Levenshaast.....oftewel: help ik ben vijftig!

Vandaag is het dan zo ver... Ik ben jarig en ik mag maar liefst 50 kaarsjes uitblazen. In theorie dan, want ik denk niet dat er überhaupt 50 kaasjes op een taart passen. Maar aan de andere kant, als je ze er wel alle 50 in zou krijgen, dan staan ze zó dicht bij elkaar, dat je ze ook makkelijk in één keer uit kunt blazen, zonder dat je al te veel lucht hoeft te verspillen. Maar goed, mijn brein waait weer eens alle kanten op behalve de goede... Zal de leeftijd wel zijn. 

Nee, even zonder gekheid. 
Ik word dus 50 jaar vandaag en dat vind ik best wel een dingetje. Ik beloofde mezelf namelijk ooit dat ik nooit 30 zou worden. Ik vond het leven immers niet leuk en van mij hoefde het allemaal niet zo nodig. En het idee dat ik qua leeftijd wellicht de genen van mijn grootouder geërfd zou kunnen hebben en dan dus nóg heel lang in dat niet leuke leventje door moest, maakte dat ik mezelf die belofte destijds deed. Maar ja.... U ziet... gaandeweg ging er iets mis (of juist goed, het is maar hoe je het bekijkt) en ben ik inmiddels ruimschoots 'over de datum'.

Ik zei het al, 50, een dingetje. Het is niet zo dat ik nu denk dat ik stokoud ben, of dat ik me ineens heel erg volwassen moet gedragen, want die illusie heb ik niet: al word ik 250 jaar, mijn hoofd en hart zullen nooit volwassen worden (hoop ik). 

Het is meer dat ik me ineens heel erg realiseer dat ik waarschijnlijk al (ver?) over de helft van mijn leven ben. Of zoals dat in mijn redelijk fatalistisch ingestelde brein gaat: dat ik bijna dood kan gaan. En dát idee zorgt de afgelopen weken voor een soort van paniek. 

Ik had nogal wat medische klachten de afgelopen tijd. Niks super heftigs (denk ik, want hé medisch mirakel als ik ben, komt men er niet zo goed achter wat het nou precies is), maar gewoon wat verontrustende dingen die ik niet kan plaatsen. Bloedwaardes die volledig in de war zijn, een ijzertekort wat maar niet onder controle te krijgen leek, en pats boem ineens bij een standaard controle op de genderpoli (min of meer uit het niets) een diagnose van diabetes type 2. En ja.... ik ben veel te dik, dus helemaal uit het niets is het laatste dan niet, maar toch, ik ben al mijn halve leven veel te dik en niemand die ooit bedacht heeft: laten we Mick eens op diabetes testen.....

Al die dingetjes die ik nu in mijn lijf voel en die 'nieuw' zijn, die maken dat mijn brein op hol slaat en dat ik in de 'oh jee, dadelijk ga ik dood' modus schiet. Zwaar overdreven, ik weet het, maar dat maakt dat paniekgevoel niet minder. 

En ergens vind ik het ook wel heel komisch dat juist ik, die nooit 30 wilde worden, maar nu ineens 50 is, zich zorgen maakt over het feit dat het leven nu gewoon op kan houden. Dat is op zich een goed teken, want dat betekent dat ik het leven blijkbaar nu best wel leuk vind en ik nog best een tijdje zou willen blijven!

Ik MOET ook gewoon nog wel even blijven, want er zijn nog zoveel dingen die ik wil en moet doen. En dan heb ik het niet over grote of grootse dingen, want de grote dingen in mijn leven die ik wilde, heb ik tot nu toen ook gewoon al gedaan. Het gaat meer over het feit dat er nog zóveel boeken te lezen/luisteren zijn, nog zóveel wandelingen te maken, nog zóveel borduurpatronen die ik wil maken, nog zóveel spelletjes die ik wil uitproberen, nog minstens één pull up kunnen maken en ga zo maar door. 

Dat gevoel, dat ik al die dingen nog wil doen, geeft me een opgejaagd gevoel. Het zorgt voor een zekere levenshaast. Het maakt dat ik geen seconde stil wil zitten en het gevoel heb dat ik altijd, iedere minuut van de dag iets MOET doen, want straks.... straks kan dat niet meer... En dat gevoel van levenshaast vind ik niet echt een prettig gevoel.

Is dit het gevoel van wat men een midlife crisis noemt? Geen idee. Ik heb geen plannen om mijn leven drastisch om te gooien of om mijn motorrijbewijs te halen en een motor te kopen. 
Ik vind dat ik mijn leven de afgelopen drie jaar meer dan genoeg veranderd heb en geniet van de rust die dat me gegeven heeft en nog steeds geeft. Maar die rust word nu wel een beetje verstoord door die levenshaast. 

Dus tja, als u het niet erg vind, dan ga ik even proberen om me neer te leggen bij het feit dat het is zoals het is: waarschijnlijk ben ik over de helft. En dat is helemaal ok. 

En ja, er zijn heel veel dingen die ik nog wil doen, maar dat zal over 100 jaar niet anders zijn. En ik kan me nu laten opjagen door die levenshaast van me, maar daar gaat het gevoel van dingen willen en moeten doen niet mee weg. En dus ga ik nu maar eens even een half uurtje op de bank zitten.... niks doen....

Genieten van het feit dat ik het al zo ver geschopt heb.
Proost!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Pubermeisjes! Oftewel: een verhaal over jaloezie.

Twee keer in de week sport ik onder begeleiding in een groepje op een sportpark hier in de stad. Weer of geen weer, schoolvakantie of niet, op wat landelijke feestdagen na, gaat het sporten altijd door en dat vind ik een fijne gedachte. 

Onlangs was het hier meivakantie en dus hadden zowel de basis- als middelbare scholieren vakantie. Dat heeft, zoals alles in het leven, zowel voor- als nadelen. Uiteraard vind ik het super leuk voor de plaatselijke jeugd dat ze lekker vrij hebben van school. Ik ben immers ook ooit lang geleden jong geweest en ik kan me nog heel goed herinneren hoe speciaal vakanties voelden. Dus het is fijn om te zien en merken dat dat voor de schoolgaande jeugd nog steeds niet veranderd is. 

Wat ik zelf niet zo fijn vind aan die schoolvakanties, is dat er dan allerlei sportactiviteiten (toernooien, kampen enz) voor de kids georganiseerd worden en het dan dus best wel druk is op het sportpark. Op zich geen probleem, maar ik (en nog een aantal uit mijn groepje) ben niet zo fit en lenig als die kids. En ik merk dat ik me dan best een beetje schaam als ik hijgend als een paard bijna dood neerval na een keer het veld over joggen. En de (meestal goed bedoelde) aanmoedig kreten van de kids, die in hun pauze langs ons veld komen hangen, hebben op mij eigenlijk een averechts effect: ik voel me niet aangemoedigd, maar voor lul staan... maar goed dat zegt meer over mij dan over de kinderen (hoop ik). 

Ik dwaal weer eens af.... Sporten, meivakantie, kids...

Vóór mijn sportuurtje kies ik er soms voor, om een half uur tot een uur rondjes te wandelen over de atletiekbaan, die om ons veld ligt. Lekker met mijn favoriete muziek in mijn oren stevig door wandelen, zodat ik aan mijn kilometers kom en op een relaxte en prettige manier aan mijn conditie kan werken. 

Tijdens die meivakantie, besloot ik dit ook te doen. Het was heerlijk weer: het was voor de verandering eens droog, de zon scheen en het was behoorlijk warm. En terwijl ik mijn rondjes liep, zag ik op het veldje naast ons een aantal pubers voetballen. Het groepje bestond vooral uit jongens, maar er stonden ook een paar (duidelijk geen voetbal ambities hebbende) meiden tussen.

Bij een volgend rondje, was het groepje uitgedund tot twee jongens en twee meiden. De jongens lagen met ontbloot bovenlijf, op hun rug in het kunstgras, terwijl de meiden in hun strakke, korte topjes, al giechelend, de jongens goed aan het uitdagen waren. Met hun gedrag overigens, ik bedoel niet met hun kleding (dat kan en mag immers NOOIT een uitdaging voor wat dan ook zijn!) Kortom: heel normaal puber gedrag. 

Ik observeerde dit gedrag een paar rondjes lang en keek daarbij vooral naar het gedrag en de houding van de meiden. En terwijl ik zo naar ze keek, moest ik ineens huilen. Ik begreep niet zo goed waarom dat zo was, en waar dit nou ineens vandaan kwam. Maar gelukkig kon ik nog genoeg rondjes wandelen om daar over na te denken. 

Ik kwam tot de conclusie dat ik stinkend jaloers was op deze twee jonge meiden. Daar zaten ze dan, in hun strakke topjes, fier rechtop in het gras. Vrolijk, lachend, zelfverzekerd, uitdagend plagen. Het zag er zo zorgeloos uit! En ik weet heus wel dat dit echt niet het geval hoeft te zijn, en dat ieder puberbrein een hoop zorgen kent, maar ik kon het niet helpen dat ik me jaloers voelde om het tafereel dat ik hier zag. 

Hoe anders was dat ooit voor mij? En eigenlijk nog steeds? 

Toen ik de leeftijd van die meiden had, verging mijn wereld juist!  

Waar deze meiden (ogenschijnlijk) vol trots en zelfverzekerd hun jonge meisjesvormen durfden te showen, en zich daar absoluut niet voor schaamden, en er zelfs plezier in leken te hebben, ging ik mijn stinkende best doen om onzichtbaar te worden. Ik ging steeds krommer lopen. Ik leerde mezelf aan om mijn schouders steeds verder naar voren te doen, kocht kledingstukken die minstens 4 maten te groot waren. Alles om maar mijn best te doen, om die opkomende borsten onzichtbaar te maken en het liefst in die hoop kleding te verdwijnen. 

Ik werd een verdrietige, boze, onzekere (nog erger dan het al was) puber, wiens lijf meer en meer haat opleverde.

Dus daar liep ik dan, al huilend mijn rondjes over de atletiek baan te wandelen. Jaloers op twee tienermeisjes, die daar heerlijk zorgeloos zichzelf stonden te zijn. 

Jaloers op twee tienermeisjes wiens grootste zorg op dat moment leek te zijn of de desbetreffende jongens hen wel op zouden merken en leuk (genoeg) zouden vinden.

Jaloers op twee tienermeisjes, voor wie dit alles zo vanzelfsprekend leek te zijn. 

Jaloers op de zorgeloosheid  en de zelfverzekerdheid. 

Gewone, alledaagse dingen die genderdysforie (voor mijn gevoel) van mij heeft afgepakt.

foto: gevonden op internet

Gezellig naar de kapper.....

Zoals altijd ga ik met frisse tegenzin naar de kapper. Ik neem plaats in de stoel, probeer naar buiten te kijken in plaats van naar mezelf in die veel te grote spiegel die ook nog eens veel te dichtbij staat.

De kapper komt aanlopen, hangt me een schort om, kijkt me via de spiegel aan en vraagt me vrolijk:’ Wat gaan we doen?’. Ik kijk hem via de spiegel kort aan en ik hoor mezelf zeggen: ‘nou, ik niks, maar jij gaat denk ik knippen’. De kapper schiet in de lach. 

Ik leg uit wat ik wil (altijd hetzelfde) zet m’n bril en mondkapje af en na een tijdje houdt hij m’n haar omhoog en vraagt: ‘hoe kort’?  Nou zie ik zonder mijn bril vrij weinig en het kan me nog minder interesseren hoe mijn kapsel eruit komt te zien, ik zie het zelf namelijk toch niet (want nee, ik heb niet eens een spiegel in huis waarop ik staand op de grond mijn hele gezicht kan zien.... iets met genderdysforie zullen we maar zeggen). En dus is mijn antwoord zonder echt te kijken: ‘héél kort.’ En wederom schiet hij in de lach. 

Aan het eind van de behandeling (zo'n 5-7 minuten later dus, lang leve de tondeuse) komt de standaard vraag: 'wil je wax of gel? Uiteraard is mijn standaard antwoord 'gel' (ik ben nou eenmaal een gewoontedier) en hij loopt weg…..

Ehm…. ho, wacht even....

Dat doet hij anders nooit. 

Help, dit loopt anders dan anders en daar hou ik niet van! 

Hij komt terug met een of andere tube en smeert dat door m’n haar terwijl hij zegt: ‘ik doe wat zwarte gel door je haren, dat dekt het grijs wat beter en dan zie je er wat jeugdiger uit.’ 

Nu ben ik het die in de lach schiet en zeg: ‘nóg jeugdiger?’ Hij: ‘Ja, zonder zie je er uit als iemand van eind 30 en nu zie je er weer wat frisser uit.’ 

Ik schiet nog harder in de lach en bedank hem…. 

Bij de kassa vraag ik hem hoe oud hij eigenlijk denkt dat ik ben… 

'Ehm halverwege of eind 20'. Ik schiet opnieuw in de lach en zeg: ‘jij mag blijven’… 

Ik loop richting deur en dan roept hij: ‘hoe oud ben je dan?’ 

Ik:…… 46...

Kapper slaat dramatisch zijn hand voor zijn mondkapje. 

En deze koala vertrekt met een jeugdige look naar huis.

Mick versus volwassenheid: 1-0!

foto: gevonden op internet

Vol verwachting klopt ons hart... een gevalletje jeugdsentiment.

Vroeger, in een vorig leven, werkte ik als vakkenvuller in de lokale supermarkt. Ik begon ermee toen ik 15 jaar oud was en in die periode moest ik voor de bovenste vakken bovenop maar liefst twee of drie omgekeerde coca cola kratten klimmen om erbij te kunnen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik vond het erg leuk om te doen. 

Het hielp ook wel dat ik, over het algemeen, leuke collega's had en dat sommige bazen ook best ok waren. (Over andere bazen kan ik hele andere verhalen vertellen, maar wie weet wordt dat iets voor een andere keer...) 

Vooral in mijn latere dagen als vakkenvuller/medewerker, toen het niet zo heel goed met me ging en ik het leven erg zwaar vond, waren die (voor dat tijdstip overigens veel te vrolijke) collega's onmisbaar om tóch op het onchristelijke tijdstip van 7.00u achter de brood snijdmachine te kunnen staan, met de meest foute muziek ooit luid schallend door de winkelspeakers. 

Ik heb er veel gelachen, maar soms ook wel eens wat mindere momenten gehad. Lange tijd crosste ik het halve land door om in het weekend nog steeds in diezelfde supermarkt te staan, totdat ik dat echt niet meer op kon brengen. 

Hoe dan ook, ik heb het maar liefst 13 jaar vol gehouden. Een hele prestatie, al zeg ik het zelf.

Het allerleukste in al die jaren, vond ik de kerstperiode. Ook toen al was het in die periode van het jaar in de winkel een gekkenhuis, maar er was één ding (naast mijn loon) dat al dat extra harde werken en die extra toestroom aan mensen meer dan de moeite waard maakte..... Een kerstpakket!

Ik kon me daar zó gigantisch op verheugen altijd! 

Zo'n grote doos, met allemaal lekkere dingen uit ons eigen assortiment. Geen ingewikkelde luxe producten, maar gewoon simpele dingen als knakworstjes, blikje ragout, pak appelsap, koekjes enz. Echt, ik vond het een feestje! Ik werd daar altijd heel erg gelukkig van!

Hoe ouder ik werd, hoe vaker ik mensen over dit soort pakketten hoorde klagen. Wat had je nou aan dit soort voedsel? 

Blijkbaar verwachtten mensen een ander soort, duurdere, grotere beloning. En ik zag die pakketten dan ook in de loop der jaren veranderen. 

In mijn verdere (al dan niet vrijwillige) werk carrière (die niet zo omvangrijk is hoor) kreeg ik ineens kerstpakketten waarvan ik niet zo goed wist wat ik ermee moest. 

Ik kreeg 'avonturen' bonnen, waarbij ik een of ander spectaculair uitje kon reserveren. Maar ik was nou niet echt bijzonder avontuurlijk aangelegd. Ik hield vooral van datgene dat ik al kende. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, was (en is nog steeds) best wel mijn motto. Vaak verliepen dit soort bonnen dan ook zonder dat ik er gebruik van had gemaakt. 

Ook kreeg ik 'keuze' bonnen, waarbij je dan kon kiezen tussen drie dingen waar ik eigenlijk helemaal niks aan vond. Zo heb ik nu dus drie verschillende soorten atlassen in mijn kast staan, waar ik nooit in kijk en die ik nooit gekocht zou hebben, maar die ik nu dus in huis heb, omdat ik toch maar íets moest kiezen....

Nóg later kreeg ik bonnen die ik mocht besteden bij winkels waar ik nooit kwam en waar ik ook niet echt iets kon vinden wat bij mij paste. 

Ik kreeg thema pakketten, met thema's en bijbehorende artikelen waar ik niks mee kon en waarvan ik vaak niet eens wist wat het precies was...

Ik vond het doodzonde allemaal. Goed bedoelde, dure cadeaus waar ik niks mee kon en niks aan vond. Ik voelde me erg ondankbaar, en tegelijkertijd ging ik me meer en meer afvragen wat er mis was met de ouderwetse voedselpakketten voor alledaags gebruik...

Nu, jaren later, nu ik niet meer werk en geen enkel pakket meer krijg, realiseer ik me nog maar eens wat voor bevoorrechte positie je hebt als je überhaupt iets extra's krijgt. 

Ik heb geen baan, geen vrijwilligerswerk of wat dan ook (en dat zou ik ook niet meer willen). Ik mis dat ook niet echt, behalve dan dat het mijn financiële situatie misschien wat rooskleuriger zou kunnen maken. Maar de (psychische) stress die het me kost weegt niet op tegen die voordelen. En dus word ik ook niet extra beloond aan het einde van het jaar voor al het harde (interne) werk dat ik dat jaar gedaan heb.

Dat hoeft natuurlijk ook niet. Maar het neemt niet weg, dat ik met weemoed terug denk aan mijn oude vertrouwde supermarkt kerstpakket, met al die simpele lekkere dingetjes, waar je minstens een maand van kon eten. En dat het denken daaraan, zelfs na al die jaren,  nog steeds een heel grote glimlach op mijn gezicht tovert.

Ach ja.... das war einmal.....

foto: gevonden op internet

"En het wordt alleen nog maar erger"....

Al een aantal maanden merk ik dat ik moeite moet doen om goed te kunnen zien. Veraf gaat op zich nog prima, maar zodra ik een tekst moet lezen, dan moet ik echt met mijn ogen knijpen of mijn huidige bril af zetten, om ook maar iets te kunnen maken van al die onsamenhangende rare streepjes die letters blijken te zijn die dan uiteindelijk toch een heel samenhangend geheel lijken te vormen.

Nu ben ik al heel veel jaar de (niet zo) trotse bezitter van een bril, dus ik ken het fenomeen van 'niet zo goed zien' al een tijdje. Maar als er één ding in al die jaren voor mij nooit makkelijker is geworden, dan is het wel naar de opticien gaan voor een oogmeting.

Dat gedoe met die wegschuivende glaasjes de hele tijd, gevolgd door de vraag "wat is beter: één of twee?" Kriegel word ik daarvan! Mijn hersens moeten al schakelen als zo'n ding weggedraaid wordt, maar voordat ze weer 'vaste grond' hebben gevonden, wordt het alweer weggedraaid naar de volgende optie. Ik wist zo vaak niet wat 'beter' was, want laten we wel wezen, wat is de definitie van 'beter'. (ja, ik weet het, ik denk teveel, maar dat kan ik ook op die opticienskruk niet uitzetten).

Als ik nog iets heel moeilijk vind, dan is het een 'lange termijn afspraak maken'. Voor het corona tijdperk kon je altijd en overal gewoon naartoe gaan, binnen lopen, wanneer het jou uitkwam. Maar nu, moet je dus overal een afspraak maken, reserveren of een tijdsslot kiezen. En als ik ergens niet zo goed in ben, dan is het wel om nu al te bepalen of ik volgende week tussen 14 en 16 ergens wil/kan zijn. Mijn hoofd blokkeert door zo iets en dus schoof ik  die afspraak met de opticien maar voor me uit.

Maar goed, ik was al dat geknijp met mijn ogen wel een beetje beu en natuurlijk eindigt het verzekeringsjaar binnen een paar maanden, dus werd het toch echt tijd om een nieuwe bril aan te gaan schaffen. En dus moest ik er nu toch echt aan geloven en maakte ik vanochtend online een afspraak. 

Eerlijk is eerlijk, ik was al een beetje voorbereid, want ik herkende mijn 'bril afpakken om te lezen' gedrag van een van mijn ouders, toen deze wat ouder werd (we hebben het over zo'n 30 jaar geleden.... hun leeftijd van toen is mijn eigen leeftijd van nu.... oud is een relatief begrip.) Ik wist dus dat ik een kans liep dat mijn ogen, zodra ik wat ouder zou worden 'beter' zouden kunnen gaan worden. 

Goed....
Ik kreeg dus van de oogmetingmevrouw inderdaad te horen, dat er iets aan de hand was. Aan mijn sterkte voor veraf was niks veranderd. (ik heb overigens nauwelijks sterkte), ook mijn cilinder was nog exact hetzelfde (maar dus wel behoorlijk fors). Maar mijn lees sterkte was drastisch veranderd... 

Al snel werd me duidelijk gemaakt dat dit door mijn leeftijd kwam. En..... vertelde dit zonnetje in huis: "dat gaat alleen nog maar erger worden." 

Goed... Bedankt, ik dacht dat ik een onweerswolk op een heldere dag was, maar deze mededeling (hoe waar hij waarschijnlijk ook is) was ook niet al te optimistisch. Eigenlijk zei ze gewoon tegen me: JE WORDT OUD!

En ja, ik was voorbereid, en nee ik vind het op zich niet erg om ouder te worden, maar dit vond ik best wel een confrontatie, die wat mij betreft best wat zachter gebracht had mogen worden, maar ja, dat verandert niks aan het feit dat ik dus oud ben en aan de leesbril moet.....

Fuck.... Ik ben dus oud.... En om dat te bewijzen heb ik mezelf dan ook maar meteen getrakteerd op een paar heel volwassen sloffen...

Fuck it! Ik ga schommelen! Met mijn nieuwe sloffen aan, dat dan weer wel!

foto: eigen creatie