Over Heksen, Detectives en het hebben van filters..... of juist het gebrek daaraan...

De afgelopen weken (en nog steeds eigenlijk) waren nogal intensief in mijn hoofd. Dat heeft voor behoorlijk wat 'narigheid' gezorgd, maar gelukkig zitten er soms ook wel grappige momentjes tussen. 

Ik ga proberen zo kort (voor mijn maatstaven) en zo simpel mogelijk de situatie te schetsen, zodat je een idee kunt krijgen van wat er hier gebeurt. 

Ik hoor stemmen, dat mag inmiddels bekend zijn en sommige van die stemmen kunnen het 'overnemen' en kunnen dan op een glijdende schaal zelfstandig functioneren (dus simpel gezegd: van samen aan het roer staan, tot ik die niks meer meekrijg en als het ware niet meer aanwezig ben). 

Sommige mensen noemen het 'delen' of 'alters', maar voor mij zijn dit stemmen, aangezien ik ze ken en met ze kan communiceren. Stemmen zijn (voor mij, niet voor iedereen) (onder)deel van mij. 

Er is echter ook al best een hele lange tijd een deel, waarmee ik dat niet kan, vandaar dat ik hiervoor ook het woord 'deel' gebruik en niet het woord stem. Ik hoor haar niet, ik zie haar niet, ik ken haar niet. Voor mij is zij dus geen stem, geen (onder)deel van mij en dus noem ik het een 'deel'.* 

Maar laten we haar voor het gemak even 'De Heks' noemen, dan heeft het beestje maar een naam, dat praat makkelijker. Ik hoor haar niet, maar mijn Jongste Stemmetje en Jongste Puber horen en zien haar wel. En dat is vrij lastig want De Heks heeft het echt op deze twee gemunt. Ze maakt hen doodsbang en er is, voor mijn gevoel, weinig wat ik kan doen tot nu toe, om hen tegen haar te beschermen, want tja, wat ik niet zie en hoor, daar kan ik ook niet tegen optreden. 

Ik sprak een tijd geleden met m'n oud behandelaar hierover omdat ik geen idee had hoe ik het aan moest pakken, maar de noodzaak om meer over De Heks te weten te komen wel steeds urgenter werd. 

Op dat moment was vooral Jongste Stemmetje het doelwit en zij is té jong en te bang om verbaal informatie te geven. Ze heeft er simpelweg de taal nog niet voor. We bedachten dat het dan op een creatieve manier moest, en aangezien knuffels nogal geliefd zijn bij haar, leek dat me een goed plan: situaties uitspelen met knuffels. 

Leuk bedacht, maar niet echt goed over nagedacht. Op het moment dat één van die geliefde knuffels dus de rol van De Heks zou krijgen, zou die knuffel niet meer 'veilig' zijn en dus leende ik van iemand een knuffel, die dan daarna gewoon weer weg zou kunnen. Maar zodra ik ook maar probeerde om met Jongste Stemmetje en de knuffels aan de gang te gaan, sloeg de angst al om in hysterisch huilen en dat kon ik zelf gewoon niet aan. Dit ging het dus niet worden. 

Inmiddels was ook Jongste Puber getuige van de aanwezigheid van De Heks en hij heeft wél de taalvaardigheden om me te helpen. En als er één ding is wat hij graag doet, dan is het mij blij maken, dus hij wilde maar wat graag helpen. 

Ik printte een foto uit van een heks, hing die in de kamer op, met daarnaast een aantal vragen waar ik graag een antwoord op zou willen (wie ben je, wat wil je, waarom ben je er enz). Het idee was, dat ze wellicht zelf zou gaan communiceren via papier met mij (waar ik best een hard hoofd in had, want dan had ze dat al veel eerder kunnen doen). Maar tegelijkertijd gaf ik Jongste Puber de rol van detective: aan hem de taak om zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Als dat zou lukken, prachtig, zo niet: geen probleem, goed je best gedaan. Maar dat liep dus uit de hand. 

Ineens waren alle pijlen van De Heks op Jongste Puber gericht. En waar eerst het gedrag, de daden en woorden van Oudste Puber het onderwerp van gesprek/dreigement waren, werd dat nu dus het hele 'zijn' van Jongste Puber. 

Ze terroriseerde hem compleet en ik had dat niet door, want hé ik hoor haar niet en Jongste Puber nam zijn taak héél serieus en durfde niks tegen mij te zeggen omdat hij mijn vragen (nog) niet kon beantwoorden. 

Heel lang verhaal een beetje korter: Jongste Puber draaide door, nam het over en ik miste een aantal complete dagen uit m'n geheugen. Uiteindelijk werd hij zó moe en over z'n toeren dat hij een deel van wat er gezegd werd over Woonbegeleider uitstortte. 

Toen ik weer 'terug' was en een beetje te horen kreeg wat er gezegd en gebeurd was, voelde ik me nogal schuldig: ik heb Jongste Puber dit aangedaan, want ik heb hem die opdracht gegeven. En dus besloot ik dat het genoeg geweest was, hij had het super goed gedaan, maar hij hoefde geen detective meer te zijn. Hij mocht uitrusten. 

Ondertussen bedacht ik dat als ik De Heks zelf een beetje zou uitdagen, dat ze zich dan misschien wél tegen mij zou keren. En dus zei ik tegen Woonbegeleider: "De Heks is gewoon een laffe pussy. Tegen kleine kinderen durft ze wel, maar als ze echt ballen had, dan zou ze het wel gewoon opnemen tegen mij, maar zo laf als ze is, dat durft ze dus niet... Dus eigenlijk is ze niks meer dan een zielig hoopje sh**."

Woonbegeleider (WB), die jong en spontaan is en niet altijd beschikt over een childproof filter, riep enthousiast: "Ja, De Heks is gewoon een stoephoer."
En ik moest er om lachen, wetend dat die uitspraak niet helemaal handig was.... 

En ja hoor, die nacht vond er een gesprek plaats tussen één van de volwassen stemmen (PB) en Jongste Stemmetje (JS): 

JS: wat is stoepoer?  

PB: zeg dat maar gewoon niet. 

JS: maar WB zegde het ook dus JS wil dat ook zeggen. Wat is stoepoer? 

PB: dat is een stout woord voor als iemand niet zo lief is of doet. 

JS: dus Mick vindt **** (iemand met wie Mick een aanvaring had eerder die dag) een stoepoer? 

PB: (probeert zijn lach in te houden) Mick vindt die inderdaad nu even niet zo aardig. Zullen we dat zo zeggen, want stoute woorden mag niet hè? 

JS: nee mag niet 

-----stilte----- 

JS: waarom doet WB wel stoute stoepoer zeggen? 

PB: (moet lachen) omdat WB pas over een (paar) jaar ongeveer gaat ontdekken dat kindjes als jij net een kopieerapparaat zijn en hij dan pas een filter ontwikkelt 

JS: (begrijpt hier ongetwijfeld niks van maar denkt blijkbaar na)..... waarom? 

PB: WB was even heel stout, maar ik denk dat hij van z'n vriendin straks z'n zakgeld in moet leveren als ze dat hoort. 

JS: oh... dan kan WB niet stickers kopen (haar favoriete aankoop op het moment).

PB: nee dat denk ik ook niet. En jij ook niet meer doen want dat is ook stout (ze heeft een 'sticker koop verbod' en nee dat is echt niet zielig!). 

JS: (diepe zucht) is mijn geld mag ik zelf weten zegt Jongste Puber. 

PB: en Mick zegt nee en Mick is de baas, dus stickers kopen is stout. 

JS: (Nóg diepere zucht). Mick is soms een stoepoer. 

Nou, dan weten jullie dat ook weer! 

foto: De Heks (eigen fabricaat)

* ik sluit niet uit dat dit ooit zal gaan veranderen, ik haar wel degelijk ga horen en zien en leer kennen, en haar dan als stem zal gaan benoemen, maar zo ver zijn we voorlopig nog (lang) niet.

Leven op de rand van een mijnenveld...oftewel: een verhaal over ptss

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik in mijn leven best wel wat dingen heb meegemaakt. Dingen die ik beter niet had kunnen meemaken. En als je me nog beter kent, dan weet je dat ik daar in mijn huidige volwassen leven, nog steeds best wat last van heb.

Dat ik stemmen hoor die anderen (schijnbaar) niet kunnen horen, zou inmiddels echt geen geheim meer moeten zijn. En als je mijn boek gelezen hebt, of gewoon hier al langere tijd mee leest, dan zou het ook geen nieuws moeten zijn, dat die stemmen veel te maken hebben met de dingen die ik mee maakte, mijn trauma's. Maar dat is niet het enige waar ik vandaag de dag nog last van heb. 

Waar ik het niet zo vaak over heb, zijn de nachtmerries, de flashbacks en de herbelevingen. Ik heb het er niet over, niet omdat dat geheim moet blijven, maar vooral omdat het niet de leukste verhaaltjes oplevert (niet dat dat moet, maar toch, ik ben er ook niet op uit om anderen te traumatiseren met mijn schrijfsels). En zelfs als ik heel goed en hard nadenk over hoe ik zoiets inhoudelijk nou in een blog-proof jasje zou kunnen gieten, dan weet ik daar niet zo één, twee, drie een antwoord op. En dus heb ik dat nog nooit/zelden gedaan. En ook vandaag zal ik dat niet doen. 

De laatste weken/maanden heb ik extreem veel last van nachtmerries en flashbacks. Ik noem dit overigens doorgaans 'filmpjes'.  Normaal gesproken zijn ze er ook wel, maar dan is het 'redelijk hanteerbaar', dan voelt het alsof ik er op de een of andere manier een soort van controle over heb (wat een illusie is, maar toch). Iets met (letterlijk) ademhalen en doorgaan. Maar er zijn periodes waarin dat niet meer zo makkelijk gaat als dat ik het zojuist opschreef. En dit is dus zo'n periode.

Het vreemde is dat het begon met één specifieke trigger, oftewel iets wat de herinnering uitlokt. Zo'n trigger kan van alles zijn: een beeld, een geur, een geluid, een gevoel, een voorwerp, een persoon noem maar op. In mijn geval was het dit keer de combinatie van een vlieg en een spin. De details van het filmpje zal ik jullie besparen, die zijn ook niet zo belangrijk voor wat ik wil vertellen. 

Deze twee beestjes zorgden er in een nano seconde voor dat ik niet meer de volwassen Mick was, maar dat ik ongeveer zes jaar oud was. Op dat moment bestaat de volwassen Mick niet meer, de huidige omgeving waarin ik leef niet meer, maar alles wat ik zie, hoor, ruik en proef is de wereld waarin die zes jarige Mick die dit voorval meemaakte toen leefde. En voor het eerst in hele lange tijd bevroor ik en kon ik hier niet meer uit mezelf uitkomen, wat (voor mij) betekent dat ik een boel tijd kwijt raakte (een paar dagen). 

Die triggers zijn irritante dingen, ze zijn namelijk overal en altijd. Je hebt er die heel duidelijk aanwezig zijn en die min of meer voorspelbaar zijn. Deze vind ik persoonlijk het 'fijnst' omdat je je op deze enigszins kunt voorbereiden en ze zelfs soms kunt vermijden. Maar uiteraard is dat echt niet altijd mogelijk en werkt het ook écht niet altijd zo simpel en perfect als ik het net schreef, want het nare van dat hele ptss gebeuren is het onvoorspelbare karakter.

Er zijn echter ook triggers die verborgen zijn, die je niet kunt zien aankomen, die je niet kunt voorspellen en waarvan je misschien niet eens weet dat ze een trigger zijn. En ik merk dus de laatste tijd dat dat er stiekem een heleboel zijn. Overal in mijn leven duiken ineens onverwacht allerlei triggers op, ook als die er voorheen in dezelfde plaats en situatie nog niet waren. En dat is erg naar (understatement of the year).

Ik vroeg me af hoe ik aan mijn hulpverleners of andere mensen in mijn omgeving kon uitleggen hoe het momenteel voor mij voelt en werkt. En ik geloof dat de volgende vergelijking wel redelijk in de buurt komt. 

Voor mij (en dit is dus puur persoonlijk en niet voor iedereen met ptss geldend) voelt het hebben van ptss een beetje als leven op de rand van een mijnenveld. Je balanceert in je dagelijkse leven op die rand en dat gaat meestal goed. Maar soms gebeurt er iets, bijvoorbeeld slaapgebrek, of een zuchtje wind (tegenslag), waardoor dat balanceren niet meer zo soepel gaat, je je evenwicht verliest en je over de rand kukelt het mijnenveld in. 

Terwijl je het veld in kukelt land je op een mijn, die onmiddellijk ontploft (flashback), maar die jou zelf niet vernietigt. Maar de scherven van de mijn, komen elders in het veld terecht en landen op een andere mijn, die ook ontploft (volgende flashback), weer scherven de lucht in blaast die weer landen... enzovoorts. 

En terwijl jij in dat veld beland bent en ziet hoe al die mijnen één voor één ontploffen durf je je niet goed meer te bewegen omdat je bang bent dat je weer op een volgende voor het oog onzichtbare mijn trapt. Misschien beweeg je ook wel niet in de hoop dat als je maar lang genoeg stil blijft zitten/staan, dat alle rondvliegende scherven ervoor zorgen dat er uiteindelijk geen mijn meer over is die nog kan ontploffen en je met een gerust hart veilig het veld uit kunt stappen omdat er geen 'ontploffingsgevaar' meer is. 

Ik denk dat dit beeld, van een mijnenveld, wel redelijk goed weergeeft hoe ik mijn ptss in dit soort periodes beleef. Nogmaals, dit is MIJN ervaring en hoeft niet voor iedereen met ptss zo te zijn. Geen mens is immers hetzelfde en iedereen beleeft dingen op diens eigen manier.
Maar ja, ik weet gelukkig natuurlijk niet precies hoe een écht mijnenveld eruit ziet en hoe dat werkt....

Wat ik wel zeker weet is dat ik hoop dat dit heel snel minder wordt, want ik vind het uiterst vermoeiend. 

foto: gevonden op internet

Van 'therapie' naar 'therapie' naar 'therapie'.... oftewel de zin en onzin van een dagprogramma.

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Horen, zien en voorlopig nog zwijgen... Mijn crisis opname in de GGZ. Deel 2

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Four seasons in one day.... Mijn crisis opname in de ggz... deel 1

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Een stukje achtergrond informatie:

Het ging al heel lang niet goed met me: ik sliep niet/nauwelijks en mijn situatie op de genderpoli was nogal spannend. Ik raakte heel veel tijd kwijt, vond mezelf met regelmaat terug op plekken waar ik niet hoorde (en zou moeten) zijn en het duurde inmiddels zo lang en werd soms zó 'gevaarlijk' dat m'n Woonbegeleiding, de ggz en ikzelf het tijd vonden voor een (vrijwillige) 'crisis time-out' opname. Er was echter een wachtlijst (jawel, voor een crisisplek) en ik kon niet meteen terecht.

Op 27 oktober kwam er om 16.55u, na ruim acht weken op de wachtlijst te hebben gestaan een telefoontje dat er een bed vrij kwam en dat ik de volgende ochtend op de afdeling verwacht werd. En hoewel het inmiddels al wel een klein beetje beter met me ging, besloot ik na overleg om er toch gebruik van te gaan maken, omdat de komende week heel spannend voor me ging worden en ik daar (op dat moment al) niet zo goed mee om kon gaan. 

En zo zat ik op 28 oktober samen met mijn begeleidster van het ggz team in een kamertje, tegenover een hele jonge, lieve en geduldige dame van het afdelingsteam, die met mij de intake ging doen. De psychiater van dienst was op dat moment bezig, maar deze zou mij later die dag nog wel komen zien. 

Wat ik heel apart vond, was dat men wel wist dat ik zou komen, maar dat men geen idee had waarom ik zou komen of hoe lang ik zou blijven. Wel was men op de hoogte dat ik Mick, meneer, hij en hem was. 

Het was een prettig gesprek. Ik voelde me gehoord en gezien en ik was mezelf. Wat zo'n beetje inhoudt dat ik er alles eerlijk uitflapte, ook dingen waarvan ik verdomd goed weet dat ik die beter niet kan zeggen. Maar ik ben ik, en ik wil open kaart spelen en ben dus (te) eerlijk. Ik gaf aan dat ik mensen en nieuwe situaties eng en moeilijk vond, dat ik het moeilijk vind om zelf om een gesprekje te vragen en dat ik heel erg de behoefte heb aan duidelijkheid, omdat ik anders boos word. Dat ik zelf leef onder het motto: doe wat je zegt en zeg wat je doet en dat ook van anderen verwacht. Dat ik een voedselallergie heb en eetmomenten daardoor extra spannend vind (ivm kruisbesmetting). 

De afspraak was dat het personeel me elke dag een ventileer gesprek aan zou bieden, zodat ik er niet zelf om hoefde te vragen en dat ik mijn eigen brood, boter en beleg kreeg, die in de afgesloten keuken bewaard zou worden waar niemand verder aan kon. En verder zou er even goed met de keuken overlegd worden over de ingrediënten van de maaltijden en dit zou aan mijn teruggekoppeld worden.

Aan het eind van het gesprek leverde ik mijn eigen (net opgehaalde) volle doosjes medicatie in, kreeg ik een boekje met instellings- en afdelingsregels (van heul veul pagina's) in mijn handen gedrukt en nam ik afscheid van mijn begeleidster. 

Ik zou een rondleiding krijgen vóór de lunch. Maar toen dat eindelijk gebeurde, ging de pieper af. Het is niet mijn eerste opname, ik weet wat het betekent: Ergens is een collega in gevaar of er is ergens een gevaarlijke situatie en dan moeten de andere personeelsleden gaan rennen en assisteren. En zo stond ik ineens alleen in de gang. Ik was al overprikkeld van het feit dat ik opgenomen was en dus vluchtte ik terug naar het stukje 'veiligheid' dat ik daar had: mijn kamer, waar ik huilend met mijn knuffel in een hoekje wegkroop. 

Uiteindelijk werd ik weer opgehaald en kalmeerde ik wel weer, maar het was niet echt een lekkere binnenkomer zullen we maar zeggen (waar overigens niemand iets aan kon doen, dit is hoe het nu eenmaal kan gaan).

De psychiater van dienst die nog zou komen, liet doodleuk weten dat ze het te druk had om mij te komen zien en dat m'n regiebehandelaar (m'n eigen psychiater dus) de medicatie maar in orde moest maken. Klein relevant probleem: mijn eigen psychiater had die week vakantie en was er helemaal niet en dus ontstond er een probleem. 

Een deel van mijn medicatie krijg ik via het ggz team en een deel van de huisarts. Daar weten beide partijen van en ik ben daar ook eerlijk over. Het probleem is alleen dat de medicatie die via de huisarts geleverd wordt, niet in het systeem van de ggz staat (andersom overigens wel!) en de instelling dus alleen mag uitreiken wat in het ggz systeem staat. Tja, en dat was momenteel dus niet de medicatie waar ik de afgelopen maanden zo ongeveer op 'overleefd' had. Dit zorgde bij mij voor paniek, want de situatie was onduidelijk en onduidelijkheid geeft error in mijn hoofd. De psychiater van dienst was verre van behulpzaam hierin. 'Dat had maar geregeld moeten zijn voordat ik kwam.' En daar had ze vast gelijk in, maar daar had ik op dat moment niks aan en ik kon er ook niks aan veranderen, maar ik leek er nu wel de dupe van te worden.

Tijdens de intake was ik Mick, meneer, hij en hem en de verpleegkundige hield dat ook goed vol. De psychiater had daar geen boodschap aan, bleef het hebben over mevrouw, zij en haar. In het begin ging de verpleegkundige daar nog tegenin, maar uiteindelijk zwichtte zij ook en nam het mevrouw zij en haar over (wat ik haar vergeef, want de rest van mijn verblijf heeft ze het niet fout gedaan). Dit zorgde voor extra spanning, boosheid en verdriet. Het maakte dat ik me niet gehoord, niet serieus genomen en onveilig voelde.

De verpleegkundige van die ochtend besloot (terwijl ik naast haar zat) naar mijn apotheek te bellen om te vragen of zij een medicatieoverzicht konden faxen. Het was vrijdagmiddag en als die lijst voor een bepaalde tijd binnen zou zijn, dan kon de medicatie nog geregeld worden, zo niet dan zou het pas na het weekend worden...(nog meer paniek in mijn hoofd). 

De apotheek wilde niet meewerken, want dit was niet gebruikelijk. Normaal gesproken moet je zo'n overzicht persoonlijk aan de balie komen ophalen. En nee, ze konden dat niet faxen, dat was niet gebruikelijk. Dat ging tegen de wet op de privacy in... Ik riep in de hoorn dat ik ernaast zat en dat ik hier toestemming voor gaf, maar nee, wet op de privacy, niet gebruikelijk, bla bla bla. De moed zakte in mijn schoenen, de paniek werd niet minder. Maar van de apotheek hoefden we in ieder geval geen medewerking te verwachten, dat was duidelijk.

Ik opperde nog dat ze me mijn ingeleverde 'illegale' (=niet in hun systeem staande) medicatie maar terug in eigen beheer moesten geven, thuis ben ik immers ook verantwoordelijk voor mijn eigen medicatie inname en beheer, maar ja, dat mocht uiteraard niet. Aan de ene kant snap ik dat best, maar aan de andere kant vind ik het ook best een beetje onzin. (waarmee ik bedoel dat dit ook op een veilige manier zou kunnen, door de hoeveelheid van één dag bijvoorbeeld uit te reiken, kamers zijn op slot).

Maar goed, uiteindelijk bedacht ik dat ik in mijn huisartsenapp een medicatielijst heb staan en dus maakte ik daar een pdf van en die mocht ik naar de verpleegkundige mailen. Met veel gemopper en gezucht bleek de psychiater van dienst daar dan (voor deze ene keer) mee akkoord te gaan en het leek geregeld.  

Mijn energie was op, mijn prikkelgrens zwaar overschreden en ik wilde het liefst naar huis. Maar in plaats daarvan werd er verwacht dat ik deelnam aan het dagprogramma. En ik koos voor dat wat ik thuis ook doe, alleen heet het thuis 'hobby' en hier creatieve therapie. Er was echter niemand die tijd (of zin) had om met me mee te lopen. Nieuwe situaties en ik zijn niet zulke goede vriendjes. Ik stond een behoorlijke tijd voor het lokaal (met glazen ramen), maar de drempel was te hoog: ik durfde niet naar binnen: teveel nieuw, ik was moe. En dus ging ik terug naar de afdeling en dook mijn kamer in, daar kon ik ook borduren, want ik had mijn spullen gewoon meegenomen. Ik bleek echter een borduurnaald vergeten te zijn en dus kon ik niks en dus eindigde ik weer huilend met mijn knuffel in een hoekje. 

Later die dag kwam er iemand van 'creatieve therapie' naar de afdeling en ik werd voorgesteld. Ze nam me mee naar het lokaal zodat ik wist waar ik moest zijn en wat ik daar allemaal kon doen. En bij hele hoge uitzondering mocht ik van haar een borduurnaald lenen en meenemen naar mijn kamer waarna ik me zielsgelukkig op mijn borduursels stortte en ik voor het uur dat ik daarmee bezig was, ik geen meldingen van mijn horloge meer kreeg dat mijn hartslag gevaarlijk hoog was....

De hele dag ben ik al aan het vechten tegen het 'switchen' (=dat mijn stemmen mij overnemen en ik er even niet meer ben), de reden waarom ik hier dus eigenlijk ben. Dit zou een plek moeten zijn, waar dat gewoon zou moeten kunnen, of toch op zijn minst niet als heel vreemd gezien zou moeten worden. Switchen is voor mij een soort van ontspanning, mijn brein en mijn lijf kan op die manier een beetje rust krijgen. En door het (min of meer) gecontroleerd te laten gebeuren, voorkom ik vaak erger, maar alles in mij schreeuwt dat het hier niet veilig genoeg is. En dus vecht en vecht ik ertegen en ik ben kapot moe. 

Als dan 's avonds bij het naar bed gaan ook nog blijkt dat de medicatie nog steeds niet geregeld is, het nu dus officieel weekend is en er niks meer te regelen valt, verdwijn ik huilend in mijn kamer. Ik ben op...

Ik kijk uit m'n raam naar de 'binnentuin'. Er staat een treurige boom met de herfstblaadjes er nog aan, maar tegelijkertijd zitten er katjes aan de takken. 

Het symboliseert hoe ik me momenteel voel: Four seasons in one day.

Zelfs de natuur is op deze plek in de war....

Life is a rollercoaster... het verhaal van een kip of een ei....

Het is alweer een paar maanden geleden sinds ik een echte blog schreef over wat me zoal bezig houdt in m’n leven. Dat betekent niet dat er ook niks gebeurde, in tegendeel, ik werd behoorlijk overspoeld door m’n leven. Tijd dus om daar eens even wat over te schrijven. 

Sinds de zomervakantie brak er voor mij weer eens een ‘niet slaap periode’ aan. Die heb ik vaker en meestal kom ik daar na verloop van tijd wel weer uit. Ik heb hier namelijk inmiddels zoveel ervaring mee, dat ik onderhand wel weet wat wel en wat niet werkt. Maar dit keer lag dat net wat anders. 

Het niet slapen is een bekend probleem, maar ik zit natuurlijk ook nog in een nogal spannend traject. Ik ben bezig met mijn transitie bij de Genderpoli en daar werd het ook steeds spannender. Zo moest ik een keuze maken in hoe ik mijn traject vorm wilde geven. Wilde ik eerst een operatie of juist hormonen? Allemaal keuzes die behoorlijk wat gedenk en gepieker met zich mee brachten. En dat leverde een extra dosis stress op. Stress die ik normaal gezien best wel op zou kunnen vangen, maar als je niet slaapt en er komt nog wat extra stress bij, dan kun je nog zoveel coping strategieën hebben, maar dan wordt het teveel. 

En zo kwamen we ergens begin september tot de conclusie dat het misschien tijd werd voor mijn ‘time out’ regeling. Een soort van laatste redmiddel, een time out crisis plek in de psychiatrische instelling. Maar ja... dat kan ik wel willen en mijn hulpverleners kunnen dat ook nodig vinden, maar dat betekent niet dat er dan ook bedden beschikbaar zijn. En dus werd ik op de wachtlijst voor een crisis opname geplaatst. Wat op zich eigenlijk al te gek voor woorden is, maar ja. Tot dat bed er dus zou komen, zou mijn woonbegeleider het proberen op te vangen. Concreet betekende dat, dat hij weken lang, bijna elke dag contact (video of face to face) met me heeft gehad. Iets waarvoor ik hem (en zijn collega) overigens zeer dankbaar ben. 

Ondertussen stonden de ontwikkelingen op de genderpoli ook niet stil. Ik had inmiddels een keuze gemaakt om mijn traject te starten met de hormoon behandeling en de operatie daarna te doen. En dus werden de gesprekken daar ook op gericht. Dat verliep allemaal best soepel en ineens was er sprake van dat ik binnenkort in het multi disciplinair overleg (MDO) ingebracht zou worden, zodat ik zou kunnen gaan starten. 

Maar ondertussen sliep ik nog steeds nauwelijks en ging het daardoor niet zo heel lekker met me en dat had ik ook eerlijk verteld. Zo’n hormoontraject is nogal een rollercoaster en het is dus wel handig als je een beetje stabiel bent op het moment dat je daarmee start... en eerlijk is eerlijk, dat was ik op dat moment niet. 

Er werd geopperd om het dan nog maar even uit te stellen, maar mijn hulpverleners hier en ikzelf waren van mening, dat die onzekerheidsfactor (wanneer gaat het beginnen, mag ik nou wel of niet beginnen) juist bijdroeg aan het feit dat ik even niet zo stabiel was. En dus werd er een compromis gesloten: ik zou eind oktober nog even gebeld worden om te kijken hoe het met me ging en dan zou de definitieve beslissing vallen of ik wel of niet een week later in dat team overleg besproken zou worden (althans, zo heeft zich dat in mijn hoofd opgeslagen).... 

Het gevolg was dat, hoewel ik inmiddels ietsje meer sliep (dankzij heel veel medicatie) de stress alleen maar toenam. Het MOEST namelijk goed gaan... tja en wat gebeurt er als je niet aan een witte olifant mag denken? Juist ja... dit was mijn witte olifant zullen we maar zeggen. 

Uiteindelijk kreeg ik eind oktober dus te horen dat ik begin november (volgens planning) in het MDO besproken zou gaan worden. En ik stuiterde als een volleerd stuiterbal door de kamer! Zó blij, zo gelukkig! 

Vijf minuten later belde mijn hulpverlener om te zeggen dat er NU (zes weken na aanvraag) een crisisplek beschikbaar was en ik landde even heel hard terug op aarde... wat moest ik nou doen? Aan de ene kant ging het al een stuk beter dan toen we de opname aanvroegen, maar de komende week zou nóg spannender worden dan de afgelopen week (en die was al erg spannend), want mijn leven lag letterlijk in de handen van dat MDO en ik vond de afgelopen weken al zo stressvol.

Uiteindelijk besloot ik (in overleg) dat het verstandig was om hier wel gebruik van te maken, omdat we allemaal wel konden voorspellen dat ik de komende week behoorlijk in de stress zou raken en het goed was als ik even extra in de gaten gehouden zou worden. En dus vertrok ik naar de kliniek. (Maar daar schrijf ik nog wel minstens één ander blogje over). Een week later zou ik dan gebeld worden na afloop van het MDO om me de uitslag te vertellen. 

Die dag ging ik zo ongeveer dood van de spanning, maar om iets voor vijf uur kwam dan het verlossende telefoontje: ik mocht gaan starten met mijn hormoon behandeling en zou een afspraak krijgen bij de endocrinoloog (=hormoondokter). 

Dit was het nieuws waar ik zó lang naartoe geleefd had, waar ik zó lang op had gewacht en waar ik zó vreselijk aan toe was. Maar ik voelde helemaal niks. Ik wist dat ik blij was, maar ik kon het niet voelen, het kwam niet binnen. En daar werd ik dan weer verdrietig van. En op dat moment was er niemand met wie ik dat (face to face) kon delen, omdat ik op een afdeling zat waar er amper personeel was dat de moeite nam om zich ook maar voor te stellen. 

De volgende ochtend viel er een ‘u heeft een nieuwe afspraak’ mail in mijn digitale brievenbus, waarop stond dat ik begin december op een onmogelijk tijdstip in Amsterdam moest zijn, voor een afspraak met de endocrinoloog. Wow! Dat was een stuk sneller dan ze hadden gezegd! 

En dat was het moment dat het binnenkwam: ik mocht eindelijk gaan beginnen en ik stuiterde helemaal happy het creatieve therapie lokaal uit..... (en een halve week later de kliniek... maar dat terzijde) 

De achtbaanrit van de afgelopen maanden kwam langzaam tot een einde. Maar in plaats van uit te stappen, bleef ik in mijn karretje zitten. Ik was nu voorbereid op wat er ging komen en had er zin in. 

Langzaam begeeft mijn karretje zich schakel voor schakel met het bijbehorende geratel weer naar de top van die eerste achtbaanhelling om daar weer losgelaten te worden voor de volgende rit...... 

Laat maar komen, ik ben er helemaal klaar voor!

foto: internet

Oriëntatie in tijd, plaats en persoon…… in tact!

Terwijl ik luisterend naar 100%NL m’n lunch (salade) sta te bereiden in de keuken, hoor ik de radio dame zeggen dat het ook een beetje MIJN zondag is…. 

Ik hou op met snijden en kijk naar m’n radio alsof het ding me een antwoord gaat geven. Huh? Zondag? Zei ze nou dat het zondag is? En mijn radio geeft inderdaad antwoord en herhaalt nog maar eens dat het huidige nummer van Bløf zo’n fijne zondag vibe afgeeft… 

Mijn hele hoofd en lijf schieten in paniek….. 

Ik laat het mes uit m’n handen vallen, droog gauw m’n handen af om op m’n horloge te duwen, op zoek naar de huidige dag en datum. En nee, dat is geen verward gedrag, ik heb een horloge die me dat (en eigenlijk gewoon alles wat je maar wil weten) kan vertellen. 

Nu moet je weten dat ik iets heb wat men in de wereld van de psychiatrie ook wel een ‘dissociatieve stoornis’ noemt. Tijd kwijt zijn is voor mij dus geen onbekend verschijnsel. En tijd kan (voor mij in dit geval) variëren van minuten tot weken en zelfs langer. Op momenten dat dat gebeurt, of me overkomt, dan heb ik zelf nauwelijks tot geen herinneringen aan de tijd die daar tussen zit. Ik zet hier nadrukkelijk ‘zelf’ bij, omdat de stemmen in mijn hoofd meestal wel kunnen verklaren hoe, wat en waar (en soms zelfs waarom). 

De mededeling van de radio dame dat het zondag is zorgde dan ook voor volledige paniek, want hé, waar is de zaterdag dan gebleven? Wat nu weer? Wat heb ik gedaan? Waar ben ik geweest? Met wie is er contact gezocht? Moet er sorry gezegd worden tegen iemand voor ‘mijn’ woorden of daden? 

Zomaar een kleine greep uit de vele vragen die door dat ene zinnetje door mijn kop schieten, nog los van de gevoelens van angst die daarbij horen…. 

Het nummer begint, mijn horloge zegt dat het gewoon zaterdag is (en ook dat ik nog niet vergeten ben om de klok te verzetten) en ineens is daar weer de stem van de radio dame: ‘oh, ik zeg zondag, maar het is natuurlijk zaterdag…..’ 

Iets met foutje, bedankt! 

Maar gelukkig voor mij ben ik (dit keer) niet ‘verward’ en zijn mijn oriëntatie in tijd, plaats en persoon gewoon in tact…. 

Het liedje gaat verder, maar het blijft onrustig in mijn hoofd en lijf.

foto: internet

Je kunt zeker weten dat je iets heel graag wil…En tegelijkertijd doodsbang zijn.

Ik ben al een tijdje stil hier en dat is niet omdat er niets gebeurt in mijn leven, integendeel: er gebeurt heel veel, voornamelijk in mijn hoofd. Maar om die dingen te delen vind ik nogal een dingetje. Ten eerste is het een onderwerp (genderdysforie/transitie) waar veel mensen al bij beginnen te zuchten zonder dat ze eigenlijk snappen waar het over gaat, ten tweede is het ontzettend persoonlijk en ten derde ben ik ook een beetje bang dat ik mijn eigen ruiten in gooi. En dat is wel het laatste wat ik wil. 

Maar schrijven is mijn uitlaatklep en het zorgt ervoor dat m’n hoofd iets minder overvol raakt. En door de angst om mijn ruiten in te gooien merk ik dat door het niet van me afschrijven de ramen zo ongeveer uit hun sponningen springen van de stress en dat is ook niet zo gezond…. 

Dus…. Daar gaan we dan. 

Mijn (huidige) gendertraject dus. Hoewel ik daar volgens mij nog niet echt specifiek iets over geschreven heb, loopt het alweer een tijdje. 

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik bij de genderpoli binnen kwam (dit keer) met twee wensen. Namelijk: haal die (voor mij) nutteloze en afschuwelijke borsten eraf en de vraag om testosteron te gaan proberen in de hoop dat ik me dan wat meer ik zou kunnen gaan voelen. 

In het eerste gesprek werd me al gevraagd welke van die twee er op nummer één stond. Daar kon en wilde ik niet echt een antwoord op geven, want ik wil het allebei en het liefst gisteren nog. 

In het derde gesprek kwam de vraag terug. Ik moest een keuze gaan maken. Niet omdat het een het ander uitsluit, maar omdat het als het ware twee verschillende routes zijn. 

Simpel en kort door de bocht uitgelegd: Als je voor de hormoonroute kiest, dan moet je eerst zes maanden aan de testosteron zijn voor de operatie route op kan gaan starten. 

Start je met de operatie route, dan moet je lijf eerst voldoende hersteld zijn voor je aan de hormoonroute kunt beginnen. 

Waarom dat is? Ik kan me het antwoord van de psychologen niet meer precies herinneren, maar in mijn hoofd komt het erop neer, dat wat je ook kiest, een enorme impact op je hoofd en lijf heeft en dat als je dat tegelijk zou doen, het gewoon teveel wordt. 

Of dat de werkelijke reden is weet ik dus niet, maar het is een verklaring waar ik zelf vrede mee kan hebben. 

Er was voor mij echter een ietwat klein, doch immens groot addertje onder het gras. Want waar mijn hart neigt naar de operatie route op nummer één (dat wil ik namelijk al vanaf mijn puberteit), zit daar een (maximale) BMI eis aan vast, waar ik op dit moment (en misschien wel nooit) aan kan voldoen. 

Zou ik voor die route kiezen, dan zou ik (in mijn ogen) dus kiezen voor iets waarvan ik niet weet of en wanneer het zou gaan komen en in die tussentijd zou er niks veranderen en zou ik me net zo kut blijven voelen als ik me nu al voel. Misschien zelfs nog wel een tikkeltje erger, omdat die eis voor mij voelt als een uitzichtloze, niet overheen te komen horde. 

En dus besloot ik dat ik voor de hormoonroute zou gaan. Daar is die eis er niet en als het team groen licht zou geven, dan had ik zeker nog (minstens) zes maanden de tijd om aan die fucking BMI eis te werken. En tegelijkertijd zou ik hopelijk wel al iets van veranderingen gaan merken en voelen van de testosteron. Ik hoop dat dat maakt dat het wachten op de operatie dan wat draaglijker wordt, omdat er in ieder geval IETS in mijn lijf gebeurt. 

Dus dat werd mijn keuze, de hormoonroute zou mijn voorlopige behandelplan worden. En daar sta ik ook 100% achter, ik weet waarom ik dit kies. 

Nu mijn keuze duidelijk is, kan mijn keuze in het team besproken gaan worden en bij ‘groen licht’ (wat er waarschijnlijk dan wel dus is, anders wordt het niet ingebracht), kan het behandelplan gaan starten. Prima. Duidelijk. Ik houd van duidelijk. 

In het vorige gesprek gingen we wat dieper in op de (bij)werkingen van de testosteron. Ik heb er zelf veel over opgezocht en gelezen. Ik weet wat er in theorie kan gaan gebeuren, maar ik weet ook dat je in de praktijk geen flauw idee hebt hoe het voor jou als individu gaat uitpakken. Ieder mens is nou eenmaal anders, reageert anders, heeft andere genen enz. 

Dus waar de een bijvoorbeeld kaal wordt, is dat bij een ander geen issue. En zo kan het dus alle kanten op. 

Ik ken het lijstje, ik heb het gelezen, ik heb dingen opgezocht, mijn gedachten erover laten gaan. En van sommige dingen word ik super blij (bijvoorbeeld een lagere stem) maar van andere dingen (zoals bijvoorbeeld dat kaal worden) daar ben ik (op dit moment) niet zo happig op. En weer andere dingen houden me gewoon niet zo bezig (bijvoorbeeld een dunner wordende en drogere vagina slijmwand)…, tja, het is wat het is. 

En zo werden al die (bij)werkingen afgegaan en werd er steeds gevraagd wat ik ervan vond. Of ik er naar uitkeek of juist er tegenop zag. En ik merkte dat ik dat heel ingewikkelde vragen vond waar ik eigenlijk geen antwoorden op had. 

Het is niet zo dat ik er niet over nagedacht heb, integendeel, ik heb de neiging om alles te overdenken. Maar als niets met zekerheid te zeggen is, hoe moet ik dan weten wat ik daar over denk of voel? En hoe kan ik nu, op dit moment terwijl het nog geen realiteit is, en ik ook niet weet of het ooit een realiteit gaat worden, nou zeggen hoe ik me daarbij voel? Ik heb inmiddels wel geleerd dat je pas een (gefundeerde) mening over iets kan hebben als je écht (uit ervaring) weet waar je het over hebt. 

Dus sorry, ik weet het even allemaal niet. 

Het voelt op dit moment een beetje als glazen bol kijken. Ik weet het nu niet en ik zie het wel als het zover is. Maar tegelijkertijd weet ik op de een of andere onverklaarbare manier wel héél zeker, dat al die wel of niet te gebeuren dingen me niet ongelukkiger kunnen maken dan ik nu op dit moment met mijn lijf ben. 

Ik merk dat ik sinds dat laatste gesprek een beetje (veel) in de war ben. Ik sta achter mijn keuze, ik ben zeker van mijn zaak, maar doordat ik geen concrete antwoorden kon geven op die vragen (behalve wat ik hierboven net schreef) begin ik ineens te ‘twijfelen’. Als ik die antwoorden allemaal niet weet, ben ik dan wel echt zeker van m’n zaak? Is dit dan echt wel wat ik wil? Of hou ik mezelf voor de gek? 

En mijn hart weet dat dat niet zo is, ik hou mezelf niet voor de gek, maar mijn hoofd maakt me helemaal gek met die gedachten, onzekerheden, vragen en twijfels! 

Ik weet inmiddels dat ik in november in het team besproken ga worden. En ik ben doodsbang dat als ik het bovenstaande hardop zou zeggen of zoals nu hier neer schrijf, dat er dan een kink in de kabel komt en ze zeggen: ‘oh wacht even, Mick is toch niet zo zeker van zijn/diens zaak, misschien moeten we het uitstellen’. 

En zeker als ik er ook nog aan toe voeg dat ik van en door die twijfels, gedachten, gevoelens in combinatie met niet slapen en de Daily Shit as usual in mijn leven, (bijna) onderuit ga… Vooral ook omdat ik mijn uitlaatklep (van me afschrijven) in deze mis. 

De angst om me uit te spreken hierover en daarmee mijn ruiten in te gooien (in de vorm van vertraging omdat ik nu misschien even niet zo stabiel ben), zorgt voor nog meer stress en druk op de ketel. En dat maakt de cirkel rond. En ik wil dat die cirkel niet nog verder naar beneden beweegt. 

Ja, mijn hoofd weet even niet de antwoorden en daardoor word ik onzeker. 

Ja, daardoor gaat het even niet zo lekker met me. 

Maar nee, het verandert niks aan mijn keuze en hoe ik erin sta. Ik sta nog steeds 99,9% achter m’n keuze, die 0.1% is stress over het onbekende. Want onbekend is onduidelijk en onduidelijk en ik zijn geen vriendjes en gaan dat ook nooit worden. 

Want weet je? 

Je kunt zeker weten dat je iets héél graag wil en tegelijkertijd doodsbang zijn. 

En daar is niks mis mee.

De ware nachtmerrie....

Het is weer eens zover, ik heb weer een 'niet slaap periode'. Dat is voor mij niks nieuws, ik heb het vaker en het gaat ook weer een keer over. Maar voor nu heb ik aan dat laatste gegeven even niks. 

Iedere keer als ik heel even in slaap val, heb ik last van flashbacks en nachtmerries en dan wordt slapen niet echt een rustgevende, fijne, ontspannende bezigheid. Dus op de een of andere manier gaat mijn brein zich dan wakker houden, maar door de vermoeidheid worden die dromen/filmpjes nog erger en zo krijg ik een soort van cirkel waar ik (tot op heden) heel lastig uit kan komen. 

In zo'n periode worden slaappillen, oftewel mijn chemische vriendjes, een manier om toch nog iets van slaap te pakken en fijne bijkomstigheid: van sommige van die vriendjes heb ik minder tot geen dromen. Super fijn dus die vriendjes, ware het niet dat ze ook gewoon rete-verslavend zijn en ik geen zin heb om een nieuw probleem te kweken, dus ik probeer dat niet al te vaak te doen. Soms is het kiezen tussen twee kwaden.

Vannacht was ik dus eindelijk wél een keer in slaap gevallen zonder hulp van pillen (yay! Eindelijk een keer). Maar dat betekende dus ook dat er meteen weer dromen kwamen. Meestal zijn die (heel) naar of raar, maar dit keer was dat een super fijne droom.  

Ik droomde dat het zomer was en dat ik op het strand was en het was super warm. het was zelfs zó warm, dat ik m’n shirt uittrok, dat dat EINDELIJK ook kón want ik had geen borsten meer. 

En het voelde geweldig! De wind rechtstreeks op m’n huid voelen, de zee in duiken en het water op m’n echte, platte borst voelen! Vervolgens naar huis om met plezier (voor het eerst in m’n leven) onder de douche te kruipen en eindelijk te kunnen genieten van het water dat over m’n lichaam liep… 

MIJN lijf, zoals het altijd al hoorde te zijn. 

En ik voelde me zo fucking gelukkig!!! 

Maar toen werd ik wakker en zaten die krengen (aka mijn borsten) er gewoon nog aan en moest ik keihard huilen en daar kan ik niet mee ophouden. 

Het is weer eens wat anders…. 

Dat wakker worden de ware nachtmerrie blijkt te zijn…. 

Maar toch. 

Genderdysforie sucks…. 

Ik wil dood. (En ja dat gaat over een paar (of wat meer) uur ook weer over…. 

Maar toch… It sucks...

foto: internet (source unknown)