De kracht van Sorry....

Het is weer eens zo ver: een dag waarop ik erg weinig kan hebben en alles tien keer zo hard binnen komt. Zo'n dag komt heus niet uit de lucht vallen hoor, maar is doorgaans het gevolg van teveel dingen die tegelijk gebeuren. Het resultaat is denk ik voor iedereen wel een bekend fenomeen: een emmer die overloopt, een ballon die knapt, een bom die barst, of welke beeldspraak je hier ook voor wilt gebruiken.

Maar goed... Zo'n dag dus...

Vandaag werd ik al wakker met een onrustig gevoel. Ik had namelijk een paar afspraken binnen het 'fat people program' (een naam die nog steeds geen recht doet aan de mensen die hier heel hard hun best doen om te veranderen, maar toch).

Eerst mocht ik een uurtje komen sporten, iets waar ik altijd erg naar uitkijk en waar ik graag naartoe ga. Aansluitend zou ik dan weer bij de psycholoog op het matje mogen komen.
En dat laatste, dat zorgt al twee weken voor 'stress'. Ik kreeg namelijk een mailtje van hem, met de vraag om snel te reageren of ik kon op een bepaalde datum, zodat er een afspraak met de psychiater ingepland kon worden. Dit was om te kijken of ik wel of niet door kon/moest gaan met een bepaald medicijn. En om dat te kunnen bepalen moest ik 7 dagen aan een stuk een lijst bij houden. Die lijst zat bij het mailtje, met uitleg en de opmerking: "als je hier vragen over hebt, dan hoor ik het wel".

Ik beantwoordde die mail, zoals gevraagd, zo snel mogelijk om de afspraak te bevestigen en stelde een vraag over het invullen van die lijst. Als ik iets doe, wil ik het namelijk goed doen, en dan moet het voor mij wel duidelijk zijn.

Er kwam echter geen antwoord. Niet of de afspraak was ingepland, noch een antwoord op mijn toch wel cruciale vraag. En natuurlijk zou ik dan contact op kunnen nemen via het secretariaat om mijn antwoord te krijgen. Maar de telefoon en ik zijn niet hele goede vriendjes (mede dankzij een heel koor aan stemmen in mijn hoofd dat echt niet hun mond houdt tijdens zo'n gesprek) en bovendien snap ik in mijn wereld niet, dat mensen (wel aanwezig zijn maar) niet reageren. Voor mij heeft dat iets met fatsoensnormen te maken (en in dit geval ook iets met professionaliteit).

Geen antwoord dus. En dus deed ik wat ik al van heel jongs af aan gewend ben te doen: ik zoek het zelf wel uit en doe het op mijn manier. maar ondertussen ben ik wel al twee weken opgefokt over het uitblijven van reactie... Zonde van de energie, ik weet het.

Die opgefoktheid (en alle andere dingetjes die zich deze week al opgestapeld hadden) zorgen er ook voor dat ik het sporten niet leuk vind. Ik kan me niet motiveren, verveel me en vragen om wat ik nodig heb en daardoor tijd en aandacht weg halen bij een ander (die het natuurlijk veel meer verdient en harder nodig heeft, aldus mijn hoofd) is nog een leerpuntje en een te grote drempel.

Maar als ik ergens NIET goed in ben, dan is het wel in verbergen hoe het met me gaat en hoe ik me voel, dus uiteindelijk komt de aap daar toch wel uit de mouw en wordt het 'opgelost'.

Met nog meer spanning, vertrek ik naar de psycholoog.
Dit keer was hij op tijd (een primeur) en hij haalt me uit de wachtkamer met de woorden "dag MEVROUW".....

Tja... en toen was het voor mij klaar. Het is niet mijn eerste keer hier, ik heb hem al heel vaak gezegd wat dat met me doet en nu was het klaar. Blijkbaar reageerde ik heel erg fel en het feit dat ik weigerde hem een hand te geven en de tranen die over m'n gezicht stroomden, deden hem in ieder geval wel in zien dat hij wederom een (dezelfde) fout had gemaakt, waardoor ik erg geraakt was.

(En voor wie me nog niet kent en niet snapt wat er fout is aan 'mevrouw' en denkt dat dit gewoon heel beleefd was... Helaas, dat is het voor mij niet. Ik 'ben' een 'non-binaire transgender' wat wil zeggen dat ik geen vrouw maar ook geen man ben, maar met name het stukje 'vrouw' (en alles wat daar omheen hangt) voelt als een 'belediging'(en dat dekt de lading niet). Deze psycholoog is daarvan op de hoogte.)

Vervolgens biedt hij twintig keer zijn excuses aan. Hij doet het niet expres, er is geen kwade opzet, ik moet begrijpen dat het voor hem toch ook heel ingewikkeld is enz. En het maakt me alleen maar bozer, want hé, dit verhaaltje draaide je de vorige keer dat het gebeurde ook al af, en de keer daarvoor ook, en die daar weer voor ook (moet ik doorgaan?)

Ik moet alle zeilen bijzetten om niet te vervallen in koppig/verdrietig zwijgen (waar ik toevallig HEEL GOED in ben) en probeer hem uiteindelijk een tip te geven. Als je iemand (of in dit geval mij) uit de wachtkamer haalt, waarom dan niet met diens (mijn) naam, of gewoon 'hallo'?

Hij kijkt me zwijgend aan en even denk ik dat hij geen idee heeft hoe ik heet. Hij ontkent dit, maar zegt vervolgens: "Tja, je weet, ik heb een adhd hoofd en ik ben niet goed met namen."
En dus barst ik weer opnieuw los want in mijn ogen is dat geen excuus. Voor mij is het je verbergen achter je diagnose. Je bent namelijk ook een professional met een agenda, waar precies in staat met wie je op dat moment een afspraak hebt en wie je uit de wachtkamer gaat halen."

Over het niet beantwoorden van de mail, krijg ik te horen dat hij al drie weken zijn mail niet heeft bekeken (het is zijn werkmail....) en ik geloof echt wel dat je het druk hebt, en ik weet inmiddels ook dat je (door je adhd hoofd) slecht/niet kunt plannen. Het maakt het niet ok en zo'n antwoord is voor mij alleen maar olie op het vuur en zorgt dat ik erg twijfel over de professionaliteit van de persoon tegenover me

En weer volgen er twintig sorry's.. En weet je?
Ik denk dat het met sorry een beetje is als in het verhaal van 'the boy who cried WOLF'. Een jongen die steeds opnieuw riep dat er een wolf was, en waarop mensen onmiddellijk in paniek/actie schoten, maar er nooit een wolf bleek te zijn. Hij had dit al zo vaak gedaan, dat op het moment dat er een échte wolf was en hij weer riep, er niemand reageerde, met alle gevolgen van dien....

Je kunt duizend keer sorry zeggen, maar als je daarna exact hetzelfde doet en je gedrag waarvoor je die sorry zei niet verandert (of op zijn minst probeert te veranderen), dan is je sorry in mijn ogen niks waard, een loze kreet. Misbruik dit krachtige woord dan gewoon niet en hou je mond...

foto: gejat van internet

Kleren maken de....

Sinds september vorig jaar zit ik in een afval programma. Ik noem dit steeds gekscherend 'the fat people program', wat wel zo is, maar natuurlijk geen recht doet aan iedereen die daar hard zijn best loopt te doen, om gewicht kwijt te raken.

Ik heb het er best wel naar mijn zin. Er wordt gewerkt met bewegen, diëtiek en de psychologische component en als alles goed gaat, mag je 2 jaar mee doen. Op dit moment heb ik er zeven maanden op zitten en ik verlies nog steeds gewicht. Niet meer zo hard als in het begin, maar het gaat nog steeds met ups en downs naar beneden. Dus dat is positief.. al zou het van mij nog best wat harder mogen, want ik werk er hard genoeg voor.

In mijn vierde maand daar vroeg een van de bewegingstherapeuten me, terwijl ik op de loopband stond te wandelen, wanneer ik voor het laatst had hardgelopen... Ik keek hem aan en moest keihard lachen. Ehm... middelbare school en daar hoefde ik uiteindelijk niet meer mee te doen met de 12 minuten test, omdat ik vergat te ademen en dan flauw viel... dus ja, wat is het... zo'n 25-30 jaar geleden?
Of ik dat zou willen leren? Nee, ik wil niks leren... ik wil dingen kunnen!

Maar dat het zo niet werkt in het leven, weet ik natuurlijk ook al heel lang, maar het zaadje was geplant.

Ooit ga ik weg uit dit programma, al lijkt dat nu nog heel ver weg, en dan wordt er van me verwacht dat ik blijf bewegen, omdat anders een terugval qua gewicht zo weer daar is. Ook al eet ik nog zo verstandig, als er geen beweging is, dan gaat het toch gestaag weer de verkeerde kant op.
Geld voor een sportschool is er niet en zal er ook over anderhalf jaar niet zijn. Die bedragen van Basic Fit en andere goedkope sportscholen klinken wel heel laag, maar als je niet veel inkomen hebt, dan is dat best een behoorlijke hap uit het budget. En als ik moet kiezen tussen mijn bioscoop abonnement of een sportschool abonnement, dan kies ik toch echt voor het eerste.
En hardlopen is natuurlijk iets dat je gratis, overal en altijd kunt doen.

Maar als ik daar pas aan ga beginnen als ik klaar ben met mijn 'fat people program' en ik moet het dán in mijn eentje gaan leren... Tja, ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat het misschien handiger is, als ik het dan al kán.

En dus begon ik met hardlopen op de loopband. En ik was best trots op mijn eerste minuten.
Samen met de bewegingstherapeute ging ik échte hardloopschoenen laten aanmeten, want dik zijn, hardlopen en verkeerd schoeisel, is de basis voor blessures en daar zit ik niet op te wachten. En trots kwam ik op vrijdagmiddag om half een de winkel uit met flitsende schoenen...

Omdat ik nog budget over had en inmiddels door de diverse hardloop apps het bos niet meer zag, schreef ik me diezelfde middag om half zes nog in voor de 'Yakult Start to Run' in een andere plaats (mijn woonplaats zat vol) en de volgende ochtend om 9.30 stond ik voor het eerst van mijn leven vrijwillig op een atletiek baan... Met mijn nieuwe flitsende loopschoenen aan mijn voeten.

Inmiddels ben ik vier weken bezig en het gaat rap.... voor mijn gevoel misschien wel iets té rap.

Zojuist weer braaf m'n (optionele) hardloop training gedaan. Ik kan nog steeds niet zeggen dat ik het leuk of lekker vind, ik denk nog steeds iedere keer dat ik dood ga. En met het vooruitzicht dat ik aanstaande zaterdag 3 x 8 minuten aan een stuk moet kunnen rennen, wordt het niet leuker...

Maar goed...

Al een tijdje heb ik zo'n supersonische, aerodynamische strakke hardloop broek in huis, maar ik durfde hem steeds niet aan. Mijn hoofd kon dat nog niet aan, bang voor wat andere mensen wel niet van me zouden denken. En de angst zit niet zozeer in het feit dat mijn lijf eigenlijk (nog steeds) veel te dik is voor zo'n strakke legging/broek, want tja, dat kan me niet zo heel veel schelen.

Voor mij zit die angst veel meer in het stukje genderdysforie. Met strakke kleding zie je (vooral ik) nóg beter dat mijn lijf 'niet klopt' en dat vind ik echt verschrikkelijk!

Maar goed, m'n gewone korte sportbroek begint echt té groot te worden en zakt af tijdens het rennen (een goed teken), en is ook wel erg warm als de minuten dat ik moet rennen wat langer worden, dus afgelopen maandag heb ik me over m'n dysforie heen gezet en ben ik in m'n supersonische runningbroek gaan rennen. En ik moet zeggen, het rent een stuk lekkerder dan in m'n korte broek... 

Zojuist ging ik bij de onderbuurvrouw een brood ophalen en zij vertelde me dat ze me afgelopen maandag in m'n renbroek had zien lopen en dat ze nu pas écht goed kon zien dat ik flink afgevallen was...

En hoewel dat dus mijn grootste angst was (dat mensen me in zo'n broek zien en iets denken)... was dit toch wel erg fijn en motiverend om te horen!

Thanks buuf! You've made my day!

foto: tee shirts van internet

Creatief met Kerst....

Het is bijna kerstmis... en ok, ik doe niet aan kerstmis, maar wat ik tijdens die dagen wél altijd doe, is iets lekkers voor mezelf maken (en eigenlijk doe ik dat ook meestal elke dag wel).

Dit jaar ben ik natuurlijk ‘op dieet’, of beter gezegd, ben ik bezig met een andere leefstijl aanleren waarbij ik op een bepaalde manier kook en eet. 

En hoe maak je de dingen die je lekker vindt op zó’n manier, dat ze ook nog eens binnen die (koolhydraatbeperkte) leefstijl passen. Dat is soms best een hele uitdaging, maar wel een uitdaging die ik graag aan wil gaan.

Natuurlijk zijn er veel hulpmiddelen en veel personen die jouw gewenste wiel al hebben uitgevonden, maar voor één zo’n wiel, heb ik nog niks kunnen vinden, namelijk: bladerdeeg.

Ik heb bedacht dat ik dit jaar met kerstmis (net als andere jaren overigens) kipragout wil maken en het liefst uit zo’n overheerlijk bladerdeegbakje.

En hoewel de diëtiste tegen me zei dat ik ook gewoon kon kiezen om daarvoor te gaan en te genieten van iets dat ik écht lekker vind, vind ik dat dan weer niet goed genoeg.

Ik wil persé een koolhydraatbeperkte versie vinden. 

Voor de ragout is me dat al gelukt, daarvoor zie ik verscheidene versies op internet, maar die bladerdeegbakjes, blijven een probleem.

Uiteraard kan ik een bakje maken van gesmolten kaas, maar dat leek me in dit geval niet helemaal een goed plan, omdat de smaak van kaas soms best kan overheersen. 

Nu kwam ik een idee tegen van ‘broodbakjes’ gemaakt van oud casino witbrood. 

En tja.... ik eet ook koolhydraatverlaagd brood, dus waarom zou dat daarmee niet lukken? 

Ik besloot vanochtend om dit toch voor de zekerheid eerst maar eens uit te proberen, want het is best balen als je op de dag zelf tot de conclusie komt dat het niet te eten is en je geen alternatief bedacht of in huis hebt.

En dus stond ik een uur geleden in de keuken een kortsloze koolhydraatbeperkte boterham plat te walsen met een deegroller. Dat was erg simpel, vervolgens insmeren met een dun laagje kruidenkaas (aangezien ik geen kruidenboter had) en dan het moeilijkste deel: een vormpje vinden waar ik die boterham in kon duwen, om tot een bakje om te toveren.....

De uitgerolde boterham was een rechthoek en mijn muffin vormpjes zijn nu eenmaal rond (en klein!), maar toch maar mijn best gedaan om het daarin te proppen en vervolgens in de oven gegooid. 

Na een paar minuten had ik een heerlijk crispy (niet aangebakken!) broodbakje!

Omdat ik vandaag ook nog een stukje kipfilet op moest maken, had ik daar Pulled Chicken van getoverd en dat in het bakje gegooid! 

En guess what??

Het was zo lekker, dat het op was voordat ik een foto kon maken!

Dus tja, ik geloof dat ik mijn kerst maaltje bedacht heb! 

Zo kan ik me toch een beetje aan m’n ‘dieet’ houden!

Foto: internet!

The fat people club...

Sinds drie weken ben ik serieus bezig met afvallen. Hiervoor deed ik ook al verwoede pogingen, maar die haalden ofwel niks uit, ofwel het was niet blijvend. De laatste poging deed ik samen met een diëtiste, maar aangezien de vergoeding bij mijn zorgverzekering veel harder opging dan mijn gewicht omlaag, ben ik uiteindelijk ook daar maar gestopt.

Toch wilde ik heel graag afvallen. Ik wil het liefst een gezond gewicht, maar zoals het er nu voor staat is dat best een onbereikbaar doel. Ik ben namelijk veel en veel te zwaar. Of te klein voor mijn gewicht, dat kan natuurlijk ook. Feit is, dat ik een BMI heb van 36,8 en een gezond gewicht zit tussen de 20-25.
Kortom, het doel: 'een gezond gewicht hebben' is heel ver weg en daarom heb ik mijn doel (in overleg) maar bijgesteld naar 'gezonder in mijn lijf zitten en fitter worden'.

Nu ben ik op zich best een gedisciplineerd mens. Als ik ergens voor ga, ga ik er voor 200% voor, of gewoon niet. En toch hielp deze instelling me tot nu toe niet met mijn wens om blijvend gewicht te verliezen. En op zich snap ik dat wel, want er zijn meerdere factoren van invloed op het 'dik worden' en enkel een dieet en/of meer bewegen pakt niet al die factoren aan.

En dus meldde ik me vrijwillig aan bij een programma dat alle facetten van obesitas aanpakt, of zoals ik het zeer oneerbiedig noem: the fat people club!*

Tot mijn verbazing mocht ik mee doen. En die verbazing kwam vooral voort uit het feit dat je alleen mag meedoen als je een eetstoornis hebt. Die heb ik in mijn ogen echter niet. Het zou ontkenning kunnen zijn hoor, maar ja, ik heb een probleem met eten, maar ik heb geen eetstoornis. Tóch kreeg ik een 'eetbuistoornis' opgeplakt. Plak wat je wil, als ik daardoor begeleiding krijg in wat ik wil bereiken (wat ik niet alleen kan blijkbaar) dan ben ik al lang blij. Maar verwacht niet van mij dat ik me nu een eetbuistoornis laat aanpraten, want dat gaat niet gebeuren.

Natuurlijk weet ik dat ik wat eetgewoontes heb, die niet helemaal normaal zijn. Zo kan ik het niet bij één handje chips houden, maar gaat de hele zak er aan en ik kan een kilo vlees uit de slowcooker opeten (en eet ik verder niks) terwijl dit eigenlijk voor meerdere dagen bedoeld was. Niet helemaal normaal dat weet ik. Maar ik denk eerder dat dit een probleem is in impulscontrole, dan een eetbuistoornis. Het gebeurt niet dagelijks, niet wekelijks, maar vooral wanneer ik door een welbekende (gele) supermarkt wandel die als vleesaanbieding: 4 voor 10 euro heeft. Kom ik daar langs, en zie ik daar mijn geliefde vlees liggen, dan ga ik voor de bijl en koop ik het, maak het klaar en vreet het op. Sla ik die hoek van de winkel over, dan is er geen probleem....

The fat people club heeft een aantal componenten: een diëtiste uiteraard, bewegen bij een bewegingstherapeut en de psychische component bij de psycholoog. En veel bewegen thuis uiteraard!
Het bewegen gaat prima, ik vind het heerlijk en heb het echt wel naar mijn zin, zou van mij zelfs vaker mogen zijn. Ik werk me iedere keer in het zweet, sta als eerste in de zaal en ga als laatste weg. Niet om me uit te sloven voor de rest, maar puur omdat ik het lekker vind!
De diëtiste gaat ook best redelijk. We kunnen met elkaar praten, met elkaar onderhandelen en samen komen we een heel eind. Natuurlijk ga ik nog best wel eens 'de mist in' met mijn eetschema dat ik van haar heb gekregen, maar hé, ik ben net een week daarmee bezig, ik mag mezelf ook wel wat tijd gunnen om dit onder de knie te krijgen. Het is namelijk best een verandering en verandering kost tijd, maar gelukkig is de diëtiste het hier ook mee eens.

Maar dan is er de laatste component, of zal ik het obstakel noemen? De psycholoog....
Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik al ruim 25 jaar onder handen genomen wordt door psychologen en ander hulpverlenend personeel. En wat dat betreft ben ik dus best een professional geworden. Het helpt ook niet dat ik zelf ook een (soort van) psychologie gestudeerd heb, dus je trucjes en je vragenlijsten, ken ik als geen ander. En na 25 jaar in de psychiatrie, neem ik niet meer alles klakkeloos aan wat je zegt en denk ik zélf na over wat ik wel en niet nuttig vind.
En daar zit dus een probleem.... dit maakt mij blijkbaar erg moeilijk voor een ander.

Het eerste gesprek met deze mevrouw ging nog wel redelijk. Ze legde me uit dat zij uitgekozen was om met mij te werken, omdat er bij mij veel sprake is van trauma en zij holistisch werkt. Holistisch wil zeggen, dat je alle factoren mee neemt in je behandeling. Daar werd ik blij van, want vroeger mag volgens de meeste mensen dan wel voorbij zijn, maar als het dagelijks in verschillende vormen nog in je hoofd en leven voorbij komt en je handelen, denken en (niet) voelen daar gevormd is, is vroeger ook nu nog van grote invloed. Eindelijk iemand die dat snapte, dacht ik heel even.

Maar toen begon ze te vertellen dat we het over het eten en het hier en nu gingen hebben en dat we het niet zouden hebben over vroeger, de stemmen, trauma's enz. Wat ik op zich wel begrijp, maar dat maakt wel acuut een einde aan je praatje over 'holisme', want je neemt dus niet alles mee. Toen ik die opmerking maakte: "tot zover dus het holisme", noemde ze me kritisch....

In het tweede gesprek, begon ze met vragen te stellen over mijn jeugd en het gezin waar ik uit kom. Hoe dingen toch zo misgelopen konden zijn. Ik vond dat vreemd, want we zouden het niet over vroeger hebben en zie hier: allemaal vragen over vroeger. Ik raak dan een beetje in de war, maar geef braaf antwoord op de vragen. In de laatste vijf minuten kreeg ik te horen: "je hebt het nu de hele tijd over vroeger, maar we moeten wel naar het eten en nu toe."
En terwijl ik mijn onderkaak langzaam van de grond raapte en probeerde heel snel tot 10 te tellen om mijn boosheid onder controle te krijgen, flapte er toch uit: "maar jij stelt toch de vragen hier? als jij vindt dat ik de verkeerde kant op ga met mijn antwoorden op JOUW vragen, dan moet je misschien je vragen aanpassen, want ik geef alleen maar antwoord, meer niet." Wederom was ik kritisch en maakte ik het haar wel erg moeilijk.  Dat zal best, maar ik begreep er geen bal meer van. Je kunt dat wel op mijn bordje neerleggen, maar het zou mooi zijn om toch minstens de helft van je eigen bordje te vullen.

In het derde gesprek, liep het nog verder uit de hand. Ik geef toe, dat ik ook niet meer 'neutraal' het gesprek in kon, mijn innerlijke stekels stonden al omhoog en mijn messen waren al geslepen. Al gauw ging het dan ook mis. Opmerkingen als "maar waarom gooi je die zak chips dan niet gewoon weg i.p.v. dat in een toch al veel te dik lichaam te stoppen" vind ik niet echt motiverend, en ook niet echt respectvol. (en ja in het kader van wat ik aan het doen ben daar, was die zak chips opeten ook niet zo heel erg handig, maar dat had ik al zeven keer gezegd)
Vier keer noemde ze me 'moeilijk' tijdens dit gesprek. En ja, hoe vaker je dat zegt en hoe meer onzin je (in mijn ogen) uitkraamt, hoe moeilijker en feller ik ga worden voor je. Maar één ding is zeker: ik trek alleen mijn mond open, als ik ook zeker weet dat ik een punt heb.

In de laatste vijf minuten kreeg ik te horen dat dit (therapie) "misschien wel wat hoog gegrepen is voor jou" en wederom kostte het even wat moeite om mijn onderkaak van de grond op te rapen, af te stoffen, terug op zijn plek te duwen en tegelijkertijd mijn tong af te bijten om er niet uit te flappen: 'zullen we het eens over projectie hebben'.**
En vervolgens werd er nog meer op mijn bordje gegooid, namelijk dat ik haar onmachtig maakte. Best knap, ik wist niet dat ik zóveel macht had! Mijn gedrag kan je misschien een heel onmachtig gevoel bezorgen, maar jij bent degene die die gevoelens toe laat....

Kortom, het is niet zo'n succes en ik voel eigenlijk aan alle vezels in mijn lijf dat dit het niet gaat worden met deze mevrouw. Alleen ben ik heel erg bang dat als ik dat aangeef dat dit het niet gaat worden (en ik dus opgeef), ik uit het programma geknikkerd ga worden omdat ik dan niet gemotiveerd zou zijn en ook omdat dit een verplicht onderdeel is.
Mijn hoop is gevestigd op het feit dat zij het opgeeft met mij, maar ik vrees dat haar ego dat nooit gaat toestaan (sprak mijn eigen ego).

Ik probeer nu dus al mijn moed te verzamelen.
Morgen heb ik weer een gesprek met haar en ik denk dat ik toch maar moet aangeven dat het niet gaat werken tussen ons. Want als ik heel eerlijk ben, raak ik al in de stress en in de 'verdedigingsmodus' als ik alleen maar aan morgen denk....

Wish me luck....

ps: ik ben overigens wel al het een en ander afgevallen, dus ik doe toch zeker wel IETS goed.

foto: internet

* ik wil met nadruk zeggen dat dit écht heel erg oneerbiedig is van mij, en geen recht doet aan het keiharde werk dat de deelnemers leveren om dit probleem te tackelen. Want één ding weet ik nu wel al: het zijn stuk voor stuk bikkels!

** projectie wil zeggen dat je je eigen gevoelens en gedachten aan een ander toeschuift. In dit geval: zij ervaart mij als heel moeilijk en weet zich geen raad meer met me, maar in plaats van dat te zeggen, benoemt ze vervolgens dat de therapie te moeilijk voor mij zou zijn, terwijl in feite omgaan met mij te moeilijk is voor haar.