Lezen met een hoofd vol stemmen.... oftewel: een verhaal over de helende en verbindende kracht van boeken lezen

Een tijdje geleden viel er een envelop van de gemeente in de bus. Vol goede moed maakten we deze open en er zat een brief in met de mededeling dat we, aangezien we qua inkomen bij de minima horen, gebruik mochten maken van een gratis bibliotheek abonnement. 

Nu ben ik zelf een fan van audio boeken, omdat ik dan een aantal dingen kan combineren. Zo ben ik dol op borduren terwijl ik lees, puzzelen terwijl ik lees, en zelfs het huishouden wordt draaglijker terwijl ik lees. Heel soms lukt het me ook om (heel langzaam, want weinig concentratie) een e-book te lezen, maar een 'echt' ouderwets papieren boek, dat lukt me maar heel zelden. 

Maar goed, iets met een gegeven paard en een bek en daar niet in mogen kijken of zo. En dus ging ik op weg naar de bibliotheek om zo'n abonnement af te sluiten. 

Ik kwam tot de conclusie dat ik echt al een eeuwigheid niet meer in de bibliotheek geweest was, een plek waar ik vroeger heel graag kwam. Ik denk dat het zeker al 20 jaar geleden is, dat ik er (anders dan voor koffie of de wc) binnen ben gestapt. In die tijd is er dus veel veranderd. Er zijn vooral een hoop minder (papieren) boeken (voor mijn gevoel).

Ik kreeg een pasje, ik kreeg uitleg en ik ging op pad om wat boeken uit te zoeken. Al snel kwam ik er achter dat er dan misschien wel minder boeken waren, maar dat het er nog steeds meer dan genoeg waren om compleet overprikkeld te raken. Maar uiteindelijk kwam ik thuis met 4 papieren boeken (gekozen door Jongste Puber) en ik had ook nog 2 e-books geleend (uitgekozen door Oudste Puber).

De beide heren in mijn hoofd houden niet van lezen, tenminste dat dacht ik....
Eenmaal thuis, wist ik niet goed wat me overkwam: er brak een soort strijd los wie van hen er als eerste mocht gaan lezen. Zoals meestal 'won' Jongste Puber deze strijd, gewoon omdat hij vaak 'het sterkst is' en beter is in mij overnemen en alle anderen in mijn hoofd naar de achtergrond dringen. En dus begon hij (met mij op de achtergrond, maar wel een soort van aanwezig) aan zijn eerste zelf uitgekozen boek. Hij las maar liefst 197 pagina's achter elkaar en toen moest hij stoppen omdat er niet genoeg licht meer was en we toch ook nog iets moesten eten die dag. 
De dag erna, las hij het boek uit. Hij was helemaal enthousiast! Het liefst wilde hij meteen door met zijn volgende boek, maar het lukte om daar een 'stokje voor te steken', zodat Oudste Puber ook weer eens de kans kreeg om iets te doen. In dit geval dus zijn boek lezen. 

Oudste Puber had een wat moeilijker boek, dus dat ging minder snel dan dat van Jongste Puber en dus ontstond er al gauw weer een soort van strijd: schiet nou op, ik ben, heb je het nou nog niet uit? enz.
Oudste Puber wordt daar (heel terecht) opstandig van en gaat dan extra langzaam doen, maar uiteindelijk 'wint' Jongste Puber het dan toch, want dan neemt hij de boel gewoon weer over en doet waar hij zin in heeft: zijn boek gaan lezen. En zo waren Jongste en Oudste Puber beiden in een ander boek bezig.

Maar of dat nog niet genoeg was, was ik zelf ook nog in een audio boek bezig en voor de momenten dat ik niet kan luisteren heb ik ook nog een (ander) e-book waar ik mee bezig ben én er ligt ook nog (weer een ander) papieren boek naast mijn bed, waar ik ook af en toe in lees. 
Kortom: mijn brein moest vijf verschillende verhalen uit elkaar zien te houden, naast alles wat er normaal gesproken in het dagelijks leven al op mijn brein afkomt. Het gevolg: ik was hartstikke overprikkeld en knal kapot! Dit was géén goed idee!

En dus bedachten de volwassen stemmen en ik tijdens het (stemmen) spreekuur een nieuw, aangepaste strategie voor het lezen. Bij het volgende bezoek aan de bibliotheek, mochten allebei de heren één boek kiezen, ik mocht er zoveel ik wou (niet eerlijk!!! jammer dan) en er zou één boek tegelijk gelezen worden. Dus als ik in een boek bezig was, dan moesten zij maar wachten, was Oudste Puber bezig, dan kreeg hij alle tijd en hetzelfde voor Jongste Puber. Zou Jongste Puber zich daar niet aan houden, dan zou daar de bekende Jongste Puber sanctie op volgen: zakgeld inleveren of minder/geen gametijd. De volgorde wie mocht beginnen met lezen zou bepaald worden door een dobbelsteen. Ik was benieuwd, maar ja, je moet toch iets proberen!

Vol goede moed vertrok ik dan ook naar de bieb om de boeken (gelezen en wel) in te leveren en waagde me aan de klus om nieuwe boeken te zoeken. Na een uurtje op de ipad boektitels verzamelen, verscheen er een heus lijstje met boeken die we/ze zouden willen lezen. Ik nam er twee voor mezelf mee (en een kookboek, maar dat telt niet) En de beide heren kozen ieder voor een boek dat ze eigenlijk allebei wel graag wilden lezen. Ik was benieuwd....

Eenmaal thuis begon het gekibbel opnieuw: wie leest welk boek. En op het moment dat ik de dobbelsteen tevoorschijn wilde halen, besloten ze dat ze samen zouden gaan lezen. Ze begonnen vol goede moed met het boek 'Harde Handen', van Carry Slee. En dat boek is blijkbaar een schot in de roos, want ze lezen echt samen en zijn momenteel heel lief voor elkaar. Vraag me niet precies hoe het werkt, want ik kan het niet uitleggen, net zo goed als ik ook niet kan uitleggen hoe ik ademhaal, maar blijkbaar kan het en functioneert het prima. 

Ze hebben gisteren de hele namiddag samen zitten lezen en ik heb ze echt uit het boek moeten rukken om eten te kunnen maken en dat ook (zonder boek) op te kunnen eten, om na het eten meteen weer terug te duiken in hun boek. 

Dit boek gaat over een meisje dat thuis mishandeld wordt. Dat het boek hen dus aanspreekt snap ik dan ook wel, ze vinden er veel herkenning in. Zij zijn immers 'ontstaan' in dezelfde omstandigheden en hebben veel van de dingen die mij werden aangedaan (voor mij) opgevangen. 
Het boek raakt hen en ze lezen niet alleen samen, ze troosten elkaar en voeren ook gesprekken erover. Over hoe het met het meisje gaat, maar ook herinneringen over hoe het vroeger bij mij thuis was en hoe het voor mij en voor hen was. 

Blijkbaar hebben ze niet de noodzaak om deze gesprekken van mij af te schermen, dus ik ben zelf ook aanwezig als ze met elkaar praten en ik hoor dus waar het over gaat en dat vind ik best moeilijk, maar ook best leerzaam. 

Hoewel zij vroeger allebei aanwezig waren, hebben ze toch allebei andere situaties voor mij opgevangen en hebben ze soms verschillende herinneringen over dezelfde situaties. Soms herinnert de een zich iets wel en de ander helemaal niet. En ik hoor ook een hele hoop dingen die ik, als Mick, me helemaal niet kan herinneren, terwijl ik 99,9% zeker ben dat ze echt wel (zo) gebeurd zijn. 

De conclusie is denk ik, dat er nog veel meer gebeurd is vroeger dan (M)i(c)k me kan herinneren en dat het misschien maar goed ook is dat ik me dat niet allemaal kan herinneren. 

Ze hebben dit boek bijna uit en heel eerlijk, ik hoop dat alle andere boeken ook op deze manier gelezen gaan worden. De inhoud (en bijbehorende herinneringen) geven dan misschien wel een hoop onrust in mijn hoofd, maar ze zo samen serieus bezig 'zien' en dat ze zo lief voor elkaar zijn, daar kan ik wel aan wennen. 

gemaakt met ChatGPT

What's in a name? .... oftewel een verhaaltje over dead names en vergissen.

Een tijdje geleden ging ik samen met mijn Sportmaatje naar de gym. Dat doen we wel vaker, dus dat is op zich niks nieuws. Wat wel nieuw was, was dat ík voor de verandering eens een bekende tegenkwam. Terwijl ik stond te bedenken waar ik mee wilde gaan beginnen, stond er een dame me heel intens aan te kijken, terwijl ze vriendelijk naar me lachte. Ik wist dat ik haar kende, maar kon alleen even niet bedenken wáár ik haar precies van kende (of wie het was).

Op dat moment kwam ze naar me toe gelopen en vroeg me, in het bijzijn van Sportmaatje: "was jij niet Sandra*?" Op dat moment herinnerde ik me precies wie deze dame was en ja ze had gelijk... Ik was ooit Sandra.

Eén van mijn 'grootste angsten' werd op dit moment even werkelijkheid: mijn vorige en huidige leven kruisten elkaars pad. En dat vond ik enorm vervelend.
Mocht je het gemist hebben, of nieuw zijn hier: ik ben niet altijd Mick geweest. Ik ben 'als Sandra geboren', ben transgender en ben in transitie. Daar ben ik nogal laat in mijn leven mee begonnen, dus er is een vrij groot tijdperk Sandra en een vrij klein tijdperk Mick. En deze dame stamde dus uit het Sandra tijdperk. 

Deze dame was tijdens mijn studie een goede vriendin van me, maar zoals dat wel vaker gaat na verloop van tijd: we zijn elkaar uit het oog verloren en hadden geen contact meer. Op zich vond ik het best leuk om haar weer te zien en hebben we even bij gekletst, maar tegelijkertijd heeft deze situatie heel veel in mij losgemaakt waar ik stiekem best wel last van heb, omdat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan.

Veel trans personen die hun naam wijzigen, verwijzen naar hun oude naam als hun 'dead name'. Die persoon bestaat voor hen niet meer en die naam hoeft dus niet meer genoemd te worden als het over hen gaat. Velen van hen worden ook heel verdrietig als die naam wel gebruikt wordt. En dat hoef je verder niet te snappen, maar als je gender dysforie hebt, dan gaat de vlieger 'het is maar een naam' niet echt op. Het gebruik van die oude naam, doet dan intens veel pijn en zorgt voor veel verdriet en andere nare gevoelens. 
Ikzelf heb geen hekel aan mijn oude naam. Ik heb er ruim 40 jaar naar geluisterd (of niet) en het is deel van wie ik was en dus ben. Maar ik stel het wel heel erg op prijs als mensen me gewoon bij de naam noemen die ik momenteel gebruik en die officieel op mijn paspoort staat. Vergist iemand zich (per ongeluk of expres, want ja, je hebt ook gewoon jerks die dat expres blijven doen), dan doet dat toch pijn, niet zozeer vanwege de naam, maar om andere redenen.

Deze situatie in de gym was ongemakkelijk. 
Nu ben ik vrij open over eigenlijk alles en Sportbuddy weet van mijn trans zijn. Maar stel dat hij dat niet geweten had? Dan had deze dame me onbewust en onbedoeld ge-out en in een heel gevaarlijke situatie kunnen brengen. Niet iedereen vindt het namelijk even tof om erachter te komen dat iemand niet is wie of wat hij zegt te zijn. En als mensen zich belazerd voelen, dan kan dat wel eens heel naar (met geweld) uit pakken. 

Als je me nu zou vragen hoe ze het dan anders had kunnen aanpakken, dan denk ik dat mijn antwoord zou zijn dat ze de vraag anders had kunnen formuleren. We kenden elkaar van een studie, dus dan zou de vraag 'goh, ken ik jou toevallig van die en die studie in die en die stad? In mijn ogen beter zijn geweest'. Dat is neutraler en dan geef je me de ruimte om wel of niet te delen wat ik kwijt wil of kan op dat moment. Maar ja, dat gebeurde niet en deze situatie houdt mijn brein nog steeds bezig.

_________________________________________________________

Ik ben zelf heel blij met de naam die ik voor mezelf heb uitgekozen. Ik houd het hier voor het gemak even op de naam Mick. Ik vind de naam bij me passen, het voelt als een soort van lekker zittende jas. Ik voel me er comfortabel bij en ik ben er inmiddels aan gewend. Waar ik in het begin nog wel eens vergat te reageren als iemand Mick riep, heb ik dat nu niet meer. Ik heb me de naam als het ware eigen gemaakt en dat voelt goed. Ik heb mezelf ook nooit meer echt vergist. Alleen als ik over een situatie van vroeger vertelde, dan wist ik niet zo goed of ik (bij mensen die het wisten) Sandra moest zeggen of Mick. Het is namelijk niet zo dat Sandra niet meer bestaat, Sandra is nu gewoon onderdeel van Mick en zal dat ook altijd blijven. Dus ook in die situaties praat ik nu over Mick ipv Sandra.

Maar na deze gym situatie, gebeurde er ineens iets vreemds. Zo stuurde ik iemand een berichtje en zag ik nog net op tijd, voor ik het verzonden had, dat ik met Sandra had ondertekend. En weer even later moest ik me aan iemand voorstellen en flapte ik er Sandra uit en wist daar nog net op tijd Mick van te maken. En hier raakte ik heel erg van in de war!

Ik ging aan mezelf twijfelen: had ik dan toch de verkeerde beslissing gemaakt? Stond ik tóch niet achter mijn veranderingen? Twijfelde ik aan mijn beslissing? Had ik er spijt van? Waarom zou ik me anders ineens vergissen? Ik kwam er niet goed uit en daar werd ik echt heel somber van!

Ik weet diep van binnen dat ik nergens spijt van heb en dat ik ábsoluut de juiste beslissing heb genomen! Maar toch vreten dit soort 'foutjes' aan me. Waarom maak ik die nu ineens en voorheen niet? Het laat me niet los en ik kan er niet echt met iemand over praten die begrijpt waarom het me zo bezig houdt en waarom het zo belangrijk voor me is. 'Het is maar een naam', ja, dat klopt, maar blijkbaar toch niet, het is veel meer dan dat!

Zoals het met alles in mijn leven gaat, kan ik niet stoppen met hier over na te denken. 

Ik heb geen spijt, maar waarom gebeurt het dan toch? En hoe meer ik hier over na denk, hoe vaker mensen om me heen (die me goed kennen) zich ineens vergissen (in naam, in voornaamwoorden, in mevrouw/meneer). Hoe dan?

Ik heb eigenlijk juist het gevoel dat ik lekker in mijn vel zit en heel comfortabel ben met wie en wat ik nu ben. Ik ben gewoon ik en dat is helemaal oké. Ik voel juist niet meer zo de noodzaak om overal uit te leggen hoe het zit. Ik ben Mick, ik ben ik en meer hoef je niet te weten. En ik vraag me nu serieus af, of het zo zou kunnen zijn dat ik zó comfortabel met mezelf geworden ben, dat Sandra of Mick niet meer uitmaakt? Tenslotte ben ik ze allebei. Sandra is niet verdwenen. Mick is geen compleet nieuwe persoon, we zijn dezelfde persoon. Alleen is Mick de veel vrolijkere, zelfverzekerdere versie van Sandra. Een soort van Sandra 2.0 met de naam Mick?

Zou dat het zijn? Ik weet het niet en ik pieker me suf, want toen gisteren iemand die me erg goed kent en me heel dierbaar is zich vergiste en per ongeluk toch 'hallo Sandra' schreef, voelde elke vezel in mijn lijf zich ouderwets verdrietig. En ik weet dat deze persoon het niet expres deed, maar dat weten verandert helaas niks aan mijn gevoel.

Zou er ooit een dag komen waarop ik hier niet meer tegenaan ga lopen?
Ik weet het niet, maar ik hoop het wel.

afbeelding gemaakt met ChatGPT

*omdat ik zoveel mogelijk anoniem probeer te blijven hier, is Sandra (net als Mick overigens) niet mijn echte naam.

In de naam van God/Allah…. Oftewel ik begrijp er niks van….

Op zaterdagavond 25 Juli 2026 vond er in Berlijn, de jaarlijkse Pride Parade plaats, net zoals dat ieder jaar ook hier in Amsterdam plaatsvindt. 

Ik denk niet dat ik iemand hoef uit te leggen wat een Pride Parade is, want zo ongeveer iedereen heeft er wel een beeld van en een mening over. Ik vond hier (ok, een ietwat ongewone site voor deze info, dat geef ik toe) een beschrijving die ik wel kon waarderen en die volgens mij ook wel duidelijk is, voor het geval dat er toch nog iemand onder een steen geleefd heeft en uitleg nodig heeft:

De Pride Parade is een doorlopende manifestatie die zichzelf niet uitsluitend beschouwt als een evenement, maar als een krachtig statement voor inclusie en gelijke behandeling. In de basis is het een grote optocht door straten, vergezeld door muziek, dans en creatieve uitingen. Maar achter de vlaggen en kostuums schuilt een bredere boodschap: iedereen verdient veiligheid, waardigheid en de vrijheid om jezelf te zijn. Hoewel de term Pride parade vaak wordt gebruikt, zien veel steden de parade als een onderdeel van een groter Pride-festival en een teken van solidariteit binnen de LGBTQ+-gemeenschap.

Het is dus veel meer dan feestende, extravagant uitgedoste, uitgelaten, losgelagen, LGBTQIA+ mensen (op boten en) in de straten, het is ook een protest om te strijden voor gelijke rechten, behandeling en om te mogen zijn wie je bent, lief te hebben wie je liefhebt en om stil te staan bij wie er allemaal gestreden hebben om dit tot nu toe al voor elkaar te krijgen.

Er is van alle kanten veel kritiek op dit soort evenementen. Eigenlijk op alles wat met LGBTQIA+ te maken heeft. 'Waarom moeten ze het ons zo opdringen?', 'Iedereen mag van mij zijn wie ze zijn, maar.....',  'Waarom is zo'n dag, week of event überhaupt nodig? Daarmee maak je jezelf juist een uitzondering terwijl je zo graag gelijk wil zijn' enz. Ik kan er zo nog een aantal opnoemen, maar ik kan er de energie even niet voor opbrengen.

Goed... terug naar Berlijn. Daar was dus zo'n Pride Parade en een 21 jarige jongeman, genaamd Abdul Ballout besloot om met een bestelbus op een groep feestende mensen in te rijden en later (of daarvoor, dat wordt me niet helemaal duidelijk ook nog wat mensen te steken). Hij richtte in ieder geval een ravage aan. Er viel zeker één dode en minstens 29 gewonden.

De politie sprak van een islamistische terreurdaad. Ik dacht dat het een typefout was en dat men islamitisch bedoelde, maar er is klaarblijkelijk een enorm verschil tussen deze twee, dat werd hier goed uitgelegd: 

"Islamitisch is een term die duidt op alles wat te maken heeft met de beleving van de islam. Daarnaast is er islamistisch, wat verwijst naar een heel conservatieve en fundamentalistische visie op de islam, waarin de islam alle aspecten van het leven en de samenleving omvat." 

Abdul was (want hij is zondagavond door de politie doodgeschoten) een jonge Moslim. Hij was bekend bij het gerecht, omdat hij zich al eerder geprobeerd had aan te sluiten bij de Islamitische Staat (IS) en kwam net uit een jeugdinrichting.  

Ik was in shock toen ik erover hoorde en behoorlijk in de war en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Ik snap sowieso niet zo goed hoe mensen zoveel haat kunnen voelen voor iets waar ze feitelijk geen last van hebben, maar goed.

Ik vind dit heel ingewikkeld. Als het een islamistische terreurdaad wordt genoemd, dan betekent dat dus dat de aanslag heeft plaatsgevonden vanuit religieus oogpunt. Dus dat deze actie waarschijnlijk in de ogen van deze Abdul een goed plan was in de ogen van zijn God, die we Allah noemen. En daar krijgt mijn brein dus absolute error van. 

Ik ben geen theoloog, ik heb me niet verdiept in de islam of in de Koran, maar ik ben eens op internet gaan zoeken wat de islam of hun heilige boek, de Koran, nu eigenlijk over homoseksualiteit zegt/vindt. En voor de eenvoud heb ik de andere letters van de regenboog maar even niet meegenomen, daarvoor zal ongetwijfeld hetzelfde gelden. Ik heb mijn informatie dus via Google, en ik weet dat daar fouten in staan. Maar dit is nu eenmaal waar mijn brein het even mee moet doen.

Wat ik vond, is dat de traditionele islam homoseksuele handelingen beschouwt als niet toegestaan, maar dat de meningen en praktijken verschillen per stroming en per cultuur.

Als je dan gaat kijken naar hoe de Koran kijkt naar homoseksualiteit dan keuren de heilige teksten homoseksuele handelingen af en wordt de daad volgens de religieuze (traditionele) wet, de Sharia, gezien als een zonde of een overtreding. De Koran zelf schrijft geen strafmaat voor, maar (ingewikkeld verhaal) volgens de Sharia zouden de straffen variëren van geseling en gevangenisstraf, tot de doodstraf.
Kanttekening: het gaat hier om homoseksuele handelingen, dus niet over het gevoel op zich.

Niet mals dus en eigenlijk best wel heftig.

Vervolgens ben ik eens gaan zoeken naar wat de Koran en de Sharia te zeggen hebben over het opzettelijk doden (wat een aanslag is) van een medemens. Daarover kunnen we kort zijn: het wordt gezien als een van de allergrootste zonden die men kan begaan en de dader wacht de hel en de toorn van Allah. Kortom, samengevat: als je iemand dood maakt vindt Allah dat niet goed en is hij voor altijd boos op je.

En hier raakt mijn hoofd dus volledig in de war. Hoe kun je denken dat je je God blij maakt door op een groepje feestende homo's (enz) in te rijden, waarvan jij denkt dat God vindt dat ze zondig zijn, maar daar zelf een doodzonde voor begaan? Wat is de logica? Ik snap het niet? Echt niet!

En voordat iedereen/veel mensen weer gaan vallen over het feit dat 'alleen moslims dit soort dingen doen', dat is natuurlijk bullshit, want ook in het christendom, in ons eigen kikkerlandje en boerenstamppot geloof, is men vaak fel tegen LGBTQIA+ en alles wat daarmee te maken heeft. Dus dit is echt niet islam eigen. 
In elk geloof/religie zijn er tolerante mensen en intolerante mensen, extreme mensen en minder extreme mensen. Dus mocht je het gevoel hebben dat ik hier de islam probeer zwart te maken, dan begrijp je me verkeerd. 

Ik probeer alleen maar in mijn hoofd te verklaren hoe iemand kan denken dat als je 'zondaars' straft met een zonde (los van welke religie dan ook), dat je denkt dat je dan maar een haar beter bent dan de zondaars die je 'gestraft' hebt en kan denken dat God/Allah of welke God dan ook trots op je gaat zijn? Hoe dan? 

Ik merk dat ik erg in de war ben van dit alles en dat het me niet los laat. Dat ik me er druk om maak, er verdrietig van word. En als ik dat probeer te delen met mensen om me heen, dan krijg ik te horen dat ik me niet zo druk moet maken, 'ik was immers niet in Berlijn' en 'dit heeft niks met mij te maken'. 

Maar sorry, nee ik was niet in Berlijn, en dit heeft in theorie niet met mij persoonlijk te maken, maar ik val ook onder die LGBTQIA+ groep, dus het heeft wel degelijk met mij te maken!

Dat is zo'n opmerking als 'al die transgenders zijn ziek in hun hoofd, nee maar jij niet, jij bent ok'. Het feit dat je mij persoonlijk kent en me dus niet over één kam scheert met 'al die' transgenders die gek zouden zijn, maakt jou hypocriet! Als je mij normaal vindt, puur omdat je denkt dat je me kent, maar die anderen niet, omdat je hen niet kent, dat is raar! Ik ben niet anders dan die anderen, we blijven dezelfde groep.

Nou ja, ik merk dat ik niet zo goed duidelijk kan maken wat ik bedoel, maar mocht iemand zich nog steeds afvragen waarom zo'n Pride Parade/ Pride Event nodig is in onze oh zo tolerante maatschappij, dan denk ik dat deze aanslag (en al het andere geweld tegen LGBTQIA+ mensen) een goed beeld geeft van het waarom...

foto: gevonden en opgeslagen via Facebook
 (bron voor mij verder onbekend)

Je hebt van die dagen..... oftewel een minder leuke dag in het hoofd van deze stemmenhoorder.

Vandaag is een ultieme ROTdag. En eigenlijk bedoel ik een ander drie letterige krachtterm, maar om nóg meer drama in mijn hoofd te voorkomen, hou ik het even op 'rot'.

Vandaag is zo'n dag waarvan ik liever niet hardop toe geef dat ik dit soort dagen nog wel eens heb. Het gaat immers goed met me en dat betekent voor de meeste mensen in de wereld om me heen, dat ik nergens meer last van zou moeten hebben en dat het altijd maar goed gaat, anders ben je niet 'hersteld' (voor zover je dat ooit kunt zijn, maar dat is een andere discussie) en gewoon nog 'ziek'. Maar feit is dat ik het vandaag zwaar heb. Heel Zwaar.

Hoe dat komt? Nou, dat zal ik eens vertellen, maar dat had u denk ik ook wel al verwacht....

Afgelopen nacht was het in mijn gezellige volksbuurt wijkje weer eens raak en om iets na 1u vannacht werd ik abrupt gewekt door een heuse explosie, waarvan je eigenlijk meteen weet: hier is iets flink mis. 
Ik sprong uit m'n bed (want hé trauma modus geactiveerd), zocht m'n bril en een broek en ging het balkon op om te kijken, luisteren en ruiken. 

Al gauw was duidelijk dat ik niet de enige was die wakker was geworden en ik vroeg aan een buurman op straat wat die explosie was. Hij wist het niet maar zei dat het wel leek op een gasexplosie. Op dat moment hoorde ik geschreeuw en besloot ik om zelf ook maar even naar beneden te gaan. Oké, misschien een beetje ramptoerist spelen, maar vooral ook zodat mijn hoofd het plaatje duidelijker krijgt van wat er gebeurd is, waardoor de stress en de angst wat omlaag gaan, althans, dat is altijd de hoop. Als ik weet wat er aan de hand is, kan ik het beter plaatsen en word ik doorgaans rustiger. 

Ik rook brand, dat was overduidelijk, maar het bleek geen huis te zijn (gelukkig!) maar 'gewoon' een auto. Nu gebeurt dat hier een paar keer per jaar, dus daar ben ik op zich aan gewend (voor zover je daaraan kúnt wennen) maar deze knal klonk echt niet zoals een 'normale' auto die in de fik vliegt (en ik vind het ernstig dat ik moet toegeven dat ik inmiddels weet hoe dat klinkt). 

Maar goed, ik liep een stukje verder en zag met eigen ogen wat er aan de hand was en op veilige afstand bleef ik even kijken. Terug naar binnen gaan, om rustig verder te slapen zou immers tóch geen optie zijn, want iedereen in mij was wakker, alert en op ieders eigen wijze van streek. 
Uiteindelijk kwam de brandweer en ben ik naar binnen gegaan. 

Slapen lukte niet, dus heb ik op het balkon gezeten, scrollend op m'n telefoon terwijl ik een soort van zittend buffet was voor de muggen. 

Rond een uur of vier ben ik terug in slaap gevallen, maar mijn brein stond (nog meer dan anders) op standje alert. Dus toen een van mijn gezellige flatgenoten om 4.21u bedacht dat het wel weer eens tijd was om met luid gerinkel nog wat extra glas toe te voegen aan de (door deze persoon) reeds rijkelijk van glas voorziene straat, zat ik wederom rechtop in m'n bed en werd al snel duidelijk dat slapen er niet meer in zat: Jongste Stemmetje was zo vreselijk  over de zeik en in paniek dat ik die echt niet meer rustig ging krijgen. En dus haalde ik m'n tablet tevoorschijn en luisterde een boek terwijl ik spelletjes deed.

Toen het eindelijk 7u was, mocht ik van mezelf mijn bed uit en deed ik mijn best om de dag op te starten. Maar Jongste Stemmetje was nog steeds compleet over de zeik en er was geen land met haar te bezeilen. Jongste Puber was vooral boos omdat hij normaal niet van mij op straat mag gaan kijken als er iets gebeurt, maar zelf deed ik dat dus wel en dat is niet eerlijk. En daar had hij gelijk in, dat is in zijn ogen ook niet eerlijk. Ikzelf, die ook lichtelijk geïrriteerd was door het gebrek aan slaap, teveel adrenaline en zoveel intern gezeik op de vroege ochtend probeerde hem nog duidelijk te maken dat hij eigenlijk niet moest zeuren (ook met die woorden, niet handig dat geef ik toe) omdat hij het nu wél van dichterbij had kunnen zien. Maar hij besloot dat hij BOOS was en dat vooral ook ging blijven. En ook hij werd al gauw onmogelijk en de combinatie van deze twee is als olie op het vuur gooien, om maar bij het brand thema te blijven, het werd er dus niet gezelliger of rustiger op. 
Hoe langer dit duurde, hoe geïrriteerder en bozer ook Oudste Puber werd en mijn energie was vóór 9u minstens voor de komende week opgebruikt.

En dan volgt er dus een moeilijke dag waarin ik echt niet meer weet hoe ik het op kan lossen.
Waarin ik mijn hoofd weer tegen de muur wil slaan om rust te krijgen.
Een dag waarop ik absoluut niet de de controle heb en compleet wanhopig ben en de stemmen de overhand hebben.
Waar het minste of geringste om me heen mijn overprikkelde brein me in huilen uit doet barsten.
Waar ik me nergens op kan concentreren.
Waar ik op de bank hang en voor me uitstaar, omdat meer dan hangen en staren niet mogelijk meer is. 
Waar ik niks leuk vind.
Waar geluid en licht pijn doen aan mijn hersenen. 
Waar ik continu sirenes hoor, maar niet weet of dat in of buiten mijn hoofd is en ik dat niet gecheckt krijg.
Waar alles, maar dan ook alles me de stuipen op het lijf jaagt (geluid, licht, geur, gevoel).
Maar rustig worden of slapen nog steeds niet lukt.

Een 'ziekenhuis' afspraak hebben (waar je lang op hebt moeten wachten dus die je niet wil afzeggen) waar je met een onbekende man in het donker moet zitten, terwijl hij (ook na drie keer corrigeren) maar het lokale dialect tegen je blijft wauwelen, wat je normaal prima verstaat, maar nu als Swahili in je oren klinkt. Je geen idee hebt wat hij met je gaat doen en hij dat ook niet echt vertelt (of misschien wel?) waardoor de angst nog verder stijgt, je koppijn krijgt en hij vervolgens 8x met een flits in je ogen flitst waardoor je denkt dat je hersenen open splijten. 

Ondertussen kreeg ik nog meer koppijn en moest ik alle zeilen bij zetten en vechten tegen het wegraken, omdat ik aan alle kanten zwaar overprikkeld was. Maar niemand die dat aan de buitenkant ziet en ik die niet meer in staat ben om nog iets te zeggen en dus ging ik door (het is niet dat ik echt een keuze had).

Met bonkend en zwaar jankend hoofd naar huis slenteren, je vergissen in het portaal, vervolgens in verdieping, maar toch je woning bereiken en daar letterlijk in de gang instorten en op de grond blijven liggen. Na een tijdje op handen en knieën naar m'n slaapkamer gekropen, daar mijn  Knuffel Nijlpaard van het bed getrokken en met hem in de kleerkast gekropen, wat (ook na 45 jaar) nog steeds mijn veilige plek blijkt te zijn, waar ik wacht tot er iets gebeurt zodat ik deze dag kan afronden. 

Dat gebeurde, ik viel een uurtje in slaap. Niet dat het nu veel rustiger is in mijn hoofd. De kids zijn nog steeds van streek en dat zal ook nog wel een tijdje duren, maar de hoofdpijn is iets minder waardoor ik weer een beetje (zelf) kan nadenken.

Dus tja.... Zo'n dag dus.
Ze zijn er nog steeds, al is het steeds minder en weet ik heel goed dat ze ook weer over gaan.
Maar dat maakt het niet makkelijker of aangenamer.

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Fingers crossed dat het vannacht rustig blijft, want ik weet momenteel écht niet of ik nóg zo'n dag aan kan.

foto: gemaakt met ChatGPT

Let’s talk about…. Ja, wat eigenlijk? Oftewel in transitie met een hoofd vol stemmen.

Ik heb lang nagedacht of ik dit blogje wil schrijven of niet. Of nou ja, niet zozeer schrijven, want dat wil ik zeker, maar of ik het ook met de wereld wil delen aangezien het over iets heel erg persoonlijk gaat, namelijk seksualiteit. Dus als je dat niet wilt weten, dan is dit het moment om weg te klikken.    

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik stemmen hoor, en in transitie ben. En dat is best een interessante, maar soms ook een ingewikkelde combinatie. Vandaag wil ik jullie een kijkje geven, in de complexiteit van het hebben van verschillende leeftijdscategorieën in je hoofd en een van de (bij) werkingen van de testosteron. 

Een van de dingen die (in ieder geval bij mij) het meest is veranderd sinds het begin van de testosteron, is het feit dat ik ineens een libido kreeg. Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens het gesprek met de psycholoog waarin ze je voorbereiden op wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren als je aan de hormonen gaat en wat je daarvan vindt: “oh, dat libido daar maak ik me niet zo'n zorgen om. Ik ben namelijk zo aseksueel als de pest.” 

Maar goed, ongeveer een week na de start van de hormonen moest ik erg lachen om die opmerking van mezelf.… 

Ik kreeg een libido, en als je geen partner hebt, dan zul je andere manieren moeten bedenken om daar iets mee te doen. Want dit niet doen, dat is écht geen optie met de testosteron die door je lijf giert. En dus werd solo seks, oftewel masturberen, een vrij regelmatige bezigheid hier in huis. 

Ik heb twee pubers in mijn hoofd, Jongste Puber van 12 (maar emotioneel veel jonger) en Oudste Puber van 16 (ook emotioneel veel jonger) die mij beiden over kunnen nemen en zelfstandig kunnen functioneren. (Sommige mensen noemen dit alters, of persoonlijkheden). 

Beide heren moesten voorafgaand aan de transitie in het algemeen en de testosteron in het bijzonder helemaal niks hebben van alles wat ook maar een beetje naar romantiek of seks neigde. Als er op tv gezoend werd, dan begonnen de heren in mijn hoofd te giechelen als pubermeisje en kots geluiden te maken. Ze vonden het echt helemaal niks. 

Maar toen de hormonen hun werk gingen doen, veranderde de zestienjarige in een echte puber. Ineens veranderde IEWWW BAH in heel veel nieuwsgierigheid. Hij kreeg interesse in porno, en ging zelf uitproberen wat er nou zo bijzonder of lekker was aan masturberen. 

De twaalfjarige, had niet zo goed door wat er allemaal gebeurde, maar wilde niet onderdoen voor Oudste Puber en sprak heel stoer met hem mee over dingen die hij eigenlijk niet begreep. Oudste Puber was nieuwsgierig en ging op onderzoek uit en dat is schijnbaar heel erg gezond en normaal. Maar hoe normaal seks, masturberen en alles daaromheen ook is, of zou moeten zijn, het beestje bij de naam noemen is tot op heden een groot probleem. 

Beide heren (en dus met name Oudste Puber) ontwikkelden hun eigen taal. Zo heet masturberen ‘spareribs doen’, een orgasme ‘spareribs hebben/krijgen’, geil zijn heet ‘lekkere kriebels hebben’ en lichamelijk opgewonden zijn heet ‘nat en plak’* en in die bewoordingen, wordt er in mijn hoofd en met de beide Woonbegeleiders af en toe (of wat regelmatiger) over gecommuniceerd. 

In het begin was met name Oudste Puber erg in de war van alles wat er wel niet gebeurde in en aan ons lijf. Maar inmiddels heeft hij z’n draai gevonden en lijkt hij het wat beter te snappen. Meestal dan, want net op het moment dat je denkt, hij begrijpt het, volgt er de volgende dag een vraag of opmerking dat je denkt misschien toch niet helemaal. 

Maar dan is er ook nog Jongste Puber. Ook hij is nieuwsgierig, maar niet zozeer naar seks, maar meer naar wat Oudste Puber (en ik zelf) uitspoken. Al gauw werd duidelijk, dat ook hij last heeft van de hormonen, maar op een heel andere manier dan Oudste Puber en ik. 

Jongste Puber heeft af en toe naar eigen zeggen ‘een lekker gevoel in zijn buik’. Als we hem vragen waar zit dat lekkere gevoel dan, dan wijst hij op een plekje boven onze navel. Terwijl als we diezelfde vraag aan Oudste Puber zouden stellen, dan wijst die onmiddellijk naar ons kruis. 

Jongste Puber heeft per ongeluk ontdekt, dat als hij dat lekkere gevoel in zijn buik heeft en hij gaat liggen ‘wiebelen’, dat dat heel lekker aanvoelt en dat zijn buik op een gegeven moment dan op een heel fijne manier ontploft. Ook hier is op zich niks vreemds aan, want ook hele jonge kinderen masturberen zonder dat ze weten dat dit masturberen is, gewoon omdat het een lekker gevoel geeft los van het seksuele. En dit is waarschijnlijk (denk ik) ook bij Jongste Puber het geval. 

Waar Oudste Puber, wel degelijk nat wordt (want hé we hebben biologisch gezien een vrouwenlijf), wordt Jongste Puber dit helemaal niet, zelfs niet als ‘zijn buik ontploft’ (wat dus eigenlijk een orgasme is). Dit vond ik op zich best raar, omdat artsen altijd tegen mij zeiden ‘ jullie hebben één lijf, dus dat reageert gewoon op alles hetzelfde’. Maar die opmerking, die losstaat van deze situatie overigens, bracht mij heel erg aan het twijfelen. Want als dat zo is, zou het lijf van Jongste Puber tijdens het wiebelen toch hetzelfde moeten reageren als dat van Oudste Puber of mijzelf tijdens het masturberen? 

We legden die vraag voor aan de psychologen van de Genderpoli van het Vumc en zij legden die vraag weer voor aan een zogenaamde deskundige op het gebied van DIS** 

Het kwam er op neer dat ons gedeelde lijf wel degelijk op verschillende manieren kon reageren en dat in dit geval de ontwikkelingsfase van Jongste Puber een rol speelde en hij nog niet zover was dat hij/zijn brein/lijf echt gericht was op seksualiteit. Met andere woorden, hij wiebelt erop los omdat het lekker voelt, maar dat heeft bij hem geen enkele seksuele lading/betekenis. 

We hebben besloten om hem niet al te veel te vertellen over wat hij doet en wat hij voelt , maar ‘gewoon’ te reageren op wat hij vraagt. Aansluiten bij waar hij is. 

Afgelopen week kwam er ineens een vraag van Jongste Puber naar Woonbegeleidster. Hij wilde graag weten wat er in zijn buik zat dat kon ontploffen en waarom zijn hoofd dan rustig werd. Woonbegeleidster antwoordde hem: “Het voelt alsof er iets ontploft, maar er ontploft niets. Het zijn hormonen die dat gevoel geven en die hormonen zorgen er ook voor dat je hoofd rustiger wordt.” 

Voor Jongste Puber was dat op dat moment op zich duidelijk genoeg, maar ik merkte dat hij er toch nog erg mee bezig was. En dus besloot ik er zelf nog een stukje aan toe te voegen: Op het moment van de ontploffing in zijn buik komen er dus heel veel hormonen, kleine stofjes (of monstertjes), in zijn buik die héél hard gaan lopen feesten, waardoor hij een lekker gevoel heeft in zijn buik. Maar doordat ze zo klein zijn zijn ze heel snel uitgeput van het feesten en worden ze moe en vallen ze in slaap. Daardoor duurt dat lekkere gevoel maar kort en is hij daarna rustig/moe. 

We probeerden nog even uit of we de ‘grote mensen termen’ of de termen van Oudste Puber erin konden gooien, maar daarvoor is het klaarblijkelijk nog te vroeg. Stapje voor stapje dus, rustig aan.

Maar voorlopig zijn zijn vragen weer even beantwoord, terwijl het bij Oudste Puber juist weer een nieuwe golf van onrust en vragen oproept. Zo zie je maar weer, met een hoofd vol stemmen in transitie gaan/zijn is nóg minder saai dan dat het normaal al is. 

*hoe deze woorden zijn ontstaan is weer een verhaal apart. 

** DIS Dissociatieve Identiteits Stoornis, oftewel wat men vroeger een meervoudige persoonlijkheid noemde

***Diep respect voor mijn Woonbegeleiding die steeds opnieuw de tijd moeten/willen nemen om al hun vragen te beantwoorden, ook al hebben ze dat al 100x gedaan.

foto: gemaakt met Gemini

Grote bromweer…. Oftewel een verhaal over de schaduwkant van stemmen horen….

Heel veel jaren geleden, toen ik met grote regelmaat opgenomen werd in het (psychiatrisch) crisis centrum in de buurt, was er een verpleegkundige die me, toen ik terug kwam op de afdeling na een ‘interview’ in een comedy programma op tv, verweet dat ik altijd deed alsof stemmen horen één groot en grappig feest was. Dat bijna alle ‘serieuze’ stukjes, inclusief bijna het gehele verhaal van de (ook geïnterviewde) psychiater eruit ‘geknipt’ waren, deed haar mening over mij en mijn verhaal daar niet veranderen. Tja, misschien kwam het voor haar zo over, maar feit is dat in een comedy show, grapjes en luchtige opmerkingen een stuk ‘beter scoren’, dan alle drama en heftige dingen. Toch is die opmerking me al die tijd bij gebleven en niet altijd in positieve zin.

Ik weet dat ik (ook hier) meestal vertel over de grappige en lieve momenten met mijn stemmen. Maar dat wil niet zeggen dat de lastige, nare en ellendige momenten er niet zijn. Ik kies er alleen voor om me te focussen op de leuke momenten. Daar ga ik me zelf namelijk beter van voelen en ellende en drama is er immers al genoeg in de wereld.

Toch ga ik vandaag iets schrijven over één van de moeilijke momenten/situaties met m’n stemmen, die me tot op de dag van vandaag knettergek kunnen maken, zelfs al komt het, al die jaren, steeds opnieuw terug.

Het is namelijk weer zomer aan het worden en dat betekent periodes met zonnig, warm en benauwd weer. Nu ben ik persoonlijk meer een soort van ijsbeer type, ik hou vooral van kou en alles boven de 20° vind ik (en vooral mijn lijf) al snel te warm, maar helaas pindakaas, ik heb het niet altijd voor het zeggen. Warm, benauwd weer dus, gevolgd door de nodige onweersbuien. En dát zorgt dus iedere keer opnieuw voor de nodige onrust en drama in mijn hoofd.

Als je hier al wat langer mee leest, dan weet je dat ik diverse stemmen hoor, met allemaal verschillende leeftijden en 'ontwikkelingsniveaus'. Over het algemeen zijn we hier in Huize Mick allemaal emotioneel gezien een stuk(je) jonger dan onze kalenderleeftijd. En die verschillen kunnen nogal ingewikkeld zijn, omdat ze niet altijd overeenkomen.

Zo heb ik Jongste Stemmetje, een meisje van 6, maar emotioneel veel jonger. Jongste Puber van 12 en Oudste Puber van 16, beiden ook emotioneel een stuk jonger. En dan zijn er nog een aantal volwassen stemmen. En ik zelf natuurlijk... Soms zou ik dat bijna vergeten.

Jongste Stemmetje is doodsbang van, zoals zij het noemt: "Grote Bromweer!", door de meeste mensen ook wel gekend als 'onweer'. De flitsen zouden eventueel nog wel oké kunnen zijn, maar ze houdt écht niet van al dat harde gebrom. Hoe harder het gebrom, hoe groter de paniek. Begint het in de verte wat te rommelen, rijdt er een zware motor door de straat of staat de wind 'verkeerd' en stijgt er op het vliegveld een zwaar vliegtuig op, bereid je dan maar voor, want gegarandeerd raakt Jongste Stemmetje in paniek.

Paniek bij Jongste Stemmetje ziet er vooral uit als héél hard en veel hysterisch huilen, ontroostbaar zijn, onhandelbaar worden (niet meer kunnen en willen luisteren of meewerken). 
En op zich is dat allemaal logisch want ze heeft niet de taal en woorden om heel goed uit te drukken hoe (of wat) ze zich voelt, maar vervelend is het wel .

De twee Pubers en ikzelf daarentegen, zijn dol op onweer en dan vooral het bliksem gedeelte. Het is een soort van gratis vuurwerkshow van Moeder Natuur en vuurwerk is nou eenmaal iets wat ik (en de twee Pubers dus ook) heel gaaf vinden! 

En hier heb je dus een situatie waarbij verschillen niet met elkaar overeenkomen en waar het knap lastig wordt en waar ik echt regelmatig worstel met een dilemma. Bescherm ik Jongste Stemmetje en doen we er alles aan om het onweer te negeren: gordijnen dicht (wat je niet ziet bestaat immers niet), muziek hard aan, tv kijken enz, en verbied ik de Pubers om naar het bliksem spektakel te kijken?

De ervaring heeft me geleerd dat het laatste, de Pubers iets verbieden, averechts werkt. Dan nemen ze het van mij over en heb ik geen enkele controle meer op hoe het met Jongste Stemmetje gaat. Pubers zijn namelijk over het algemeen best 'egocentrische wezens' en houden niet zo veel rekening met anderen als dat botst met wat zij graag op dat moment willen. Daarin verschillen mijn interne pubers niet zo veel van lijfelijke pubers, denk ik.

Dus de laatste jaren probeer ik Jongste Stemmetje zo goed mogelijk voor te bereiden op de komst van haar gehate 'Grote Bromweer'. Ik leg uit dat er onweer gaat komen, dat ze niet bang hoeft te zijn, dat ze veilig is. Maar dat helpt niet echt heel veel. En dus hebben we in de loop der tijd wat andere voorzorgsmaatregelen genomen. 
Tegenwoordig, mogen er vier knuffels verzameld worden, die bij ons komen zitten om ons te beschermen (mijn bed is niet groot genoeg voor al haar knuffels), ze draagt een zonnebril tegen de flitsen en een noise cancelling headphone tegen het brommen en in het ergste geval gaan er ook nog 'monster sokken' aan onze voeten. 

Op deze manier kunnen de Pubers en ik gewoon naar buiten blijven kijken en houden we het voor Jongste Stemmetje ook zo veilig mogelijk (wat niet wegneemt dat ze tóch heel hard gaat huilen). 

Maar hoeveel maatregelen ik ook neem. De hysterie is en blijft rete-vermoeiend. Ik word er zelf héél moe van, maar ook de Pubers krijgen er al gauw genoeg van. Slapen is namelijk nauwelijks mogelijk en daar wordt echt niemand in mij vrolijker of vriendelijker van (ook Jongste Stemmetje zelf niet). En als je dan, zoals afgelopen week een aantal dagen en nachten achter elkaar hebt met onweer, dan kom ik wel op een punt waarop ik Jongste Stemmetje (en soms ook één of meerder Pubers) uit het raam zou willen gooien. 

Soms drijft het me echt tot waanzin en voel ik me wanhopig, hoe lang ik ook al met dit bijltje hak.

Dus tja, doe ik altijd alsof stemmen horen één groot, grappig feestje is? 
Kom dan vooral eens tijdens een onweersbui of de dag erna bij me langs, dan kun je zien dat het ook voor mij écht niet altijd is wat het lijkt.

Maar als je dat gezien zou hebben, dan snap je misschien wel beter waarom ik me vooral probeer te focussen op de grappige en leuke momenten.

foto: gemaakt met ChatGPT

 

Rozengeur (maar geen maneschijn)…. Oftewel: laten we de wereld een beetje mooier maken....

Met enige regelmaat loop ik een rondje door de buurt. En ook eergisteren was dat weer het geval. 
Als ik mijn straat uitloop en oversteek, kom ik al gauw terecht in een rustige wijk met 'nette 'huizen en grote tuinen. En als ik nog verder doorloop, dan loop ik de velden en akkers in. Kortom, genoeg moois te zien en genoeg afwisseling. 

Het was een mooie dag; strakke blauwe lucht, met her en der een verdwaald wolkje, krachtige zon, kortom, een lekker warme zomerdag. 

Vlak voordat ik het veld in wilde gaan, kwam ik langs een prachtige rozenstruik waar een kaartje in hing. Nieuwsgierig als ik ben, pakte ik het kaartje vast en las wat er op stond. In keurig cursief  'oudere mensen' handschrift stond er: " L.S. Deze rozenstruik wordt 'opgebonden' op 27 mei a.s. . Sorrie voor ongemak" En dan de naam van de afzender. 

Ik vond het hilarisch (en schattig). De rozen hingen inderdaad een beetje over de stoep heen, maar ze waren zó mooi, daar kon toch niemand letterlijk en figuurlijk over vallen, leek mij. Ik woon in de buurt en ik kan me veel meer ongemakkelijkere en lelijkere 'ongemakken' bedenken. 
Maar het briefje bleef een grote lach op mijn gezicht toveren, totdat ik thuis was. 

Toen ik 's avonds in mijn bed lag, bedacht ik dat ik er een kaartje bij wilde hangen en dus ging ik braaf naar mijn afspraak en daarna, koos ik een kaartje uit mijn verzameling en schreef er op: "Nooit geweten dat "overlast" zo mooi kon zijn! Bedankt!". En ik ondertekende met een smiley. 

Ik liep, in deze tropische temperaturen, met een grote glimlach m'n zelfde rondje en met een nóg grotere glimlach, maakte ik het kaartje aan de struik vast. En wederom liep ik glimlachend naar huis. Ik vond het zelf een leuk en geslaagd grapje en ik hoopte dat de eigenaar er ook wel om kon lachen.

Vandaag fietste ik met mijn Sportbuddy door die straat en ik vertelde hem over het briefje, mijn reactie en ik wilde het hem laten zien. 

Toen we erlangs fietsten, was ik blij te zien, dat zowel het originele kaartje, als dat van mij er nog hing. Maar toen we net de bocht om wilden gaan, zag ik dat er nóg iets opgeschreven was en het leek wel alsof er een afdruk van een rozenblaadje op zat. En dus sprong ik atletisch (nog zo'n hilarisch grapje van mezelf ;-) ) van mijn fiets en liep naar het kaartje toe. 

Wat ik voor rozenblaadje had aangezien, was een lippenstift afdruk ! En daaronder stond in het originele cursieve 'oudere mensen' handschrift: "Wat lief, en bedankt weer voor begrip."

Mijn dag was weer goed! En voor de derde dag op rij, ging ik met een grote glimlach terug naar huis. 

Laten we met z'n allen de wereld een beetje mooier maken, het is namelijk zó makkelijk!

foto: eigen creaties

Moederdag…. Oftewel: een verhaaltje over gemis….

Gisteren was het weer zover: Moederdag. Een dag die voor mij en vele anderen best ingewikkeld is. En het maakt blijkbaar niet uit hoe oud ik ben, ik kan er maar moeilijk aan wennen en lijk er elk jaar zelfs iets meer 'last' van te hebben.

Eigenlijk voel ik me niet helemaal 'gerechtigd' om dit stukje te schrijven. Veel (en steeds meer, want hé ik word nu eenmaal ouder) mensen om me heen, moeten hun moeder missen. Hun moeder is er niet meer, weggenomen door de dood en daar zijn ze erg verdrietig over. Bij sommigen gebeurde dat al heel jong, bij anderen wat recenter. Maar dat is niet de reden waarom Moederdag voor mij persoonlijk ingewikkeld is. 

Ik heb een 'moeder' en ze leeft ook nog steeds. Dus daar zou ik eigenlijk heel erg dankbaar voor moeten zijn. Sowieso krijg ik (nog steeds) best vaak de opmerking naar mijn hoofd geslingerd dat je respect moet hebben voor je ouders, het oh zo befaamde 'eert uw vader en uw moeder'. Maar feit is dat ik het niet kan. Ik kan geen/erg weinig respect opbrengen voor mijn moeder en eren doe ik haar zeer zeker niet. Maakt me dat ondankbaar? Misschien, maar wellicht zijn de mensen die dit soort uitspraken doen zonder iemands verhaal of achtergrond te kennen wel erg kortzichtig?

Ooit kreeg ik weer eens een nieuwe Woonbegeleider, die me tijdens zijn allereerste bezoek (en tevens allereerste en allerlaatste ontmoeting) vertelde, dat ik respect moest hebben voor mijn ouders en dankbaar moest zijn dat zij me op de wereld gezet hadden. Die opmerking viel bij mij 'niet helemaal lekker' (understatement of the year) en vrij snel daarna kwam een vervanger een poging doen om dit 'lastige mens' te begeleiden.

Respect is in mijn ogen iets wat je in eerste instantie krijgt, maar om het te houden, moet je ook een beetje je best doen. Respect is in mijn ogen ook wederzijds, geef je het, dan krijg je het en andersom. Maar geef je het niet? Of doe je iets dat het (gevoel van) respect beschadigt, dan zul je het terug moeten verdienen. En in sommige gevallen, gebeurt dat zó vaak of zó heftig, dat het niet meer terug te verdienen valt. 

Voor mij valt mijn moeder onder de laatste categorie. En ja, ik zie dat ze momenteel haar best doet, maar er is te veel gebeurd, het is te laat en mijn hoofd kan dat niet zomaar vergeven en vergeten. Dus, tja, sorry moeder, van mij geen 'best mum of the year' kaart, ik sla deze dag over.

En dat overslaan, of er niet aan denken is nog best een klus. Het is net als al die gezellige gezinnetjes in de tv reclames rond Kerst: er is geen ontkomen aan! Overal zijn reclames voor Moederdag. Mijn mailbox loopt over van de Moederdag nieuwsbrieven. En hoe vaak ik me er ook voor afmeld, ze blijven maar binnenkomen! En dit jaar had ik daar oprecht last van!

Ooit liep ik stage in een kindertehuis, waar kinderen (tijdelijk, maar meestal veel te lang) woonden, omdat ze door allerlei omstandigheden niet meer thuis konden wonen. Deze kinderen werden 'moeilijk opvoedbaar' genoemd. Maar na een tijdje daar rondgelopen te hebben en naar de kinderen geluisterd te hebben en hun verhaal (nou ja, hun dossier) gelezen te hebben, vond ik eigenlijk dat in de meeste gevallen, het niet de kinderen waren die daar zouden moeten zitten. Maar ja, het is natuurlijk makkelijker om te zeggen dat je kind moeilijk opvoedbaar is, dan dat jijzelf een moeilijke opvoeder bent...

In dat tehuis liep er een jongen rond die, zodra het over zijn ouders, en specifiek zijn moeder ging, altijd riep: 'mijn moeder is een loeder!'. Hij was destijds 12 jaar oud en al zóveel meegemaakt. Inmiddels zal hij rond de 40 zijn, maar nog steeds moet ik regelmatig aan hem en zijn uitspraak denken. Hij was toen 12, maar zijn visie was glashelder (en niet onterecht).

Ik ben inmiddels oud en verstandig genoeg om (in theorie) te weten, dat ouders doen wat ze kunnen en dat als ze dingen zelf niet geleerd of meegekregen hebben, ze het ook niet door kunnen geven. Maar is het terecht dat een kind daar de dupe van wordt?
Is het terecht dat een kind maar dankbaar moet zijn dát het op de wereld is gezet en automatisch respect heeft voor degenen die daar verantwoordelijk voor zijn?

Ik vind dat ingewikkeld. Want als je een kind op de wereld zet (wat meestal een eigen keuze is) en je wilt of kunt er vervolgens niet voor zorgen en doet dat ook niet, of op een manier die (zowel lichamelijk als psychisch) schadelijk is voor het kind (dat daar vervolgens jarenlang weer op afgerekend wordt), waar moet het kind dan precies dankbaar voor zijn of respect voor hebben? 

Ik weet het oprecht niet en op een dag als Moederdag, verwart me dat nog net iets meer dan normaal. 
Dus sorry, voor mij(n moeder) geen Moederdag, al leeft ze nog steeds. Ik stel voor, in de naam van dat destijds 12 jarige jongetje uit het kindertehuis en al die andere (jonge en oude) kindertjes zoals hij, om het fenomeen Loederdag in te voeren. Een dag waarop je gewoon ongegeneerd boos en verdrietig mag zijn op degene die jou dingen had moeten geven en leren, die voor jou had moeten zorgen en je had moeten beschermen en dat nooit gedaan heeft. 

Loederdag, een dag waarop je geen dankbaarheid en respect hoeft te hebben, maar gewoon mag voelen hoe het voor jou was (en vaak nog steeds is)! 

Ik ben voor!

foto: gemaakt met ChatGPT

Goed bedoeld is soms ook gewoon kut…. oftewel een verhaaltje over (on)veiligheid.

Ik voel me kut…. En ik gok dat het even een optelsom van veel dingen is en tegelijkertijd het gevoel dat ik dat ‘veel’ nu niet echt bij iemand kwijt kan. En dat gevoel maakt momenteel even eenzaam en verdrietig. 

Vandaag ging ik naar een (op zich) laagdrempelige ontmoetingsplek, waar (naar eigen zeggen) “iedereen welkom is en iedereen zichzelf mag zijn, dus gewoon hoe hij/zij/hen is. Kortom een veilige plek voor iedereen.” Maar de laatste paar weken voel ik me er alles behalve veilig of op m’n gemak, waardoor de drempel om te gaan eigenlijk steeds hoger wordt.

De organisatie die deze ontmoetingsplek mogelijk maakt, doet hun stinkende best om deze ontmoetingen leuk te maken voor iedereen. Er is gratis koffie, thee en vlaai (want hé, het is Limburg, dus dat laatste moet nu eenmaal), je kunt er terecht met vragen of zaken waar je tegenaan loopt, je kunt er spelletjes doen, er worden thema middagen georganiseerd en andere activiteiten bedacht.

Ik heb best een brede smaak en ik hou echt serieus van heel veel dingen. Ik heb super veel (creatieve en actieve) hobby’s, ik ben dol op heel veel(soorten) spelletjes (je kunt me zelfs niet blijer maken), ik hou van allerlei soorten puzzels/raadsels, ik ben dol op beweging enz. 

En hoewel dit soort activiteiten ook aangeboden worden, merk ik dat ik het toch ook vaak niet leuk vind en daardoor voel ik me een ondankbare zeikerd. 

Maar een kerst of paasstukje maken (met takjes, plantjes, bloemetjes en (glinsterende) ornamentjes erin, is gewoon écht niet mijn ding. Mijn huis staat al bomvol met alle dingetjes die ik wél leuk vind, dus ik wil dat soort dingen er niet óók nog eens bij hebben. Ik geef er niks om, dus ik vind het ook niet leuk om te doen. En dus zeg ik bij dit soort activiteiten braaf ‘nee dank je’. En ook als mensen blijven aandringen, blijf ik nee zeggen, maar wel met een soort van knagend schuldgevoel dat ik dit toch écht wel leuk moet vinden. Maar helaas, dat is niet zo.

De thema middagen zijn ongetwijfeld interessant voor veel mensen. Maar ik voel me vaak erg jong (wat logisch is want mijn gezonde leeftijdgenoten zijn op dit tijdstip aan het werk) en de thema’s spreken me zelden aan (of in ieder geval niet op deze manier). Ook in de gesprekken en discussies die erop volgen voel ik me vaak een vreemde eend in de bijt. En inmiddels ben ik op een punt aangekomen dat als ik zie dat er zo’n middag gepland staat, dat ik dan maar gewoon meteen thuis blijf. En dat vind ik best jammer, want ondanks dat ik geen sociale hoogvlieger ben, heb ik binnen deze plek wel een aantal vrienden, die ik dan dus ook niet zie.

Je maakt mij op deze plek het gelukkigst als ik gewoon lekker onzichtbaar spelletjes mag spelen. Het zijn niet echt de spellen waar ik zelf mijn kasten vol mee heb staan, maar wat simpele (maar leuke) spellen. Af en toe neem ik wat simpelere spelletjes van thuis mee waarvan ik denk, ok, dit kan ik snel en simpel uitleggen en met wat geluk hoef ik die uitleg niet nóg eens 20x te herhalen tot sommige mensen het begrijpen. En dat is niks ten nadele van die mensen, maar als het tempo in een spel ‘te laag’ wordt, of mijn geduld opraakt omdat ik het écht niet nog simpeler kan uitleggen en iemand het na. 20x nog steeds niet begrijpt (maar hé, dat kan op zich ook aan mijn uitleg liggen), dan haakt mijn brein af. 

Dus ik ben zielsgelukkig als ik met een min of meer vast groepje mensen een bepaald spelletje kan doen, waarin het tempo lekker hoog ligt, er ook nog ruimte is voor elkaar een beetje te plagen en vals spelen. Dan is mijn middag geslaagd.

Vandaag had men op zich iets heel leuks bedacht, waarbij iedere bezoeker even persoonlijke aandacht kreeg en in het zonnetje/spotlight gezet werd. En hoewel het hartstikke leuk en met alle goede intenties bedacht is, raakte ik compleet in paniek: ik wil dit niet! Ik wil gewoon lekker onzichtbaar mezelf zijn en niet in de spotlight staan! 

Ik wilde weg, naar m’n veilige huis, maar ik wilde ook nog even met m’n vrienden praten, dus ik bleef. Maar ondertussen liep m’n paniek steeds verder op, naarmate ‘de spotlight’ dichterbij kwam. Ik besloot naar de andere kant van de ruimte te gaan, waar ze al geweest waren in de hoop dat ik daar lekker verder onzichtbaar mezelf kon zijn, maar helaas, ‘de spotlight’ stak de zaal terug over in mijn richting.

Toen ze aankwamen verzamelde ik al mijn moed (en geloof me, dat is een big deal voor me) en zei ik dat ik niet wilde. Dat ik ECHT NIET wilde! En dat werd niet door iedereen even goed opgevat. Of ze dan alleen wat mochten zeggen? Nee, ook niet! En in paniek was ik met m’n ogen op zoek naar mijn spullen en hoe ik hier zo snel mogelijk weg kon komen, maar m’n lijf bevroor, wegkomen zat er op dat moment niet meer in.

En ja, sorry dat ik de partypooper ben, die jullie idee niet kan waarderen, maar wat voor jullie ‘leuk’ is, is dat niet voor iedereen! En als iedereen zichzelf mag zijn op zijn/haar/hun eigen manier, mag ik dan alsjeblieft ook gewoon nee zeggen tegen iets waarvan ik aan alles in mijn hoofd en lijf voel dat ik het niet wil, zonder het gevoel te krijgen dat ik een vreselijk rot mens ben dat jullie feestje verpest?

Woorden zijn voor mij belangrijk en van waarde. Ik heb iets te vaak in m’n leven woorden en zinnen gehoord die niet ‘echt’ waren, niet gemeend. En woorden worden in die zin, door mijn brein gezien en gevoeld als gevaarlijk. Als jouw woorden anders zijn dan je daden/gedrag (en andersom), dan voel ik me onveilig. Dan snap ik het niet meer en raakt mijn brein volledig in paniek en in de war. 

Gelukkig vonden de andere mensen het allemaal erg leuk, of konden ze goed/beter doen alsof, wie weet. Maar ik kan dat niet. Sorry! What you see, is what you get. 

Ik ben ik, met alles wat daar wel en niet bij hoort, of je dat nu leuk vindt of niet. Dat laatste boeit me ook niet echt, want één ding weet ik zeker: ik ben (en blijf) altijd 100% mezelf en 100% echt. 

En daar ben ik (op m’n goede dagen) trots op.

foto: gevonden op internet

Meten met twee maten.... oftewel een verhaal over iets wat je niet hardop mag denken...

Sinds begin maart heb ik dankzij het Volwassenenfonds een abonnement op de (goedkoopste oranje) sportschool van Nederland. Hier ben ik erg blij mee, aangezien dit zonder deze financiële bijdrage niet mogelijk was geweest. Maar goed, de sportschool dus.

Ik ben niet zo'n fan van nieuwe en onbekende dingen en eigenlijk ook niet zo van mensen. Dus een sportschool binnen lopen, waar alles nieuw is (de regels, de mensen, de martelwerktuigen) vind ik best een dingetje. En bij deze sportschool is dat misschien nog wel net iets meer een dingetje dan bij een andere sportschool, aangezien deze vooral zo goedkoop kan zijn, omdat je er nauwelijks/geen begeleiding krijgt en alles zelf moet uitzoeken. En dus was mijn eerste bezoek best een uitdaging.

Ik besloot de drempel voor mezelf wat te verlagen. Het kwam er op neer dat mijn doel voor die eerste keer werd: naar binnen gaan. En zo gezegd zo gedaan. Ik braaf een poging doen om mijn pasje te scannen, maar of dat hele bezoek niet al spannend genoeg was, bleek je voor dat scannen van dat pasje ook al een hogere wiskunde opleiding te moeten hebben gevolgd. Gelukkig kwam iemand me helpen (en las ik achteraf dat ik niet de enige was die gezakt was voor dit examen) en stond ik ineens aan de andere kant van het draaihek.... Holy Shit, I did it, ik was binnen.... wat nu...
Ik besloot een rondje te wandelen om te kijken wat er allemaal was en waar. Ik kwam al snel tot de conclusie dat er in dit filiaal een iets te hoog testosterongehalte rondliep, waardoor sommige delen voor mij als een no-go area voelden, maar uiteindelijk eindigde ik tóch op de loopband (die ik ook nog eens aanzette) en heb ik ruim een uur bewogen. En niet te vergeten: ik was reuze trots op mezelf, deze horde had ik genomen.

Omdat ik me in deze club niet zo thuis voelde, besloot ik dat ik meerdere filialen in de omgeving zou gaan uitproberen en zo stond ik op een dag in het filiaal dat het dichtst bij mijn huis ligt. Ik kwam net van het sportveld af en dus bestond mijn training voor die dag vooral uit het checken van dit filiaal en braaf op de loopband mijn ding doen. Zo gezegd zo gedaan. 

Ik kijk altijd mijn ogen uit. Ik probeer vooral 'dingen af te kijken'. Hoe werkt zo'n apparaat nou eigenlijk, hoe doen anderen dat en dat kon in dit filiaal heel erg goed!

Mijn loopband stond naast de spiegel (oeps, iets dat ik dus niet zo fijn vind, maar ach, het was ook het dichtst bij de uitgang, dus de spiegel nam ik voor lief). Een jonge gast op het apparaat voor mij, trok zijn shirt uit en ging in zijn blote bast voor de spiegel staan flexen (oftewel zijn spieren aanspannen). En hoewel ik bij deze keten eigenlijk maar zelden kan zien of er überhaupt personeel aanwezig is en wie dat dan zou moeten zijn, stond er binnen no time een medewerker naast de jongen die hem vriendelijk, doch dringend verzocht zijn shirt weer terug aan te doen, want, zo sprak hij: "De zwembad look bewaar je maar voor het strand!" De jongen trok zonder morren zijn shirt netjes weer aan en het leven ging weer verder.

Nou train ik zelden alleen. Ik hoor stemmen en mijn stemmen gaan ook (al dan niet) gezellig mee trainen en zijn dus ook aanwezig. En ineens zegt mijn Jongste Puber: "vet, is er hier een zwembad?". Nou was ik een poging aan het doen om al rennend uit de handen van de zombies te blijven (run, zombie run app) en rennen is niet mijn sterkste kant, dus ik negeerde de opmerking van Jongste Puber vakkundig. 

Maar toen ik mijn Oudste Puber lichtelijk paniekerig hoorde zeggen "Mick, we moeten hier NU weg." gevolgd door Jongste Puber "is er hier nou een zwembad of niet?" besloot ik dat ik misschien toch maar even moest luisteren, want als Oudste Puber zich meldt, dan is er iets aan de hand. Ik vroeg hem waarom we weg moesten en hij zei, nog paniekeriger: "Kijk maar in de spiegel achter je, dan zie je het wel en als jij niet gaat, dan ga IK weg!" (en geloof me, lang verhaal, maar die macht heeft hij, aangezien hij me kan overnemen).

Op dat moment kon ik even niet in de spiegel kijken, want er kwamen zes pubers wat lacherig op een drafje voorbij gelopen, hun ogen gericht op iets dat zich duidelijk achter mij bevond. Toen ik eindelijk een blik in de spiegel kon werpen, zag ik een prachtige jonge dame, met lang donker haar, een strakke legging en een behoorlijk paar grote borsten in een veel te klein bikinitopje gepropt, die zich (onder het toeziend oog van die zes, nog net niet kwijlende puber jongens) diep bukte om een gewicht van de grond te pakken, waarbij die twee grote lichaamsdelen bijna besloten om een eigen leven buiten het bikinitopje te gaan leiden. Het was geen kort sporttopje/sportbeha, maar serieus een bikinitopje van twee driehoekjes stof, met een touwtje in haar nek en een op haar rug, dat geen enkele ondersteuning bood.

Bij deze dame stond er niet binnen no time een medewerker naast haar met de opmerking dat ze haar zwembad look maar moest bewaren voor op het strand. En dat is volgens mij meten met twee maten...

En ineens snapte ik de paniek van Oudste Puber. Sinds ik aan de hormonen zit (testosteron, ik ben namelijk trans) begrijp ik wat testosteron met een (mannen)brein doet en hoe de rest van je lijf daarop reageert. En als er iemand in mijn lijf/hoofd daar de gevolgen het meest van ondervindt, dan is het Oudste Puber wel. Sinds de start van de testosteron raakt hij bij wijze van spreken al opgewonden van een blote meisjes enkel en kan dan echt niet meer normaal denken. Hij zegt zelf wel eens dat zijn hersens dan niet meer kunnen denken, maar dat zijn 'meisjespiemel' het dan overneemt.... Dus tja... Tijd om weg te gaan, want Oudste Puber nog meer op de proef stellen, terwijl het al zó knap is dat hij weet en begrijpt dat hij niks kan en mag doen op publieke plaatsen, dat vind ik echt sneu. 

Maar eenmaal op weg naar huis, merkte ik dat ik hier toch écht wel wat van vind. En wat ik nu ga schrijven is vast niet aardig en on populair, maar dat is dan maar even zo.

In onze maatschappij mag je niet hardop zeggen dat iemand (doorgaans vrouwen) dingen uitlokken door de kleding die men draagt. Iedereen, mannen en vrouwen moeten kunnen dragen wat ze willen. En mannen moeten te allen tijde hun handen (en piemel) thuishouden (en hun commentaar voor zich houden). Daar ben ik het op zich ook wel mee  eens. Maar sinds ik aan de hormonen zit en mijn Oudste Puber in een échte hormoon gedreven puber is veranderd, wil ik daar toch ook wel enige nuance in aanbrengen.

Ja, jongens en mannen moeten aangeleerd krijgen dat ze met hun handen en andere delen van meiden en vrouwen af moeten blijven, absoluut. Kleding (of eigenlijk wat dan ook) rechtvaardigt NOOIT dat je iemand ongevraagd en ongewild aan mag raken, of dingen naar het hoofd mag slingeren. Maar als we dit van onze (jonge) mannen verwachten, mogen we dan ook van onze (jonge) vrouwen verwachten dat ze leren nadenken over wat (en welke kleding) in welke situatie passend is? Niet zozeer vanwege het feit dat het andere geslacht zich niet kan beheersen, maar gewoon omdat bepaalde kleding niet op bepaalde plekken thuis hoort. Je gaat niet in je badkleding in de klas of in de kerk zitten, badkleding is gemaakt voor het zwembad of het strand (iets met functionele kleding), dat geldt voor mannen en vrouwen. 

Mannen en vrouwen mogen best geleerd krijgen dat ze ook na mogen denken over welke kleding waar geschikt voor is en vooral ook waar niet. Als iedereen deze dingen geleerd krijgt, dan wordt het voor beide zijden misschien wat makkelijker. 

foto gemaakt met ChatGPT

'Het is maar een auto'..... oftewel: niks is wat het lijkt....

Er zijn zo van die dingen in het leven, waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Verandering is er daar één van. Het is echt niet zo dat ik het liefst zou willen dat er nooit wat verandert, maar eerlijk is eerlijk, sommige dingen zouden het liefst gewoon voor altijd moeten zijn en blijven. 

Maar helaas, pindakaas, dit is het echte leven en dus ontkom ik er niet aan en word ik af en toe flink geconfronteerd met dat wat ik zo moeilijk vind.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik het al ingewikkeld vind om elke dag te bedenken wat ik wil eten. En als ik in de supermarkt sta en de huidige prijzen van bepaalde (eigenlijk bijna alle) producten zie, dan laat ik heel veel dingen liggen, omdat ik het gewoonweg te duur vind.

Misschien kun je je dan voorstellen dat, nog los van al het uitzoekwerk en geregel, het aanschaffen van een nieuwe(re) auto en het daarbij behorende kostenplaatje nou niet bepaald iets is waar mijn hoofd goed op gaat....

En ja ik besef dat dit een enorm luxe probleem is en dat het hebben van een auto überhaupt al een voorrecht is en dat ik me enorm gelukkig mag prijzen dat ik dat kan en mag ervaren. Maar los daarvan vind ik een auto uitzoeken een enorme opgave. Een beetje een obstakel van Himalaya formaat.

Toch heb ik me er de afgelopen weken, met een klein duwtje in de rug en wat hulp van anderen, aan gewaagd. En als ik er aan begin, dan ben ik ook niet te stoppen. Zo begon ik op dinsdagnacht (want hé ik kon toch niet slapen) mijn zoektocht op internet, maakte ik op donderdagmiddag een proefrit en was de koop op donderdagavond een feit. Ik kan het dus wel....

En hoe blij ik er ook mee ben en hoe mooi ik mijn nieuwe autootje ook vind, ik voelde me de afgelopen week enorm kut! Waarom dan?

Nou, dat ga ik vertellen.... (maar dat had je vast al verwacht...)

In 2010 had ik eindelijk genoeg geld gespaard om voor het eerst in mijn leven (en waarschijnlijk ook voor het laatst) een gloednieuwe auto aan te schaffen. Mijn oog en hart waren gevallen op een knalgeel klein racemonstertje. En met wat hulp van een lieve vriend die heel goed kon onderhandelen werd ik al snel de eigenaar van mijn eigen kleine gele racemonstertje.

Het aanschaffen van een nieuwe auto, voelt voor mij als verraad aan mijn gele racemonster. Ik voelde me serieus schuldig! Hij heeft me overal gebracht waar ik heen wilde (en durfde), hij heeft me nog nooit écht in de steek gelaten (behalve dan toen ik de deuren niet meer open kreeg omdat ze vastgevroren waren), hij heeft nog nooit grote mankementen vertoond. Alleen wat kleine oppervlakkige dingetjes. Kortom, mijn monstertje zorgde goed voor mij, terwijl ik echt niet altijd goed voor mijn monstertje was. En nu, nu besloot ik om mijn monstertje zomaar weg te doen! Hoe ondankbaar ben je dan? Kortom, ik was echt heel erg aan hem gehecht en voelde me oprecht verdrietig en schuldig bij de gedachte dat ik hem in ging ruilen. En de mensen om me heen moesten daar een beetje om lachen, het is tenslotte 'maar een auto'. (au!!!!)

En ja, ik snap zelf ook wel dat dat best een beetje overdreven en raar is, maar ja, ik ben nou eenmaal iemand met een favoriete mok, een favoriete borduurnaald en ook een favoriete pen. En als een van die favoriete objecten kwijt is, of stuk gaat, dan ben ik oprecht in tranen! Waarom geen idee? Dit is vast niet wat de DSM onder hechtingsproblematiek verstaat, maar ik vind mijn gehechtheid aan voorwerpen soms best problematisch!

Toch kan ik het niet helpen om te denken dat er meer onder mijn schuldgevoel naar mijn monstertje toe zit. En zoals het een goede Mick betaamt, heb ik daar natuurlijk heel veel over nagedacht tijdens de nachten dat ik toch niet kon slapen van de spanning.

Vanaf het moment dat ik kon autorijden wilde ik heel graag een klein en kleurrijk autootje. Mijn eerste autoliefde was de (eerste) Renault Twingo, gewoon omdat hij 'van die schattige oogjes had' (tja, dit zei ik inderdaad hardop, ik bedoel maar...een echte vent!). Omdat ik toen nog niet zo goed wist welke kleur ik precies wilde hebben en ook gewoon niet kon kiezen, droomde ik over een versie die van smurfenblauw overging in felgroen om dan aan de voorkant uit te komen bij kanariegeel. Zie je het voor je? Nou ja, ik dus wel. Maar dat die versie er nooit gekomen is, is een feit.

Mijn vader lachte me altijd uit om zowel mijn auto, als mijn kleur keuze. Hij drukte me op het hart om toch vooral geen 'rare' kleur te kopen, want als je hem zou willen verkopen, dan raakte je hem aan de straatstenen niet kwijt'. Nu was dat uiteraard ook niet mijn bedoeling, ik zou met mijn auto hetzelfde doen als wat ik met al mijn spullen doe: opmaken tot het helemaal stuk is en echt niks meer kan.

Die woorden van mijn vader hadden al die jaren mijn aankopen bepaald: aanschaffen wat zijn goedkeuring weg kon dragen: het lieve, brave kind zijn, ergens in de hoop dat papa mij dan wél lief zou vinden.  Maar echt geholpen heeft dat niet.

In 2010 kon mijn vader me niks meer maken, ik betaalde die nieuwe auto van MIJN geld, hij kwam op MIJN naam en doordat ik hem zelf financierde, hoefde ik ook geen verantwoording af te leggen. En dus koos ik voor de kleur die mijn vader misschien nog wel het meeste haatte (en wat mijn lievelingskleur is): kanarie geel!

Die auto, mijn lieve gele racemonstertje was veel meer dan 'gewoon een auto', het was mijn eerste (min of meer) openlijke daad van verzet ten opzichte van mijn vader. De eerste keer dat ik écht voor mezelf koos, zonder rekening met hem te houden, zonder me schuldig te voelen en op zijn goedkeuring te zitten wachten. Die keuze, dit specifieke autootje, was voor mij de eerste stap naar vrijheid, in heel veel opzichten. 

Vandaag reed ik als een volleerd sentimenteel zacht gekookt ei met een steen in mijn maag naar de dealer. De laatste rit in mijn gele racemonster. Ik heb hem onderweg braaf hardop bedankt voor alle veilige kilometers en dat ik hoopte dat hij iemand zou treffen die meer met hem zou rijden en beter voor hem zou zorgen dan ik, want dat verdient hij..... En als het bedrijf niet aan een drukke weg had gelegen, had ik hem vast ook nog een kusje op zijn vuile gele snoet gegeven, Maar hé ik ben een volwassen vent tegenwoordig, dus dat heb ik dan maar niet gedaan.

En met een laatste blik over mijn schouder, liet ik hem achter. Ik stapte in mijn nieuwe racemonster, waar ik vast ook heel veel van ga houden.... 

Maar vandaag nog even niet...

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Al doende leert men.... oftewel een Grinchy Kerstverhaal...

Het is alweer bijna een maand geleden, maar ik wil het toch nog even graag over Kerst hebben.

Ik ben geen liefhebber van Kerst. Ik noem mezelf dan ook wel vaker gekscherend  de Grinch. Ik zet geen kerstboom op, heb geen kerstdorpje hier in huis en de kerstlichtjes.... Tja, die heb ik hier het hele jaar door als standaard verlichting, dus ik gok dat dat ook niet echt telt.

Ik vond Kerst altijd erg ingewikkeld. Ik heb niet echt een gezellig warm nest waar ik terug naartoe kan om lekker samen te zijn. Mijn vrienden hebben hun eigen (al dan niet) gezellige nest waarmee zij (soms verplicht) de dagen door moeten brengen. Ze hebben het er maar druk mee. Als ik sommige van hen hoor vertellen, dan klinkt Kerst met zo'n nest (en als je pech hebt ook nog eens meerdere van die gezellige nesten, want ouders gescheiden enzo) als een enorm stressvolle tijd, die helemaal tjokvol verplichtingen zit, waar ik verre van jaloers op ben. 
Soms word ik wel eens uitgenodigd om bij iemand Kerst te komen vieren, maar daar ga ik zelden op in. Ik voel me het vijfde wiel aan de wagen en dat vind ik misschien nog wel erger dan deze dagen in mijn eentje doorbrengen.

Heel wat jaren was het zo, dat ik zo rond de feestdagen 'onderuit' ging. Toen er nog niet zoveel bezuinigd was, bracht ik m'n kerstdagen dan ook vaak door op een afdeling van de plaatselijke GGZ instelling. Maar ook dát was nou niet echt een omgeving waar ik wilde zijn. Dus ik besloot destijds mijn 'kijk' op Kerst te veranderen. Ik besloot dat ik Kerst voortaan zou zien als 'twee zondagen achter elkaar waarop de winkels niet open waren'. U ziet, opa spreekt, want de tijd dat de winkels op zondag nog gesloten waren, is reeds lang geleden.....

Maar door het zo te gaan zien, kwam er wel enige verandering. Ik vond het nog steeds niet leuk en vanaf het moment dat Robert ten Brink op tv ging roepen dat niemand met kerst alleen mag zijn, wilde ik nog altijd mijn tv het raam uit gooien en werd ik nog steeds emotioneel incontinent, maar ik ging niet meer onderuit. Ik bouwde mijn eigen ritueel op: een dikke tv gids kopen, zo eentje voor twee weken, daarin alle tv programma's en films aanstrepen die ik wilde zien. Vervolgens daar een lijstje en dan een 'rooster' van maken (je bent autist of je bent het niet), zelf kippenragout maken en hier allemaal heel erg van genieten. Om vervolgens amper een film van dat lijstje te kijken, maar mijn dagen in de bioscoop door te brengen, van film naar film hoppend, soms wel vier per dag. 

Hoe dan ook, Kerst bleef ingewikkeld voor me en ik zou het het liefst overslaan, maar het werd wel draaglijker.

Afgelopen jaar ging ik ergens in oktober (denk ik) met mijn vriendengroepje op 'weekendje weg'. Het was tenslotte een jubileumjaar en dus trokken we met Vrienden, Aanhang en Voortbrengsels een weekend door in een heel groot huisje. Overigens ook niet zo mijn ding, want: veel mensen, veel lawaai, veel prikkels, maar ik deed het toch. 

Dat weekend werd er geopperd om naar een Kerstshow in een nabijgelegen tuincentrum te gaan. En hoewel ik daar doorgaans ook niks aan vond, maar ook niet alleen in het huisje achter wilde blijven, ging ik mee. En weet je wat? Ik heb me kostelijk vermaakt! Je kon het zo kitscherig niet bedenken, of ze hadden het!
Ik keek m'n ogen uit: Al die lampjes, geluidjes, bewegende dingetjes. Super grappig (maar energie slurpend (en vast niet alleen die van mij, hallo stroomrekening!) dat dan weer wel.

Eenmaal terug van dat weekend had ik de smaak te pakken. Ik bezocht de lokale tuincentra met hun kerstshows en had er best lol in. Nog steeds was ik niet van plan om een kerstboom of kerstdorp mijn huis in te laten, maar zo'n show was wel ok.

En daar was Robert ten Brink dan weer....zucht...
En dus kwam de man met de hamer. 
Ik ging niet onderuit, maar ik merkte het wel meteen aan mijn stemming: die werd weer een stuk minder. 

Twee weken vóór Kerst kreeg ik griep. Hoge koorts, niet lekker, veel slapen. Griep ging over in verkoudheid, die ging over in een luchtweginfectie en vervolgens in een longontsteking (en ik ben nog steeds niet helemaal beter).
Klinkt als heel wat, maar ik had er allemaal niet zo heel veel last van, ik had alleen totaal geen energie. En dus vergat ik m'n tv gids te kopen en boodschappen te doen en ook in het maken van kippenragout had ik geen zin (lang leve de kant en klaar versie die ik al in huis had).

Ik moet eerlijk zeggen: het was eigenlijk mijn beste Kerst ooit! Ik heb geslapen, beetje gegeten, vanuit mijn bed gegamed en tv gekeken. Ik ben de deur niet uit geweest! Ik heb naar kerstmuziek geluisterd (en zelfs meegezongen) en daar enorm van genoten. Weliswaar deed ik dit alles in mijn Grinch t-shirt, Grinch sweater, joggingbroek en Grinch sokken, maar ik genoot er enorm van!

Nog steeds wil ik geen Kerstboom, geen Kerstdorpje en wil ik nog steeds dat Robert ten Brink zijn bek houdt rond Kerst, maar als de kerstmarkten open gaan komend jaar: mij vooral wél bellen (spreekwoordelijk dan, want ik neem toch niet op). Ik teken voor een Kerst als deze, minus de griep dan...

Deze Kerst was ik al iets minder Grinch dan andere jaren.
Ik was een Mini Grinch....

Maar wel een met een Kerstmuts op....

afbeelding gemaakt met chat gpt

Levenshaast.....oftewel: help ik ben vijftig!

Vandaag is het dan zo ver... Ik ben jarig en ik mag maar liefst 50 kaarsjes uitblazen. In theorie dan, want ik denk niet dat er überhaupt 50 kaasjes op een taart passen. Maar aan de andere kant, als je ze er wel alle 50 in zou krijgen, dan staan ze zó dicht bij elkaar, dat je ze ook makkelijk in één keer uit kunt blazen, zonder dat je al te veel lucht hoeft te verspillen. Maar goed, mijn brein waait weer eens alle kanten op behalve de goede... Zal de leeftijd wel zijn. 

Nee, even zonder gekheid. 
Ik word dus 50 jaar vandaag en dat vind ik best wel een dingetje. Ik beloofde mezelf namelijk ooit dat ik nooit 30 zou worden. Ik vond het leven immers niet leuk en van mij hoefde het allemaal niet zo nodig. En het idee dat ik qua leeftijd wellicht de genen van mijn grootouder geërfd zou kunnen hebben en dan dus nóg heel lang in dat niet leuke leventje door moest, maakte dat ik mezelf die belofte destijds deed. Maar ja.... U ziet... gaandeweg ging er iets mis (of juist goed, het is maar hoe je het bekijkt) en ben ik inmiddels ruimschoots 'over de datum'.

Ik zei het al, 50, een dingetje. Het is niet zo dat ik nu denk dat ik stokoud ben, of dat ik me ineens heel erg volwassen moet gedragen, want die illusie heb ik niet: al word ik 250 jaar, mijn hoofd en hart zullen nooit volwassen worden (hoop ik). 

Het is meer dat ik me ineens heel erg realiseer dat ik waarschijnlijk al (ver?) over de helft van mijn leven ben. Of zoals dat in mijn redelijk fatalistisch ingestelde brein gaat: dat ik bijna dood kan gaan. En dát idee zorgt de afgelopen weken voor een soort van paniek. 

Ik had nogal wat medische klachten de afgelopen tijd. Niks super heftigs (denk ik, want hé medisch mirakel als ik ben, komt men er niet zo goed achter wat het nou precies is), maar gewoon wat verontrustende dingen die ik niet kan plaatsen. Bloedwaardes die volledig in de war zijn, een ijzertekort wat maar niet onder controle te krijgen leek, en pats boem ineens bij een standaard controle op de genderpoli (min of meer uit het niets) een diagnose van diabetes type 2. En ja.... ik ben veel te dik, dus helemaal uit het niets is het laatste dan niet, maar toch, ik ben al mijn halve leven veel te dik en niemand die ooit bedacht heeft: laten we Mick eens op diabetes testen.....

Al die dingetjes die ik nu in mijn lijf voel en die 'nieuw' zijn, die maken dat mijn brein op hol slaat en dat ik in de 'oh jee, dadelijk ga ik dood' modus schiet. Zwaar overdreven, ik weet het, maar dat maakt dat paniekgevoel niet minder. 

En ergens vind ik het ook wel heel komisch dat juist ik, die nooit 30 wilde worden, maar nu ineens 50 is, zich zorgen maakt over het feit dat het leven nu gewoon op kan houden. Dat is op zich een goed teken, want dat betekent dat ik het leven blijkbaar nu best wel leuk vind en ik nog best een tijdje zou willen blijven!

Ik MOET ook gewoon nog wel even blijven, want er zijn nog zoveel dingen die ik wil en moet doen. En dan heb ik het niet over grote of grootse dingen, want de grote dingen in mijn leven die ik wilde, heb ik tot nu toen ook gewoon al gedaan. Het gaat meer over het feit dat er nog zóveel boeken te lezen/luisteren zijn, nog zóveel wandelingen te maken, nog zóveel borduurpatronen die ik wil maken, nog zóveel spelletjes die ik wil uitproberen, nog minstens één pull up kunnen maken en ga zo maar door. 

Dat gevoel, dat ik al die dingen nog wil doen, geeft me een opgejaagd gevoel. Het zorgt voor een zekere levenshaast. Het maakt dat ik geen seconde stil wil zitten en het gevoel heb dat ik altijd, iedere minuut van de dag iets MOET doen, want straks.... straks kan dat niet meer... En dat gevoel van levenshaast vind ik niet echt een prettig gevoel.

Is dit het gevoel van wat men een midlife crisis noemt? Geen idee. Ik heb geen plannen om mijn leven drastisch om te gooien of om mijn motorrijbewijs te halen en een motor te kopen. 
Ik vind dat ik mijn leven de afgelopen drie jaar meer dan genoeg veranderd heb en geniet van de rust die dat me gegeven heeft en nog steeds geeft. Maar die rust word nu wel een beetje verstoord door die levenshaast. 

Dus tja, als u het niet erg vind, dan ga ik even proberen om me neer te leggen bij het feit dat het is zoals het is: waarschijnlijk ben ik over de helft. En dat is helemaal ok. 

En ja, er zijn heel veel dingen die ik nog wil doen, maar dat zal over 100 jaar niet anders zijn. En ik kan me nu laten opjagen door die levenshaast van me, maar daar gaat het gevoel van dingen willen en moeten doen niet mee weg. En dus ga ik nu maar eens even een half uurtje op de bank zitten.... niks doen....

Genieten van het feit dat ik het al zo ver geschopt heb.
Proost!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

De positieve kant van ziek zijn….. oftewel hoe krachten ineens succesvol gebundeld kunnen worden…

De afgelopen weken was het weer eens zo ver: ik was ziek. 

Ik ben wel vaker ‘niet lekker’, maar echt ‘ziek’, dat ben ik geloof ik niet zo heel vaak. Gelukkig maar, want ik ben er ook erg slecht in! 

Afgelopen week had ik griep, tenminste dat gok ik, want naar de huisarts gaan om vervolgens te horen dat ik ‘voldoende moet drinken’ en ‘paracetamol in moet nemen’ en ‘terugkomen als het niet over gaat of erger wordt’, vind ik persoonlijk een beetje zonde van ieders tijd, dat kan ik immers zelf ook nog wel bedenken. 

En hoewel ik dat prima ook zelf kan bedenken, is de uitvoering van die adviezen nog niet zo heel simpel hier. Ik ben nooit alleen, dus ik ben ook nooit alleen ziek. De hoofdbewoners doen ook hierin net zo goed mee als in al het andere in mijn leven. En ook hiervoor geldt dat iedereen er op zijn of haar eigen manier mee omgaat. 

De jongste telg wil vooral veel knuffelbeesten om zich heen, de oudste puber wil vooral met rust gelaten worden, de jongste puber ziet het als een prachtig moment om ‘de baas te spelen’ en zoveel mogelijk te gamen. En ikzelf? Nou…. Ik weet het zelf niet zo heel goed, want ik raak op dit soort momenten nog eens extra tijd kwijt. Meer dan normaal al het geval is dus. 

Ik denk dat dit voor een deel komt omdat iedereen dus anders met de situatie omgaat en daar tijd en ruimte voor nodig heeft, maar ook omdat ik niet op m’n best ben, me ellendig voel en dan nog minder in staat ben om me te verzetten tegen het ‘switchen’. Dat geeft de anderen dan natuurlijk een grotere en makkelijkere kans om over te nemen en hun ding te doen. 

Op zich vind ik dat allemaal niet zo erg. We hebben immers regels over het overnemen en ik weet dat er minstens één volwassene meekijkt en zich met dingen bemoeit als dat nodig is en ik het even niet kan. Ik vertrouw erop dat het systeem, dat al zó lang gevochten heeft om (soms tegen wil en dank) me in leven te houden, nu geen rare acties uit gaat voeren om al die moeite (en mij daarmee) ineens om zeep te helpen. Ik blijf erop vertrouwen dat ze alles doen vanuit hun wil (en drang) om te ‘helpen’. Maar omdat ik heel veel tijd kwijt ben en vaak niet weet wie, wanneer en hoe lang aan de macht is geweest en wat er in die tussentijd gedaan is, vind ik dat bij ziek zijn best een beetje spannend. 

In Nederland wordt er in de medische wereld best veel en vaak gestrooid met het toverwoord ‘paracetamol’. Alsof het heel onschuldige snoepjes zijn die geen enkel kwaad kunnen. Maar dat vind ik dus best wel een dingetje, want paracetamol is helemaal niet zo onschuldig. (Sterker nog, ik kreeg ooit de onbedoelde tip van een hulpverlener dat als je zeker wilde zijn dat je dood ging, (langzaam en pijnlijk, dat dan weer wel), dat je dan een overdosis paracetamol moest slikken). En sinds die verspreking ben ik best een beetje huiverig voor de combinatie van ‘switchen’ en medicatie innemen, waarbij paracetamol dus in het bijzonder. 

En dus was het een geruststellende gedachte dat ik, toen ik weer wat minder koortsig was en meer tijd zelf in mijn lijf doorbracht, ik in de keuken op m’n maaltijdplanner een overzichtje vond, met in plaats van de maaltijden van de afgelopen tijd, de tijdstippen en medicijnen die ingenomen waren. Toen ik hiernaar vroeg kreeg ik te horen dat dit samen bedacht was door de twee pubers. Op die manier konden ze allemaal los van elkaar tijd pakken, medicijnen nemen als ze dat nodig vonden, zonder dat er teveel of te snel ingenomen werd. En dat stemt me dan toch wel heel gelukkig: ze kunnen elkaar het leven heel zuur maken, maar soms werken ze ook verdomd goed samen en lijken ze gewoon bijna volwassen en verstandig. 

M’n koorts is inmiddels echt wel verdwenen, maar we zijn nog steeds niet helemaal lekker, maar langzaamaan begint er weer wat leven terug te komen. En dat vinden de heren in mijn hoofd dan ergens ook wel weer een beetje jammer, want zoveel tijd voor zichzelf….. daar hebben ze weinig problemen mee. Zelfs als ze zich niet zo lekker voelen….

bron: eigen creatie