Twee simpele (maar lekkere) kopjes thee.... Oftewel mijn terugblik op 2024...

Ik drink graag thee en ik ben dol op de tea topic labeltjes die er soms bij zitten. Al maanden weet ik niks te schrijven. Niet omdat er niet genoeg stof is om over te schrijven, integendeel, mijn hoofd zit overvol met dingen die ik wil schrijven, maar ik kreeg het er niet uit. 

Een paar weken geleden kreeg ik direct achter elkaar twee relevante theelabeltjes die me raakten:

• Wat was voor jou een levens veranderende ervaring?
• Hoe ben je veranderd in het afgelopen jaar? 

Dit waren sowieso onderwerpen waar ik al iets over had wilde schrijven. Dus die twee kopjes thee waren blijkbaar de schop onder mijn kont van The Universe die ik nodig had, om dat dan ook maar te gaan doen. Ze hebben geleid tot deze lap tekst: mijn terugblik op 2024!

Aan het einde van elk jaar maken veel mensen een soort van balans op: wat hebben zij in het afgelopen jaar allemaal bereikt? Nu heb ik eigenlijk standaard het gevoel dat ik niet zo heel veel bereik in mijn leven, ik probeer namelijk 'gewoon te (over) leven'. 'Zijn' is soms al ingewikkeld genoeg en ik ben niet echt meer uit op heel veel 'bereiken'. Ik heb niet echt nog doelen of dromen in mijn leven. En wat je niet hebt, kun je ook niet bereiken.

Dat klinkt misschien heel erg negatief, maar zo ervaar ik dat zelf helemaal niet. 
Het klopt als ik zeg dat ik geen doelen of dromen meer heb in mijn leven, maar dat is niet persé negatief. Ik had namelijk ooit heus wel een aantal doelen en dromen en die heb ik allemaal al waargemaakt. En als je daar tevreden mee bent, waarom zou je dan persé nieuwe doelen moeten stellen, of nieuwe dromen moeten creëren? Voor wie moet je dat doen?

Ik heb ze niet meer en ik leef mijn leven er niet anders door, ik ben er ook niet ongelukkiger door geworden, misschien zelfs wel het tegendeel, want ik weet niet hoe dat bij anderen is, maar het niet behalen van doelen, vind ik vooral erg frustrerend en het leidt bij mij vooral tot stress. En stress.... Tja, daar heb ik meer dan genoeg van en ik word er niet gelukkiger van!

En hoewel ik het altijd een beetje 'corny' vind, en ik rijkelijk aan de late kant ben, wil ik toch heel graag even stilstaan bij en terugblikken op het afgelopen jaar, want er is veel gebeurd.

2024 was voor mij een jaar om nooit te vergeten. En vooral in positieve zin. 

Ik kreeg afgelopen jaar (op 15 april om precies te zijn) eindelijk de door mij zó gewenste operatie, waarmee stiekem een droom die ik sinds mijn puberteit al had uit kwam. 

Afgelopen jaar werden EINDELIJK mijn borsten verwijderd en heb ik het gevoel dat ik nu écht helemaal thuis gekomen ben in mijn lijf, en vooral in mijzelf.
En dat laatste is wel iets heel belangrijks want het deed me beseffen, dat er nu (na ruim 40+ jaar) eindelijk voor het eerst zoiets als 'mezelf' is. 

Ik heb dat nooit gevoeld. Ik kan ook nog steeds niet uitleggen hoe 'mezelf' dan zou voelen, maar ik voel het wel aan alles en mensen om me heen zeggen ook hardop dat ze het aan me zien en merken. Ik ben meer mezelf dan ik ooit geweest ben, en dat klopt. Voorheen, zeker voor de start van mijn lichamelijke transitie, was er geen zelf. En nu, na deze operatie, voelt het als af. Ik voel me 'mij'. En ik ontdek wat 'mij' nu eigenlijk inhoudt. En dat is best een hele klus.

Ik had serieus niet gedacht dat deze operatie zo levens veranderend voor me zou zijn. Ik had zeker wel verwacht dat ik me er fijner door zou gaan voelen, maar dat ik ooit het gevoel zou krijgen 'nu klopt het' met alle bijbehorende effecten, dat had ik (naïef misschien) echt niet gedacht.

Het is ook best raar hoe je brein werkt. Meteen bij de eerste 'sneak peek' miste mijn brein niks en zag ik niks bijzonders. De reden waarom ik het niet zag, was doodsimpel: dit (plat dus) was zoals mijn brein het mijn hele leven al gevoeld en voorgesteld heeft. Ik kan me ook nu gewoon echt niet meer herinneren dat ze eraan zaten, of hoe het voelde. 

Ik ben sinds de operatie 2cm 'groter geworden', niet doordat ik een of andere uitgestelde groeispurt heb gehad, maar gewoon, doordat ik voor het eerst in mijn volwassen leven rechtop durf te staan en te lopen en niet altijd maar weer met m'n schouders naar voren gebogen, een beetje in elkaar gedoken ben, om die borstkas vooral maar zo min mogelijk te laten zien. Ik loop en sta nu rechtop, zoals het hoort. Ik hoef niks meer te verbergen, het klopt nu en dat voelt zó f***ing bevrijdend!

Natuurlijk was 2024 niet alleen maar leuk. Want op de dag van m'n operatie emigreerde een lieve vriendin, die naar bijna al mijn afspraken in het ziekenhuis was meegegaan en er altijd was, naar Finland. Dat was háár grote droom en die kwam uit op dezelfde dag dat mijn langgekoesterde wens uitkwam. En zo begonnen we op die dag allebei aan ons eigen nieuwe avontuur. Ik ben ontzettend blij voor haar, maar ik mis haar wel heel erg.

Rond diezelfde periode moest ik ook afscheid nemen van mijn Woonbegeleider, die me ook door dit hele proces heen begeleid, gesteund en toegejuicht heeft. Die hoop hield op de momenten dat ik het niet meer voelde. Mijn persoonlijke cheerleader in mannelijke vorm (al vinden mijn stemmen het hilarisch om hem in zo'n strak pakje met pompoms voor te stellen). Hoe dan ook, ik raakte véél méér kwijt dan 'zo maar' een woonbegeleider. En hoewel ik weet dat hij gelukkiger is in zijn nieuwe baan en zijn opvolgers het ook heus niet slecht doen, mis ik hem toch enorm. 

Het was fijn dat hij me kende en wist hoe ik was vóór dat ik in transitie ging, en hoe ik tijdens dat proces veranderd ben. Hoe mijn mentale gezondheid écht met sprongen vooruit ging. Hoe ik beter in mijn vel kwam te zitten en meer rust vond, en in zijn woorden: beter kon relativeren. Hij heeft m'n operatie nog meegemaakt, en twee weken van mijn herstel daarna, waarin ik niet zo heel veel kon en vooral niet mocht en daar dan weer 'niet vrolijker' (understatement) van werd. En ik was best heel verdrietig dat hij wegging, al wist ik dat het voor hemzelf echt nodig was en ik hem het beste gunde. Toch zou ik graag willen dat ik hem kon laten zien, hoe het er nu uit ziet, nu alle wonden genezen zijn, de littekens weggetrokken zijn en ik het liefst de hele dag zonder shirt rondloop :-)

Het is gewoon lastig (voor mij) dat zijn opvolgers mij niet kennen hoe ik was vóór m'n transitie en nu. Zij zien niet de enorme verschillen en zij hebben een 'nulpunt' waar ik misschien wel nooit meer overheen ga komen. Want misschien wordt het wel niet beter dan het afgelopen jaar is geworden. En voor mij is dat goed genoeg, want het is een wereld van verschil! 

Maar blijkbaar moet een mens steeds maar streven naar vooruitgang, met nieuwe doelen, nieuwe dromen om steeds weer een verbeterde versie van zichzelf te worden. En dat vind ik lastig. 

Ik vond mezelf in 2024.
En ik vond mezelf voor het eerst goed genoeg in 2024.

En daar wil ik in 2025 (en daarna) eigenlijk gewoon van genieten, zonder uit te moeten zijn op een (nog verder) verbeterde versie van 'Mezelf'.
Laat mij eerst maar eens even wennen aan en genieten van de resultaten van 2024!

foto: eigen ontwerp

Tea topics: Wat staat er op je verlanglijstje?

Ik ben dol op 'tea topics'... De vragen op de labeltjes van pickwick thee*. Soms zijn  het hele 'simpele' vragen waar je snel en makkelijk een antwoord op hebt, maar af en toe zitten er ook wel wat vragen tussen die me behoorlijk wat stof tot nadenken geven. En dit is er weer eens zo een. En dus is het weer tijd voor een blogje.

Een verlanglijstje... Hmmm, dat heb ik eigenlijk helemaal niet, maar ergens ook wel. Alleen staan er dingen op die niet echt heel realistisch zijn ben ik bang.

Als ik de vraag vertaal naar 'wat zou je het allerliefste nu willen?', dan zou mijn antwoord eigenlijk heel simpel en heel ingewikkeld tegelijk zijn. Mijn antwoord zou namelijk zijn: dat het leven wat simpeler zou zijn en de shit ophoudt. 

En dan heb ik het niet eens over de 'wereldshit' zoals Corona, oorlog, honger of geweld, maar gewoon over mijn (relatief kleine) eigen shit.

Ik zou willen dat er duidelijkheid in mijn leven kwam. Dat ik duidelijkheid zou krijgen van de genderpoli over wanneer ik weer mag beginnen en nog specifieker over wanneer ik met mijn hormonen mag starten en wanneer die vreselijke borsten er eindelijk afgehakt worden. Het niet weten hiervan geeft me zó veel innerlijke onrust (en boosheid en woede enz), dat het fijn zou zijn als daar duidelijkheid in komt.

Ik zou ook graag willen dat er continuïteit komt, waarmee ik vooral doel op mijn hulpverlening/begeleidingssituatie. Mijn begeleiding wisselt bijna nog sneller dan dat het corona virus muteert en daar word ik (beiden trouwens) knettergek van. Dus een beetje continuïteit, dus weer eens een begeleider die langere tijd (ik bedoel jaren ipv weken/maanden) blijft zou ik wel heel tof vinden. Continuïteit geeft duidelijkheid en duidelijkheid geeft rust.

Ik zou willen dat er een eind kwam aan mijn CAK problemen, en dat dit eindelijk eens opgelost gaat zijn. Maar hierin ben ik afhankelijk van een ander(e organisatie) en heb ik alles wat in mijn macht lag gedaan. 

Ik zou willen dat ik een oneindige geldboom had, zodat ik me niet meer continu druk hoef te maken over of en hoe ik deze maand weer door ga komen. En zodat er ook nog eens af en toe iets over is om een ander blij te maken of te helpen. Maar ja, ik denk dat als zo'n boom zou bestaan, heel wat problemen opgelost zouden zijn terwijl er tegelijkertijd een hoop nieuwe zouden ontstaan. Dus doe maar niet, maar een oplossing voor m'n uitzichtloze financiële gezeik zou wel een een wens zijn.

Ik zou willen dat ik weer eens op reis kon. En dan bedoel ik naar het buitenland, hoewel Nederland natuurlijk ook heel mooi is. Maar toen ik nog in het buitenland werkte, koppelde ik aan mijn werkzaamheden (waarvoor ik mijn reiskosten doorgaans vergoed kreeg), ook vaak vakantie dagen. En zo heb ik behoorlijk wat van de wereld mogen zien. En nu, zit dat er niet in, maar ik zou dolgraag weer een keer naar Londen willen. Gewoon om lekker rond te slenteren, af te spreken met een aantal vrienden en eindelijk het zoontje van mijn lieve vrienden te gaan bewonderen, die over niet al te lage tijd gewoon al één jaar wordt, terwijl ik hem gewoon nog niet eens ken! 

Het allerliefste zou ik nóg een keer naar Australië willen, gewoon omdat ik verliefd ben op dat land. Omdat dát de plek was waar ik me gelukkig en rustig voelde. Maar ook dat zit er waarschijnlijk niet meer in en dat is ook niet erg, want ik prijs me gelukkig dat ik er al twee keer geweest ben en in die twee keer misschien wel meer van het land gezien heb, dan mijn vrienden die er wonen! Maar als ik ooit de loterij zou winnen (waar ik overigens niet aan mee doe), dan zou dit misschien toch wel op nummer één staan. Vliegen vanuit Londen (kan ik meteen mijn babyvriendje bewonderen) en dan weer even de innerlijke rust vinden en met even weer geheel gelukkig voelen.

Allemaal grote en grootse, veelal onhaalbare wensen. Maar als ik het kleiner hou, dan zou ik denk ik vooral wensen dat er weer minder verdeeldheid en meer rust in de maatschappij kwam. Dat er een manier gevonden wordt om Corona te 'bedwingen' en waar we niet meer zo hoeven te letten op en te wijzen naar anderen, maar gewoon weer zo saamhorig mogelijk met elkaar kunnen leven en omgaan. 

Een samenleving waarin je weer gewoon een keer spontaan een knuffel van iemand kan krijgen (als je dat wil), waarin je iemand weer een hand mag geven zonder dat je aangestaard wordt alsof je zojuist een volle, dampende gifbeker hebt aangeboden.

Ik denk dat dat misschien wel mijn allergrootste wens is...
Maar of dat haalbaar is?? Ik heb op dit moment even echt geen idee!

* mocht je nog labeltjes hebben waar je vanaf wil, ze zijn hier altijd van harte welkom!

Tea Topic: Liever 1 jaar vooruit of 1 jaar terug?

Ik ben dol op 'tea topics'... De vragen op de labeltjes van pickwick thee*. Soms zijn  het hele 'simpele' vragen waar je snel en makkelijk een antwoord op hebt, maar af en toe zitten er ook wel wat vragen tussen die me behoorlijk wat stof tot nadenken geven. En dit is er weer eens zo een. 

Liever een jaar vooruit of een jaar terug?

Om heel eerlijk te zijn: ik zou het niet weten. Voor beiden is genoeg te zeggen, maar een definitieve keuze hierin vind ik lastig.

Een jaar geleden leek mijn leven in sommige opzichten simpeler, of toch zeker minder chaotisch. Corona verstoorde het dagelijkse leven met al zijn regels en maatregelen en hoewel dat vaak voor onrust zorgde in mijn hoofd en lijf (als de regels weer eens wijzigden en dat deden ze nogal vaak), gaf het me (als iedereen in mijn hoofd ze doorhad) ook een zekere rust. Ik hou van duidelijkheid en regels geven mij dat meestal en daarmee dus ook een soort van rust. 

Ik volgde de regels dan ook trouw op, ook als ik niet van alles het nut in zag (en zie). Sommige mensen noemen me om die reden 'een mak schaap' dat danst naar de pijpen van meneer Rutte en consorten, of dom, of nog wat van die (veroordelende) termen, dat mag, maar zolang jij niet in mijn hoofd woont en niet weet wat zich daar allemaal afspeelt, en wat de interne gevolgen zijn als ik dat niet doe, zou je je misschien ook wat 'bescheidener' op mogen stellen. 

Het volgen van die regels gaf (en geeft) me minder stress, dan het niet doen. Het maakt dat ik niet de strijd hoef aan te gaan met al de verschillende hoofdbewoners (en dat zijn er nogal wat) voor wie (door verschillende leeftijden) verschillende regels gelden. Steeds opnieuw die strijd aan moeten gaan, maakte me gek, En dus heb ik gekozen voor datgene wat het meest bevorderlijk was voor mijn geestelijke gezondheid: innerlijke rust. Noem het de weg van de minste weerstand, so be it. Voor mij werkt dit.

Een jaar geleden was er ook nog rust op het hulpverleningsvlak. Ik had een super goede woonbegeleider en een fijne psycholoog en daar leek ook geen verandering in te komen. Dus op dat vlak was er ook een hoop rust. 

Op het gebied van mijn genderdysforie was het een stukje onrustiger. Zo onrustig zelfs dat ik overwoog om uit te zoeken hoe ik op een humane manier een einde aan mijn leven zou mogen maken.

Kortom een jaar geleden was echt niet alles koek en ei, maar vergeleken met nu, was mijn leven een stuk rustiger en overzichtelijker.

Hoe is het nu dan?

Nou... Corona is er nog steeds en we zitten blijkbaar in de zoveelste golf en gisteren is ook de zoveelste (milde) lockdown begonnen. De verdeeldheid in de maatschappij is bijna groter dan ooit en daar heb ik heel veel last van. Ik, als mak schaap, ben gevaccineerd en heb op zich 'nergens last van' want ik mag overal naartoe en overal binnen. Maar door die verdeeldheid in de maatschappij, voel ik me daar verre van prettig bij! Ik voel me af en toe bijna schuldig dat ik die 'vrijheden' heb en een groot deel van mijn vrienden niet, omdat ook zij gekozen hebben voor hun innerlijke rust, zij het op een andere manier. 

Ik háát de discussies die er ontstaan tussen voor- en tegenstanders, tussen gevaccineerd en ongevaccineerd. En het spijt me oprecht dat ik hierin tóch nog steeds trouw aan mezelf en mijn innerlijke rust blijf, ook al ben ik het lang niet met alles eens. Maar ik word er enorm verdrietig van!

Op hulpverleningsgebied staat ook alles weer even op losse schroeven. Die woonbegeleider van een jaar geleden, ging zomaar ineens weg, compleet uit het niets. Er kwam een vervanger, maar dat klikte voor geen meter en toen de bom barstte vroeg ik met lood in mijn schoenen (en met hulp van de cliënt vertrouwenspersoon) om een nieuwe mannelijke begeleider. Die was er niet en dus kreeg ik een vrouw en zou men op zoek gaan naar een man. Tot afgelopen donderdag leek daar totaal geen schot in te zitten, maar gelukkig is er nu iemand gevonden die 'mij wel wil'.... Dus hopelijk gaat dat voor een klein beetje rust zorgen.

Mijn psycholoog heeft inmiddels aangegeven dat ook zij me niet de begeleiding kan bieden die ik nodig heb (en ga hebben) en dus ben ik aangemeld bij een instelling waarvan ik ruim 20 jaar mijn best heb gedaan om 'uit hun klauwen' te blijven. Het is nu wachten op een intake en ook van deze ontwikkeling word ik heel verdrietig. 

Mijn keuze om me te verdiepen in een euthanasie traject is gewijzigd in een her aanmelding bij de Genderpoli in Amsterdam. De intake was er binnen een week,dat gaf hoop, maar daarna heb ik niks meer vernomen. Er was gezegd dat het niet zo lang zou duren omdat het om een heraanmelding ging, maar ja... Inmiddels ben ik geloof ik 6 maanden verder. En nou zou ik natuurlijk kunnen bellen om te vragen hoe en wat, maar ik ben zó bang voor het antwoord (dat ik tóch de gewone wachtlijst moet doorstaan) dat ik die stap niet durf te zetten. Maar de motivatie vinden om door te blijven gaan (met leven bedoel ik dan), is erg moeilijk zonder hoop.

Dus tja, een jaar geleden was niet helemaal super, maar nu is het dat ook niet echt. 

Hoe zou het over een jaar dan zijn??

Als ik mijn fantasie de vrije loop laat (en dat is eng want ik wil het niet jinxen) dan hoop ik dat ik over een jaar weer rust heb in hulpverleningsland. Dat de nu gekozen woonbegeleider langere tijd mag blijven en dat het klikt en blijft klikken. 

Ik hoop dat het nieuwe team waar ik naartoe gestuurd word, inmiddels iets flexibeler is dan ze ooit waren. Dat ze me serieus nemen en naar me luisteren. Dat ze een beetje bekend zijn met genderdysforie of zich daar in zouden willen verdiepen. En dat het een plek gaat worden waar ik mijn ei kwijt durf (anders heeft het ook niet zoveel zin).

Ik hoop dat Corona de wereld uit zal zijn, of beheersbaar wordt zonder verdeeldheid, regels, maatregelen en andere onzin, maar ik besef ook wel dat die kans met een muterend virus niet zo groot is.

En last, but not least, hoop ik over een jaar van mijn borsten af te zijn of toch op zijn minst een datum te hebben voor wanneer dat gaat gebeuren en wie weet... dat een kleine dosis testosteron langzaam zijn werk gaat doen, zodat ik me misschien wat meer mezelf kan gaan voelen....

Dus tja, een jaar terug of een jaar vooruit? 
Ik kruis mijn vingers en hoop oprecht dat er toch minstens een deel van mijn hoop voor over een jaar uit gaat komen.

Foto: eigen creatie

* mocht je nog labeltjes hebben waar je vanaf wil, ze zijn hier altijd van harte welkom!

Tea topics: ben jij een vroege vogel of een avondmens?

Zucht... alweer zo'n binaire vraag: ben je het één, óf het ander.... 

Ik word er soms moe(deloos) van!

Ik ben namelijk een seizoensvogel.

In de lente en zomer, spring ik al vroeg, vol energie mijn nest uit en kan ik de hele dag doorgaan tot 22u 's avonds. Want dan moet ik volgens mijzelf opgelegde leefregels naar mijn bed, om uiterlijk om 24u te gaan slapen.

Maar zodra het herfst en winter wordt, de blaadjes vallen en het licht verdwijnt, dan ben ik mijn bed niet uit te branden en ben ik in staat om na mijn ontbijt weer terug mijn nest in te kruipen, omdat ik door mijn energie van de dag heen ben. Het kan ook gerust gebeuren dat ik om uiterlijk 20u al in mijn bed lig.

Kortom, het is niet het één of het ander, het is soms dit, soms dat. 

Ik vrees dat dat een beetje de story of my life is. 

Maar is dat alleen maar mijn leven???

Ik vraag het me af.

Ik vraag me serieus af of er mensen zijn die altijd en overal 'vroege vogels' zijn. 

Of mensen die altijd, elke dag (of moet ik zeggen nacht) 'avondmens' zijn?

ALTIJD zonder uitzondering?

Ik geloof er niks van!

Hoe het ook zij, ik ben in ieder geval blij dat de dagen langzaam aan weer wat langer aan het worden zijn. Dat het vroeger licht aan het worden is en ik dus ook weer automatisch wat vroeger en fitter wakker wordt. 

Ik verheug me dan ook op het moment dat de temperaturen zich daar ook weer aan gaan aanpassen! 

De winter was fijn: lekker cocoonen onder een deken op de bank met thee, boeken, borduurwerken en thee, maar ik heb ook weer zin in de lente: lekker vroeg op, fiets of wandelroute plannen en met een rugzak op pad!

Kortom: ik ben geen ochtendmens en geen avondmens, ik ben een seizoensmens. 

En guess what??? Ik hou van mezelf als seizoensmens!

foto: eigen baksel

Tea topics: Wat kocht je van je eerste salaris?

Goh, wat een leuke vraag vond ik dit en wat een eind terug in de tijd! 

Ik word oud!!!

Ik moest heel erg lang nadenken, en om eerlijk te zijn weet ik niet eens of wat ik nu ga vertellen de waarheid is, maar ik weet wel dat dit het allereerste is waar ik heel lang en langzaam voor heb gespaard.

Mijn eerste officiële baantje was als vakantiekracht in de supermarkt. Ik was 15 jaar oud en nog steeds heel erg klein. Ik was dolgelukkig met mijn baantje als vakkenvuller, waar ik maar liefst 3,50 gulden per uur verdiende! 

Voor de jongere generatie onder ons: dat is nog geen €1,75. En nee, Nederland was destijds geen ontwikkelingsland, maar dit was een normaal uurloon voor iemand van mijn leeftijd en ja, daar kwamen we maar wat graag ons bed voor uit.... 

Er waren nog geen regels over op welke tijdstippen mensen van mijn leeftijd wel of niet mochten werken, of als die regels er al waren, werd daar niet op gelet. En zo was ik op vrijdagavond met regelmaat tot een uur of tien bezig terwijl de winkel toch echt al uiterlijk om zes uur dicht ging.

Het was een leuke tijd, daar in die supermarkt waar ik meestal met een glimlach op terug kijk. 

Vakkenvullen vond ik heerlijk. Lekker niet nadenken, lekker tempo erin, soms gezellig kletsend met mijn collega's en het zo snel en netjes mogelijk doen, want tja, ook toen zat mijn motto er al in: als ik iets doe, dan doe ik het goed (en snel). 

In de loop der jaren wist ik me op te werken naar kassamedewerker, m'n eigen (min of meer) afdeling (non food en cosmetica) en zelfs nog een blauwe maandag hoofd kassamedewerker. 

Maar ik gok dat ik ook de enige werknemer ben geweest die zich in de loop der jaren (toen het steeds slechter met me ging) ook weer terug gewerkt heeft naar minder dan vakkenvuller... Maar dat is een ander verhaal.

In die tijd, ik heb het over de jaren 90, waren sportschoenen van LA GEAR heel populair. En ik wilde ook graag zo'n gaaf paar trimschoenen (het oude woord voor sneakers)!

En na heel lang werken, was het eindelijk zo ver en kon ik mijn eigen paar LA GEAR's kopen. 

Als ik me niet vergis leken ze heel erg veel op het plaatje hieronder. Alleen was er nóg een rage die bij deze trimschoenen hoorde, namelijk: veters in een matje gevlochten. 

Ik was superdol op mijn schoenen, ik was er heel erg zuinig op en ik heb ze heel lang gedragen! 

Dus ja, ik denk dat dit het allereerste was, wat ik echt met door mij verdiende guldens gekocht heb!

Cool huh?

foto: internet

Tea Topics: Als jij je eigen naam kon kiezen, hoe zou je dan heten?

Sommige thee labeltjes zijn te grappig voor woorden. Soms omdat ze gewoon grappig zijn, maar soms omdat ze op het juiste moment in mijn leven opduiken.
Hoe dat zo??? Nou laten we het er op houden dat deze vraag heel actueel is. Dat is hij overigens al vrij lang, dus misschien kunnen we wel stellen, dat deze vraag actueel blijft. Wie weet.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik niet als Mick geboren ben.
Ik ben geboren als meisje en kreeg een daarbij behorende duidelijke meisjesnaam, die weinig ruimte overliet voor twijfel.

Helaas had ik wel mijn hele even, of toch zeker vanaf mijn twaalfde ongeveer, heel veel twijfel over de vraag of ik wel of niet een meisje was.
Het duurde echter nog heel veel jaar, namelijk tot 2014, tot ik aan die twijfel woorden kon geven en ze hardop durfde uit te spreken voor een hele grote groep mensen (en mezelf).

Het gevolg daarvan was, dat ik er achter kwam, dat er een woord was voor mensen die zich voelden zoals ik, namelijk: transgender. Nóg later zou ik ontdekken dat er nog veel meer woorden voor mensen zoals ik waren, maar daarvoor moest ik eerst op ontdekkingstocht.

In 2015 besloot ik één van mijn dromen waar te maken: ik ging een boek schrijven. Maar als ik dat boek ook uit wilde gaan geven, dan had ik (om persoonlijke redenen) een andere naam nodig. Maar ja, hoe doe je dat, een andere naam kiezen?

Mijn meisjesnaam, was iets dat bij me hoorde. Ik luisterde al veertig jaar naar die naam, en voor mijn gevoel was er niet zoveel mis met mijn naam, behalve dat er geen ontkennen aan was, dat ik een meisje was. Het was (en is) voor mij veel meer het daaruit voortvloeiende mevrouw en mijn lijf dat een probleem vormde.

Toch kreeg ik in die periode waarin ik zo gigantisch aan het worstelen was met mijn genderidentiteit, vaak de vraag hoe ik dan zou willen heten als ik een man zou worden (waarvan ik op dat moment eigenlijk wel al voelde dat dat niet zou gaan gebeuren).

Maar toch zette het iets in werking en ging ik zoeken naar een naam die bij mij, als man, zou passen. En zo vond ik mijn gewenste mannelijke naam: Mick. Het was nooit mijn bedoeling dat ik die naam ook daadwerkelijk zou gaan voeren, maar het kwam wel goed uit, want zo had ik spontaan een naam waaronder ik mijn boek kon uitgeven.

Het boek schreef ik tijdens een 'spiritueel traject' van drie maanden. Door mij ook wel eens zeer oneerbiedig 'zweefweek' genoemd. En in het laatste weekend van dat traject, mocht je je project (in mijn geval dus mijn boek) aan de groep presenteren.

Dat deed ik... Ik had ze wel al verteld dat ik het onder mijn gewenste mannelijke naam ging schrijven, maar ik had stevig geheim gehouden wat dat zou zijn. Maar die dag, onthulde ik mijn gewenste mannelijke naam: Mick. En ik kreeg de vraag of ik wilde ervaren hoe het zou zijn om dat weekend Mick en hij en hem te zijn.

En dat is best een stap, maar waar kun je dingen het beste uitproberen dan in een groep mensen en een omgeving die veilig voelt? En zo werd ik Mick.

Het voelde goed, al moest ik ook vreselijk wennen. En toen het traject over was, bleef ik Mick. maar niet in alle gebieden van mijn leven. Soms omdat ik dat niet wilde, soms omdat dat praktisch ook gewoon niet mogelijk was op dat moment.

Nu ga ik al bijna twee jaar met twee namen door het leven. De een kent me onder mijn 'meisjes naam', de ander onder Mick. En ik merk dat het niet goed voelt.

Mijn 'transgender reis' heeft me tot de volgende conclusie gebracht:
Ik ben zeker geen vrouw, maar ik ben ook geen man. Ik ben non-binair.
Ik ben niet zeker genoeg over de vraag of lichamelijke veranderingen me gelukkig(er) zouden maken en dus doe ik het niet.
Mijn naam is niet het probleem, daar is niks mis mee, maar wel de bijbehorende consequenties (mevrouw, zij en haar).

Het is niet IK die moet veranderen, maar de maatschappij.
In een ideale wereld voer ik mijn meisjesnaam en ben ik hij en hem. Geen mevrouw of meneer, maar gewoon mijn naam. Maar ik leef niet in een ideale wereld en dus moet ik leren hoe ik daar mee om kan gaan.

Vanaf nu wil ik dus gewoon weer mezelf zijn, geen Mick, maar mijn meisjesnaam (die ik bij jullie bekend veronderstel, zo niet, vraag me er gerust in een pb naar). Wel blijf ik hier en op Facebook schrijven als Mick, gewoon, omdat ik te lui ben om het terug te veranderen.

Ik snap dat het verwarrend is allemaal. Geloof me, dat is het voor mij ook.
Ik vraag ook niemand om het écht te begrijpen, want ik denk dat je dat in dit geval pas écht kan, als je zelf met dit probleem worstelt. ik vraag wel om het te respecteren.

En nee, het was geen fase (of misschien wel: het hele leven is namelijk één grote fase), maar een noodzakelijk uitprobeersel om erachter te komen, of dit was wat en wie ik was.
En het antwoord is dus: nee.

Tea Topic: Wat zou je doen als je voor 1 dag van geslacht mag wisselen?

Die PickWick toch!!!

Wie had gedacht dat die tea topics ooit zo ontzettend persoonlijk zouden worden???

Voor veel mensen is dit waarschijnlijk een grappige vraag. Een vraag waar je gekscherend met je vrienden om lacht en die de wildste fantasieën in je oproept.

Maar voor sommige mensen, waaronder ikzelf is deze vraag veel meer dan zomaar een vraag.

Ik ben transgender en voor nu zie ik mezelf als non-binair. (dat houdt voor mij in dat ik me man noch vrouw voel, maar meer man dan vrouw). 

Maar toen ik mijn 'coming out' (groot woord) had, wist ik alleen te vertellen dat ik me man voelde.
En geloof me dat ik al heel veel jaren over die onderstaande vraag nadenk. Niet voor één dag, maar voor de rest van mijn leven. 

Het gaat nog veel verder dan denken, het gaat zelfs over dromen. 

Het antwoord op die vraag gaat, voor mij, denk ik niet over heel spectaculaire dingen. 

Ik zou denk ik niks speciaals doen, maar gewoon 'zijn'.

En dat zou al heel wat zijn, want ik heb momenteel het gevoel dat ik bezig ben met overleven en dat er daarom weinig ruimte is om te 'zijn'. En tegelijkertijd zit mijn huidige lijf me ook in de weg om te 'zijn'.

Het klopt niet, het maakt me ongelukkig. Maar stel dat ik morgen wakker zou worden met het lijf van het andere geslacht, dan zou dat ook niet kloppen en weet ik niet of ik heel veel gelukkiger zou zijn.

Ik kan het niet goed uitleggen, en als ik heel eerlijk ben, denk ik ook niet dat als je hier zelf niet mee kampt, je het ook ooit zou kunnen snappen.

Maar als ik dan tóch één ding dat ook nog geschikt is voor publicatie op een weblog zou moeten noemen wat ik meteen zou gaan doen, ???

Staand plassen zonder natte voeten te krijgen.... 

Dat lijkt me wel wat!

foto: made by me!

Tea topic: Welke superkracht zou je het liefst willen hebben?

Dat vind ik een mooie, maar ook een lastige vraag waar ik echt wel even goed over na moet denken. En ik kom tot de conclusie, dat ik het niet weet. Ik kan namelijk niet kiezen, er zijn zoveel superkrachten die ik zou willen hebben!

Wat ik wel heel zeker weet, is dat ik een superkracht wil hebben, waar vooral anderen voordeel van hebben. Een superkracht die de wereld een beetje mooier maakt.

Ik zou graag het vermogen willen hebben om de innerlijke wensen en zorgen van mensen te zien/horen. En dan heb ik het niet over: "Ik zou wel een knalrode Ferrari willen hebben om boodschappen mee te doen." wensen, want dat zijn dingen die voor mij onder het kopje 'luxeprobleem' vallen.
Ik denk meer aan: "Ik zou willen dat ik mijn kinderen morgen een goede maaltijd voor kan schotelen zodat ze niet met honger naar bed hoeven, maar ik heb niet eens geld voor een brood." wensen. Want er zijn gewoon mensen die met dit soort zorgen en wensen rondlopen en dat vind ik heel erg, vooral ook omdat het op zich 'relatief simpel' te vervullen wensen gaat mits je de middelen ervoor hebt. En ik prijs me gelukkig dat ik me in die positie begeef, dat ik er iets mee/aan zou kunnen doen.

Daarnaast zou ik dan ook graag 'onzichtbaar zijn' aan mijn lijstje met superkrachten toevoegen, maar ik geef toe, dit is puur uit egoïstische overwegingen. Ik zou namelijk heel graag, ongezien, willen kijken naar de reactie van de ontvangers, op het moment dat ze erachter komen dat hun wens in vervulling is gegaan.
Ik word namelijk zelf blij als andere mensen blij zijn.

Ik ben geen superhero, ik ben een gewoon mens met al mijn onvolkomenheden. Toch trek ik regelmatig bewust mijn supercape aan en probeer acties uit te voeren, waarvan anderen blij zouden kunnen worden.

Zo laat ik met regelmaat een nog bruikbare bus of trein dagkaart op de automaat hangen, met daarbij een briefje:

"hoi, 

Ik ben een nog geldige dagkaart, Mocht je me nodig hebben, of kunnen gebruiken, neem me dan gerust mee, daar ben ik voor. Mocht je aan het einde van je reis zijn gekomen, voel je dan vrij om mij weer door te geven aan een ander en die ook een fijne dag te bezorgen. Mocht dat niet gaan, misschien kun je dan iets anders aardigs voor iemand doen, zodat die persoon ook een fijne dag heeft. Heel veel groetjes en een fijne dag, van een reiziger!"

Of ik laat een klein cadeautje of briefje in de trein achter, waarop ik iemand een fijne dag wens.

Het zijn kleine dingen waarvan ik echt niet denk dat ze de wereld zullen veranderen of zelfs verbeteren. Maar ik wil blijven geloven dat het misschien even iemands dag net iets mooier maakt en dat is een klein begin. 

Ik heb geen superkrachten, ik ben geen superhero, maar ik blijf geloven dat ook ik de wereld, op mijn manier, af en toe wat mooier kan maken.

Al is het maar die van mijzelf...

foto: getekend door een goede vriendin.

Tea topic: Wat staat er nog op je bucketlist?

Hoewel er heel veel dingen zijn waarover ik zou willen en kunnen schrijven, merk ik dat ik de woorden niet zo goed kan vinden om de gebeurtenissen rondom en in me onder woorden te brengen. En dus gaan we maar even gebruik maken van een handig hulpmiddel bij het schrijven van blogjes: de tea topic labels!

De vraag van vandaag is: Wat staat er nog op je bucketlist?

En eigenlijk is dat wel een hele leuke en actuele vraag. Zo zie je maar weer, dat toeval misschien toch niet bestaat.

Mijn bucketlist is niet zo groot, maar de dingen die er op staan zijn meer gerelateerd aan dingen die ik nog wil zien en plaatsen die ik nog wil bezoeken.

Zo wil ik nog altijd een keer naar Canada, naar Moskou en naar Praag, maar die laatste twee toch het liefst niet in mijn eentje.

Een ander iets wat op mijn 'to do' list staat is 'het Noorder Licht gaan bekijken'....
En laat dat nou net zijn wat ik komende week ga doen.

Dit weekend vertrek ik naar het hoge noorden om daar, hopelijk, een glimp op te kunnen vangen van een natuurverschijnsel dat ik niet begrijp, maar wel machtig mooi vind. En misschien is het juist maar goed ook dat ik het verschijnsel niet begrijp, want dat houdt voor mij de magie er lekker in.

Hoe magisch is het om de hemel te zien kleuren??
Ik word al gelukkig van een regenboog, dus ik hoop dat het zien van het Noorderlicht een nog veel grotere sensatie in me teweeg brengt.

Ik ga dus weer een droom waarmaken (mits de natuur meewerkt!), maar als ik heel eerlijk ben, zie ik er ook wel een beetje tegenop.

Ik zie de temperaturen op mijn 'noorderlicht app' en die liegen er niet om. Momenteel is het -30 graden overdag. En hoewel het een landklimaat is en dat veel minder koud schijnt aan te voelen dan hier, vind ik dat toch wel spannend: zou ik wel de juiste outfit bij elkaar gesprokkeld hebben voor deze temperaturen? We gaan het zien (ehm... of meer voelen!)

Een ander iets waar ik tegenop zie, is de hoeveelheid daglicht (of meer het gebrek eraan). Ik zag ergens staan dat de zon momenteel rond 11u opkomt en dat hij rond 13.30 weer ondergaat.
Dit jaar is het eerste jaar waarbij ik echt gigantisch veel last heb van het seizoen en de donkere dagen, ik word er moe, somber en apathisch van. Misschien is zelfs het woord depressief wel op zijn plaats, maar ik vind het erg moeilijk om dat mijn strot uit te krijgen, maar ik gok at ik er niet ver vandaan zit.

Hoewel ik dus zeker weet dat ik de tijd van m'n leven ga hebben daar, ben ik ook wel een beetje bang dat ik daarna 4 weken zon nodig heb om bij te kunnen komen van dit weekje noorderlicht jagen.

Hoe dan ook? Eén onderdeel van de bucketlist kan ik binnenkort weer weg gaan strepen!

foto: eigen brouwsel

tea topic: Waar ben je dankbaar voor in het leven?

Dit vind ik een mooie en ook wel een beetje een confronterende vraag. Want als ik heel erg eerlijk naar mezelf ben, dan kom ik tot de conclusie dat ik veel te weinig stilsta bij de dingen die ik allemaal wél heb. Het is makkelijker om te zuchten en te klagen over hetgeen ik allemaal niet heb, dan om me te realiseren dat ik eigenlijk niks te klagen heb.

En dat is best maf, want ik ben voor heel veel dingen dankbaar!
Het feit dat ik in een mooi land woon, waar ik (binnen de regels) vrij ben: vrij om te zeggen wat ik wil, te denken wat ik wil, te doen wat ik wil, te geloven wat ik wil, vrij om te gaan en te staan waar ik wil.

Ik ben dankbaar voor een dak boven mijn hoofd, dat zelfs voelt als MIJN plekje, terwijl het dat feitelijk niet is. Dat ik genoeg geld heb om veel dingen te doen die ik graag wil doen en dat ik in staat ben om elke dag eten op mijn bord te toveren.

Ik ben dankbaar dat ik veel dingen leuk vind en dat ik me daardoor altijd bezig weet te houden en me maar zeer zelden verveel (en als dat gebeurt, ik daar dan weer van kan genieten).

Ik ben dankbaar voor de mensen om me heen, die ik vaak afhoud, maar die het toch niet opgeven. Ik ben tegelijkertijd ook heel erg dankbaar voor het feit dat ik alleen wil en kan zijn, want hoeveel mensen kunnen niet alleen zijn, worden bang van het gezelschap dat ze zichzelf bieden? Dat is, in mijn ogen, niet iets vanzelfsprekends.

Maar het dankbaarst ben ik de laatste tijd misschien wel, en dat klinkt misschien een beetje vreemd, voor het feit dat ik afgekeurd ben en niet (in een reguliere baan) hoef te werken. En nee, ik ben niet lui, ik ben altijd bezig, altijd aan het 'werk', maar op een andere manier dan de meeste mensen.

Waarom ben ik daar dan dankbaar voor?
Ik hoor de laatste tijd om me heen meer en meer mensen die gezeik en stress op hun werk hebben: Dreigend ontslag, minder uren en meer werk, hoge werkdruk, nare sfeer als gevolg van veranderingen en ga zo maar door. En dat leidt tot zoveel stress dat ik mijn vrienden met bosjes tegelijk zie omvallen. Ze trekken het niet meer en krijgen allerlei nare klachten waardoor ze uiteindelijk uitvallen.

En mijn vrienden zijn echt geen watjes, het zijn bikkels die elke dag weer opstaan en doorgaan en doorgaan en maar doorgaan, tot de koek dus écht op is en ze (soms letterlijk) erbij neervallen.
En als ik hen dan spreek en luister naar wat ze vertellen en zie en hoor hoeveel pijn ze hiervan hebben, dan knijp ik mijn handjes samen en ben ik zo blij dat ik dat niet heb....

Ja, niet werken heeft ook zijn nadelen: je hebt niet altijd heel veel geld (al heb ik niks te klagen), je kunt daardoor niet altijd maar doen wat je wil, wanneer je wil, al heb je daar wel heel veel tijd voor. Je moet soms creatief zijn om uit te komen met je geld, maar alles lijkt mij beter dan al die stress die het hebben van een baan met zich meebrengt...

foto: eigen brouwsel