Lezen met een hoofd vol stemmen.... oftewel: een verhaal over de helende en verbindende kracht van boeken lezen

Een tijdje geleden viel er een envelop van de gemeente in de bus. Vol goede moed maakten we deze open en er zat een brief in met de mededeling dat we, aangezien we qua inkomen bij de minima horen, gebruik mochten maken van een gratis bibliotheek abonnement. 

Nu ben ik zelf een fan van audio boeken, omdat ik dan een aantal dingen kan combineren. Zo ben ik dol op borduren terwijl ik lees, puzzelen terwijl ik lees, en zelfs het huishouden wordt draaglijker terwijl ik lees. Heel soms lukt het me ook om (heel langzaam, want weinig concentratie) een e-book te lezen, maar een 'echt' ouderwets papieren boek, dat lukt me maar heel zelden. 

Maar goed, iets met een gegeven paard en een bek en daar niet in mogen kijken of zo. En dus ging ik op weg naar de bibliotheek om zo'n abonnement af te sluiten. 

Ik kwam tot de conclusie dat ik echt al een eeuwigheid niet meer in de bibliotheek geweest was, een plek waar ik vroeger heel graag kwam. Ik denk dat het zeker al 20 jaar geleden is, dat ik er (anders dan voor koffie of de wc) binnen ben gestapt. In die tijd is er dus veel veranderd. Er zijn vooral een hoop minder (papieren) boeken (voor mijn gevoel).

Ik kreeg een pasje, ik kreeg uitleg en ik ging op pad om wat boeken uit te zoeken. Al snel kwam ik er achter dat er dan misschien wel minder boeken waren, maar dat het er nog steeds meer dan genoeg waren om compleet overprikkeld te raken. Maar uiteindelijk kwam ik thuis met 4 papieren boeken (gekozen door Jongste Puber) en ik had ook nog 2 e-books geleend (uitgekozen door Oudste Puber).

De beide heren in mijn hoofd houden niet van lezen, tenminste dat dacht ik....
Eenmaal thuis, wist ik niet goed wat me overkwam: er brak een soort strijd los wie van hen er als eerste mocht gaan lezen. Zoals meestal 'won' Jongste Puber deze strijd, gewoon omdat hij vaak 'het sterkst is' en beter is in mij overnemen en alle anderen in mijn hoofd naar de achtergrond dringen. En dus begon hij (met mij op de achtergrond, maar wel een soort van aanwezig) aan zijn eerste zelf uitgekozen boek. Hij las maar liefst 197 pagina's achter elkaar en toen moest hij stoppen omdat er niet genoeg licht meer was en we toch ook nog iets moesten eten die dag. 
De dag erna, las hij het boek uit. Hij was helemaal enthousiast! Het liefst wilde hij meteen door met zijn volgende boek, maar het lukte om daar een 'stokje voor te steken', zodat Oudste Puber ook weer eens de kans kreeg om iets te doen. In dit geval dus zijn boek lezen. 

Oudste Puber had een wat moeilijker boek, dus dat ging minder snel dan dat van Jongste Puber en dus ontstond er al gauw weer een soort van strijd: schiet nou op, ik ben, heb je het nou nog niet uit? enz.
Oudste Puber wordt daar (heel terecht) opstandig van en gaat dan extra langzaam doen, maar uiteindelijk 'wint' Jongste Puber het dan toch, want dan neemt hij de boel gewoon weer over en doet waar hij zin in heeft: zijn boek gaan lezen. En zo waren Jongste en Oudste Puber beiden in een ander boek bezig.

Maar of dat nog niet genoeg was, was ik zelf ook nog in een audio boek bezig en voor de momenten dat ik niet kan luisteren heb ik ook nog een (ander) e-book waar ik mee bezig ben én er ligt ook nog (weer een ander) papieren boek naast mijn bed, waar ik ook af en toe in lees. 
Kortom: mijn brein moest vijf verschillende verhalen uit elkaar zien te houden, naast alles wat er normaal gesproken in het dagelijks leven al op mijn brein afkomt. Het gevolg: ik was hartstikke overprikkeld en knal kapot! Dit was géén goed idee!

En dus bedachten de volwassen stemmen en ik tijdens het (stemmen) spreekuur een nieuw, aangepaste strategie voor het lezen. Bij het volgende bezoek aan de bibliotheek, mochten allebei de heren één boek kiezen, ik mocht er zoveel ik wou (niet eerlijk!!! jammer dan) en er zou één boek tegelijk gelezen worden. Dus als ik in een boek bezig was, dan moesten zij maar wachten, was Oudste Puber bezig, dan kreeg hij alle tijd en hetzelfde voor Jongste Puber. Zou Jongste Puber zich daar niet aan houden, dan zou daar de bekende Jongste Puber sanctie op volgen: zakgeld inleveren of minder/geen gametijd. De volgorde wie mocht beginnen met lezen zou bepaald worden door een dobbelsteen. Ik was benieuwd, maar ja, je moet toch iets proberen!

Vol goede moed vertrok ik dan ook naar de bieb om de boeken (gelezen en wel) in te leveren en waagde me aan de klus om nieuwe boeken te zoeken. Na een uurtje op de ipad boektitels verzamelen, verscheen er een heus lijstje met boeken die we/ze zouden willen lezen. Ik nam er twee voor mezelf mee (en een kookboek, maar dat telt niet) En de beide heren kozen ieder voor een boek dat ze eigenlijk allebei wel graag wilden lezen. Ik was benieuwd....

Eenmaal thuis begon het gekibbel opnieuw: wie leest welk boek. En op het moment dat ik de dobbelsteen tevoorschijn wilde halen, besloten ze dat ze samen zouden gaan lezen. Ze begonnen vol goede moed met het boek 'Harde Handen', van Carry Slee. En dat boek is blijkbaar een schot in de roos, want ze lezen echt samen en zijn momenteel heel lief voor elkaar. Vraag me niet precies hoe het werkt, want ik kan het niet uitleggen, net zo goed als ik ook niet kan uitleggen hoe ik ademhaal, maar blijkbaar kan het en functioneert het prima. 

Ze hebben gisteren de hele namiddag samen zitten lezen en ik heb ze echt uit het boek moeten rukken om eten te kunnen maken en dat ook (zonder boek) op te kunnen eten, om na het eten meteen weer terug te duiken in hun boek. 

Dit boek gaat over een meisje dat thuis mishandeld wordt. Dat het boek hen dus aanspreekt snap ik dan ook wel, ze vinden er veel herkenning in. Zij zijn immers 'ontstaan' in dezelfde omstandigheden en hebben veel van de dingen die mij werden aangedaan (voor mij) opgevangen. 
Het boek raakt hen en ze lezen niet alleen samen, ze troosten elkaar en voeren ook gesprekken erover. Over hoe het met het meisje gaat, maar ook herinneringen over hoe het vroeger bij mij thuis was en hoe het voor mij en voor hen was. 

Blijkbaar hebben ze niet de noodzaak om deze gesprekken van mij af te schermen, dus ik ben zelf ook aanwezig als ze met elkaar praten en ik hoor dus waar het over gaat en dat vind ik best moeilijk, maar ook best leerzaam. 

Hoewel zij vroeger allebei aanwezig waren, hebben ze toch allebei andere situaties voor mij opgevangen en hebben ze soms verschillende herinneringen over dezelfde situaties. Soms herinnert de een zich iets wel en de ander helemaal niet. En ik hoor ook een hele hoop dingen die ik, als Mick, me helemaal niet kan herinneren, terwijl ik 99,9% zeker ben dat ze echt wel (zo) gebeurd zijn. 

De conclusie is denk ik, dat er nog veel meer gebeurd is vroeger dan (M)i(c)k me kan herinneren en dat het misschien maar goed ook is dat ik me dat niet allemaal kan herinneren. 

Ze hebben dit boek bijna uit en heel eerlijk, ik hoop dat alle andere boeken ook op deze manier gelezen gaan worden. De inhoud (en bijbehorende herinneringen) geven dan misschien wel een hoop onrust in mijn hoofd, maar ze zo samen serieus bezig 'zien' en dat ze zo lief voor elkaar zijn, daar kan ik wel aan wennen. 

gemaakt met ChatGPT

In de naam van God/Allah…. Oftewel ik begrijp er niks van….

Op zaterdagavond 25 Juli 2026 vond er in Berlijn, de jaarlijkse Pride Parade plaats, net zoals dat ieder jaar ook hier in Amsterdam plaatsvindt. 

Ik denk niet dat ik iemand hoef uit te leggen wat een Pride Parade is, want zo ongeveer iedereen heeft er wel een beeld van en een mening over. Ik vond hier (ok, een ietwat ongewone site voor deze info, dat geef ik toe) een beschrijving die ik wel kon waarderen en die volgens mij ook wel duidelijk is, voor het geval dat er toch nog iemand onder een steen geleefd heeft en uitleg nodig heeft:

De Pride Parade is een doorlopende manifestatie die zichzelf niet uitsluitend beschouwt als een evenement, maar als een krachtig statement voor inclusie en gelijke behandeling. In de basis is het een grote optocht door straten, vergezeld door muziek, dans en creatieve uitingen. Maar achter de vlaggen en kostuums schuilt een bredere boodschap: iedereen verdient veiligheid, waardigheid en de vrijheid om jezelf te zijn. Hoewel de term Pride parade vaak wordt gebruikt, zien veel steden de parade als een onderdeel van een groter Pride-festival en een teken van solidariteit binnen de LGBTQ+-gemeenschap.

Het is dus veel meer dan feestende, extravagant uitgedoste, uitgelaten, losgelagen, LGBTQIA+ mensen (op boten en) in de straten, het is ook een protest om te strijden voor gelijke rechten, behandeling en om te mogen zijn wie je bent, lief te hebben wie je liefhebt en om stil te staan bij wie er allemaal gestreden hebben om dit tot nu toe al voor elkaar te krijgen.

Er is van alle kanten veel kritiek op dit soort evenementen. Eigenlijk op alles wat met LGBTQIA+ te maken heeft. 'Waarom moeten ze het ons zo opdringen?', 'Iedereen mag van mij zijn wie ze zijn, maar.....',  'Waarom is zo'n dag, week of event überhaupt nodig? Daarmee maak je jezelf juist een uitzondering terwijl je zo graag gelijk wil zijn' enz. Ik kan er zo nog een aantal opnoemen, maar ik kan er de energie even niet voor opbrengen.

Goed... terug naar Berlijn. Daar was dus zo'n Pride Parade en een 21 jarige jongeman, genaamd Abdul Ballout besloot om met een bestelbus op een groep feestende mensen in te rijden en later (of daarvoor, dat wordt me niet helemaal duidelijk ook nog wat mensen te steken). Hij richtte in ieder geval een ravage aan. Er viel zeker één dode en minstens 29 gewonden.

De politie sprak van een islamistische terreurdaad. Ik dacht dat het een typefout was en dat men islamitisch bedoelde, maar er is klaarblijkelijk een enorm verschil tussen deze twee, dat werd hier goed uitgelegd: 

"Islamitisch is een term die duidt op alles wat te maken heeft met de beleving van de islam. Daarnaast is er islamistisch, wat verwijst naar een heel conservatieve en fundamentalistische visie op de islam, waarin de islam alle aspecten van het leven en de samenleving omvat." 

Abdul was (want hij is zondagavond door de politie doodgeschoten) een jonge Moslim. Hij was bekend bij het gerecht, omdat hij zich al eerder geprobeerd had aan te sluiten bij de Islamitische Staat (IS) en kwam net uit een jeugdinrichting.  

Ik was in shock toen ik erover hoorde en behoorlijk in de war en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Ik snap sowieso niet zo goed hoe mensen zoveel haat kunnen voelen voor iets waar ze feitelijk geen last van hebben, maar goed.

Ik vind dit heel ingewikkeld. Als het een islamistische terreurdaad wordt genoemd, dan betekent dat dus dat de aanslag heeft plaatsgevonden vanuit religieus oogpunt. Dus dat deze actie waarschijnlijk in de ogen van deze Abdul een goed plan was in de ogen van zijn God, die we Allah noemen. En daar krijgt mijn brein dus absolute error van. 

Ik ben geen theoloog, ik heb me niet verdiept in de islam of in de Koran, maar ik ben eens op internet gaan zoeken wat de islam of hun heilige boek, de Koran, nu eigenlijk over homoseksualiteit zegt/vindt. En voor de eenvoud heb ik de andere letters van de regenboog maar even niet meegenomen, daarvoor zal ongetwijfeld hetzelfde gelden. Ik heb mijn informatie dus via Google, en ik weet dat daar fouten in staan. Maar dit is nu eenmaal waar mijn brein het even mee moet doen.

Wat ik vond, is dat de traditionele islam homoseksuele handelingen beschouwt als niet toegestaan, maar dat de meningen en praktijken verschillen per stroming en per cultuur.

Als je dan gaat kijken naar hoe de Koran kijkt naar homoseksualiteit dan keuren de heilige teksten homoseksuele handelingen af en wordt de daad volgens de religieuze (traditionele) wet, de Sharia, gezien als een zonde of een overtreding. De Koran zelf schrijft geen strafmaat voor, maar (ingewikkeld verhaal) volgens de Sharia zouden de straffen variëren van geseling en gevangenisstraf, tot de doodstraf.
Kanttekening: het gaat hier om homoseksuele handelingen, dus niet over het gevoel op zich.

Niet mals dus en eigenlijk best wel heftig.

Vervolgens ben ik eens gaan zoeken naar wat de Koran en de Sharia te zeggen hebben over het opzettelijk doden (wat een aanslag is) van een medemens. Daarover kunnen we kort zijn: het wordt gezien als een van de allergrootste zonden die men kan begaan en de dader wacht de hel en de toorn van Allah. Kortom, samengevat: als je iemand dood maakt vindt Allah dat niet goed en is hij voor altijd boos op je.

En hier raakt mijn hoofd dus volledig in de war. Hoe kun je denken dat je je God blij maakt door op een groepje feestende homo's (enz) in te rijden, waarvan jij denkt dat God vindt dat ze zondig zijn, maar daar zelf een doodzonde voor begaan? Wat is de logica? Ik snap het niet? Echt niet!

En voordat iedereen/veel mensen weer gaan vallen over het feit dat 'alleen moslims dit soort dingen doen', dat is natuurlijk bullshit, want ook in het christendom, in ons eigen kikkerlandje en boerenstamppot geloof, is men vaak fel tegen LGBTQIA+ en alles wat daarmee te maken heeft. Dus dit is echt niet islam eigen. 
In elk geloof/religie zijn er tolerante mensen en intolerante mensen, extreme mensen en minder extreme mensen. Dus mocht je het gevoel hebben dat ik hier de islam probeer zwart te maken, dan begrijp je me verkeerd. 

Ik probeer alleen maar in mijn hoofd te verklaren hoe iemand kan denken dat als je 'zondaars' straft met een zonde (los van welke religie dan ook), dat je denkt dat je dan maar een haar beter bent dan de zondaars die je 'gestraft' hebt en kan denken dat God/Allah of welke God dan ook trots op je gaat zijn? Hoe dan? 

Ik merk dat ik erg in de war ben van dit alles en dat het me niet los laat. Dat ik me er druk om maak, er verdrietig van word. En als ik dat probeer te delen met mensen om me heen, dan krijg ik te horen dat ik me niet zo druk moet maken, 'ik was immers niet in Berlijn' en 'dit heeft niks met mij te maken'. 

Maar sorry, nee ik was niet in Berlijn, en dit heeft in theorie niet met mij persoonlijk te maken, maar ik val ook onder die LGBTQIA+ groep, dus het heeft wel degelijk met mij te maken!

Dat is zo'n opmerking als 'al die transgenders zijn ziek in hun hoofd, nee maar jij niet, jij bent ok'. Het feit dat je mij persoonlijk kent en me dus niet over één kam scheert met 'al die' transgenders die gek zouden zijn, maakt jou hypocriet! Als je mij normaal vindt, puur omdat je denkt dat je me kent, maar die anderen niet, omdat je hen niet kent, dat is raar! Ik ben niet anders dan die anderen, we blijven dezelfde groep.

Nou ja, ik merk dat ik niet zo goed duidelijk kan maken wat ik bedoel, maar mocht iemand zich nog steeds afvragen waarom zo'n Pride Parade/ Pride Event nodig is in onze oh zo tolerante maatschappij, dan denk ik dat deze aanslag (en al het andere geweld tegen LGBTQIA+ mensen) een goed beeld geeft van het waarom...

foto: gevonden en opgeslagen via Facebook
 (bron voor mij verder onbekend)

Grote bromweer…. Oftewel een verhaal over de schaduwkant van stemmen horen….

Heel veel jaren geleden, toen ik met grote regelmaat opgenomen werd in het (psychiatrisch) crisis centrum in de buurt, was er een verpleegkundige die me, toen ik terug kwam op de afdeling na een ‘interview’ in een comedy programma op tv, verweet dat ik altijd deed alsof stemmen horen één groot en grappig feest was. Dat bijna alle ‘serieuze’ stukjes, inclusief bijna het gehele verhaal van de (ook geïnterviewde) psychiater eruit ‘geknipt’ waren, deed haar mening over mij en mijn verhaal daar niet veranderen. Tja, misschien kwam het voor haar zo over, maar feit is dat in een comedy show, grapjes en luchtige opmerkingen een stuk ‘beter scoren’, dan alle drama en heftige dingen. Toch is die opmerking me al die tijd bij gebleven en niet altijd in positieve zin.

Ik weet dat ik (ook hier) meestal vertel over de grappige en lieve momenten met mijn stemmen. Maar dat wil niet zeggen dat de lastige, nare en ellendige momenten er niet zijn. Ik kies er alleen voor om me te focussen op de leuke momenten. Daar ga ik me zelf namelijk beter van voelen en ellende en drama is er immers al genoeg in de wereld.

Toch ga ik vandaag iets schrijven over één van de moeilijke momenten/situaties met m’n stemmen, die me tot op de dag van vandaag knettergek kunnen maken, zelfs al komt het, al die jaren, steeds opnieuw terug.

Het is namelijk weer zomer aan het worden en dat betekent periodes met zonnig, warm en benauwd weer. Nu ben ik persoonlijk meer een soort van ijsbeer type, ik hou vooral van kou en alles boven de 20° vind ik (en vooral mijn lijf) al snel te warm, maar helaas pindakaas, ik heb het niet altijd voor het zeggen. Warm, benauwd weer dus, gevolgd door de nodige onweersbuien. En dát zorgt dus iedere keer opnieuw voor de nodige onrust en drama in mijn hoofd.

Als je hier al wat langer mee leest, dan weet je dat ik diverse stemmen hoor, met allemaal verschillende leeftijden en 'ontwikkelingsniveaus'. Over het algemeen zijn we hier in Huize Mick allemaal emotioneel gezien een stuk(je) jonger dan onze kalenderleeftijd. En die verschillen kunnen nogal ingewikkeld zijn, omdat ze niet altijd overeenkomen.

Zo heb ik Jongste Stemmetje, een meisje van 6, maar emotioneel veel jonger. Jongste Puber van 12 en Oudste Puber van 16, beiden ook emotioneel een stuk jonger. En dan zijn er nog een aantal volwassen stemmen. En ik zelf natuurlijk... Soms zou ik dat bijna vergeten.

Jongste Stemmetje is doodsbang van, zoals zij het noemt: "Grote Bromweer!", door de meeste mensen ook wel gekend als 'onweer'. De flitsen zouden eventueel nog wel oké kunnen zijn, maar ze houdt écht niet van al dat harde gebrom. Hoe harder het gebrom, hoe groter de paniek. Begint het in de verte wat te rommelen, rijdt er een zware motor door de straat of staat de wind 'verkeerd' en stijgt er op het vliegveld een zwaar vliegtuig op, bereid je dan maar voor, want gegarandeerd raakt Jongste Stemmetje in paniek.

Paniek bij Jongste Stemmetje ziet er vooral uit als héél hard en veel hysterisch huilen, ontroostbaar zijn, onhandelbaar worden (niet meer kunnen en willen luisteren of meewerken). 
En op zich is dat allemaal logisch want ze heeft niet de taal en woorden om heel goed uit te drukken hoe (of wat) ze zich voelt, maar vervelend is het wel .

De twee Pubers en ikzelf daarentegen, zijn dol op onweer en dan vooral het bliksem gedeelte. Het is een soort van gratis vuurwerkshow van Moeder Natuur en vuurwerk is nou eenmaal iets wat ik (en de twee Pubers dus ook) heel gaaf vinden! 

En hier heb je dus een situatie waarbij verschillen niet met elkaar overeenkomen en waar het knap lastig wordt en waar ik echt regelmatig worstel met een dilemma. Bescherm ik Jongste Stemmetje en doen we er alles aan om het onweer te negeren: gordijnen dicht (wat je niet ziet bestaat immers niet), muziek hard aan, tv kijken enz, en verbied ik de Pubers om naar het bliksem spektakel te kijken?

De ervaring heeft me geleerd dat het laatste, de Pubers iets verbieden, averechts werkt. Dan nemen ze het van mij over en heb ik geen enkele controle meer op hoe het met Jongste Stemmetje gaat. Pubers zijn namelijk over het algemeen best 'egocentrische wezens' en houden niet zo veel rekening met anderen als dat botst met wat zij graag op dat moment willen. Daarin verschillen mijn interne pubers niet zo veel van lijfelijke pubers, denk ik.

Dus de laatste jaren probeer ik Jongste Stemmetje zo goed mogelijk voor te bereiden op de komst van haar gehate 'Grote Bromweer'. Ik leg uit dat er onweer gaat komen, dat ze niet bang hoeft te zijn, dat ze veilig is. Maar dat helpt niet echt heel veel. En dus hebben we in de loop der tijd wat andere voorzorgsmaatregelen genomen. 
Tegenwoordig, mogen er vier knuffels verzameld worden, die bij ons komen zitten om ons te beschermen (mijn bed is niet groot genoeg voor al haar knuffels), ze draagt een zonnebril tegen de flitsen en een noise cancelling headphone tegen het brommen en in het ergste geval gaan er ook nog 'monster sokken' aan onze voeten. 

Op deze manier kunnen de Pubers en ik gewoon naar buiten blijven kijken en houden we het voor Jongste Stemmetje ook zo veilig mogelijk (wat niet wegneemt dat ze tóch heel hard gaat huilen). 

Maar hoeveel maatregelen ik ook neem. De hysterie is en blijft rete-vermoeiend. Ik word er zelf héél moe van, maar ook de Pubers krijgen er al gauw genoeg van. Slapen is namelijk nauwelijks mogelijk en daar wordt echt niemand in mij vrolijker of vriendelijker van (ook Jongste Stemmetje zelf niet). En als je dan, zoals afgelopen week een aantal dagen en nachten achter elkaar hebt met onweer, dan kom ik wel op een punt waarop ik Jongste Stemmetje (en soms ook één of meerder Pubers) uit het raam zou willen gooien. 

Soms drijft het me echt tot waanzin en voel ik me wanhopig, hoe lang ik ook al met dit bijltje hak.

Dus tja, doe ik altijd alsof stemmen horen één groot, grappig feestje is? 
Kom dan vooral eens tijdens een onweersbui of de dag erna bij me langs, dan kun je zien dat het ook voor mij écht niet altijd is wat het lijkt.

Maar als je dat gezien zou hebben, dan snap je misschien wel beter waarom ik me vooral probeer te focussen op de grappige en leuke momenten.

foto: gemaakt met ChatGPT

 

Moederdag…. Oftewel: een verhaaltje over gemis….

Gisteren was het weer zover: Moederdag. Een dag die voor mij en vele anderen best ingewikkeld is. En het maakt blijkbaar niet uit hoe oud ik ben, ik kan er maar moeilijk aan wennen en lijk er elk jaar zelfs iets meer 'last' van te hebben.

Eigenlijk voel ik me niet helemaal 'gerechtigd' om dit stukje te schrijven. Veel (en steeds meer, want hé ik word nu eenmaal ouder) mensen om me heen, moeten hun moeder missen. Hun moeder is er niet meer, weggenomen door de dood en daar zijn ze erg verdrietig over. Bij sommigen gebeurde dat al heel jong, bij anderen wat recenter. Maar dat is niet de reden waarom Moederdag voor mij persoonlijk ingewikkeld is. 

Ik heb een 'moeder' en ze leeft ook nog steeds. Dus daar zou ik eigenlijk heel erg dankbaar voor moeten zijn. Sowieso krijg ik (nog steeds) best vaak de opmerking naar mijn hoofd geslingerd dat je respect moet hebben voor je ouders, het oh zo befaamde 'eert uw vader en uw moeder'. Maar feit is dat ik het niet kan. Ik kan geen/erg weinig respect opbrengen voor mijn moeder en eren doe ik haar zeer zeker niet. Maakt me dat ondankbaar? Misschien, maar wellicht zijn de mensen die dit soort uitspraken doen zonder iemands verhaal of achtergrond te kennen wel erg kortzichtig?

Ooit kreeg ik weer eens een nieuwe Woonbegeleider, die me tijdens zijn allereerste bezoek (en tevens allereerste en allerlaatste ontmoeting) vertelde, dat ik respect moest hebben voor mijn ouders en dankbaar moest zijn dat zij me op de wereld gezet hadden. Die opmerking viel bij mij 'niet helemaal lekker' (understatement of the year) en vrij snel daarna kwam een vervanger een poging doen om dit 'lastige mens' te begeleiden.

Respect is in mijn ogen iets wat je in eerste instantie krijgt, maar om het te houden, moet je ook een beetje je best doen. Respect is in mijn ogen ook wederzijds, geef je het, dan krijg je het en andersom. Maar geef je het niet? Of doe je iets dat het (gevoel van) respect beschadigt, dan zul je het terug moeten verdienen. En in sommige gevallen, gebeurt dat zó vaak of zó heftig, dat het niet meer terug te verdienen valt. 

Voor mij valt mijn moeder onder de laatste categorie. En ja, ik zie dat ze momenteel haar best doet, maar er is te veel gebeurd, het is te laat en mijn hoofd kan dat niet zomaar vergeven en vergeten. Dus, tja, sorry moeder, van mij geen 'best mum of the year' kaart, ik sla deze dag over.

En dat overslaan, of er niet aan denken is nog best een klus. Het is net als al die gezellige gezinnetjes in de tv reclames rond Kerst: er is geen ontkomen aan! Overal zijn reclames voor Moederdag. Mijn mailbox loopt over van de Moederdag nieuwsbrieven. En hoe vaak ik me er ook voor afmeld, ze blijven maar binnenkomen! En dit jaar had ik daar oprecht last van!

Ooit liep ik stage in een kindertehuis, waar kinderen (tijdelijk, maar meestal veel te lang) woonden, omdat ze door allerlei omstandigheden niet meer thuis konden wonen. Deze kinderen werden 'moeilijk opvoedbaar' genoemd. Maar na een tijdje daar rondgelopen te hebben en naar de kinderen geluisterd te hebben en hun verhaal (nou ja, hun dossier) gelezen te hebben, vond ik eigenlijk dat in de meeste gevallen, het niet de kinderen waren die daar zouden moeten zitten. Maar ja, het is natuurlijk makkelijker om te zeggen dat je kind moeilijk opvoedbaar is, dan dat jijzelf een moeilijke opvoeder bent...

In dat tehuis liep er een jongen rond die, zodra het over zijn ouders, en specifiek zijn moeder ging, altijd riep: 'mijn moeder is een loeder!'. Hij was destijds 12 jaar oud en al zóveel meegemaakt. Inmiddels zal hij rond de 40 zijn, maar nog steeds moet ik regelmatig aan hem en zijn uitspraak denken. Hij was toen 12, maar zijn visie was glashelder (en niet onterecht).

Ik ben inmiddels oud en verstandig genoeg om (in theorie) te weten, dat ouders doen wat ze kunnen en dat als ze dingen zelf niet geleerd of meegekregen hebben, ze het ook niet door kunnen geven. Maar is het terecht dat een kind daar de dupe van wordt?
Is het terecht dat een kind maar dankbaar moet zijn dát het op de wereld is gezet en automatisch respect heeft voor degenen die daar verantwoordelijk voor zijn?

Ik vind dat ingewikkeld. Want als je een kind op de wereld zet (wat meestal een eigen keuze is) en je wilt of kunt er vervolgens niet voor zorgen en doet dat ook niet, of op een manier die (zowel lichamelijk als psychisch) schadelijk is voor het kind (dat daar vervolgens jarenlang weer op afgerekend wordt), waar moet het kind dan precies dankbaar voor zijn of respect voor hebben? 

Ik weet het oprecht niet en op een dag als Moederdag, verwart me dat nog net iets meer dan normaal. 
Dus sorry, voor mij(n moeder) geen Moederdag, al leeft ze nog steeds. Ik stel voor, in de naam van dat destijds 12 jarige jongetje uit het kindertehuis en al die andere (jonge en oude) kindertjes zoals hij, om het fenomeen Loederdag in te voeren. Een dag waarop je gewoon ongegeneerd boos en verdrietig mag zijn op degene die jou dingen had moeten geven en leren, die voor jou had moeten zorgen en je had moeten beschermen en dat nooit gedaan heeft. 

Loederdag, een dag waarop je geen dankbaarheid en respect hoeft te hebben, maar gewoon mag voelen hoe het voor jou was (en vaak nog steeds is)! 

Ik ben voor!

foto: gemaakt met ChatGPT

Goed bedoeld is soms ook gewoon kut…. oftewel een verhaaltje over (on)veiligheid.

Ik voel me kut…. En ik gok dat het even een optelsom van veel dingen is en tegelijkertijd het gevoel dat ik dat ‘veel’ nu niet echt bij iemand kwijt kan. En dat gevoel maakt momenteel even eenzaam en verdrietig. 

Vandaag ging ik naar een (op zich) laagdrempelige ontmoetingsplek, waar (naar eigen zeggen) “iedereen welkom is en iedereen zichzelf mag zijn, dus gewoon hoe hij/zij/hen is. Kortom een veilige plek voor iedereen.” Maar de laatste paar weken voel ik me er alles behalve veilig of op m’n gemak, waardoor de drempel om te gaan eigenlijk steeds hoger wordt.

De organisatie die deze ontmoetingsplek mogelijk maakt, doet hun stinkende best om deze ontmoetingen leuk te maken voor iedereen. Er is gratis koffie, thee en vlaai (want hé, het is Limburg, dus dat laatste moet nu eenmaal), je kunt er terecht met vragen of zaken waar je tegenaan loopt, je kunt er spelletjes doen, er worden thema middagen georganiseerd en andere activiteiten bedacht.

Ik heb best een brede smaak en ik hou echt serieus van heel veel dingen. Ik heb super veel (creatieve en actieve) hobby’s, ik ben dol op heel veel(soorten) spelletjes (je kunt me zelfs niet blijer maken), ik hou van allerlei soorten puzzels/raadsels, ik ben dol op beweging enz. 

En hoewel dit soort activiteiten ook aangeboden worden, merk ik dat ik het toch ook vaak niet leuk vind en daardoor voel ik me een ondankbare zeikerd. 

Maar een kerst of paasstukje maken (met takjes, plantjes, bloemetjes en (glinsterende) ornamentjes erin, is gewoon écht niet mijn ding. Mijn huis staat al bomvol met alle dingetjes die ik wél leuk vind, dus ik wil dat soort dingen er niet óók nog eens bij hebben. Ik geef er niks om, dus ik vind het ook niet leuk om te doen. En dus zeg ik bij dit soort activiteiten braaf ‘nee dank je’. En ook als mensen blijven aandringen, blijf ik nee zeggen, maar wel met een soort van knagend schuldgevoel dat ik dit toch écht wel leuk moet vinden. Maar helaas, dat is niet zo.

De thema middagen zijn ongetwijfeld interessant voor veel mensen. Maar ik voel me vaak erg jong (wat logisch is want mijn gezonde leeftijdgenoten zijn op dit tijdstip aan het werk) en de thema’s spreken me zelden aan (of in ieder geval niet op deze manier). Ook in de gesprekken en discussies die erop volgen voel ik me vaak een vreemde eend in de bijt. En inmiddels ben ik op een punt aangekomen dat als ik zie dat er zo’n middag gepland staat, dat ik dan maar gewoon meteen thuis blijf. En dat vind ik best jammer, want ondanks dat ik geen sociale hoogvlieger ben, heb ik binnen deze plek wel een aantal vrienden, die ik dan dus ook niet zie.

Je maakt mij op deze plek het gelukkigst als ik gewoon lekker onzichtbaar spelletjes mag spelen. Het zijn niet echt de spellen waar ik zelf mijn kasten vol mee heb staan, maar wat simpele (maar leuke) spellen. Af en toe neem ik wat simpelere spelletjes van thuis mee waarvan ik denk, ok, dit kan ik snel en simpel uitleggen en met wat geluk hoef ik die uitleg niet nóg eens 20x te herhalen tot sommige mensen het begrijpen. En dat is niks ten nadele van die mensen, maar als het tempo in een spel ‘te laag’ wordt, of mijn geduld opraakt omdat ik het écht niet nog simpeler kan uitleggen en iemand het na. 20x nog steeds niet begrijpt (maar hé, dat kan op zich ook aan mijn uitleg liggen), dan haakt mijn brein af. 

Dus ik ben zielsgelukkig als ik met een min of meer vast groepje mensen een bepaald spelletje kan doen, waarin het tempo lekker hoog ligt, er ook nog ruimte is voor elkaar een beetje te plagen en vals spelen. Dan is mijn middag geslaagd.

Vandaag had men op zich iets heel leuks bedacht, waarbij iedere bezoeker even persoonlijke aandacht kreeg en in het zonnetje/spotlight gezet werd. En hoewel het hartstikke leuk en met alle goede intenties bedacht is, raakte ik compleet in paniek: ik wil dit niet! Ik wil gewoon lekker onzichtbaar mezelf zijn en niet in de spotlight staan! 

Ik wilde weg, naar m’n veilige huis, maar ik wilde ook nog even met m’n vrienden praten, dus ik bleef. Maar ondertussen liep m’n paniek steeds verder op, naarmate ‘de spotlight’ dichterbij kwam. Ik besloot naar de andere kant van de ruimte te gaan, waar ze al geweest waren in de hoop dat ik daar lekker verder onzichtbaar mezelf kon zijn, maar helaas, ‘de spotlight’ stak de zaal terug over in mijn richting.

Toen ze aankwamen verzamelde ik al mijn moed (en geloof me, dat is een big deal voor me) en zei ik dat ik niet wilde. Dat ik ECHT NIET wilde! En dat werd niet door iedereen even goed opgevat. Of ze dan alleen wat mochten zeggen? Nee, ook niet! En in paniek was ik met m’n ogen op zoek naar mijn spullen en hoe ik hier zo snel mogelijk weg kon komen, maar m’n lijf bevroor, wegkomen zat er op dat moment niet meer in.

En ja, sorry dat ik de partypooper ben, die jullie idee niet kan waarderen, maar wat voor jullie ‘leuk’ is, is dat niet voor iedereen! En als iedereen zichzelf mag zijn op zijn/haar/hun eigen manier, mag ik dan alsjeblieft ook gewoon nee zeggen tegen iets waarvan ik aan alles in mijn hoofd en lijf voel dat ik het niet wil, zonder het gevoel te krijgen dat ik een vreselijk rot mens ben dat jullie feestje verpest?

Woorden zijn voor mij belangrijk en van waarde. Ik heb iets te vaak in m’n leven woorden en zinnen gehoord die niet ‘echt’ waren, niet gemeend. En woorden worden in die zin, door mijn brein gezien en gevoeld als gevaarlijk. Als jouw woorden anders zijn dan je daden/gedrag (en andersom), dan voel ik me onveilig. Dan snap ik het niet meer en raakt mijn brein volledig in paniek en in de war. 

Gelukkig vonden de andere mensen het allemaal erg leuk, of konden ze goed/beter doen alsof, wie weet. Maar ik kan dat niet. Sorry! What you see, is what you get. 

Ik ben ik, met alles wat daar wel en niet bij hoort, of je dat nu leuk vindt of niet. Dat laatste boeit me ook niet echt, want één ding weet ik zeker: ik ben (en blijf) altijd 100% mezelf en 100% echt. 

En daar ben ik (op m’n goede dagen) trots op.

foto: gevonden op internet

'Het is maar een auto'..... oftewel: niks is wat het lijkt....

Er zijn zo van die dingen in het leven, waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Verandering is er daar één van. Het is echt niet zo dat ik het liefst zou willen dat er nooit wat verandert, maar eerlijk is eerlijk, sommige dingen zouden het liefst gewoon voor altijd moeten zijn en blijven. 

Maar helaas, pindakaas, dit is het echte leven en dus ontkom ik er niet aan en word ik af en toe flink geconfronteerd met dat wat ik zo moeilijk vind.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik het al ingewikkeld vind om elke dag te bedenken wat ik wil eten. En als ik in de supermarkt sta en de huidige prijzen van bepaalde (eigenlijk bijna alle) producten zie, dan laat ik heel veel dingen liggen, omdat ik het gewoonweg te duur vind.

Misschien kun je je dan voorstellen dat, nog los van al het uitzoekwerk en geregel, het aanschaffen van een nieuwe(re) auto en het daarbij behorende kostenplaatje nou niet bepaald iets is waar mijn hoofd goed op gaat....

En ja ik besef dat dit een enorm luxe probleem is en dat het hebben van een auto überhaupt al een voorrecht is en dat ik me enorm gelukkig mag prijzen dat ik dat kan en mag ervaren. Maar los daarvan vind ik een auto uitzoeken een enorme opgave. Een beetje een obstakel van Himalaya formaat.

Toch heb ik me er de afgelopen weken, met een klein duwtje in de rug en wat hulp van anderen, aan gewaagd. En als ik er aan begin, dan ben ik ook niet te stoppen. Zo begon ik op dinsdagnacht (want hé ik kon toch niet slapen) mijn zoektocht op internet, maakte ik op donderdagmiddag een proefrit en was de koop op donderdagavond een feit. Ik kan het dus wel....

En hoe blij ik er ook mee ben en hoe mooi ik mijn nieuwe autootje ook vind, ik voelde me de afgelopen week enorm kut! Waarom dan?

Nou, dat ga ik vertellen.... (maar dat had je vast al verwacht...)

In 2010 had ik eindelijk genoeg geld gespaard om voor het eerst in mijn leven (en waarschijnlijk ook voor het laatst) een gloednieuwe auto aan te schaffen. Mijn oog en hart waren gevallen op een knalgeel klein racemonstertje. En met wat hulp van een lieve vriend die heel goed kon onderhandelen werd ik al snel de eigenaar van mijn eigen kleine gele racemonstertje.

Het aanschaffen van een nieuwe auto, voelt voor mij als verraad aan mijn gele racemonster. Ik voelde me serieus schuldig! Hij heeft me overal gebracht waar ik heen wilde (en durfde), hij heeft me nog nooit écht in de steek gelaten (behalve dan toen ik de deuren niet meer open kreeg omdat ze vastgevroren waren), hij heeft nog nooit grote mankementen vertoond. Alleen wat kleine oppervlakkige dingetjes. Kortom, mijn monstertje zorgde goed voor mij, terwijl ik echt niet altijd goed voor mijn monstertje was. En nu, nu besloot ik om mijn monstertje zomaar weg te doen! Hoe ondankbaar ben je dan? Kortom, ik was echt heel erg aan hem gehecht en voelde me oprecht verdrietig en schuldig bij de gedachte dat ik hem in ging ruilen. En de mensen om me heen moesten daar een beetje om lachen, het is tenslotte 'maar een auto'. (au!!!!)

En ja, ik snap zelf ook wel dat dat best een beetje overdreven en raar is, maar ja, ik ben nou eenmaal iemand met een favoriete mok, een favoriete borduurnaald en ook een favoriete pen. En als een van die favoriete objecten kwijt is, of stuk gaat, dan ben ik oprecht in tranen! Waarom geen idee? Dit is vast niet wat de DSM onder hechtingsproblematiek verstaat, maar ik vind mijn gehechtheid aan voorwerpen soms best problematisch!

Toch kan ik het niet helpen om te denken dat er meer onder mijn schuldgevoel naar mijn monstertje toe zit. En zoals het een goede Mick betaamt, heb ik daar natuurlijk heel veel over nagedacht tijdens de nachten dat ik toch niet kon slapen van de spanning.

Vanaf het moment dat ik kon autorijden wilde ik heel graag een klein en kleurrijk autootje. Mijn eerste autoliefde was de (eerste) Renault Twingo, gewoon omdat hij 'van die schattige oogjes had' (tja, dit zei ik inderdaad hardop, ik bedoel maar...een echte vent!). Omdat ik toen nog niet zo goed wist welke kleur ik precies wilde hebben en ook gewoon niet kon kiezen, droomde ik over een versie die van smurfenblauw overging in felgroen om dan aan de voorkant uit te komen bij kanariegeel. Zie je het voor je? Nou ja, ik dus wel. Maar dat die versie er nooit gekomen is, is een feit.

Mijn vader lachte me altijd uit om zowel mijn auto, als mijn kleur keuze. Hij drukte me op het hart om toch vooral geen 'rare' kleur te kopen, want als je hem zou willen verkopen, dan raakte je hem aan de straatstenen niet kwijt'. Nu was dat uiteraard ook niet mijn bedoeling, ik zou met mijn auto hetzelfde doen als wat ik met al mijn spullen doe: opmaken tot het helemaal stuk is en echt niks meer kan.

Die woorden van mijn vader hadden al die jaren mijn aankopen bepaald: aanschaffen wat zijn goedkeuring weg kon dragen: het lieve, brave kind zijn, ergens in de hoop dat papa mij dan wél lief zou vinden.  Maar echt geholpen heeft dat niet.

In 2010 kon mijn vader me niks meer maken, ik betaalde die nieuwe auto van MIJN geld, hij kwam op MIJN naam en doordat ik hem zelf financierde, hoefde ik ook geen verantwoording af te leggen. En dus koos ik voor de kleur die mijn vader misschien nog wel het meeste haatte (en wat mijn lievelingskleur is): kanarie geel!

Die auto, mijn lieve gele racemonstertje was veel meer dan 'gewoon een auto', het was mijn eerste (min of meer) openlijke daad van verzet ten opzichte van mijn vader. De eerste keer dat ik écht voor mezelf koos, zonder rekening met hem te houden, zonder me schuldig te voelen en op zijn goedkeuring te zitten wachten. Die keuze, dit specifieke autootje, was voor mij de eerste stap naar vrijheid, in heel veel opzichten. 

Vandaag reed ik als een volleerd sentimenteel zacht gekookt ei met een steen in mijn maag naar de dealer. De laatste rit in mijn gele racemonster. Ik heb hem onderweg braaf hardop bedankt voor alle veilige kilometers en dat ik hoopte dat hij iemand zou treffen die meer met hem zou rijden en beter voor hem zou zorgen dan ik, want dat verdient hij..... En als het bedrijf niet aan een drukke weg had gelegen, had ik hem vast ook nog een kusje op zijn vuile gele snoet gegeven, Maar hé ik ben een volwassen vent tegenwoordig, dus dat heb ik dan maar niet gedaan.

En met een laatste blik over mijn schouder, liet ik hem achter. Ik stapte in mijn nieuwe racemonster, waar ik vast ook heel veel van ga houden.... 

Maar vandaag nog even niet...

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Tegen elk aannemelijk bod.... oftewel: het drama dat Marktplaats heet.

De laatste tijd doe ik een serieuze poging om mijn huis wat leger te krijgen. Dat deed ik al eerder, maar eerlijk is eerlijk, ik ben daar niet zo goed in. Maar nu ben ik goed bezig, al zeg ik het zelf.

Er zijn al behoorlijk wat kilo's papier mijn woning uitgevoerd. En elke week loop ik braaf met een zak(je) vol spullen naar de inloop waar een weggeeftafel is en waar mijn spullen eigenlijk meestal binnen twee uur wel door iemand mee genomen zijn. Ik ben heel blij met de tafel, want ik raak er mijn spullen kwijt en iemand anders wordt er blij van. Een win-win situatie dus!

Spullen wegdoen is in mijn huis nog niet zo eenvoudig. In mijn hoofd wonen nog wat andere figuren die ook zo hun eigen spullen hebben. Dus als ik denk dat iets weg kan, dan moet het eerst nog door een soort van ballotage commissie heen. Pas als niemand heeft geroepen "dat is van mij!",  "Mag niet", of "dat heb ik heel hard nodig" (ook al heb ik het al jaren niet aangeraakt), dan komt het in aanmerking voor verwijdering uit mijn huis. En aangezien die weggeeftafel er maar 1x per week staat, is er meestal tijd genoeg waarin de Jantjes in mijn hoofd zich nog kunnen bedenken en 'hun' spullen terug kunnen pakken. Maar goed, beetje bij beetje raken we dingen kwijt.

Nu zijn er hier in de regio via social media heel wat 'gratis weggeef groepen' voor mensen met weinig geld. Ik ben bereid om ook spullen die nog geld op zouden kunnen leveren, weg te geven. Maar ei als ik ben, wil ik dan wel dat het bij iemand terecht komt die het écht goed kan gebruiken en niet de middelen heeft om het zelf te kopen en niet bij iemand die het vervolgens voor flink wat geld op Marktplaats zet, want dat zie ik ook vrij regelmatig voorbijkomen. 

Helaas zie ik op die groepen heel vaak dezelfde figuren die op alles roepen 'ja, wil ik hebben' en mijn (best gezonde) achterdocht kan het niet helpen om dan mijn vraagtekens te plaatsen of deze persoon dit allemaal écht zo nodig heeft, of gewoon graag gratis spullen verzamelt. Ik kan natuurlijk niet achter (in dit geval) iemands scherm kijken om te zien of het écht nodig is en mag ik niet oordelen zonder kennis, want je weet immers nooit wat iemands situatie is of waar die persoon doorheen gaat, maar feit is dat ik mens ben, en dat als het me opvalt dat het wéér dezelfde is die op de 5e aangeboden salontafel roept 'ikke', ik daar toch gewoon iets van vind en dus keihard oordeel.

Kortom, die groepen vind ik ingewikkeld en dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat er dan vreemde mensen naar mijn huis komen (ieeeeeeeuw) als ze überhaupt al op komen dagen, want dat is ook altijd maar de vraag (grrrr). 

Maar sommige dingen staan hier gewoon al jaren in de weg te staan en wil ik dus weg hebben. En dan maak ik wel eens gebruik van Marktplaats. Met tegenzin overigens, want dat vind ik misschien nog wel erger dan die groepen, maar toch, soms komt een extra zakcentje hier ook wel van pas.

Maar jongens.... kunnen we het even over Marktplaats hebben? Wat een drama is dat zeg!

Ooit wilde ik een mini trampoline verkopen (jawel een impulsaankoop van mijn jongste puber met mijn pinpas en geen bonnetje om het terug te brengen). Ik zette hem erop, kreeg aardig wat reacties. Iemand zou hem 'woensdagmiddag' komen halen. Ingewikkeld, autist hier: wat is middag, hoe laat kom je dan precies? Maar omdat ik me dan dus lastig voel durf ik al die vragen niet te stellen en zit dan dus van 11 (want hij zou maar eens te vroeg komen) tot 20u (want hij zou maar eens te laat komen) opgefokt en angstig op de bank te zitten. Maar goed, allemaal voor niks dus, want hij kwam niet opdagen.

Ok, mini les geleerd, de andere persoon mocht hem om 18u komen halen. Ik braaf vanaf 17u wachten. Kreeg ik om 17.45u een berichtje dat ze tot de conclusie kwam dat mijn woonplaats toch wel ver rijden was (30 minuten). Zucht.... lief dat ze een berichtje stuurde, maar serieus muts, dat wist je toch ook al toen ik je het afhaaladres gaf???? Maar goed, wederom geen succes.

Nog een: autopech, kon niet meer komen....

Uiteindelijk had ik een mevrouw die hem zou komen halen, maar geen concrete afspraak maakte. Dan weet ik eigenlijk al genoeg, maar ik kon het niet laten om een berichtje te sturen met de vraag, heeft u nog interesse? Daarop kreeg ik als antwoord dat het nu niet kon want ze had zich bezeerd. Inlevend (en irritant als ik soms kan zijn, schreef ik haar een berichtje met de opmerking hoe naar dat voor haar was en dat ik haar beterschap wenste en dat ik de trampoline met liefde best even voor haar wilde bewaren. Dit was overigens gewoon cynisch, ik wist dat ze er onderuit wilde, maar ik wilde kijken hoe ze zich hieruit ging kletsen, en echt, haar antwoord was goud waard, de beste smoes die ik ooit in mijn Marktplaats bestaan gelezen heb (ik hoop tenminste dat het een smoes was, anders was het echt wel sneu). Mevrouw gaf als antwoord dat ze van de trap gevallen was, haar enkel gekneusd (!) had en nu NOOIT MEER mocht springen van de dokter. Tja.... 

Uiteindelijk werd de trampoline bekeken, uitgeprobeerd (!) en meegenomen door een alleraardigst koppel. Maar oh jee, wat een gedoe!!!! Mijn aversie tegen Marktplaats werd steeds groter en jaren maakte ik er dus geen gebruik meer van.

Tot laatst dus...
Ik had een oudere, nog goed werkende vriezer in de weg staan. Ik had al binnen mijn hulpverleningscontacten en het sociaal team in de wijk gevraagd of zij iemand kenden die dat ding hard kon gebruiken maar geen geld had om het zelf aan te schaffen, maar geen reactie.
Ik had iemand met een eigen stichting die mensen helpt die opnieuw moeten beginnen benaderd, maar na een 'ik kom erop terug' en drie herinneringen, gaf ik dat ook maar op. En zo nog een paar pogingen om het gratis en voor niks in de (in mijn ogen) juiste handen te krijgen. Maar alles zonder resultaat.

Ik overlegde met mijn Woonbegeleidster en beloofde dat ik het met grote tegenzin (een vriezer verstuur je niet zo makkelijk en moet dus aan huis opgehaald worden) op Marktplaats zou zetten en als dat binnen twee weken niet gewerkt had, zouden we het oud ijzer bellen of het alsnog op de weggeef site zetten. Zo gezegd zo gedaan.

Ik had bedacht dat ik er 50 euro voor wilde hebben en zag aan soortgelijke advertenties dat dit heel redelijk (en zelfs erg goedkoop) was en dus maakte ik een advertentie met de vraagprijs 50 euro en maakte bieden ook mogelijk. 

Er kwam al snel een reactie binnen, maar voor ik die ook maar kon bekijken, kreeg ik al een mail van marktplaats zelf dat dit van een 'verdacht account' afkomstig was en zij dat account geblokkeerd hadden en het bod verwijderd... Herinnert u zich dat zinnetje hierboven nog waarin ik sprak over mijn achterdochtige brein??? Nou, dat werd hier niet beter van....

Vervolgens gebeurde er niets en dus besloot ik de advertentie aan te passen: ik haalde de vraagprijs weg en zette hem op 'bieden'. En binnen een half uur was er een bod van.... jawel 75 euro. Daar moest ik smakelijk om lachen.... Zo werkt het dus! Ik schreef wat berichtjes heen en weer en sprak met deze persoon af dat hij hem op zaterdag om 17u kwam halen. Nog maar eens nadrukkelijk gevraagd of hij begrepen had dat hij het ding zelf van drie hoog zonder lift naar beneden moest sjouwen, maar dat was allemaal geen probleem. Ik was benieuwd. 

Ik had er een hard hoofd in, of hij daadwerkelijk zou komen opdagen, maar nam me voor, dat als hij daadwerkelijk op de afgesproken tijd kwam en een beetje vriendelijk was, hij hem gewoon voor 50 euro mee mocht nemen. En er geschiedde een wonder: hij kwam, hij was op tijd en hij was vriendelijk. 

Het bestaat dus toch.... Er zijn nog mensen die hun afspraak nakomen.....
En daar wil ik ze dan best voor belonen!

Een dag later kwam er via facebook marktplaats, waar ik hem ook voor 50 euro opgezet had en vergeten was die aan te passen of te verwijderen een bericht binnen van een persoon: 'voor 15 euro wil ik hem hebben'..... Ja, dat geloof ik, voor een ouderwets dubbeltje wil ik ook wel op de eerste rang zitten.

Tegen elk aannemelijk bod is blijkbaar een heel rekbaar begrip!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Al doende leert men.... oftewel een Grinchy Kerstverhaal...

Het is alweer bijna een maand geleden, maar ik wil het toch nog even graag over Kerst hebben.

Ik ben geen liefhebber van Kerst. Ik noem mezelf dan ook wel vaker gekscherend  de Grinch. Ik zet geen kerstboom op, heb geen kerstdorpje hier in huis en de kerstlichtjes.... Tja, die heb ik hier het hele jaar door als standaard verlichting, dus ik gok dat dat ook niet echt telt.

Ik vond Kerst altijd erg ingewikkeld. Ik heb niet echt een gezellig warm nest waar ik terug naartoe kan om lekker samen te zijn. Mijn vrienden hebben hun eigen (al dan niet) gezellige nest waarmee zij (soms verplicht) de dagen door moeten brengen. Ze hebben het er maar druk mee. Als ik sommige van hen hoor vertellen, dan klinkt Kerst met zo'n nest (en als je pech hebt ook nog eens meerdere van die gezellige nesten, want ouders gescheiden enzo) als een enorm stressvolle tijd, die helemaal tjokvol verplichtingen zit, waar ik verre van jaloers op ben. 
Soms word ik wel eens uitgenodigd om bij iemand Kerst te komen vieren, maar daar ga ik zelden op in. Ik voel me het vijfde wiel aan de wagen en dat vind ik misschien nog wel erger dan deze dagen in mijn eentje doorbrengen.

Heel wat jaren was het zo, dat ik zo rond de feestdagen 'onderuit' ging. Toen er nog niet zoveel bezuinigd was, bracht ik m'n kerstdagen dan ook vaak door op een afdeling van de plaatselijke GGZ instelling. Maar ook dát was nou niet echt een omgeving waar ik wilde zijn. Dus ik besloot destijds mijn 'kijk' op Kerst te veranderen. Ik besloot dat ik Kerst voortaan zou zien als 'twee zondagen achter elkaar waarop de winkels niet open waren'. U ziet, opa spreekt, want de tijd dat de winkels op zondag nog gesloten waren, is reeds lang geleden.....

Maar door het zo te gaan zien, kwam er wel enige verandering. Ik vond het nog steeds niet leuk en vanaf het moment dat Robert ten Brink op tv ging roepen dat niemand met kerst alleen mag zijn, wilde ik nog altijd mijn tv het raam uit gooien en werd ik nog steeds emotioneel incontinent, maar ik ging niet meer onderuit. Ik bouwde mijn eigen ritueel op: een dikke tv gids kopen, zo eentje voor twee weken, daarin alle tv programma's en films aanstrepen die ik wilde zien. Vervolgens daar een lijstje en dan een 'rooster' van maken (je bent autist of je bent het niet), zelf kippenragout maken en hier allemaal heel erg van genieten. Om vervolgens amper een film van dat lijstje te kijken, maar mijn dagen in de bioscoop door te brengen, van film naar film hoppend, soms wel vier per dag. 

Hoe dan ook, Kerst bleef ingewikkeld voor me en ik zou het het liefst overslaan, maar het werd wel draaglijker.

Afgelopen jaar ging ik ergens in oktober (denk ik) met mijn vriendengroepje op 'weekendje weg'. Het was tenslotte een jubileumjaar en dus trokken we met Vrienden, Aanhang en Voortbrengsels een weekend door in een heel groot huisje. Overigens ook niet zo mijn ding, want: veel mensen, veel lawaai, veel prikkels, maar ik deed het toch. 

Dat weekend werd er geopperd om naar een Kerstshow in een nabijgelegen tuincentrum te gaan. En hoewel ik daar doorgaans ook niks aan vond, maar ook niet alleen in het huisje achter wilde blijven, ging ik mee. En weet je wat? Ik heb me kostelijk vermaakt! Je kon het zo kitscherig niet bedenken, of ze hadden het!
Ik keek m'n ogen uit: Al die lampjes, geluidjes, bewegende dingetjes. Super grappig (maar energie slurpend (en vast niet alleen die van mij, hallo stroomrekening!) dat dan weer wel.

Eenmaal terug van dat weekend had ik de smaak te pakken. Ik bezocht de lokale tuincentra met hun kerstshows en had er best lol in. Nog steeds was ik niet van plan om een kerstboom of kerstdorp mijn huis in te laten, maar zo'n show was wel ok.

En daar was Robert ten Brink dan weer....zucht...
En dus kwam de man met de hamer. 
Ik ging niet onderuit, maar ik merkte het wel meteen aan mijn stemming: die werd weer een stuk minder. 

Twee weken vóór Kerst kreeg ik griep. Hoge koorts, niet lekker, veel slapen. Griep ging over in verkoudheid, die ging over in een luchtweginfectie en vervolgens in een longontsteking (en ik ben nog steeds niet helemaal beter).
Klinkt als heel wat, maar ik had er allemaal niet zo heel veel last van, ik had alleen totaal geen energie. En dus vergat ik m'n tv gids te kopen en boodschappen te doen en ook in het maken van kippenragout had ik geen zin (lang leve de kant en klaar versie die ik al in huis had).

Ik moet eerlijk zeggen: het was eigenlijk mijn beste Kerst ooit! Ik heb geslapen, beetje gegeten, vanuit mijn bed gegamed en tv gekeken. Ik ben de deur niet uit geweest! Ik heb naar kerstmuziek geluisterd (en zelfs meegezongen) en daar enorm van genoten. Weliswaar deed ik dit alles in mijn Grinch t-shirt, Grinch sweater, joggingbroek en Grinch sokken, maar ik genoot er enorm van!

Nog steeds wil ik geen Kerstboom, geen Kerstdorpje en wil ik nog steeds dat Robert ten Brink zijn bek houdt rond Kerst, maar als de kerstmarkten open gaan komend jaar: mij vooral wél bellen (spreekwoordelijk dan, want ik neem toch niet op). Ik teken voor een Kerst als deze, minus de griep dan...

Deze Kerst was ik al iets minder Grinch dan andere jaren.
Ik was een Mini Grinch....

Maar wel een met een Kerstmuts op....

afbeelding gemaakt met chat gpt

Levenshaast.....oftewel: help ik ben vijftig!

Vandaag is het dan zo ver... Ik ben jarig en ik mag maar liefst 50 kaarsjes uitblazen. In theorie dan, want ik denk niet dat er überhaupt 50 kaasjes op een taart passen. Maar aan de andere kant, als je ze er wel alle 50 in zou krijgen, dan staan ze zó dicht bij elkaar, dat je ze ook makkelijk in één keer uit kunt blazen, zonder dat je al te veel lucht hoeft te verspillen. Maar goed, mijn brein waait weer eens alle kanten op behalve de goede... Zal de leeftijd wel zijn. 

Nee, even zonder gekheid. 
Ik word dus 50 jaar vandaag en dat vind ik best wel een dingetje. Ik beloofde mezelf namelijk ooit dat ik nooit 30 zou worden. Ik vond het leven immers niet leuk en van mij hoefde het allemaal niet zo nodig. En het idee dat ik qua leeftijd wellicht de genen van mijn grootouder geërfd zou kunnen hebben en dan dus nóg heel lang in dat niet leuke leventje door moest, maakte dat ik mezelf die belofte destijds deed. Maar ja.... U ziet... gaandeweg ging er iets mis (of juist goed, het is maar hoe je het bekijkt) en ben ik inmiddels ruimschoots 'over de datum'.

Ik zei het al, 50, een dingetje. Het is niet zo dat ik nu denk dat ik stokoud ben, of dat ik me ineens heel erg volwassen moet gedragen, want die illusie heb ik niet: al word ik 250 jaar, mijn hoofd en hart zullen nooit volwassen worden (hoop ik). 

Het is meer dat ik me ineens heel erg realiseer dat ik waarschijnlijk al (ver?) over de helft van mijn leven ben. Of zoals dat in mijn redelijk fatalistisch ingestelde brein gaat: dat ik bijna dood kan gaan. En dát idee zorgt de afgelopen weken voor een soort van paniek. 

Ik had nogal wat medische klachten de afgelopen tijd. Niks super heftigs (denk ik, want hé medisch mirakel als ik ben, komt men er niet zo goed achter wat het nou precies is), maar gewoon wat verontrustende dingen die ik niet kan plaatsen. Bloedwaardes die volledig in de war zijn, een ijzertekort wat maar niet onder controle te krijgen leek, en pats boem ineens bij een standaard controle op de genderpoli (min of meer uit het niets) een diagnose van diabetes type 2. En ja.... ik ben veel te dik, dus helemaal uit het niets is het laatste dan niet, maar toch, ik ben al mijn halve leven veel te dik en niemand die ooit bedacht heeft: laten we Mick eens op diabetes testen.....

Al die dingetjes die ik nu in mijn lijf voel en die 'nieuw' zijn, die maken dat mijn brein op hol slaat en dat ik in de 'oh jee, dadelijk ga ik dood' modus schiet. Zwaar overdreven, ik weet het, maar dat maakt dat paniekgevoel niet minder. 

En ergens vind ik het ook wel heel komisch dat juist ik, die nooit 30 wilde worden, maar nu ineens 50 is, zich zorgen maakt over het feit dat het leven nu gewoon op kan houden. Dat is op zich een goed teken, want dat betekent dat ik het leven blijkbaar nu best wel leuk vind en ik nog best een tijdje zou willen blijven!

Ik MOET ook gewoon nog wel even blijven, want er zijn nog zoveel dingen die ik wil en moet doen. En dan heb ik het niet over grote of grootse dingen, want de grote dingen in mijn leven die ik wilde, heb ik tot nu toen ook gewoon al gedaan. Het gaat meer over het feit dat er nog zóveel boeken te lezen/luisteren zijn, nog zóveel wandelingen te maken, nog zóveel borduurpatronen die ik wil maken, nog zóveel spelletjes die ik wil uitproberen, nog minstens één pull up kunnen maken en ga zo maar door. 

Dat gevoel, dat ik al die dingen nog wil doen, geeft me een opgejaagd gevoel. Het zorgt voor een zekere levenshaast. Het maakt dat ik geen seconde stil wil zitten en het gevoel heb dat ik altijd, iedere minuut van de dag iets MOET doen, want straks.... straks kan dat niet meer... En dat gevoel van levenshaast vind ik niet echt een prettig gevoel.

Is dit het gevoel van wat men een midlife crisis noemt? Geen idee. Ik heb geen plannen om mijn leven drastisch om te gooien of om mijn motorrijbewijs te halen en een motor te kopen. 
Ik vind dat ik mijn leven de afgelopen drie jaar meer dan genoeg veranderd heb en geniet van de rust die dat me gegeven heeft en nog steeds geeft. Maar die rust word nu wel een beetje verstoord door die levenshaast. 

Dus tja, als u het niet erg vind, dan ga ik even proberen om me neer te leggen bij het feit dat het is zoals het is: waarschijnlijk ben ik over de helft. En dat is helemaal ok. 

En ja, er zijn heel veel dingen die ik nog wil doen, maar dat zal over 100 jaar niet anders zijn. En ik kan me nu laten opjagen door die levenshaast van me, maar daar gaat het gevoel van dingen willen en moeten doen niet mee weg. En dus ga ik nu maar eens even een half uurtje op de bank zitten.... niks doen....

Genieten van het feit dat ik het al zo ver geschopt heb.
Proost!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

De positieve kant van ziek zijn….. oftewel hoe krachten ineens succesvol gebundeld kunnen worden…

De afgelopen weken was het weer eens zo ver: ik was ziek. 

Ik ben wel vaker ‘niet lekker’, maar echt ‘ziek’, dat ben ik geloof ik niet zo heel vaak. Gelukkig maar, want ik ben er ook erg slecht in! 

Afgelopen week had ik griep, tenminste dat gok ik, want naar de huisarts gaan om vervolgens te horen dat ik ‘voldoende moet drinken’ en ‘paracetamol in moet nemen’ en ‘terugkomen als het niet over gaat of erger wordt’, vind ik persoonlijk een beetje zonde van ieders tijd, dat kan ik immers zelf ook nog wel bedenken. 

En hoewel ik dat prima ook zelf kan bedenken, is de uitvoering van die adviezen nog niet zo heel simpel hier. Ik ben nooit alleen, dus ik ben ook nooit alleen ziek. De hoofdbewoners doen ook hierin net zo goed mee als in al het andere in mijn leven. En ook hiervoor geldt dat iedereen er op zijn of haar eigen manier mee omgaat. 

De jongste telg wil vooral veel knuffelbeesten om zich heen, de oudste puber wil vooral met rust gelaten worden, de jongste puber ziet het als een prachtig moment om ‘de baas te spelen’ en zoveel mogelijk te gamen. En ikzelf? Nou…. Ik weet het zelf niet zo heel goed, want ik raak op dit soort momenten nog eens extra tijd kwijt. Meer dan normaal al het geval is dus. 

Ik denk dat dit voor een deel komt omdat iedereen dus anders met de situatie omgaat en daar tijd en ruimte voor nodig heeft, maar ook omdat ik niet op m’n best ben, me ellendig voel en dan nog minder in staat ben om me te verzetten tegen het ‘switchen’. Dat geeft de anderen dan natuurlijk een grotere en makkelijkere kans om over te nemen en hun ding te doen. 

Op zich vind ik dat allemaal niet zo erg. We hebben immers regels over het overnemen en ik weet dat er minstens één volwassene meekijkt en zich met dingen bemoeit als dat nodig is en ik het even niet kan. Ik vertrouw erop dat het systeem, dat al zó lang gevochten heeft om (soms tegen wil en dank) me in leven te houden, nu geen rare acties uit gaat voeren om al die moeite (en mij daarmee) ineens om zeep te helpen. Ik blijf erop vertrouwen dat ze alles doen vanuit hun wil (en drang) om te ‘helpen’. Maar omdat ik heel veel tijd kwijt ben en vaak niet weet wie, wanneer en hoe lang aan de macht is geweest en wat er in die tussentijd gedaan is, vind ik dat bij ziek zijn best een beetje spannend. 

In Nederland wordt er in de medische wereld best veel en vaak gestrooid met het toverwoord ‘paracetamol’. Alsof het heel onschuldige snoepjes zijn die geen enkel kwaad kunnen. Maar dat vind ik dus best wel een dingetje, want paracetamol is helemaal niet zo onschuldig. (Sterker nog, ik kreeg ooit de onbedoelde tip van een hulpverlener dat als je zeker wilde zijn dat je dood ging, (langzaam en pijnlijk, dat dan weer wel), dat je dan een overdosis paracetamol moest slikken). En sinds die verspreking ben ik best een beetje huiverig voor de combinatie van ‘switchen’ en medicatie innemen, waarbij paracetamol dus in het bijzonder. 

En dus was het een geruststellende gedachte dat ik, toen ik weer wat minder koortsig was en meer tijd zelf in mijn lijf doorbracht, ik in de keuken op m’n maaltijdplanner een overzichtje vond, met in plaats van de maaltijden van de afgelopen tijd, de tijdstippen en medicijnen die ingenomen waren. Toen ik hiernaar vroeg kreeg ik te horen dat dit samen bedacht was door de twee pubers. Op die manier konden ze allemaal los van elkaar tijd pakken, medicijnen nemen als ze dat nodig vonden, zonder dat er teveel of te snel ingenomen werd. En dat stemt me dan toch wel heel gelukkig: ze kunnen elkaar het leven heel zuur maken, maar soms werken ze ook verdomd goed samen en lijken ze gewoon bijna volwassen en verstandig. 

M’n koorts is inmiddels echt wel verdwenen, maar we zijn nog steeds niet helemaal lekker, maar langzaamaan begint er weer wat leven terug te komen. En dat vinden de heren in mijn hoofd dan ergens ook wel weer een beetje jammer, want zoveel tijd voor zichzelf….. daar hebben ze weinig problemen mee. Zelfs als ze zich niet zo lekker voelen….

bron: eigen creatie

De taken van ouders... oftewel verwend of verwaarloosd?

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik nooit echt een veilige thuissituatie heb gehad. Naar de buitenwereld toe, leek alles koek en ei en leek er niks aan de hand en had ons gezin alles goed voor elkaar. Binnen die vier muren van het huis, achter de gordijnen, was dat toch net iets anders. (Althans, zo zie en ervaar ik dat als volwassen Mick). 

Aan materiële zaken heb ik nooit een gebrek gehad, sterker nog, als ik ook maar ergens (per ongeluk hardop) liet vallen dat ik iets mooi vond (zonder het te willen hebben overigens), dan kwam het er vaak ook. En zelfs nu het contact bestaat uit een handjevol appjes per jaar, moet ik enorm opletten wat ik schrijf, want als ik bij wijze van spreken als grapje schrijf dat mijn oven zo traag werkt (wat dan niet daadwerkelijk het geval is, maar een grapje, want ik heb gewoon niet zoveel geduld en wél honger), dan kan het zomaar gebeuren dat er twee dagen later ongevraagd een gloednieuwe oven bezorgd wordt via een pakketdienst, of dat er geld op mijn rekening gestort wordt met de mededeling ‘voor een nieuwe oven’. 

Veel mensen zullen misschien denken: waar zeur je over, ik wou dat ik zulke ouders had. Of: wat ben jij ondankbaar, dat je dat niet waardeert. En al die mensen zullen vanuit hun oogpunt vast gelijk hebben, Maar ik ben hier serieus écht niet blij mee. En ja, ik voel me met regelmaat een rete-ondankbaar en verwend kind. 

Maar elk verhaal heeft twee kanten, en mijn gevoel hierbij komt ook echt wel ergens vandaan. 

Ik heb al heel jong geleerd thuis, dat niks voor niks was. Als je iets kreeg, dan werd er iets voor terug verwacht. En dat klinkt heel logisch en wellicht zelfs heel redelijk, maar als iemand jou iets geeft waar je niet om gevraagd hebt, wat je niet nodig hebt en eigenlijk ook niet wil hebben en je moet daar verplicht dankbaar voor zijn, dan is dat best naar. Zeker als je dat bijna 40 jaar later nog steeds te horen krijgt. In de vorm van ‘wij hebben in 1986 het nieuwste en duurste merk sportschoenen voor jou gekocht en jij wil nu, in 2025, niet eens even iets voor mij halen, je mag wel wat dankbaarder zijn’.  En dit voorbeeld ziet er misschien belachelijk en ongeloofwaardig uit, maar het is een recente letterlijke tekst uit de paar appjes die er dus per jaar gestuurd worden. 

De conclusie: ik moet enorm dankbaar zijn, voor alles wat ik allemaal (ongevraagd) gekregen heb. Maar feit is: ik ben als volwassen Mick de laatste tijd, vooral heel boos om wat ik allemaal niet gekregen heb en waar ik veel meer aan gehad zou hebben dan al die spullen: namelijk: aandacht, liefde, geduld, vertrouwen en me voorbereiden op het leven als volwassen Mick. 

Mijn ouders hadden als ‘opvoed stijl’: kinderen moeten zelf vragen om wat ze nodig hebben. Als ze iets willen weten, of iets nodig hebben, dan weten ze dat ze bij ons terecht kunnen’.  Op zich een mooi streven, maar om dat te kunnen doen, moet het wél veilig voelen om je vragen te kunnen stellen.

 
Op het moment dat je als onzeker kind op de bank zit en naar een kennis quiz kijkt met je ouders en iedere keer als een deelnemer iets niet weet of het antwoord fout heeft, de deelnemer belachelijk wordt gemaakt en er steeds opnieuw geroepen wordt ‘Jezus, dat je dát niet weet! Hoe dom ben je dan?’ (Terwijl jij het antwoord ook niet wist), dan maak je de kans dat je kind met een vraag over iets dat het niet weet naar je toe zal komen, steeds kleiner. Want, tja, blijkbaar ben je dom als je dingen niet weet en blijkbaar is dat heel erg, dom zijn…
Als je dat je hele leven in allerlei vormen hoort, dan zit er al gauw in je systeem dat je niet ‘dom’ mag zijn en dat je ‘eigenlijk alles moet weten’. 

Toen ik als jong Mickje nog op de middelbare school zat, snapte ik soms mijn huiswerk niet, terwijl ik dat toch wel degelijk voor een proefwerk moest weten. Heel af en toe, moest ik dan wel om hulp vragen en omdat mijn moeder helemaal niet begreep wat ik moest doen (die mocht blijkbaar wel ‘dom’ zijn), werd helpen bij huiswerk de taak van mijn vader. Maar Mick is Mick, altijd al geweest. Mick wil dingen begrijpen en neemt niet zomaar, zonder uitleg of reden, iets aan.
Dus als ik de stelling van Pythagoras moest leren, dan kon ik best wel opdreunen dat A² + B² = C²  was, maar ik wilde weten, waaróm dat zo was, wat het precies betekende? 

Een Mick met een drang naar uitleg en duidelijkheid, een vader met erg weinig geduld en een standaard antwoord ‘omdat dat gewoon zo is’, gingen niet goed samen en dit heeft met hele grote regelmaat tot (hele heftige) ruzies geleid. En hoe verder ik kwam op school, hoe meer ik erachter kwam dat mijn vader ook niet zo slim was als hij dacht te zijn en kon hij me niet meer helpen met m’n huiswerk.

Toen ik het huis uit was en voor de eerste keer belastingaangifte moest doen, vroeg ik mijn vader nogmaals om hulp: wil je dat alsjeblieft SAMEN met me doen, zodat ik het leer en volgende keer zelf kan doen. Maar ook hier, begreep ik dingen niet (snel genoeg) en vroeg ik blijkbaar te vaak waarom dingen zo waren. Dat mijn vader op veel van mijn vragen onmogelijk een voor mij bevredigend antwoord kon geven, snap ik nu ook wel, maar wat er gebeurde was, dat mijn vader boos werd, geen geduld meer had en het dan VOOR mij ging doen, zonder enige uitleg. Met als gevolg dat het wél geregeld was, maar dat ik het jaar daarna, exact hetzelfde probleem had. En ik werd er steeds onzekerder van, ging me steeds dommer voelen, terwijl ik dat eigenlijk echt niet ben. 

En zo ging het met alles wat je als 18 jarige zelf moet gaan regelen: verzekeringen noem maar op: als ik vroeg kunnen we daar SAMEN naar kijken, dan duurde het hem te lang en deed hij het VOOR mij, want dat was sneller. “Het is nu toch geregeld, maak je niet druk.” Als ik vroeg om uitleg, kreeg ik te horen dat ik die nog wel een keer zou krijgen, maar die ‘keer’ is tot op heden nooit gekomen. 

Ik heb dus nooit geleerd om dit soort dingen zelf uit te zoeken of te doen. En ik merk dat de angst om dom te zijn, om dingen niet te weten, niet te snappen, me tot op de dag van vandaag compleet verlamt. Ik sla compleet dicht en neem niks op als een ander het probeert uit te leggen, of ik zelf dingen probeer uit te zoeken door informatie te lezen. Ik raak in paniek, klap dicht en het lukt me nog steeds niet. 

Afgelopen weekend gebeurde er weer iets waardoor ik weer eens met m’n neus op deze feiten werd gedrukt. Schade aan de auto, verzekeringskwestie, ‘gewoon even doorgeven aan je verzekering’. En bij het woordje ‘gewoon’ schiet mijn hoofd in paniek en klap ik dicht, want voor mij zijn deze dingen niet gewoon. Ik snap ze niet, ik begrijp ze niet, al leg je het 1000x uit, het komt niet binnen. En als ik de eerste stap al voor elkaar gekregen heb, dan volgen er nog een heleboel van die ‘gewone’ vervolgstappen, die ik OOK niet geregeld en verwerkt krijg, met als gevolg dat ik jankend op de bank zit te wachten tot ik dood ga, want dan hoef ik het niet meer te regelen.

En ja dat klinkt vast heel overdreven, maar ik word hier zo wanhopig van, van dat dom voelen, dat dit daadwerkelijk is wat er gebeurt. 

Volgens de Nederlandse wet is de taak van ouders dit: 

De taken van ouders zijn primair gericht op de verzorging, opvoeding, en het ondersteunen van de ontwikkeling van hun kind tot een zelfstandige volwassene. Dit omvat het bieden van een veilige, liefdevolle en gestructureerde omgeving, het voorzien in levensbehoeften zoals eten en onderdak, en het overdragen van kennis en waarden. Ouders zijn hierin wettelijk verantwoordelijk en moeten altijd het belang van het kind vooropstellen, waarbij ze rekening houden met de leeftijd en ontwikkeling van het kind. (bron: Kinderrechten.nl) 

En als ik dat dan zo lees, en ik denk aan wat sommige mensen over me zeggen: verwend en ondankbaar, dan doet dat best pijn…
Dan kan ik eigenlijk alleen maar concluderen, dat mijn ouders maar aan erg weinig punten van deze omschrijving voldaan hebben. Ja, ik had een dak boven m’n hoofd en meestal had ik eten. Ik had veel spullen, maar de rest uit die omschrijving? Nee, dat was er niet en dat had ik veel liever gehad dan al die spullen bij elkaar. 

Als iemand me weer eens verwend noemt, dan probeer ik me maar vast te houden aan de wijze woorden die een psychiater ooit sprak: “Verwend zijn is eigenlijk een vorm van verwaarlozing”.

En hoewel ik het hier inmiddels roerend mee eens ben, neemt het mijn rotgevoel en het gevoel om keer op keer te falen als volwassene in deze maatschappij niet weg.

bron: plaatje in een artikel in NRC Handelsblad

Wereld Suïcide Preventie Week en Euthanasie op grond van ondraaglijk, uitzichtloos psychisch lijden.... oftewel het trieste verhaal van Sander

Dit is een blog die ik al heel lang wilde schrijven, maar ik vond het best wel ingewikkeld om er woorden voor te vinden. Dit is geen autobiografisch stuk (voor ik lief bedoelde, maar onnodige zorgelijke reacties krijg), maar wel op waarheid gebaseerd. Het onderwerp ligt nogal gevoelig, dus als je moeite hebt met suïcide en/of euthanasie: klik dan maar weg, om jezelf te beschermen, ik zal het je niet kwalijk nemen. 

Van 8 t/m 14 september 2025 was het Wereld Suïcide Preventie Week. Dus eigenlijk komt deze blog als mosterd na de maaltijd. En tegelijkertijd denk ik dat het altijd, het hele jaar door Suïcide Preventie week zou moeten zijn, dus deze blog komt ook gewoon precies op tijd.

-----------

Ik zit al heel lang in het psychiatrisch systeem. Ik kwam er terecht rond mijn 15e en ik loop er al 35 jaar rond. In al die jaren heb ik veel en vaak met de dood geworsteld. Ik zei vaak dat ik dood wilde, meende dat ook, maar ik was niet zozeer suïcidaal, ik was levensmoe en dat was (en is) wat mij betreft een groot verschil. Ik schreef daar destijds al eens een blog over.
Tijdens die jaren in het systeem kwam ik vele vrienden tegen die ook met de dood worstelden en helaas heb ik best veel van hen aan die worsteling verloren. Dit verhaal gaat over een van mijn vrienden, die ik voor het gemak de naam Sander ga geven.*

Sander kwam al heel jong, voordat hij volwassen was, in het psychiatrisch systeem terecht. Hij kreeg destijds de diagnose Borderline Persoonlijkheidsstoornis. Sander ging kliniek in, kliniek uit en werd uiteindelijk voor lange tijd (lees: jaren) opgenomen. Niet één keer, maar meerdere keren. 

Sander riep al heel vroeg dat hij dood wilde en hij deed ook aardig zijn best om dat voor elkaar te krijgen. De opnames die hij had, konden hem daar niet van weerhouden en hij bleef het roepen. 

Er werd tijdens die opnames, maar ook als hij niet opgenomen was, niet zoveel met hem gedaan. Een behandeling kreeg hij niet: mensen met Borderline waren immers niet te behandelen. Een persoonlijkheidsstoornis ging nooit meer over en het hoogst haalbare was blijkbaar 'ermee leren leven'. Dat is wat Sander keer op keer te horen kreeg. Geen behandeling, want dat zou de boel alleen maar erger maken, leer er maar mee te leven. En dat deed Sander. 

Hij probeerde ermee te leren leven. Niemand vertelde hem hoe, dat moest hij zelf maar uitvogelen, wel kreeg hij stapels pillen om hem rustig te houden. Dat hielp verder niks, behalve dan het aanleggen van voorraden om weer een nieuwe poging te doen om zich van het leven te beroven. En ook jaren na de opnames, als ambulante patiënt, zoals dat dan zo mooi heet, kreeg hij geen behandeling, het antwoord bleef steevast: leer er maar mee leven.

Sander werd ouder en ouder. Het leven werd niet leuker, werd niet makkelijker en het 'ermee leren leven' viel hem zwaar. Sterker nog: hoe ouder hij werd, hoe meer hij tot de conclusie kwam, dat het hem niet lukte. Hij was inmiddels, 10, 20, 30 jaar verder en zijn wens was nog steeds hetzelfde: ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik wil dood. 

Er is in al die jaren voor patiënten echt nog niet zo heel veel veranderd in hulpverleningsland (sorry hulpverleners die denken en vinden dat dat wél zo is), maar er is wél een wetgeving gekomen omtrent euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden. Dus waar dat eerst alleen mogelijk was in gevallen van ondraaglijk medisch/lichamelijk lijden, werd dit nu ook mogelijk voor ondraaglijk psychisch lijden. 

Uiteraard (en ook volledig terecht) gaat hier een uitgebreide en zorgvuldige selectie aan vooraf en moet de arts die de euthanasie geeft aan verschillende wettelijke criteria voldoen.

"Wat zijn de wettelijke criteria waaraan een arts moet voldoen?

De wet stelt dat de arts die u euthanasie geeft tot de overtuiging moet zijn gekomen dat u ondraaglijk en uitzichtloos lijdt, dat behandeling geen zin meer heeft en dat er geen redelijke alternatieven meer zijn. De arts moet daarnaast zeker weten dat het uw verzoek is (en dus niet van familie bijvoorbeeld), dat het verzoek duurzaam is (dus niet in een opwelling gedaan) en dat u goed begrijpt wat de consequentie is van wat u vraagt. U moet wilsbekwaam zijn of een duidelijke wilsverklaring hebben. Ook in het geval van een wilsverklaring moet u voldoen aan alle wettelijke eisen." (bron: expertise centrum euthanasie Nederland)

En ik vind het terecht dat men hier heel streng en zorgvuldig mee omgaat, maar ik ga even terug naar Sander. Hij heeft inmiddels meer dan de helft van zijn leven er wel op zitten (tenzij hij echt de alleroudste mens ter wereld gaat worden en dat wens ik hem niet toe, al klinkt dat wat onvriendelijk, maar gezien zijn wens...) en hij wil nog steeds dood. Hij vindt het nu echt genoeg geweest, heeft zijn best gedaan om ermee te leren leven, dat is hem nog steeds niet gelukt en dus meldde hij zich opnieuw bij zijn psychiater.

Niet iedere psychiater of dokter wil of kan (om welke reden dan ook) hier aan meewerken. In het geval van Sander had hij daarin uiteindelijk min of meer geluk en wilde zijn arts wel een uitzondering maken. De psychiater snapt de vraag van Sander, kent Sander lang genoeg om te weten dat het ZIJN wens is, en dat het niet in een opwelling is, maar al heel lang speelt. Sander is wilsbekwaam, mag en kan zijn eigen beslissingen nemen, begrijpt ook prima wat de consequentie van zijn vraag is. Maar dan blijft er dus één belangrijk (struikel) punt over in dit wettelijke lijstje: behandeling moet geen zin meer hebben en er zijn geen redelijke alternatieven. 

Sander zit vanaf zijn vroege pubertijd in de psychiatrie en heeft NOG NOOIT een behandeling aangeboden gekregen voor zijn klachten, ook niet als hij erom vroeg. Hij heeft één keer een soort van EMDR (trauma therapie) gehad, die heel kort een klein beetje hielp, maar niet blijvend, maar voor de rest heeft hij zijn hele leven te horen gekregen dat behandeling geen zin had en dat hij ermee moest leren leven. Oók toen er wel behandelingen bedacht werden voor mensen met Borderline. Ook toen kreeg hij te horen dat het geen zin meer had en hij er maar mee moest leren leven. 

Dus.... Een heel lang verhaal een klein beetje ingekort: Sander kreeg te horen dat hij "nog nooit iets van behandeling geprobeerd had" en moet nu dus allerlei behandelingen gaan doen, die hem altijd ontzegd zijn door behandelaren en artsen zelf (niet zijn huidige arts overigens), voor zijn verzoek ook maar in behandeling genomen gaat worden. 

Hoe krom is dat?

Sander is radeloos, hij is moe van al die jaren proberen 'ermee te leren leven', al die jaren overleven. Hij wil rust, hij is er echt klaar mee en hij wil gewoon sterven. Hij weet hoe het is om getraumatiseerd te zijn en wil dat niemand anders aandoen. Hij wil niet dat ook maar iemand hem vindt en daar een trauma aan overhoudt. En juist om die reden vraagt hij om euthanasie, een 'goede dood', voor hemzelf, zijn (weinige) naasten en de wereld om hem heen (en dat siert hem enorm in mijn ogen).

Wereld Suïcide Preventie Week...

Goed dat het er is, en triest dat het nodig is. 

Maar zolang de wachtlijsten voor de GGZ oplopen in plaats van minder worden, de wettelijke eisen voor euthanasie soms heel star en krom zijn en artsen zich (begrijpelijk) niet durven te branden aan overtreding ervan, zal deze week altijd nodig blijven zijn.

Niet één week per jaar, maar 52 weken per jaar.

* Sander bestaat echt, maar het is uiteraard niet zijn echte naam.

foto: zelf gemaakt van het beeld 'Stille Strijd'

Zwemverbod.... oftewel een verhaal over onrecht, moed en kracht!

Een tijd terug was er een mevrouw in het nieuws. 

Haar naam is Jacky Roozen en ze kwam, kort door de bocht samengevat, in het nieuws, omdat ze het zwembad was uitgegooid. 

Had ze zich dan misdragen vraag je je misschien af, maar ook hierop is het antwoord nee. 

Jacky had de verdrietige pech dat ze borstkanker kreeg en een dubbele mastectomie moest ondergaan. In niet medische taal: allebei haar borsten waren verwijderd.

Haar dokter had haar verteld dat zwemmen goed was voor haar herstel en dat wilde ze dan ook doen. Echter, het dragen van een bovenstukje, dat over de littekens en het weefsel daaronder schuurde, deed haar pijn. 

Ze overlegde met het zwembad en kreeg toestemming om zonder bovenstukje te zwemmen. Geen probleem zou je denken....

Totdat andere zwemmers het nodig vonden om te gaan klagen: zij vonden de littekens 'vervelend' om naar te moeten kijken. Het zwembad ging daar in mee en Jacky kreeg te horen dat ze wel mocht zwemmen, maar dan met bovenstukje, wat voor haar geen optie was omdat het echt te veel pijn veroorzaakte. En dus zocht deze trotse, sterke vrouw een ander zwembad waar haar exact hetzelfde overkwam: in eerste instantie was het prima, tot andere zwemmers erover klaagden, en ook hier was Jacky niet langer welkom.

Toen ik dit op tv zag, zat ik huilend voor het scherm…. En dat overkomt me tegenwoordig niet zo gauw meer. Waarom? Nou, dat zal ik uitleggen.

Ik ben, zoals de meesten die hier meelezen inmiddels echt wel weten, transgender en ik hou enorm van zwemmen. Maar ik hield niet van mijn lijf en al helemaal niet mijn lijf in een (niets aan de verbeelding overlatend) badpak. 

Ik heb dus jaren niet of nauwelijks gezwommen. En als ik ging en het was maar enigszins mogelijk, dan zwom ik met een heel ruimvallend t-shirt over m'n badpak aan, maar in de meeste zwembaden (waar je baantjes komt zwemmen, mag dat niet).

Vorig jaar heb ik mijn dubbele mastectomie gehad. Ik heb dus geen borsten meer en als ik naar het zwembad ga, zwem ik nu dus met veel plezier zonder bovenstukje, net als Jacky dus. En niemand die het mij verbiedt, (bijna) niemand die opmerkingen maakt over mijn (toch nog echt wel zichtbare) littekens. 

Tot nu toe heb ik één opmerking van iemand gekregen en die zei: “dat is mooi geworden hoor!”, een positieve opmerking dus.

Wat maakt nou het verschil tussen Jacky en trans mannen zoals ikzelf? 

Beiden hebben we een dubbele mastectomie gehad, beiden hebben we littekens. 

En dat is dus waarom ik moest huilen: Jacky had geen/niet echt een keuze, haar borsten (en de kanker daarin) zijn ‘gewoon’ weggesneden. 

Ik heb een keuze gemaakt, had ik die keuze niet gemaakt, dan was ik (let op, dit is mijn persoonlijke ervaring, en kan voor andere trans mannen anders zijn) daar niet aan dood gegaan, ik had me wel doodongelukkig blijven voelen. Voor mij persoonlijk was de noodzaak er voor mijn psychisch welzijn, maar het was (voor mij) geen zaak van leven of dood. 

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe het in z’n werk gaat bij een borstkanker gerelateerde mastectomie. Maar bij mij werd dat uitgevoerd door een plastisch chirurg, die de boel ging reconstrueren, zodat het er weer mooi uitzag. En als ik niet tevreden was, dan werd dat later nogmaals door een plastisch chirurg bijgewerkt.

Ik werd wel gewaarschuwd dat als er tijdens de operatie een tumor gevonden zou worden (want dat kan altijd, een mammografie vooraf was niet verplicht), dat dit het resultaat kon beïnvloeden omdat men dan meer weg zou moeten snijden, dan oorspronkelijk het plan was, maar dit was bij mij niet aan de orde.

Ik vind het zó oneerlijk dat Jacky dit heeft moeten doorstaan, terwijl ze geen keuze had en dat ik ongestoord rond kan lopen met m’n littekens, puur omdat ik het geluk had dat een plastisch chirurg het mooi achter heeft kunnen laten. Dat is toch oneerlijk?

Het verhaal van Jacky heeft me doen realiseren dat ik een bevoorrecht mens en een geluksvogel ben. Ik zou bijna willen zeggen dat het in mijn geval een luxe probleem was, maar dat zou ik onrecht doen aan mezelf en mijn mentale gezondheid. 

Maar één ding is zeker: Jacky is een moedige, sterke vrouw, en er is haar onrecht aan gedaan Ik ben blij dat ze gelijk heeft gekregen op haar klacht, dat ze gediscrimineerd is in het zwembad. En het allermeest hoop ik dat zwembaden zich achter hun oren gaan krabben en hun beleid bij gaan stellen, ook al zijn ze daar niet toe verplicht.

Ik zie met regelmaat lijven waar ik liever niet naar wil kijken in het zwembad.

Ik zie hele dikke en hele dunne lijven.

Ik zie littekens op allerlei plekken.

Ik zie tattoos, mooie en minder mooie.

Ik zie badkleding die te klein, te groot, te strak of te los zit.

Als we daar allemaal iets van vinden, zwemt straks iedereen volledig aangekleed, zoals je ooit met afzwemmen moest doen. Lijkt me niet de oplossing.

Weet je wat echt helpt? Als je iets niet prettig vindt om naar te kijken?

De andere kant opkijken.

Leven en laten leven.

En dat is in het geval van Jacky heel letterlijk.

foto: bron