Rozengeur (maar geen maneschijn)…. Oftewel: laten we de wereld een beetje mooier maken....

Met enige regelmaat loop ik een rondje door de buurt. En ook eergisteren was dat weer het geval. 
Als ik mijn straat uitloop en oversteek, kom ik al gauw terecht in een rustige wijk met 'nette 'huizen en grote tuinen. En als ik nog verder doorloop, dan loop ik de velden en akkers in. Kortom, genoeg moois te zien en genoeg afwisseling. 

Het was een mooie dag; strakke blauwe lucht, met her en der een verdwaald wolkje, krachtige zon, kortom, een lekker warme zomerdag. 

Vlak voordat ik het veld in wilde gaan, kwam ik langs een prachtige rozenstruik waar een kaartje in hing. Nieuwsgierig als ik ben, pakte ik het kaartje vast en las wat er op stond. In keurig cursief  'oudere mensen' handschrift stond er: " L.S. Deze rozenstruik wordt 'opgebonden' op 27 mei a.s. . Sorrie voor ongemak" En dan de naam van de afzender. 

Ik vond het hilarisch (en schattig). De rozen hingen inderdaad een beetje over de stoep heen, maar ze waren zó mooi, daar kon toch niemand letterlijk en figuurlijk over vallen, leek mij. Ik woon in de buurt en ik kan me veel meer ongemakkelijkere en lelijkere 'ongemakken' bedenken. 
Maar het briefje bleef een grote lach op mijn gezicht toveren, totdat ik thuis was. 

Toen ik 's avonds in mijn bed lag, bedacht ik dat ik er een kaartje bij wilde hangen en dus ging ik braaf naar mijn afspraak en daarna, koos ik een kaartje uit mijn verzameling en schreef er op: "Nooit geweten dat "overlast" zo mooi kon zijn! Bedankt!". En ik ondertekende met een smiley. 

Ik liep, in deze tropische temperaturen, met een grote glimlach m'n zelfde rondje en met een nóg grotere glimlach, maakte ik het kaartje aan de struik vast. En wederom liep ik glimlachend naar huis. Ik vond het zelf een leuk en geslaagd grapje en ik hoopte dat de eigenaar er ook wel om kon lachen.

Vandaag fietste ik met mijn Sportbuddy door die straat en ik vertelde hem over het briefje, mijn reactie en ik wilde het hem laten zien. 

Toen we erlangs fietsten, was ik blij te zien, dat zowel het originele kaartje, als dat van mij er nog hing. Maar toen we net de bocht om wilden gaan, zag ik dat er nóg iets opgeschreven was en het leek wel alsof er een afdruk van een rozenblaadje op zat. En dus sprong ik atletisch (nog zo'n hilarisch grapje van mezelf ;-) ) van mijn fiets en liep naar het kaartje toe. 

Wat ik voor rozenblaadje had aangezien, was een lippenstift afdruk ! En daaronder stond in het originele cursieve 'oudere mensen' handschrift: "Wat lief, en bedankt weer voor begrip."

Mijn dag was weer goed! En voor de derde dag op rij, ging ik met een grote glimlach terug naar huis. 

Laten we met z'n allen de wereld een beetje mooier maken, het is namelijk zó makkelijk!

foto: eigen creaties

De leukste oorlog ooit!

Huh? Wat zegt Mick nou??? De LEUKSTE oorlog ooit? Oorlog is per definitie nooit leuk Mick, Foei!

En ja natuurlijk is dat zo, oorlog is niet leuk en brengt zeer veel schade toe in alle opzichten, maar sommige 'oorlogen' zijn echt wel leuk en cool. En dat ga ik laten zien hier.

Als je mij een beetje zou kennen, dan zou je kunnen weten dat ik een groot fan ben van Streetart. Als je met mij op vakantie, of een dagje weg bent, dan kan het zomaar gebeuren dat ik belangrijke monumenten mis, puur omdat ik met mijn camera gefocust was op een stukje muur aan de andere kant van de straat, met een gave graffiti erop.

Laatst mocht ik een paar dagen in Londen vertoeven en dat vind ik altijd smullen! Nu hingen er in mijn hotel allerlei aankondigingen en één daarvan was een gratis Streetart tour van Strawberry Tours. Het principe is heel simpel: de tour is in principe gratis, je geeft aan het einde wat je het waard vond. Vond je het waardeloos geef je niks, en anders geef je wat je kunt missen. Coole regeling, vind ik persoonlijk.

Ik besloot de tour te gaan doen en daar heb ik geen spijt van. Ik heb vele mooie werken gezien, veel mooie verhalen gehoord en het verhaal wat ik jullie nu ga laten zien, was één van de verhalen die ik gehoord heb en waar ik nu nog heerlijk van kan nagenieten.

Bij Streetart is één van de namen die mensen als eerste te binnen zal schieten, waarschijnlijk Banksy. En daarover gaat dit verhaal. Over Banksy en Robbo....

Dit verhaal begon in 1985, met onderstaand stuk van een artiest genaamd Robbo, in een tunnel in de wijk Camden.

Rond 2006, was dit originele stuk gigantisch onder gekliederd door mensen zonder talent (mijn woorden) en was er van het originele werk niet meer zoveel te zien, zoals je op onderstaande foto kunt zien.

In 2009 had Banksy genoeg van deze rotzooi en zo ontstond er op een dag een nieuwe tekening:

Robbo was woedend toen hij het zag en zo begon de 'oorlog' tussen deze beide artiesten. Al snel veranderde bovenstaand stuk in iets heel anders:

Natuurlijk kon Banksy (die tot dan toe nog vrij onbekend was) het hier niet bij laten zitten en moest hier uiteraard weer op reageren:

En uiteraard was Robbo het hier weer niet mee eens en dus paste hij het weer aan. Inmiddels was het 2010. 

Wie verantwoordelijk was voor de volgende zet, is niet helemaal duidelijk. het kan zijn dat de gemeente deze stap gezet heeft of dat het iemand anders met een pot verf was die het gewoon beu was, wie zal het zeggen, maar het gevolg was dit:

Robbo vond dit kennelijk saai en besloot er weer een nieuwe tekening op te maken:

En op mysterieuze wijze werd het decor weer zwart...

In januari 2011 komt Banksy terug met een of andere maffe goudvis, huiskamer scene...

Het wachten is op een reactie van Robbo, maar die blijft uit. Omdat streetart over het algemeen een illegale bezigheid is die vooral 's nachts en haastig gedaan moet worden, gaat er ook wel eens het een en ander mis. 

In april 2011 krijgt Robbo tijdens een van zijn nachtelijke schilderpartijen een vreselijk ongeluk. Hij valt van grote hoogte van een steiger af en loopt hoofdletsel op, waaraan hij later overlijdt. 

Risico van het vak kun je zeggen, maar wel erg tragisch. 

En omdat Banksy misschien niet een totale eikel is, of misschien juist wel, besluit hij om op de originele plek een eerbetoon aan Robbo te schilderen. Althans, dat is hoe het wordt gezien. Maar zoals altijd het geval is met kunst, het is aan de kijker om te bepalen wat de ware betekenis is van de spuitbus met het vlammetje onderaan het stuk.... Alleen Banksy weet hoe hij dit heeft bedoeld.

En je kunt van streetart vinden wat je wil, de een vindt het vandalisme, de ander vindt het kunst, maar wat je er ook van vindt, in mijn ogen is dit binnen de streetart de mooiste manier om dingen met elkaar uitte vechten: een creatieve oorlog! 

Dus ja, oorlog is niet leuk, maar hiervoor maak ik in mijn hoofd graag een uitzondering!

ps: wil je dit verhaal nalezen dan kan dat hier: http://twistedsifter.com/2012/01/banksy-vs-robbo-war-in-pictures/