijzertekort als het te dikke bloed, kunnen voor problemen zorgen. 

Ik heb behoorlijk wat behandelingen en onderzoeken ondergaan om te kijken wat er voor zorgt dat mijn ijzergehalte zo laag is (en blijft) maar daar kwam niet zoveel uit. Voorlopig is het nog een beetje een mysterie hoe het kan, maar ook hoe het aangepakt kan worden. Want, story of my life, ik heb weer eens een combinatie die niet vaak voorkomt en waarvan de artsen ook even niet weten wat ze ermee moeten. 

In mijn laatste afspraak met de endocrinoloog (de hormonen dokter) viel dan ook het zinnetje waar ik zó vreselijk bang voor ben : ‘als we het niet onder controle krijgen, dan is stoppen met de testosteron een reeële optie’. En dat betekent dat een aantal dingen terug zullen veranderen, en dat gaat mijn geestelijke gezondheid niet bevorderen.

Maar als ik één ding van deze drie jaar geleerd heb en héél zeker weet, dan is het dat ‘terug naar waar ik vandaan kom’ geen optie meer is. Dat kan en wil ik niet meer.

Fingers crossed dan maar, dat we het onder controle gaan krijgen….want aan het alternatief wil ik niet denken.

bron: gevonden op internet

Bye bye boobies! Oftewel…. Eindelijk mijn topsurgery!

Vanaf het moment dat er een operatie datum bekend was, voelde het alsof mijn leven eindelijk niet meer 'on hold' stond. Tot die tijd was het steeds heel lastig om afspraken op langere termijn in te plannen, omdat er steeds gezegd werd dat de operatie datum 'ieder moment' kon komen. Nu was er een datum bekend dus konden de laatste praktische zaken geregeld worden. Je kunt namelijk nog zoveel uitzoeken, voorbereiden en regelen, je kunt het pas echt allemaal doen op het moment dat je weet wanneer het gaat plaatsvinden. 

Eén van de minder leuke dingen aan deze datum was, dat degene die in dit hele proces bijna bij elke afspraak aanwezig was geweest, uitgerekend op die dag aan haar eigen avontuur ging beginnen (lees: emigreren) en daarmee kwam er voor mij even een logistiek probleempje om de hoek kijken. Al die twee en een half jaar dachten we dat we het 'hoe kom ik na de operatie weer aan de andere kant van het land in mijn huis terecht als ik niet kan/mag rijden en niet met het ov mag' geregeld hadden, maar ja, door al dat verschuif in datum, werd dat dus weer even een onzekere factor. 

Maar Woonbegeleider is altijd een zonnetje in huis en leeft onder het motto: er zijn geen problemen, slechts nog niet gevonden oplossingen (niet zijn woorden overigens), dus moesten we op zoek naar een andere oplossing en die werd ook gevonden! Wandelmaatje zou met me mee gaan, er op de dag van de operatie bij zijn en me de volgende dag als ik weer met ontslag mocht van Amsterdam naar huis brengen (waarvoor ik haar heel dankbaar ben). 

En met het logistieke dilemma, was eigenlijk alles wel geregeld. Ik liep nog een aantal T-Rex rondjes door het huis, om te kijken welke spullen er laag/binnen korte armpjes bereik moesten komen te liggen, omdat ik na de operatie niet zou kunnen reiken. Zware boodschappen moesten alvast in huis zijn, omdat je niet mag tillen, maar eigenlijk was dat het wel qua voorbereiding.

Steeds zeiden mensen tegen me: 'spannend hè?' En steeds had ik eigenlijk hetzelfde antwoord: Nou, niet echt, ik heb er vooral heel veel zin in!
Voor veel mensen klonk dit vreemd, hoe kan je nu zin hebben in zo'n grote operatie? Maar ik denk serieus dat mijn (welgemeende) antwoord duidelijk maakte dat ik er écht aan toe was en dat ik er helemaal klaar voor was. 

Mijn operatie werd verzet van de middag naar de ochtend en dat vond ik nóg fijner, want ik kon me voorstellen dat ik op de dag zelf wel degelijk nerveus zou zijn, en dan hoefde ik niet zo lang te stressen. Maar omdat dit betekende dat ik heel vroeg in het ziekenhuis moest zijn, besloten we gebruik te maken van het Gastenverblijf naast het ziekenhuis. 

Die nacht heb ik niet echt geslapen. Niet omdat ik zenuwachtig was, of omdat ik lag te piekeren, ik kon gewoon de slaap niet vatten. Misschien was ik wel zenuwachtig, maar ik kon het niet voelen. 

Ook de ochtend van de operatie was ik (ook volgens Wandelmaatje) nog steeds verdacht rustig en had ik er zin in. We meldden ons in het ziekenhuis en werden vlak daarna opgehaald door een verpleger met humor. Dat hielp enorm, als ik al zenuwen gevoeld had, waren die door het vele lachen wel verdwenen. Hij vertelde me, na alle verplichte onderzoekjes, dat ik rond 10u opgehaald zou worden, dus dat ik nog wel even had voordat ik me in mijn prachtige blauwe operatiehemd mocht hullen. Hij gaf me een 'kalmerend pilletje' waarop ik lachend vroeg: 'eh, waar is de rest?' aangezien dit slechts 1/5 van mijn 'normale' dosis was. Dus die heb ik lekker laten liggen...

Niet heel veel later kreeg ik de mededeling dat ze me nu al kwamen halen. En op dat moment raakte ik in de stress, omdat ik ineens heel snel, me moest omkleden en dat lukte niet zo goed. Maar toen ik in mijn (veel te grote) blauwe hemd, met ziekenhuis ondergoed en prachtige, modieuze, groene ziekenhuis sokken weer in m'n bed lag, klaar om vervoerd te worden, was de rust ook weer terug. 

De rit naar de OK ga ik ook niet meer vergeten. Ik werd opgehaald door een verpleger die écht wist waar ik aan begon en die me, uit eigen ervaring, helemaal begreep toen ik zei dat ik er vooral veel zin in had. Ik wens iedere trans man die geopereerd wordt in het vumc, deze verpleger toe!

Toen ik in de 'voorruimte' aankwam, kreeg ik te horen dat ik vroeg was en dat de chirurg nog bezig was, of ik misschien iets te lezen wilde? Nou... dat is lastig, ze hebben me zonder bril deze kant opgestuurd. Ondertussen werd mijn knuffel (die bij me mocht blijven tot ik sliep) voorzien van zijn eigen pootbandje. 

De chirurg kwam langs en begon op mijn lijf te tekenen. Even waande ik me in Parijs waar het leek alsof ik een straattekenaar aan het werk zag. Terwijl hij duwde, trok, kneep en verplaatste, tekende hij al mompelend lijnen op mijn bovenlijf en voor ik het wist werd ik naar de OK gereden. Daar was het vooral heel druk....Ik maakte grapjes met de anesthesist en het laatste wat ik zei was: "Ok, ik zeg alvast doei hè?" En weg was ik.

Toen ik bij kwam liet ik iets wat blijkbaar mijn eigen arm was op mijn net geopereerde borstkas vallen en zei "yes, ze zijn écht weg" en daarna herinner ik me mijn knuffel en een raket ijsje. Ik werd weer teruggereden naar de afdeling en het eerste wat ik daar wilde was.... plassen... Ach ja, ieder zijn prioriteiten.

Wandelmaatje kwam weer langs, ik kreeg lunch! En toen Wandelmaatje er weer even vandoor ging viel ik kort in slaap. 

Ik werd wakker toen de chirurg vlak voor vijven de kamer binnenkwam lopen. Zonder dat ik het resultaat te zien kreeg, begon hij van alles te mompelen over ongelijke littekens, over kuilen en hobbels en lastig en oud en dik en al te lang aan het binden en oud en dik en oud en dik, maar dat kon over zes maanden allemaal met een revisie, bla bla bla. En weg was hij! 

Dat zijn best wel enge zinnen, als je het zelf nog niet gezien hebt én net wakker bent. Ik schrok me kapot en dacht echt dat het serieus mislukt was en raakte daar enigszins van in paniek. 

Pas na de avondpauze van de avonddienst (en mijn winst met Regenwormen!) was er tijd om samen met haar en Wandelmaatje het resultaat te bekijken. En dat vond ik dus best spannend. Wandelmaatje maakte er op mijn verzoek een filmpje van. 

Ik weet nog dat ik naar het resultaat keek en dat ik er op zich niet zoveel bijzonders bij voelde. Niet superblij of zo, ik keek en voor mij voelde dit 'gewoon'. Zo had het altijd al horen te zijn of zo en dáár werd ik wel heel blij van. Dat 'mislukt' viel nog best wel mee (vond ik dan, maar het is niet mijn vakgebied). Ja één litteken zit lager dan het andere, dat klopt, maar volgens mij was het van tevoren ook al niet geheel 'gelijk'. En ja, rechts zit meer zwelling dan links. En of dat vocht, vet of overgebleven weefsel is, dat zal over een aantal maanden blijken.  Hoe dan ook, ik was ruim een kilo lichter! 

Toch wel enigszins opgelucht over het resultaat dook ik weer mijn bed in en viel niet lang daarna in slaap. Mijn eerste tietloze nacht, hoera!

De volgende ochtend kwam er een hele horde dokters mijn kamer binnen, terwijl er nog zo in mijn dossier genoteerd was om dat niet te doen. Alles zag er blijkbaar goed uit. Mijn drains mochten eruit en dan mocht ik naar huis. Ik kreeg 'instructies' mee die absoluut niet Mick proof waren, zoals: "het mag nat worden, maar niet nat", "gaasjes verschonen mag maar hoeft niet". Tja, dat was best frustrerend, vooral ook omdat de woordvoerder van dit groepje een heel uitgebreid gesprek met mij en mijn psycholoog daar heeft gevoerd over wat ik wel en niet nodig had om de opname tot een succes te laten zijn zodat de door haar geadviseerde psychiatrische afdeling uiteindelijk geschrapt werd.... (Ze hield zich aan helemaal niks van de dingen die besproken waren! behalve die afdeling dan... dat dan weer wel.)

Ik werd verlost van mijn drains, kreeg wat pijnstillers mee voor onderweg en vervolgens verlieten Wandelmaatje en ik Amsterdam, door de storm, op weg terug naar de andere kant van het land. 

foto: uit het archief

* omdat ik (met een reden) zoveel mogelijk anoniem probeer te schrijven, kies ik ervoor om geen (op het eerste gezicht) herkenbare foto van mezelf te plaatsen. 

We hebben een datum!

Het is al een hele tijd geleden dat ik hier iets geschreven heb. En dat is niet omdat er niks gebeurde in mijn leven dat inspiratie opleverde, integendeel, er gebeurde meer dan genoeg, waardoor er allerlei andere dingen voorrang hadden in mijn hoofd. 

Ergens in augustus vorig jaar (de 21e om precies te zijn), had ik een intake met de Physician Assistant in het vumc. Dat is eigenlijk een duur woord voor 'het hulpje van de chirurg' zullen we maar zeggen. En in dit geval betrof het de afdeling 'plastische chirurgie'.

Ik voldeed eindelijk aan de voorwaarden* om in aanmerking te komen voor de door mij al zó lang gewenste mastectomie. Voor wie dat niet weet, dat is (in mijn geval) een operatie waarbij beide borsten worden verwijderd en er een mannelijke(re) borstkas wordt geconstrueerd. 

Die dag, 21 augustus 2023 dus, werd ik goedgekeurd voor die operatie en kwam ik dus op de wachtlijst terecht. En als je dan dus denkt dat je snel aan de beurt bent, dan kan ik je uit die droom helpen. Ook voor dit deel van transgenderzorg zijn lange wachtlijsten, zeker als je op een bepaalde locatie geopereerd moet worden. 

Hoe dan ook, het leven ging verder. Het werd aan de ene kant een beetje makkelijker omdat ik wist dat het nu echt zou gaan gebeuren, maar aan de andere kant vond ik het ook een stuk moeilijker omdat je dus niet weet wannéér het gaat gebeuren en niemand je daar echt een antwoord op kan/wil geven. 

Nu heeft het ziekenhuis op hun website een wachtlijst document staan, dat iedere eerste van de maand bijgewerkt zou worden, waarop je kunt zien hoe lang de wachtlijst voor de door jou gewenste behandeling op dat moment is. En op 21 augustus zou het volgens die wachtlijst half januari voor mij zo ver zijn. En hoewel je heel goed weet dat het richtlijnen zijn, dat de wachtlijsten alleen maar toenemen enz, is het wel een lichtpuntje, een baken van hoop om naartoe te leven en waar je je aan vasthoudt.

Toen ik te horen kreeg dat er zeker nog een maand bij zou komen, was ik enorm verdrietig. Vooral ook omdat op die website steeds maar hetzelfde aantal weken bleef staan, terwijl het klaarblijkelijk al niet meer klopte. Dus tja, wat heb je dan aan zo'n document, als het niet eerlijk bijgewerkt wordt? Omdat soort dingen kan ik heel boos en verdrietig worden. 

Uiteindelijk kreeg ik van mijn psycholoog van de genderpoli te horen dat ik ook best zelf naar de operatie planning kon bellen om te horen of zij al iets wisten, wat best apart is, want er was mij eerder (door iemand anders daar) verteld dat dat niet de bedoeling was. Maar goed, zo gezegd zo gedaan. Woonbegeleider en ik trokken de stoute schoenen aan en belden samen naar de operatie planning. En tja... daar kreeg ik te horen  dat ik 'hopelijk ergens in de lente' aan de beurt zou zijn. Nog verder weg dus en de moed zonk in mijn schoenen. We besloten iedere maand te gaan bellen, ook al wilde ik het antwoord eigenlijk niet horen. 

In een volgend gesprek met de psycholoog (weer drie maanden verder) kreeg ik te horen dat ik voorlopig nog niet aan de beurt zou zijn. Ik wist niks zinnigs meer te zeggen, was zo uit et veld gelsagen en verdrietig. Wel had ze nogmaals tegen de planning gezegd dat ik ook 'last minute' opgeroepen kon worden (als er iemand uitviel). 

Toen we zelf  half maart weer naar de operatieplanning belden kreeg ik te horen dat het 'ergens in de zomer zou worden', maar dat ze ook zag dat ik (als enige?) op de lijst voor last minute oproepen stond. Dus er was hoop... Fijn dat zij dat zo zag, maar in mijn schoenen, voelde ik die hoop niet echt.

En toen werd het donderdag 21 maart 2024 en zoals iedere donderdag was ik ook die dag vertrokken naar het sportveld om daar vrijwillig afgebeuld te worden door een enthousiaste trainer. En terwijl ik liep te hijgen en te puffen, voelde ik mijn horloge trillen. Ik keek, en zag dat ik gebeld werd door een 06 nummer dat ik niet kende. Maar drie seconden later was het weer weg. Apart....

Nog geen minuut later belde dat zelfde nummer weer, maar voordat ik ook maar de kans had om te reageren was het alweer verdwenen. En iets in mijn hoofd riep: "bel dat nummer maar even terug", iets wat ik doorgaans echt niet doe als ik niet weet wie of wat het is. 

Ik rende naar mijn tas, griste m'n gsm eruit en belde terug en hoorde: "hallo, met M van de operatieplanning vumc. Ik heb een datum voor je...." Op dat moment begon ik geloof ik al te springen van blijdschap en een van mijn spotmaatjes aan de kant keek me met een verbaasde blik aan. Ik griste een pen uit mijn tas (want hé notities maken in mijn telefoon terwijl ik aan het bellen ben, loopt bij mij zelden goed af) en bij gebrek aan papier krabbelde ik de datum op mijn arm: 15 april 2024 in de middag zou het zover zijn! Ein-de-lijk zouden die krengen van mijn lijf gaan! 

Eindelijk!

Eenmaal thuis vond ik het lastig om die datum van mijn arm af te wassen...

Alsof ik die belangrijkste datum in mijn leven (van dat moment) OOIT zou gaan vergeten.....

* In mijn geval betekende dit tenminste 6 maanden aan de testosteron zijn en een BMI lager dan 35 hebben. 

foto: eigen creatie

Hiep hiep hoera! ….. oftewel: een klein feestje.

Vandaag vier ik een klein feestje. Ik zit vandaag namelijk precies één jaar aan de testosteron. 

Ik zie me nog zitten daar in het restaurant van het VUMC na mijn afspraak met de endocrinoloog. Ik was zó teleurgesteld! Ik wilde namelijk heel graag de injecteerbare vorm van de hormonen hebben, maar om medische redenen mocht dat op dat moment niet, daarvoor moest ik eerst nog wat onderzoeken ondergaan. Maar ik mocht wel starten, met smeerbare testosteron. En dat was stiekem toch een beetje een teleurstelling en in plaats van superblij, was ik een beetje verdrietig. En dus zat ik daar met mijn flesje troostcola, mijn flesje androgel (=testosteron) en goed en lief gezelschap.

De reden dat ik toen niet blij kon zijn met de androgel kwam, naast het feit dat ik doodmoe was, doordat het begrip ‘gel smeren’ in mijn hoofd volledig onlogisch was. Als je een pil neemt, dan zit daar een bepaalde kant en klare, afgepaste hoeveelheid werkzame stof in. Als je een spuit zet, dan zit daar (mits je het goed doet) ook een afgepaste, hoeveelheid werkzame stof in, maar in gel???

Mijn brein kon dat niet bevatten: hoe dan??? Die gel zat in een pompje, zoals een zeeppompje en ik weet niet hoe andere mensen omgaan met zeeppompjes, maar bij mij kwam daar toch echt maar zelden dezelfde hoeveelheid zeep uit. 

Maar goed, dit was wat het was, ik zou het voorlopig met de gelversie moeten doen, en het goede nieuws was dat ik toch gewoon mocht/kon starten. Dus tegen de tijd dat ik terug thuis aan kwam, was m’n teleurstelling al wat gezakt en was ik vooral moe en blij. Soms heeft het blijkbaar dus ook een voordeel als je 3,5u in het openbaar vervoer moet zitten voor een (enkele reis) ziekenhuisbezoekje.

Maar goed, ik mocht beginnen en dat deed ik dus ook.

Al gauw (na een paar dagen) begon ik een aantal dingen op te merken. En het kan natuurlijk zijn dat dat gewoon tussen mijn oren zat, maar ik merkte dat mijn brein rustiger was. Het constante piekeren/nadenken wat ik al mijn hele leven deed, verdween naar de achtergrond en dingen leken minder belangrijk te worden. Nou ja, minder belangrijk om me druk om te maken. Soms hoorde ik vrienden en bekenden vertellen en discussiëren over dingen, waar ik me voorheen vast ook druk om had gemaakt, maar ik merkte dat ik hen niet meer begreep. Het kwam niet eens in me op, dat ik me hierover druk had kunnen maken! En dat was echt een heerlijk gevoel.

Al gauw kwamen er ook andere veranderingen: overal (maar dan bedoel ik ook echt overal) begon haar te groeien. Mijn stem ging vrij snel omlaag, mijn libido en eetlust juist omhoog en er veranderde vanalles aan en in mijn lichaam.

Op een gegeven moment veranderden mijn spieren iets te snel, waardoor ik in de problemen raakte. Ik kon een tijdje niet meer lopen omdat mijn spieren te strak stonden en dat ontzettend pijnlijk was, maar ook dat ging weer over.

Wat ik heel sterk merk, is dat het veranderen en groeien, in een soort van golven gaat, die elkaar afwisselen. De eerste weken veranderde alles tegelijk, maar na een tijdje merkte ik echt dat dan mijn stem weer een ‘groeispurt’ had, dan mijn spieren, dan weer de haargroei en zo nog wat dingetjes. 

Ik vond (en vind) het ook fascinerend om te zien in welke volgorde op je lijf je haar bijvoorbeeld gaat groeien. Tijdens je eerste puberteit ben je je daar volgens mij allemaal niet zo bewust van. Ik was dat in ieder geval niet. Toen ging het allemaal ook veel langzamer. Maar nu valt me dat dus wel op. En ik merk dat ik daar ook heel enthousiast van kan worden, maar dat mijn omgeving meestal niet zo op mijn gedetailleerde verslaglegging van dit fenomeen zit te wachten. 

Toen mijn onderlijf ging veranderen (zoek dat zelf maar even op) en mijn libido toenam, kwam ik erachter dat ik misschien toch helemaal niet zo aseksueel was als ik altijd gedacht had. Er ging in ieder geval een geheel nieuwe wereld voor me open. Maar met dat gegeven kwam mijn hoofd een beetje in de knoei. 

Waar beide pubers in mijn hoofd altijd in de fase ‘ieuw bah, seks is vies’ hadden gezeten, werd de oudste puber ineens nieuwsgierig en ging op ontdekkingstocht, waardoor hij compleet de kluts kwijtraakte. Het feit dat hij de kluts kwijtraakte vond ik lastig om mee om te gaan, maar ook het feit dat mijn stemmen al die jaren dezelfde leeftijd waren gebleven en zich ‘niet verder ontwikkelden’, maar dat één van hen nu ineens het een en ander versneld in ging halen, was een nieuwe ervaring voor mij, die ik best ingewikkeld vond.

En dan ineens ben ik een jaar verder. Het jaar is omgevlogen en het was psychisch en emotioneel gezien misschien wel het rustigste jaar van mijn leven. Natuurlijk is de testosteron geen oplossing voor al mijn psychische kwetsbaarheden, maar ik weet absoluut zeker dat het wél degelijk een grote rol speelt in mijn verbeterde mentale gezondheid van het afgelopen jaar. Ik ben rustiger, kan beter relativeren, maak me niet meer om alles en iedereen druk. Ik denk dat ik met enige zekerheid kan beweren dat testosteron ervoor zorgt dat je op een andere manier denkt. Uit opgedane ervaring durf ik te beweren dat een testosteronbrein veel simpeler werkt en denkt dan een niet testosteronbrein.

Een jaar waarin er dus heel veel veranderd is. *

Die grootste veranderingen zijn niet de dingen die het meest in het oog springen: een mannelijker lijf, een lagere stem, de baardgroei enzovoort. De grootste verandering voor mij zit hem in het feit dat ik me nog nooit zo goed gevoeld heb in en met mijn lijf. Ik heb een rust die ik nooit eerder (voor langere tijd)  had. Ik voel me een stuk gelukkiger dan ik me ooit gevoeld heb en voor het eerst sinds de basisschool ben ik blij dat ik leef en wil ik niet meer dood. 

Natuurlijk moet er nog één ding gebeuren om me nóg fijner te gaan voelen. Hetgeen waar ik al ruim 30 jaar op wacht: die ‘krengen’ (lees: borsten) moeten eraf, maar ook die stap komt er eindelijk (bijna) aan. 

Vandaag zit ik dus één jaar aan de testosteron.

Ik kwam voor het eerst thuis bij mezelf.

Geluk zit blijkbaar in een klein pompje gel….

* en dan laat ik het feit dat ik nu officieel, juridisch gezien ‘Mick’ heet en ‘man’ ben voor het gemak maar even buiten beschouwing…

Eerst leren... dan pas beweren....

Vandaag werd ik via Facebook geconfronteerd met een TikTok filmpje van een zekere mikemeijer89. En dat filmpje zorgt ervoor dat ik nu eindelijk een blog zit te tikken wat ik al heel lang wilde tikken, maar wat er tot nu toe nog niet van gekomen was. 

Ik zit zelf niet op TikTok, daar voel ik me iets teveel dinosaurus voor, en dus ken ik deze hele Meneer Mike ook niet, maar ik geloof niet dat ik er veel aan gemist heb.

In dit filmpje maakt Meneer Mike zich zorgen over hoe moeilijk de jongeren van tegenwoordig het hebben. Er is namelijk zoveel informatie beschikbaar, dus als je twijfelt over je geaardheid, dan kun je door die hoeveelheid aan informatie wel eens een bepaalde richting op getrokken worden en er zou zomaar druk kunnen ontstaan om je te moeten 'conformeren naar de normen van de maatschappij'. Meneer Mike denkt dat het niet handig is om als 14 of 15 jarige een definitieve keuze te maken, want dan is je brein nog niet volledig ontwikkeld en kun je sommige gevolgen (nog) niet goed overzien. Sommige keuzes zijn heel definitief en kun je niet ongedaan maken. Dus volgens Meneer Mike moet je wachten tot je 25e om zo'n definitieve keuze te maken, zoals bijvoorbeeld "het transformeren naar het andere geslacht", want 'eens dat proces gestart is, is het heel moeilijk om het te stoppen'.

Tot zo ver Meneer Mike.
Dit filmpje roept een hele hoop in mij op, waar zal ik eens beginnen?

Hij begint met het praten over geaardheid en vervolgens stapt hij moeiteloos over naar "transformeren naar het andere geslacht". Laten we even duidelijk zijn: geaardheid en (trans)gender hebben op zich vrij weinig met elkaar te maken. Je geaardheid gaat over tot wie of wat je je romantisch en/of seksueel aangetrokken voelt, kortom op wie je valt en zit dus (in theorie) in je hart. Gender gaat over jezelf en hoe jij je van binnen voelt. Gender zit dus in je hoofd en heeft niks met de ander te maken. De enige relatie tussen geaardheid en gender is, dat je geaardheid eventueel iets kan zeggen over tot welk gender je je aangetrokken voelt. That's it...

Dat er enorm veel informatie te vinden is voor jongeren, is een feit. Persoonlijk zou deze dinosaurus, die nog uit het tijdperk stamt dat telefoons nog aan een gekrulde draad vastzaten, en waarvan de enige opvraagbare info zo ongeveer een bandje was die je vertelde hoe laat het was, en computers er een half uur over deden om met veel lawaai verbinding te maken met het wereldwijde web, het erg fijn hebben gevonden om de beschikking te hebben over ook maar enige informatie, die ik een beetje 'discreet' had kunnen vinden, maar dat terzijde.

Kortom, ik denk dat jongeren die waar dan ook over twijfelen, blij zijn dat ze makkelijk informatie kunnen vinden waarin ze zich kunnen herkennen. Want als je je hetzelfde voelt als de grote meerderheid in je omgeving, dan hoef je niet te zoeken. Dat ga je pas doen als je je sowieso al 'anders' voelt, als je niet in dat plaatje past. En hoe fijn is het dan om tot de ontdekking te komen dat er meer mensen zijn die zich voelen zoals jij je voelt. Dus ja, er is zeker veel informatie te verkrijgen, maar dat lijkt me niet noodzakelijk een slecht iets.

Als we het dan hebben over de "druk om je te conformeren naar de normen van de maatschappij", dan zou je je kunnen afvragen wat die normen dan zijn. Meneer Mike lijkt te suggereren (en ik geef toe: dat vul ik in) dat 'genderdivers' of transgender de norm is. Maar is dat zo? Volgens mij is de maatschappij nog steeds voor het overgrote deel binair ingericht. Man óf vrouw. Volgens mij wordt er bij het 'huisje, boompje, beestje' plaatje nog vooral over hetero seksuele huisjes gesproken en als we naar seksuele voorlichting kijken, dan wordt die toch echt nog steeds vooral gericht op heteroseksuele individuen/koppels. Dus wat is dan eigenlijk die maatschappelijke norm? Diversiteit? Het lijkt er niet echt op, maar ik zou me kunnen vergissen. 

En ja, ik zie en hoor ook wel de kreet dat 'genderdivers' of transgender zijn een hype is, of een modegrill. En wellicht heeft dat inderdaad te maken met de hoeveelheid aan informatie die je tegenwoordig kunt vinden. Maar weet je??? Vroeger at je vlees of geen vlees. Er waren geen veganisten, pescotariërs, flexitariërs of pollotariërs. Ze zullen er ongetwijfeld wel geweest zijn, (net zo goed als er altijd al genderdiverse mensen geweest zijn), maar het werd pas 'een ding' toen mensen toegang kregen tot informatie en zich konden informeren. 

Kinderen van 14 en 15 jaar (en jonger) hebben nog niet een volledig ontwikkeld brein, dat klopt (maar sommige mensen van 25+ hebben dat blijkbaar ook nog steeds niet). Het puber brein is er nog niet op ingericht om te kunnen plannen, lange termijn beslissingen te nemen of consequenties daarvan volledig te overzien. Dat is helemaal waar, en daar kan ik niks tegenin brengen. Maar terwijl we dit allemaal weten en dit ook bewezen is, vragen we wél doodleuk aan 12-13-14 jarigen om een vakkenpakket/profiel/studierichting te kiezen die de rest van hun toekomst gaat bepalen. Dán worden ze ineens wel gedwongen om keuzes te maken die ze niet kunnen overzien en dan doet er (vrijwel) niemand moeilijk over dat niet volledig ontwikkelde brein?

Meneer Mike zegt dat een keuze tot "transformeren naar het andere geslacht" definitief en onomkeerbaar is. Maar beste Meneer Mike, als je op je 12e een profielpakket hebt gekozen en je komt er op je 16e achter dat dat profiel helemaal niet past bij wat je later als je écht groot bent wilt gaan doen, dan kom je erachter dat die keuze van destijds (die iedereen zo normaal vond) ook behoorlijk definitief en onomkeerbaar was. En guess what? Die keuze bepaalt dan dus wel degelijk je toekomst. 

In deze maatschappij zijn er veel meningen over kinderen die al op jonge leeftijd van geslacht wijzigen. En die meningen zijn, net zoals dit hele verhaal van Meneer Mike gebaseerd op een boel misvattingen. 

In Nederland is het zo dat kinderen pas vanaf de start van hun puberteit (vastgesteld door een arts) eventueel mogen beginnen met puberteitsblokkers. Deze zorgen ervoor dat het lijf niet de puberteit in gaat van het geboortegeslacht en geeft de jongere nog wat bedenktijd om uit te zoeken hoe het precies zit/moet zijn (en dat gaat met héél véél begeleiding en niet over één nacht ijs).

Vanaf 16 jaar kan er, wederom na heel veel psychologisch onderzoek en met goedkeuring en onder begeleiding van artsen, gestart worden met hormonen. En ook hiervoor geldt, dit gaat absoluut niet over één nacht ijs en je wordt echt (tot vervelens toe) begeleid en onderzocht. 

Pas vanaf 18 jaar mogen er operaties plaatsvinden, maar dan ben je dus ook geen kind meer, want voor de wet ben je dan officieel volwassen. (Hierop is één uitzondering en dat is de borstverwijdering, die mag in uitzonderlijke gevallen al vanaf 16 jaar, wederom na veel onderzoek en met toestemming van de arts). *

Er is ook nog zoiets als een sociale transitie, waarbij je gaat leven in de rol van het andere gewenste geslacht. Dit gebeurt bij (jonge) kinderen wel. Maar is dat erg? Andere kleding, ander kapsel, andere naam..... Voor deze kinderen een big deal (ze worden er doorgaans een stuk gelukkiger van), maar niks wat onomkeerbaar is: kleding kan verwisseld worden, haren groeien weer aan en ook een naam kan weer gewijzigd worden...) 

Dus waar maakt iedereen zich zo druk over? Daadwerkelijk "transformeren naar het andere geslacht" en al die onomkeerbare, definitieve veranderingen, die vinden niet plaats als je 13-14-15 jaar bent. 

Kinderen die twijfelen over wie of wat ze zijn en dit grondig gaan uitzoeken, zijn op dat cognitief gebied vaak een stuk volwassener en wijzer dan hun leeftijdgenoten. Als je ze zou laten wachten tot hun 25e, zoals Meneer Mike suggereert, dan veroorzaakt dat een boel leed en een deel zal het niet eens halen tot de 25... Want dat is de realiteit.

Dus... Lieve Meneer Mike, in plaats van u zorgen te maken over de keuzes van genderdiverse jongeren, wat heel lief is, en te pleiten om hen tot hun 25e te laten wachten, kunt u zich misschien eerst beter informeren voor u paniek gaat zaaien en stemming gaat lopen maken met uw geroeptoeter... 

Er is namelijk best heel veel informatie te vinden, die u klaarblijkelijk nog niet gevonden hebt!

foto: Internet

* bron: Amsterdam UMC locatie AMC

 

De T is van testosteron... de start van mijn (nieuwe) leven....

Op 1 december 2022 was het dan zover: ik mocht eindelijk naar de endocrinoloog om het over mijn hormoonbehandeling te hebben. 

Ik was er helemaal klaar voor. Ik had me goed ingelezen, ik had alles gelezen wat ik maar kon vinden, video’s met ervaringen van anderen bekeken, hele gesprekken gevoerd met de psychologen van de genderpoli. Ik wist precies wat ik wilde en hoe ik dat wilde.... Kortom: ik was er meer dan klaar voor! 

Mijn eerste stop was bij de doktersassistente. Zij mocht deze stuiterbal onder een meetlat en op de weegschaal zetten, een meting doen waarbij je lichaams samenstelling gemeten werd (spieren, vet en bot....) en een bloeddruk en pols meten... dat laatste was best een dingetje want als ik stuiter, stuitert dat natuurlijk ook mee, maar na een paar minuten braaf stil op en stoel zitten, bleek dat ik noch een torenhoge bloeddruk had, noch aan tachycardie leed. 

Ze vertelde me dat als ik straks bij de dokter was geweest, dat ik dan mijn recept op kon halen in de apotheek en als ik dat zou willen, ik me bij de balie kon melden en dan zou zij de spuit zetten! Nou..... en of ik dat wilde! 

Vervolgens mocht ik door naar deel 2 van de afspraak: de endocrinoloog.... Daar verliep het een beetje anders dan ik verwacht had. Hoewel ik in de gesprekken met de psychologen besproken had dat injecties voor mij (en mijn dissociatieve brein) beter waren dan elke dag gel te moeten smeren (en mijn behandelaren hier thuis dat ook beiden bevestigd hadden) bleek ik dat toch zelf hier uit te moeten gaan leggen. 

Maar toen ontstond er een probleem. Ik heb namelijk een pinda allergie en in de kortwerkende (3 weken) injectie zit pinda olie, dus dat was voor mij geen optie. En omdat ik niet al te lang geleden op een vaccinatie een (door de GGD benoemde) anafylactische reactie had gehad, durfde hij me ook niet zomaar de langwerkende (12 weken) injectie voor te schrijven. Dat wilde hij toch eerst met de allergoloog overleggen, want als een spuit er eenmaal in zit, zit hij er voor 12 weken in en hij wilde niet dat ik 12 weken lang elke dag een epipen moest gaan zetten. 

En hoewel ik dat verstandelijk allemaal best begreep en ik ook wel wist dat dat veilig en verstandig was, stortte op dat moment mijn wereld toch even in. 

Ineens drong het tot me door dat testosteron injecties voor mij misschien wel eens nooit weggelegd konden zijn.... dat was een Grote Teleurstelling, met hoofdletters. 

Overigens was dat niet helemaal het einde van de wereld, want ik kreeg wel degelijk testosteron mee, maar in de smeerbare gel vorm. Kortom: ik ging toch echt beginnen met de testosteron, alleen niet op de manier zoals ik het me had voorgesteld. 

Een beetje uit het veld geslagen, liep ik naar het volgende deel van de afspraak: de verpleegkundige. Wat het doel van deze afspraak was, was me niet helemaal duidelijk en op dat moment kon me dat ook niet meer zoveel schelen. Mijn hoofd was vol en klaar met deze dag (iets met overprikkeld door teleurstelling omdat het anders liep dan de bedoeling was geweest). De man was overigens best aardig hoor, en dat is maar goed ook, aangezien hij blijkbaar voor de rest van het traject mijn vaste verpleegkundige wordt.... maar toch.... 

De volgende stop was bij de vampiers, waar ik na een mislukte zuigpoging links, toch rechts nog even 7 buisjes bloed afgetapt kreeg en ik mocht weer door.....

Laatste stop: de apotheek, even receptje oppikken, broodje eten en kopje thee drinken en dan weer aan mijn wereldreis terug naar huis beginnen.... 

Maar dat was iets te simpel gedacht, want ik heb daar dus drie kwartier gezeten! Best irritant dat de endocrinoloog net al je gegevens heeft ingevoerd, waaronder een hele medicatielijst en je al die gegevens nu weer opnieuw met de (overigens heel aardige en grappige) apotheek mevrouw moet door gaan nemen. En als je dan eindelijk je buit overhandigd krijgt, je nóg een keer naar een praatje moet luisteren wat je net boven en eerder met de psycholoog ook al hebt gehad. Dat kan efficiënter en goedkoper lijkt me toch? 

Mijn eerste afspraak die ochtend was om 9u, inmiddels was het al half een.... Nog een broodje gegeten, mijn tweede paar oren bedankt en een knuffel gegeven en op naar de trein die (gelukkig) vertraagd was, waardoor ik hem nog haalde. 

Eenmaal thuis, meteen onder de douche gesprongen en daarna mijn eerste dosis testosteron opgesmeerd.... ik ben benieuwd.... 

En liggend op de bank, terugkijkend op die dag, kwam ik tot de conclusie dat de wereld niet ingestort was en dat dit eigenlijk gewoon een fucking heuglijke dag was! 

Wat zeg ik: dit was misschien wel de beste dag van mijn leven tot nu toe, zonder overdrijving, al lijkt mijn omgeving maar weinig tot niets van de ‘grootsheid’ van deze stap te begrijpen. 

Nou ja, misschien kan dat ook wel niet. 

Maar één ding weet ik zeker: Mijn leven gaat nooit meer hetzelfde zijn.

foto en kunstwerk: eigen creatie

My body, my rules… oftewel ‘er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden’.

Gisteren was het weer zover, het programma ‘hij is een zij’ was eindelijk weer op televisie. En eerlijk is eerlijk: ik vind het altijd heerlijk om te kijken, omdat ik er altijd veel herkenning in vond. 

Toch was er (zeker vanuit de trans community) best wat commentaar op het programma. Het was te eenzijdig en er was te weinig input van trans mensen zelf. En dus is er (een begin gemaakt met) wat verandering. Zo heet het programma nu ‘hij, zij, hen’ (voor meer inclusiviteit) en worden de deelnemers ‘gekoppeld’ aan bekende mensen uit de trans en non-binaire wereld. 

De afgelopen week zag ik ergens een promotie plaatje voor het programma voorbij komen (wat ik nu helaas niet terug kon vinden) waarop een foto stond van een deelnemer met een tekst (in de trant van) ‘ik was vroeger non binair, maar nu ben ik trans vrouw’ (pin me er niet helemaal op vast, maar dit was de strekking).

Nu is het zo dat ik online in o.a. allerlei Facebook groepen zit om toch ergens een gevoel van community te vinden. Gewoon mensen die begrijpen wat je zegt, die je gevoelens en frustraties van binnenuit kennen en die je accepteren zoals je bent. Dit omdat ik dat in de buitenwereld vaak niet (op dezelfde manier) kan vinden. De mensen dicht om me heen doen hun best, maar helemaal begrijpen en invoelen waar ik mee bezig ben en tegenaan loop, is niet mogelijk. En dus de zoektocht naar een community.

Ik noem mezelf een ‘non binaire transgender’. Er zal ongetwijfeld een hoop mis zijn met die titel, maar voor dit moment is dat mijn ‘werktitel’ in deze zoektocht naar mezelf. Voor mij is het heel duidelijk: ik ben geen vrouw, maar ik zal ook nooit een man zijn en dus voel ik me het meeste thuis in het hokje ‘non-binair’.

Hoewel men spreekt van een ‘trans community’ is er zoals in elke familie ook hier nog wel eens onenigheid. Dingen als ‘je bent niet trans genoeg’, ‘je bent niet ‘passabel’ genoeg, enz. Kortom, blijkbaar moet je aan een aantal eisen wel/niet voldoen om binnen een bepaald hokje te mogen passen. En ook de mensen die niet zo van hokjes houden (zoals ikzelf) hebben hun eigen hokje met eenzelfde soort eisenpakket. Mensen willen waarschijnlijk toch gewoon ergens bij horen en gaan dan op zoek naar een groepje/hokje dat past. Niks mis mee. 

De huidige transzorg krijgt regelmatig de wind van voren over iets wat ook wel ‘gatekeeping’ genoemd wordt. Binnen de transzorg hebben veel mensen het gevoel dat ze steeds opnieuw maar aan de ander (in dit geval zorgpersoneel) moeten bewijzen dat hun identiteit zoals zij dat beleven klopt, oftewel of ze wel ‘trans’ genoeg zijn om binnen het hokje van de zorg te passen…  

Terug naar die poster die ik hierboven beschreef van die deelnemer aan het programma. Binnen mijn ‘non binaire community’ (maar ook op andere plekken) kwam daar commentaar op. Dat kon niet, ‘dan was ze nooit non binair geweest’. En daar gingen mijn stekels van overeind staan!

Ik snap wat er bedoeld werd. Deze persoon is nu bezig met haar transitie tot vrouw (dat heet trans vrouw), dus in de periode dat ze zich ‘non binair’ noemde, was ze waarschijnlijk al (trans) vrouw. Maar ik merk dat zo’n opmerking me nogal kriegel maakt. 

Wie ben jij, om te bepalen hoe een ander zich voelt/identificeert? 

Een tijdje terug was er in diezelfde community groep een artikel gepost waarin het woord ‘werktitel’ geïntroduceerd werd. Ik reageerde daarop dat het woord mij een glimlach van herkenning gaf. 

Een tijdje terug kreeg ik namelijk van zowel een vriendin als de genderpoli de vraag of het zo zou kunnen zijn dat ik mezelf nu als ‘non binair’ zie, maar dat als ik straks aan de hormonen ben (en later mijn borstoperatie krijg), dat ik mezelf dan misschien meer als trans man zou gaan zien. Ik gaf toen aan dat ik zeker denk dat er een verschuiving in mijn beeld/gevoel richting man zal gaan zijn, maar dat ik (voor mijn gevoel) nooit een man zal zijn. Maar dat die verschuiving al lang begonnen was. 

Daarop kreeg ik binnen de ‘non binaire’ community een paar opmerkingen die erop neer kwamen dat ik dan niet non binair was, maar ‘gewoon trans’.

Dus…. Blijkbaar mag ik niet zelf bepalen waar ik voel dat ik op dat moment thuis hoor. Ik mag geen aanpassingen aan mijn eigen lijf (laten) doen want dan hoor ik volgens die ander niet meer in dat specifieke hokje thuis en moet ik maar op zoek naar een ander hokje….

WTF???? Community my ass! 
Volgens mij is dit hetzelfde als ‘gatekeeping’.
Een gevalletje ‘de pot verwijt de ketel….’

Maar wie ben ik. My body, my rules.

Je kunt zeker weten dat je iets heel graag wil…En tegelijkertijd doodsbang zijn.

Ik ben al een tijdje stil hier en dat is niet omdat er niets gebeurt in mijn leven, integendeel: er gebeurt heel veel, voornamelijk in mijn hoofd. Maar om die dingen te delen vind ik nogal een dingetje. Ten eerste is het een onderwerp (genderdysforie/transitie) waar veel mensen al bij beginnen te zuchten zonder dat ze eigenlijk snappen waar het over gaat, ten tweede is het ontzettend persoonlijk en ten derde ben ik ook een beetje bang dat ik mijn eigen ruiten in gooi. En dat is wel het laatste wat ik wil. 

Maar schrijven is mijn uitlaatklep en het zorgt ervoor dat m’n hoofd iets minder overvol raakt. En door de angst om mijn ruiten in te gooien merk ik dat door het niet van me afschrijven de ramen zo ongeveer uit hun sponningen springen van de stress en dat is ook niet zo gezond…. 

Dus…. Daar gaan we dan. 

Mijn (huidige) gendertraject dus. Hoewel ik daar volgens mij nog niet echt specifiek iets over geschreven heb, loopt het alweer een tijdje. 

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik bij de genderpoli binnen kwam (dit keer) met twee wensen. Namelijk: haal die (voor mij) nutteloze en afschuwelijke borsten eraf en de vraag om testosteron te gaan proberen in de hoop dat ik me dan wat meer ik zou kunnen gaan voelen. 

In het eerste gesprek werd me al gevraagd welke van die twee er op nummer één stond. Daar kon en wilde ik niet echt een antwoord op geven, want ik wil het allebei en het liefst gisteren nog. 

In het derde gesprek kwam de vraag terug. Ik moest een keuze gaan maken. Niet omdat het een het ander uitsluit, maar omdat het als het ware twee verschillende routes zijn. 

Simpel en kort door de bocht uitgelegd: Als je voor de hormoonroute kiest, dan moet je eerst zes maanden aan de testosteron zijn voor de operatie route op kan gaan starten. 

Start je met de operatie route, dan moet je lijf eerst voldoende hersteld zijn voor je aan de hormoonroute kunt beginnen. 

Waarom dat is? Ik kan me het antwoord van de psychologen niet meer precies herinneren, maar in mijn hoofd komt het erop neer, dat wat je ook kiest, een enorme impact op je hoofd en lijf heeft en dat als je dat tegelijk zou doen, het gewoon teveel wordt. 

Of dat de werkelijke reden is weet ik dus niet, maar het is een verklaring waar ik zelf vrede mee kan hebben. 

Er was voor mij echter een ietwat klein, doch immens groot addertje onder het gras. Want waar mijn hart neigt naar de operatie route op nummer één (dat wil ik namelijk al vanaf mijn puberteit), zit daar een (maximale) BMI eis aan vast, waar ik op dit moment (en misschien wel nooit) aan kan voldoen. 

Zou ik voor die route kiezen, dan zou ik (in mijn ogen) dus kiezen voor iets waarvan ik niet weet of en wanneer het zou gaan komen en in die tussentijd zou er niks veranderen en zou ik me net zo kut blijven voelen als ik me nu al voel. Misschien zelfs nog wel een tikkeltje erger, omdat die eis voor mij voelt als een uitzichtloze, niet overheen te komen horde. 

En dus besloot ik dat ik voor de hormoonroute zou gaan. Daar is die eis er niet en als het team groen licht zou geven, dan had ik zeker nog (minstens) zes maanden de tijd om aan die fucking BMI eis te werken. En tegelijkertijd zou ik hopelijk wel al iets van veranderingen gaan merken en voelen van de testosteron. Ik hoop dat dat maakt dat het wachten op de operatie dan wat draaglijker wordt, omdat er in ieder geval IETS in mijn lijf gebeurt. 

Dus dat werd mijn keuze, de hormoonroute zou mijn voorlopige behandelplan worden. En daar sta ik ook 100% achter, ik weet waarom ik dit kies. 

Nu mijn keuze duidelijk is, kan mijn keuze in het team besproken gaan worden en bij ‘groen licht’ (wat er waarschijnlijk dan wel dus is, anders wordt het niet ingebracht), kan het behandelplan gaan starten. Prima. Duidelijk. Ik houd van duidelijk. 

In het vorige gesprek gingen we wat dieper in op de (bij)werkingen van de testosteron. Ik heb er zelf veel over opgezocht en gelezen. Ik weet wat er in theorie kan gaan gebeuren, maar ik weet ook dat je in de praktijk geen flauw idee hebt hoe het voor jou als individu gaat uitpakken. Ieder mens is nou eenmaal anders, reageert anders, heeft andere genen enz. 

Dus waar de een bijvoorbeeld kaal wordt, is dat bij een ander geen issue. En zo kan het dus alle kanten op. 

Ik ken het lijstje, ik heb het gelezen, ik heb dingen opgezocht, mijn gedachten erover laten gaan. En van sommige dingen word ik super blij (bijvoorbeeld een lagere stem) maar van andere dingen (zoals bijvoorbeeld dat kaal worden) daar ben ik (op dit moment) niet zo happig op. En weer andere dingen houden me gewoon niet zo bezig (bijvoorbeeld een dunner wordende en drogere vagina slijmwand)…, tja, het is wat het is. 

En zo werden al die (bij)werkingen afgegaan en werd er steeds gevraagd wat ik ervan vond. Of ik er naar uitkeek of juist er tegenop zag. En ik merkte dat ik dat heel ingewikkelde vragen vond waar ik eigenlijk geen antwoorden op had. 

Het is niet zo dat ik er niet over nagedacht heb, integendeel, ik heb de neiging om alles te overdenken. Maar als niets met zekerheid te zeggen is, hoe moet ik dan weten wat ik daar over denk of voel? En hoe kan ik nu, op dit moment terwijl het nog geen realiteit is, en ik ook niet weet of het ooit een realiteit gaat worden, nou zeggen hoe ik me daarbij voel? Ik heb inmiddels wel geleerd dat je pas een (gefundeerde) mening over iets kan hebben als je écht (uit ervaring) weet waar je het over hebt. 

Dus sorry, ik weet het even allemaal niet. 

Het voelt op dit moment een beetje als glazen bol kijken. Ik weet het nu niet en ik zie het wel als het zover is. Maar tegelijkertijd weet ik op de een of andere onverklaarbare manier wel héél zeker, dat al die wel of niet te gebeuren dingen me niet ongelukkiger kunnen maken dan ik nu op dit moment met mijn lijf ben. 

Ik merk dat ik sinds dat laatste gesprek een beetje (veel) in de war ben. Ik sta achter mijn keuze, ik ben zeker van mijn zaak, maar doordat ik geen concrete antwoorden kon geven op die vragen (behalve wat ik hierboven net schreef) begin ik ineens te ‘twijfelen’. Als ik die antwoorden allemaal niet weet, ben ik dan wel echt zeker van m’n zaak? Is dit dan echt wel wat ik wil? Of hou ik mezelf voor de gek? 

En mijn hart weet dat dat niet zo is, ik hou mezelf niet voor de gek, maar mijn hoofd maakt me helemaal gek met die gedachten, onzekerheden, vragen en twijfels! 

Ik weet inmiddels dat ik in november in het team besproken ga worden. En ik ben doodsbang dat als ik het bovenstaande hardop zou zeggen of zoals nu hier neer schrijf, dat er dan een kink in de kabel komt en ze zeggen: ‘oh wacht even, Mick is toch niet zo zeker van zijn/diens zaak, misschien moeten we het uitstellen’. 

En zeker als ik er ook nog aan toe voeg dat ik van en door die twijfels, gedachten, gevoelens in combinatie met niet slapen en de Daily Shit as usual in mijn leven, (bijna) onderuit ga… Vooral ook omdat ik mijn uitlaatklep (van me afschrijven) in deze mis. 

De angst om me uit te spreken hierover en daarmee mijn ruiten in te gooien (in de vorm van vertraging omdat ik nu misschien even niet zo stabiel ben), zorgt voor nog meer stress en druk op de ketel. En dat maakt de cirkel rond. En ik wil dat die cirkel niet nog verder naar beneden beweegt. 

Ja, mijn hoofd weet even niet de antwoorden en daardoor word ik onzeker. 

Ja, daardoor gaat het even niet zo lekker met me. 

Maar nee, het verandert niks aan mijn keuze en hoe ik erin sta. Ik sta nog steeds 99,9% achter m’n keuze, die 0.1% is stress over het onbekende. Want onbekend is onduidelijk en onduidelijk en ik zijn geen vriendjes en gaan dat ook nooit worden. 

Want weet je? 

Je kunt zeker weten dat je iets héél graag wil en tegelijkertijd doodsbang zijn. 

En daar is niks mis mee.

Genderdysforie deel 13: Dagje dierentuin... oftewel: waar een nijlpaard zwembad wel niet goed voor is.

Heel af en toe trakteer ik mezelf eens op een social deal aanbieding. Er is namelijk niet zo heel veel geld hier, dus een bezoekje aan een pretpark of dierentuin zit er zonder hele mooie aanbieding meestal niet in. (En ik mag nog van geluk spreken hoor, want voor heel veel andere mensen is dit dus nooit mogelijk, bij mij af en toe dus wel). 

Een hele tijd terug kocht ik een deal voor de lokale dierentuin, maar omdat je sinds corona van tevoren moet vertellen wanneer en hoe laat je komt en vooruit plannen niet echt mijn sterkste kant is, was het er nog niet van gekomen. En toen ik vorige week dus een blik wierp in mijn app, zag ik dat ik welgeteld alleen nog de volgende dag had om mijn deal in te leveren... Dus... zo gezegd zo gedaan.

Het was een erg warme dag en ook daar ben ik niet zo goed in. Warme dagen zijn eigenlijk de enige dagen waarop ik merk dat ik astma heb en dat ademen niet altijd helemaal vanzelf gaat. En juist... zo'n dag was het dus!

Het was ook een dag waarop mijn genderdysforie behoorlijk van zich liet horen in mijn hoofd en dus besloot ik om dat te doen waarvan ik weet dat het het dysforie monster in mijn hoofd soms wat minder maakt: ik besloot mijn binder aan te trekken...

Voor alle niet transgender mensen en andere onwetenden... Een binder is een kledingstuk om je borst platter te maken. Je kunt het vergelijken met een hele, hele strakke sportbh (en het liefst drie maten te klein) maar dan in de vorm van een (in mijn geval) lang hemd, waar je je eerst met heel veel moeite in wurmt, dan je linkerborst onder je linker oksel propt en de rechterborst onder de rechteroksel zodat je borst platter en meer mannelijker lijkt. (over uittrekken hebben we het maar even niet, dat is een vak apart).

Nu hoor ik menig vrouw of anderszins borstendragend persoon denken.... doet dat niet vreselijk veel pijn? Mwaahhh, laten we zeggen dat het op zich went, maar prettig is echt een heel ander verhaal. Maar dat maakt misschien wel duidelijk hoe groot de pijn of last van de genderdysforie is, als je jezelf (met 30 plus graden) in zo'n ding wil hijsen. 

Ik vind het zelf niet (meer) pijnlijk, maar doordat het zo strak zit, kan ik wel moeilijker ademen. En dan heb ik dus eigenlijk ook nog een maat te groot, omdat anders mijn longverpleegkundige 'heel boos' op me wordt. (nee hoor, ze is heel lief...) Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik het ene probleem (genderdysforie) vervang door een volgend probleem (ademhalingsproblemen). En dus neem ik genoegen met een minder strakke binder, tot het moment dat die krengen er eindelijk afgesloopt zullen gaan worden....

Ik dwaal af... Warme dag, dierentuin, binder... Juist... 
En met die binder en dus iets plattere borst durfde ik ook  mijn favoriete outfit aan: korte camouflage cargo broek, m'n Australië petje en een heren singlet.... En zo sjokte ik dus heerlijk rustig door de dierentuin, op zoek naar de dieren die het net als ik allemaal bloed heet hadden en op de energie bespaarstand stonden. 

Maar ja, uiteindelijk komt er (door het vele drinken) een moment waar ik in zo'n omgeving altijd een beetje tegenop zie: ik moest naar de wc. 
Ja en, hoor ik u denken, wat is het probleem? Nou... ik weet nooit zo goed waar ik voor moet kiezen. Ik vind mezelf nu eenmaal geen meisje en geen jongen, dus een deur kiezen vindt mijn hoofd niet zo makkelijk. Invaliden toilet is doorgaans de beste keuze, maar net op dat moment was die niet open/bezet... En dus besloot ik te doen wat ik uit gewoonte meestal doe: ik liep het damestoilet binnen. 

De details zal ik u besparen, maar terwijl ik vervolgens braaf mijn handen sta te wassen en mijn fles bij sta te vullen ontstaat er een ongemakkelijke situatie. Er komt een groepje (pré)puber meisjes binnen met een begeleidster (schoolreis). Ze lopen half de deur in, zien mij staan, lopen weer met zijn allen naar buiten, kijken nog eens naar het plaatje op de deur, discussiëren met elkaar in een taal die ik niet versta en dan komt de begeleidster met een boos gezicht (en bijbehorende stem) op me af met de mededeling dat dit het damestoilet is en dat ik daar dus niet hoor. 
Ik draai rustig de dop op mijn fles, droog mijn handen aan mijn broek, glimlach naar de vrouw en loop naar buiten... Zonder dat die mevrouw het wist had ze me stiekem best blij gemaakt. 

Later die dag besloot ik om dan maar de heren wc in te lopen (bestaande uit enkel hokjes, net zoals bij de dames), maar ook daar werd er vreemd gekeken en iets gezegd (wat ik niet verstond). Dus tja... het moge duidelijk zijn: ik hoor nergens thuis en dat komt dan op zich wel weer overeen met hoe ik het zelf beleef....

Maar zoals ik net al schreef, ik werd er wel een beetje vrolijk van, want blijkbaar zaai ik met mijn binder en mijn petje inmiddels af en toe wel wat twijfel en dat vind ik zelf wel fijn... (niet twijfel zaaien op zich, maar wel dat ik niet automatisch tot vrouw wordt gebombardeerd!)

Die dag viel me nog iets op aan mezelf. Iets wat ik misschien wel al wist, maar waar ik me nooit zo heel erg bewust van was geweest. 

Op de dagen waarop ik mijn binder niet aan doe, en je het bestaan van mijn borsten dus wel kunt zien, ga ik automatisch mijn best doen om dat minder te laten zien. Ik loop al vanaf mijn puberteit 'krom', d.w.z. met mijn schouders een beetje naar voren gebogen zodat ik mijn borst verberg. En dat doe ik dus al zo lang dat ik laatst van een fysiotherapeut te horen kreeg dat mijn skelet dus min of meer zo vergroeid is.... Als ik ergens stil moet staan, dan gaat er automatisch eigenlijk altijd minstens één arm voor mijn borstkas... En dat viel me eigenlijk nooit echt op, tot afgelopen week dus. 

Die dag in de dierentuin, toen ik langs het spiegelende glas van het nijlpaarden verblijf/zwembad liep, viel het me op dat ik me met mijn binder écht anders voel, een soort van zelfverzekerder en dat kun je ook aan me merken (ik zag het zelf): ik loop en sta letterlijk rechter op, hoofd omhoog en kijk de wereld in (in plaats van naar de grond). Ik voel me zekerder en vrijer en zo loop ik ook rond. 

En terwijl ik mezelf zo zag in dat spiegelende glas werd ik blij en verdrietig tegelijk.... Zo zou ik altijd wel willen zijn. Zo zou ik me altijd wel willen voelen.... Vrij....

Dus... laat die borstverwijdering maar gauw komen.. ik ben er meer dan klaar voor!

foto: plaatjes gevonden via internet
(kunstenaars voor mij onbekend, weet je wie het zijn,
laat het me weten: ere wie ere toekomt!)

Genderdysforie deel 12: What's in a name....

Tijd voor een nieuwe naam dus. Het lijkt misschien iets heel simpels, maar dat was het voor mij zeker niet. Het idee dat een nieuwe naam 'voor altijd' is, vond ik best een beangstigende gedachte, want wat als je er na een tijdje achter komt dat de door jou uitgekozen naam toch niet bij je past?

Ik had tenslotte al een keer vrij ondoordacht en overhaast een keuze gemaakt (Mick) en kwam er na een tijdje achter, dat dat het toch niet helemaal was. En dus ging ik terug naar mijn geboortenaam, want tja, alhoewel het iedereen meteen aan 'vrouw' doet denken, is het wel wie ik al die jaren geweest ben. 

Een beetje als je lievelingstrui... Hij zit heerlijk, lekker comfortabel, zacht, vertrouwd en ook al zitten er hier en daar wat vlekken in die er niet meer uitgaan, en komen er hier en daar wat gaatjes in, toch doe je hem het liefst niet weg... Maar misschien ben ik gewoon een beetje vreemd dat ik dat heb met mijn lievelingstrui, t-shirt, broek enz...

Hoe dan ook, een naam kiezen vond ik ingewikkeld, want wat ik ook bedacht, het voelde toch niet zo lekker als die ene uitgelubberde 'lievelingstrui'. Maar ja, aan die lievelingstrui heb ik ook ooit moeten wennen en dat kon alleen door hem aan te trekken...

Ik had vrienden en kennissen om hulp gevraagd om een lijstje te maken van namen die ze bij mij en mijn initialen vonden passen en zo kwam ik tot een top vier. Maar eigenlijk wist ik in mijn hoofd wel al welke van de vier het zou gaan worden. 

Tot het tandartsbezoek waar ik laatst over schreef, bleef ik maar volhouden dat die nieuwe naam nog niet nodig was. En ach, wat is 'nodig'? Maar ik denk dat ik dat ook wel een beetje vol bleef houden omdat ik het kiezen van die naam heel spannend vond. Op het moment dat ik het hardop zou zeggen, dan was het 'echt' of zo en kon ik niet meer terug. (wat natuurlijk onzin is, want je kunt altijd terug!)

Toen ik Mick 'werd', kon ik dat voor mijn gevoel niet overal zijn, waardoor ik vooral 'part time Mick' werd en dat niet goed voelde. 

Mijn grootste struikelblok zat destijds bij (joh, je raadt het al...) mijn familie. Ik wist niet goed hoe ik ze moest vertellen dat ik transgender was en dan ook nog dat ik mijn naam ging veranderen. Ik wist niet hoe ik het moest brengen en ik wist ook niet of ik kon dealen met hun reactie en dus deed ik waar ik goed in ben: ik deed het gewoon niet! 

Dat was makkelijker, maar ik werd er zeker niet gelukkiger van!
Een les voor deze keer dus: óf je doet het helemaal, óf je begint er niet aan!

De zaterdag na het tandartsbezoek, besloot ik in een beeldbel gesprek met  Woonbegeleider dat het tijd was en na enige moeite (het bleef gewoon lastig, al stond mijn keuze voor een naam inmiddels echt wel vast) sprak ik uit welke naam ik gekozen had en dat ik voortaan zo genoemd wilde worden met gender neutrale voornaamwoorden. En vanaf dat moment werd ik S*!

Er kwam een klein groepje mensen om me heen die 'mijn grote geheim' alvast mochten weten, zodat ik ook een beetje kon wennen, terwijl ik op een plan broedde om het mijn familie te vertellen.

In april besloot ik eindelijk dat het tijd was om aan mijn ouders te vertellen dat ik non-binair was. En hoewel ik ervan overtuigd ben dat er meer dan genoeg aanwijzingen in mijn jeugd te vinden waren, hadden ze dit blijkbaar niet aan zien komen en sloeg mijn mededeling in als een bom. Pas een paar weken geldeden, twee maanden later dus, toen ik eindelijk mijn plannetje klaar had om ze over mijn nieuwe naam en voornaamwoorden te vertellen, kwam er voor het eerst een reactie van hun zijde op wat ik hen in april vertelde. En met die reactie zakte de moed voor deze volgende stap meteen weer in mijn schoenen en stelde ik het weer even uit. 

Uiteindelijk heb ik afgelopen week mijn plannetje uitgevoerd en heb ik mijn familie op de hoogte gebracht. Op mijn eigen manier uiteraard. 
Pas toen ik zeker wist dat de boodschap aangekomen was, heb ik (een groter deel van) 'de rest van de wereld' op de hoogte gebracht, en zo zal ik de komende tijd nog wel even bezig blijven gok ik. 

Mijn familie heeft tijd nodig, dat snap ik diep van binnen ook wel. Ik ben hier, met deze genderzooi, al dertig jaar bezig, maar voor hen is het nieuw en dus ligt mijn tempo voor hen heel erg hoog. Ik zit als het ware al in Parijs en zij staan nog thuis op het perron te wachten op de trein... zo iets... 

Het stomme is (of misschien is dat juist wel niet stom) dat ik de afgelopen weken moeite had om aan mijn nieuwe naam te wennen. Het voelde een beetje alsof je linkshandig bent en iets met je rechterhand moet doen... Een beetje een 'ieeeeuw' gevoel. Maar sinds ik mijn familie heb ingelicht en ik weet dat ze het ontvangen hebben (ook al heeft er (nog) nauwelijks iemand gereageerd), voelt het ineens minder 'ieeeeuw' en voel ik me ook meer S dan die dagen ervoor. 

Ik begin er dus langzaam aan te wennen.
En ik hoop dat de rest van de wereld (inclusief mijn familie) dat ook (ooit) gaat lukken.

foto: internet

* Aangezien ik hier gewoon als Mick blijf schrijven, vind ik het verder niet zo relevant om mijn nieuwe naam hier te delen. 

Genderdysforie deel 10: In behandeling zonder behandeling... dag hoop.

Dit wordt een reeks blogjes over mijn worstelingen met mijn genderidentiteit en mijn zoektocht naar mijn ware zelf. Ik schrijf ze vooral voor mezelf, omdat ik mijn verhaal op (digitaal) papier wil zetten en daardoor misschien de chaos in mijn hoofd wat kleiner te maken. En hoewel ik het voor mezelf schrijf en me heel goed realiseer dat dit heel persoonlijke, intieme informatie zal/gaat bevatten, ga ik het tóch plaatsen. Want als mijn geworstel en gezoek ook maar één iemand op welke manier dan ook kan helpen, dan is het me dat meer dan waard!

Dus: wees gewaarschuwd.. Het gaat over gender, over transgenders, non binair, gender neutraal, voornaamwoorden/pronouns enz. Dus als je daar niks mee te maken wil hebben, dan kun je nu nog wegklikken. 

**********

Mijn traject leek dus weer gestart, ik had immers een intake met de endocrinoloog (hormoondokter) gehad. Voor de zorgverzekeraar is er dan dus een DBC geopend en ben je dan dus officieel 'in behandeling', maar die behandeling bestond dus weer uit op een lijst staan en wachten. In die intake werd er gezegd dat het 'een paar maanden' kon duren. 

Een paar maanden.... ok, dat zou ik wel redden, wetend dat de complete wachtlijst jaren beslaat, dus een paar maanden was ok. Alleen heb ik een hoofd dat dingen vrij letterlijk neemt. Een paar is voor mijn hoofd twee. Maar twee werden er al gauw drie, drie werden er vier enz. 

In die maanden, zocht ik dingen uit die ik graag wilde weten. Ik zocht en vond informatie over het gebruik en de werking van testosteron. De verschillen tussen een 'gewone' dosering en een 'micro dosering'. Ik las over wat testosteron met iemand kan doen en dat het niet te voorspellen is, wat er bij wie in welke mate gaat gebeuren en ik las ook dat je er altijd mee kon stoppen. Niet al die veranderingen waren omkeerbaar, maar je kon er wel gewoon mee stoppen, wat ergens een geruststellende gedachte was. Waar veel mensen in de omgeving vaak onwetend riepen: maar wat als je spijt krijgt? en weet je het echt wel zeker want je kunt nooit meer terug? Dat bleek in ieder geval voor de vlieger die testosteron heet niet op te gaan. 

Uiteindelijk was ik wel een beetje 'uitgelezen' over de onderwerpen waar ik meer van wilde weten (en wat ik kon vinden) en begon ik weer last te krijgen van het lange wachten en de onzekerheid die daar hand in hand mee gaat. 

Ik stuurde een mail naar de genderpoli met de vraag of ze ook maar iets konden zeggen over hoe lang het nog zou duren, omdat ik mijn hoop begon te verliezen, me heel goed realiserend dat dat voor al die anderen op die ellenlange wachtlijst vast niet anders is. Ik kreeg in eerste instantie geen reactie en dus stuurde ik diezelfde mail, gewoon nog een keer. 

Toen kwam er wel een reactie, gericht aan Mevrouw Vandeschrijver... Dubbel fout dus, waarbij die eerste fout echt heel erg verkeerd viel en zeker (in mijn ogen) bij deze afdeling niet gemaakt zou mogen worden, maar wie ben ik... het deed me in ieder geval heel erg veel pijn.

Van de inhoud werd ik ook niet veel vrolijker: ze waren nieuwe psychologen aan het opleiden en inwerken en pas als dat gebeurd was zouden ze weer mensen gaan oproepen. Ze hadden geen enkel idee hoe lang dat zou gaan duren. Dat was naast teleurstellend ook verwarrend, omdat de endocrinoloog ook gezegd had (op mijn verzoek) dat ik bij mijn oude psycholoog (die daar nog steeds werkzaam was) terecht zou kunnen, dus tja, die was al ingewerkt, ik snapte het probleem niet zo goed.

Langzaamaan begon ik mijn hoop weer te verliezen, ik kreeg weer meer last van mijn genderdysforie, ik werd weer verdrietiger. Het leek zo uitzichtloos allemaal. In het begin na die intake, zit je in een soort van high: yes er gaat eindelijk wat gebeuren en ook nog eens heel snel! Maar toen heel snel steeds langer ging duren en er geen enkel uitzicht was op wanneer het ging komen, sloeg de euforie terug om in dysforie en twijfel.

Via facebook kwam ik erachter dat er eigenlijk in mijn achtertuin over de grens (bij wijze van spreken op fietsafstand) ook een genderpoli zat. En dat bood een nieuw perspectief! En dus begonnen er weer talloze telefoontjes en mailtjes naar dat ziekenhuis en naar de zorgverzekering. 

Bij het ziekenhuis was ik gewoon welkom. En van de zorgverzekeraar kreeg ik te horen dat ik wel op twee wachtlijsten kon staan, maar dat ik maar bij één ziekenhuis in behandeling kon zijn. Dus zodra het ziekenhuis in België  zich zou melden, moest ik een knoop doorhakken. 

En dat telefoontje gaf weer nieuwe hoop, want daar was de wachtlijst maximaal een jaar. Ik liet me in Januari van dit jaar dan ook daar op de wachtlijst zetten en van het gegeven dat er binnen een jaar hoe dan ook écht iets zou gaan gebeuren, gaf weer even lucht. Waar het zou gaan gebeuren wist ik niet, maar er zou wat gaan gebeuren!

Maar ook dat gevoel van euforie hield niet heel lang aan, want tja, een jaar is ook best wel heel ver weg. En dus ging ik in mijn wanhoop op zoek naar andere opties.

En zo plaatste ik via het wereldwijde web testosteron in mijn winkelmandje, met het idee dat ik dan zelf wel op eigen houtje zou gaan beginnen. Wetend dat dat gevaarlijk kan zijn, dat het heel duur is en vaak niet eens aankomt enz. 

Ik heb ze uiteindelijk nooit daadwerkelijk besteld, maar alleen al het idee dat ze daar al die tijd in mijn digitale winkelmandje lagen en ik de optie had om op een knop te duwen om het te bestellen, gaf ergens het gevoel dat ik zelf nog een klein beetje regie had in deze (voor mijn gevoel) uitzichtloze periode.

Ik durfde steeds maar niet te bellen naar Amsterdam, omdat ik zo ontzettend bang was voor het antwoord. Ik kon niet dealen met (alleen al) het idee dat er weer geen duidelijkheid zou komen, wat als een soort afwijzing voelde, ook al zou het daar niks mee te maken hebben, het was wel hoe dat voor mij voelde. En hoewel mensen om me heen er meermaals op aan drongen om gewoon regelmatig te bellen om te vragen hoe het ervoor stond, lukte dat me niet (en wilde ik ook niet dat een ander het voor me deed). 

En net toen ik de avond voordat Woonbegeleider met vakantie ging tijdens een video afspraak tegen hem zei: "Hoe hard ik ook tegenstribbel, hoe hard ik ook nee, ga roepen, als je terug bent van vakantie, moeten we naar Amsterdam gaan bellen ok?", ging de volgende ochtend mijn telefoon en verscheen er in het scherm "Genderpoli Vumc"... en kreeg ik zo ongeveer een hartverzakking.

Timing is everything...
Eind mei stond er een eerste afspraak met (een voor mij nieuwe) psycholoog.
Het feest kon weer beginnen! 

foto: Internet

Genderdysforie deel 9: Knopen doorhakken.

Dit wordt een reeks blogjes over mijn worstelingen met mijn genderidentiteit en mijn zoektocht naar mijn ware zelf. Ik schrijf ze vooral voor mezelf, omdat ik mijn verhaal op (digitaal) papier wil zetten en daardoor misschien de chaos in mijn hoofd wat kleiner te maken. En hoewel ik het voor mezelf schrijf en me heel goed realiseer dat dit heel persoonlijke, intieme informatie zal/gaat bevatten, ga ik het tóch plaatsen. Want als mijn geworstel en gezoek ook maar één iemand op welke manier dan ook kan helpen, dan is het me dat meer dan waard!

Dus: wees gewaarschuwd.. Het gaat over gender, over transgenders, non binair, gender neutraal, voornaamwoorden/pronouns enz. Dus als je daar niks mee te maken wil hebben, dan kun je nu nog wegklikken. 

**********

Hoe ik ook mijn best deed, ik kon mijn plek in de wereld maar niet vinden. Ik bleef een hekel hebben aan mezelf, of eigenlijk meer aan mijn lijf en ik werd er steeds ongelukkiger van. 

Als een soort van laatste druppel die de emmer deed overlopen, kwam mijn toenmalige begeleider me op 31 december 2020 vertellen dat hij weg zou gaan en dat er dus (alweer) een nieuwe begeleider zou komen. En hoewel iedereen me maar bleef vertellen dat dat nu eenmaal de realiteit van het leven was, was het voor mij het moment waarop ik vond dat dat prima was, maar dat ik dan nu toch echt wel klaar was met dat leven. (En ik realiseer me dat dat voor veel mensen heel dramatisch en overdreven klinkt, maar dat verandert niks aan hoe het op dat moment voor mij voelde.)

En zoals dat steeds gaat: met de komst van een nieuwe begeleider moesten er ook weer nieuwe doelen gesteld worden, zelfs als ik al ruim 20 jaar dezelfde doelen heb (die ik nooit bereik). Ik was er klaar mee en ik besloot dat mijn doel werd (naast het leger krijgen van mijn hoofd) om me te gaan verdiepen in een euthanasie traject. 

Met die nieuwe begeleider klikte het niet echt (understatement) en daarom voelde het voor mij niet veilig genoeg om het over dat (toch best gevoelige) onderwerp te hebben. Om eerlijk te zijn voelde geen enkel onderwerp veilig genoeg. Doordat ik het gevoel had dat ik niets met hem kon delen, werd mijn hoofd voller in plaats van leger, kwam ik weer in m’n eigen denkcirkel terecht en begon ik vooral heel erg na te denken, waarom ik juist op dit moment zó klaar was met het leven. Ik vond het al heel lang geen feestje, hoeveel slingers ik ook probeerde op te hangen, maar wat was het dan, dat er nú voor zorgde dat het klaar was? En ik kwam tot de conclusie dat het vooral m’n geworstel met de genderdysforie was die daarvoor zorgde. En steeds vaker kwam de gedachte aan een her-aanmelding bij de genderpoli in me op. 

Dat was makkelijk gedacht, maar ik wist ook dat de wachtlijst inmiddels ondraaglijk lang was geworden en zou ik dat wel trekken? Ik had geen idee. 

Ik was immers al 45, dus tegen de tijd dat ik dan aan de beurt zou zijn en het moment dat er eindelijk veranderingen zouden komen, zou nog lang op zich laten wachten. Was het dan nog wel 'de moeite waard'? 

In diezelfde periode vond ik via sociale media een jongere terug met wie ik een aantal jaar daarvoor had mogen ‘werken’. Ik werd er destijds door mijn ex-behandelaar bij gevraagd omdat we nogal wat overeenkomsten hadden. Eén daarvan was dat we beiden trans waren. Dat contact destijds verwaterde en lange tijd was er zelfs geen contact. 

Inmiddels was hij  volwassen geworden en blijkbaar in transitie gegaan. Ik hoorde hem praten in zijn filmpjes, zijn stem een stuk lager dan toen ik hem leerde kennen en ik vond het heerlijk om hem zo te zien en te horen! Ik werd er plaatsvervangend blij van en tegelijkertijd ook bijna een soort van jaloers. En de gedachte ‘dit wil ik ook’, begon in mijn brein rond te zwerven.

Een tijdje later plaatste hij een filmpje van vlak na zijn borstverwijdering. Een soort van ‘onthullings’ filmpje, waarbij hij zijn platte borst voor het eerst zag. Ik keek er naar, ik keek naar hem en ik moest heel hard huilen! Voor het eerst keek ik in zijn ogen en zag, naast zijn highe koppie van de morfine, dat de depressie plaats had gemaakt voor iets anders: pure euforie! En op dat moment wist ik het zeker: dit wilde ik ook! Ik moest niet dood, dat kon altijd nog. Ik moest me opnieuw gaan aanmelden bij de genderpoli. Schijt aan wat iedereen in mijn omgeving zou vinden en denken. Ik moest met mezelf kunnen leven en me happy gaan voelen met wie en wat ik was. Ik was eindelijk klaar om mezelf te gaan worden!

Tijdens een wandeling met m’n begeleider trok ik de stoute schoenen aan en besloot hem toch maar eens iets persoonlijks te vertellen en ik vertelde hem over m’n worsteling en m’n denkwerk. Ik vertelde hem over het filmpje en over dat ik twijfelde of ik me terug moest aanmelden of niet. Maar eigenlijk had ik geen twijfels meer, maar had ik de knoop al door gehakt. (Niet veel later kwamen deze begeleider en ik tot de conclusie dat we geen match waren (alweer een understatement) en gingen we uit elkaar.)

Een week later mailde ik met de genderpoli om te vragen hoe ik me opnieuw kon aanmelden en wat de wachttijd en procedure dan zou zijn. En vlak na het antwoord, ging ik naar de huisarts voor m’n nieuwe verwijzing. En weer een week later ongeveer vond mijn her-intake plaats via een video call. 

Het gesprek gaf me hoop. Er kwam beweging in, en ik hoefde er 'maar een paar maanden' op te wachten, zo vertelde de endocrinoloog met wie ik dat gesprek had. 

De trein stond weer op de rails, en was weer gaan rijden. En op dat moment leek het niet meer op de ouderwetse stoomtrein van de vorige keer, waarvan het soms leek alsof de kolen op waren... Dit keer leek het alsof het een supermoderne hogesnelheidstrein was... 

Leek... maar dat wist ik op dat moment nog niet.

foto: internet