Lezen met een hoofd vol stemmen.... oftewel: een verhaal over de helende en verbindende kracht van boeken lezen

Een tijdje geleden viel er een envelop van de gemeente in de bus. Vol goede moed maakten we deze open en er zat een brief in met de mededeling dat we, aangezien we qua inkomen bij de minima horen, gebruik mochten maken van een gratis bibliotheek abonnement. 

Nu ben ik zelf een fan van audio boeken, omdat ik dan een aantal dingen kan combineren. Zo ben ik dol op borduren terwijl ik lees, puzzelen terwijl ik lees, en zelfs het huishouden wordt draaglijker terwijl ik lees. Heel soms lukt het me ook om (heel langzaam, want weinig concentratie) een e-book te lezen, maar een 'echt' ouderwets papieren boek, dat lukt me maar heel zelden. 

Maar goed, iets met een gegeven paard en een bek en daar niet in mogen kijken of zo. En dus ging ik op weg naar de bibliotheek om zo'n abonnement af te sluiten. 

Ik kwam tot de conclusie dat ik echt al een eeuwigheid niet meer in de bibliotheek geweest was, een plek waar ik vroeger heel graag kwam. Ik denk dat het zeker al 20 jaar geleden is, dat ik er (anders dan voor koffie of de wc) binnen ben gestapt. In die tijd is er dus veel veranderd. Er zijn vooral een hoop minder (papieren) boeken (voor mijn gevoel).

Ik kreeg een pasje, ik kreeg uitleg en ik ging op pad om wat boeken uit te zoeken. Al snel kwam ik er achter dat er dan misschien wel minder boeken waren, maar dat het er nog steeds meer dan genoeg waren om compleet overprikkeld te raken. Maar uiteindelijk kwam ik thuis met 4 papieren boeken (gekozen door Jongste Puber) en ik had ook nog 2 e-books geleend (uitgekozen door Oudste Puber).

De beide heren in mijn hoofd houden niet van lezen, tenminste dat dacht ik....
Eenmaal thuis, wist ik niet goed wat me overkwam: er brak een soort strijd los wie van hen er als eerste mocht gaan lezen. Zoals meestal 'won' Jongste Puber deze strijd, gewoon omdat hij vaak 'het sterkst is' en beter is in mij overnemen en alle anderen in mijn hoofd naar de achtergrond dringen. En dus begon hij (met mij op de achtergrond, maar wel een soort van aanwezig) aan zijn eerste zelf uitgekozen boek. Hij las maar liefst 197 pagina's achter elkaar en toen moest hij stoppen omdat er niet genoeg licht meer was en we toch ook nog iets moesten eten die dag. 
De dag erna, las hij het boek uit. Hij was helemaal enthousiast! Het liefst wilde hij meteen door met zijn volgende boek, maar het lukte om daar een 'stokje voor te steken', zodat Oudste Puber ook weer eens de kans kreeg om iets te doen. In dit geval dus zijn boek lezen. 

Oudste Puber had een wat moeilijker boek, dus dat ging minder snel dan dat van Jongste Puber en dus ontstond er al gauw weer een soort van strijd: schiet nou op, ik ben, heb je het nou nog niet uit? enz.
Oudste Puber wordt daar (heel terecht) opstandig van en gaat dan extra langzaam doen, maar uiteindelijk 'wint' Jongste Puber het dan toch, want dan neemt hij de boel gewoon weer over en doet waar hij zin in heeft: zijn boek gaan lezen. En zo waren Jongste en Oudste Puber beiden in een ander boek bezig.

Maar of dat nog niet genoeg was, was ik zelf ook nog in een audio boek bezig en voor de momenten dat ik niet kan luisteren heb ik ook nog een (ander) e-book waar ik mee bezig ben én er ligt ook nog (weer een ander) papieren boek naast mijn bed, waar ik ook af en toe in lees. 
Kortom: mijn brein moest vijf verschillende verhalen uit elkaar zien te houden, naast alles wat er normaal gesproken in het dagelijks leven al op mijn brein afkomt. Het gevolg: ik was hartstikke overprikkeld en knal kapot! Dit was géén goed idee!

En dus bedachten de volwassen stemmen en ik tijdens het (stemmen) spreekuur een nieuw, aangepaste strategie voor het lezen. Bij het volgende bezoek aan de bibliotheek, mochten allebei de heren één boek kiezen, ik mocht er zoveel ik wou (niet eerlijk!!! jammer dan) en er zou één boek tegelijk gelezen worden. Dus als ik in een boek bezig was, dan moesten zij maar wachten, was Oudste Puber bezig, dan kreeg hij alle tijd en hetzelfde voor Jongste Puber. Zou Jongste Puber zich daar niet aan houden, dan zou daar de bekende Jongste Puber sanctie op volgen: zakgeld inleveren of minder/geen gametijd. De volgorde wie mocht beginnen met lezen zou bepaald worden door een dobbelsteen. Ik was benieuwd, maar ja, je moet toch iets proberen!

Vol goede moed vertrok ik dan ook naar de bieb om de boeken (gelezen en wel) in te leveren en waagde me aan de klus om nieuwe boeken te zoeken. Na een uurtje op de ipad boektitels verzamelen, verscheen er een heus lijstje met boeken die we/ze zouden willen lezen. Ik nam er twee voor mezelf mee (en een kookboek, maar dat telt niet) En de beide heren kozen ieder voor een boek dat ze eigenlijk allebei wel graag wilden lezen. Ik was benieuwd....

Eenmaal thuis begon het gekibbel opnieuw: wie leest welk boek. En op het moment dat ik de dobbelsteen tevoorschijn wilde halen, besloten ze dat ze samen zouden gaan lezen. Ze begonnen vol goede moed met het boek 'Harde Handen', van Carry Slee. En dat boek is blijkbaar een schot in de roos, want ze lezen echt samen en zijn momenteel heel lief voor elkaar. Vraag me niet precies hoe het werkt, want ik kan het niet uitleggen, net zo goed als ik ook niet kan uitleggen hoe ik ademhaal, maar blijkbaar kan het en functioneert het prima. 

Ze hebben gisteren de hele namiddag samen zitten lezen en ik heb ze echt uit het boek moeten rukken om eten te kunnen maken en dat ook (zonder boek) op te kunnen eten, om na het eten meteen weer terug te duiken in hun boek. 

Dit boek gaat over een meisje dat thuis mishandeld wordt. Dat het boek hen dus aanspreekt snap ik dan ook wel, ze vinden er veel herkenning in. Zij zijn immers 'ontstaan' in dezelfde omstandigheden en hebben veel van de dingen die mij werden aangedaan (voor mij) opgevangen. 
Het boek raakt hen en ze lezen niet alleen samen, ze troosten elkaar en voeren ook gesprekken erover. Over hoe het met het meisje gaat, maar ook herinneringen over hoe het vroeger bij mij thuis was en hoe het voor mij en voor hen was. 

Blijkbaar hebben ze niet de noodzaak om deze gesprekken van mij af te schermen, dus ik ben zelf ook aanwezig als ze met elkaar praten en ik hoor dus waar het over gaat en dat vind ik best moeilijk, maar ook best leerzaam. 

Hoewel zij vroeger allebei aanwezig waren, hebben ze toch allebei andere situaties voor mij opgevangen en hebben ze soms verschillende herinneringen over dezelfde situaties. Soms herinnert de een zich iets wel en de ander helemaal niet. En ik hoor ook een hele hoop dingen die ik, als Mick, me helemaal niet kan herinneren, terwijl ik 99,9% zeker ben dat ze echt wel (zo) gebeurd zijn. 

De conclusie is denk ik, dat er nog veel meer gebeurd is vroeger dan (M)i(c)k me kan herinneren en dat het misschien maar goed ook is dat ik me dat niet allemaal kan herinneren. 

Ze hebben dit boek bijna uit en heel eerlijk, ik hoop dat alle andere boeken ook op deze manier gelezen gaan worden. De inhoud (en bijbehorende herinneringen) geven dan misschien wel een hoop onrust in mijn hoofd, maar ze zo samen serieus bezig 'zien' en dat ze zo lief voor elkaar zijn, daar kan ik wel aan wennen. 

gemaakt met ChatGPT

What's in a name? .... oftewel een verhaaltje over dead names en vergissen.

Een tijdje geleden ging ik samen met mijn Sportmaatje naar de gym. Dat doen we wel vaker, dus dat is op zich niks nieuws. Wat wel nieuw was, was dat ík voor de verandering eens een bekende tegenkwam. Terwijl ik stond te bedenken waar ik mee wilde gaan beginnen, stond er een dame me heel intens aan te kijken, terwijl ze vriendelijk naar me lachte. Ik wist dat ik haar kende, maar kon alleen even niet bedenken wáár ik haar precies van kende (of wie het was).

Op dat moment kwam ze naar me toe gelopen en vroeg me, in het bijzijn van Sportmaatje: "was jij niet Sandra*?" Op dat moment herinnerde ik me precies wie deze dame was en ja ze had gelijk... Ik was ooit Sandra.

Eén van mijn 'grootste angsten' werd op dit moment even werkelijkheid: mijn vorige en huidige leven kruisten elkaars pad. En dat vond ik enorm vervelend.
Mocht je het gemist hebben, of nieuw zijn hier: ik ben niet altijd Mick geweest. Ik ben 'als Sandra geboren', ben transgender en ben in transitie. Daar ben ik nogal laat in mijn leven mee begonnen, dus er is een vrij groot tijdperk Sandra en een vrij klein tijdperk Mick. En deze dame stamde dus uit het Sandra tijdperk. 

Deze dame was tijdens mijn studie een goede vriendin van me, maar zoals dat wel vaker gaat na verloop van tijd: we zijn elkaar uit het oog verloren en hadden geen contact meer. Op zich vond ik het best leuk om haar weer te zien en hebben we even bij gekletst, maar tegelijkertijd heeft deze situatie heel veel in mij losgemaakt waar ik stiekem best wel last van heb, omdat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan.

Veel trans personen die hun naam wijzigen, verwijzen naar hun oude naam als hun 'dead name'. Die persoon bestaat voor hen niet meer en die naam hoeft dus niet meer genoemd te worden als het over hen gaat. Velen van hen worden ook heel verdrietig als die naam wel gebruikt wordt. En dat hoef je verder niet te snappen, maar als je gender dysforie hebt, dan gaat de vlieger 'het is maar een naam' niet echt op. Het gebruik van die oude naam, doet dan intens veel pijn en zorgt voor veel verdriet en andere nare gevoelens. 
Ikzelf heb geen hekel aan mijn oude naam. Ik heb er ruim 40 jaar naar geluisterd (of niet) en het is deel van wie ik was en dus ben. Maar ik stel het wel heel erg op prijs als mensen me gewoon bij de naam noemen die ik momenteel gebruik en die officieel op mijn paspoort staat. Vergist iemand zich (per ongeluk of expres, want ja, je hebt ook gewoon jerks die dat expres blijven doen), dan doet dat toch pijn, niet zozeer vanwege de naam, maar om andere redenen.

Deze situatie in de gym was ongemakkelijk. 
Nu ben ik vrij open over eigenlijk alles en Sportbuddy weet van mijn trans zijn. Maar stel dat hij dat niet geweten had? Dan had deze dame me onbewust en onbedoeld ge-out en in een heel gevaarlijke situatie kunnen brengen. Niet iedereen vindt het namelijk even tof om erachter te komen dat iemand niet is wie of wat hij zegt te zijn. En als mensen zich belazerd voelen, dan kan dat wel eens heel naar (met geweld) uit pakken. 

Als je me nu zou vragen hoe ze het dan anders had kunnen aanpakken, dan denk ik dat mijn antwoord zou zijn dat ze de vraag anders had kunnen formuleren. We kenden elkaar van een studie, dus dan zou de vraag 'goh, ken ik jou toevallig van die en die studie in die en die stad? In mijn ogen beter zijn geweest'. Dat is neutraler en dan geef je me de ruimte om wel of niet te delen wat ik kwijt wil of kan op dat moment. Maar ja, dat gebeurde niet en deze situatie houdt mijn brein nog steeds bezig.

_________________________________________________________

Ik ben zelf heel blij met de naam die ik voor mezelf heb uitgekozen. Ik houd het hier voor het gemak even op de naam Mick. Ik vind de naam bij me passen, het voelt als een soort van lekker zittende jas. Ik voel me er comfortabel bij en ik ben er inmiddels aan gewend. Waar ik in het begin nog wel eens vergat te reageren als iemand Mick riep, heb ik dat nu niet meer. Ik heb me de naam als het ware eigen gemaakt en dat voelt goed. Ik heb mezelf ook nooit meer echt vergist. Alleen als ik over een situatie van vroeger vertelde, dan wist ik niet zo goed of ik (bij mensen die het wisten) Sandra moest zeggen of Mick. Het is namelijk niet zo dat Sandra niet meer bestaat, Sandra is nu gewoon onderdeel van Mick en zal dat ook altijd blijven. Dus ook in die situaties praat ik nu over Mick ipv Sandra.

Maar na deze gym situatie, gebeurde er ineens iets vreemds. Zo stuurde ik iemand een berichtje en zag ik nog net op tijd, voor ik het verzonden had, dat ik met Sandra had ondertekend. En weer even later moest ik me aan iemand voorstellen en flapte ik er Sandra uit en wist daar nog net op tijd Mick van te maken. En hier raakte ik heel erg van in de war!

Ik ging aan mezelf twijfelen: had ik dan toch de verkeerde beslissing gemaakt? Stond ik tóch niet achter mijn veranderingen? Twijfelde ik aan mijn beslissing? Had ik er spijt van? Waarom zou ik me anders ineens vergissen? Ik kwam er niet goed uit en daar werd ik echt heel somber van!

Ik weet diep van binnen dat ik nergens spijt van heb en dat ik ábsoluut de juiste beslissing heb genomen! Maar toch vreten dit soort 'foutjes' aan me. Waarom maak ik die nu ineens en voorheen niet? Het laat me niet los en ik kan er niet echt met iemand over praten die begrijpt waarom het me zo bezig houdt en waarom het zo belangrijk voor me is. 'Het is maar een naam', ja, dat klopt, maar blijkbaar toch niet, het is veel meer dan dat!

Zoals het met alles in mijn leven gaat, kan ik niet stoppen met hier over na te denken. 

Ik heb geen spijt, maar waarom gebeurt het dan toch? En hoe meer ik hier over na denk, hoe vaker mensen om me heen (die me goed kennen) zich ineens vergissen (in naam, in voornaamwoorden, in mevrouw/meneer). Hoe dan?

Ik heb eigenlijk juist het gevoel dat ik lekker in mijn vel zit en heel comfortabel ben met wie en wat ik nu ben. Ik ben gewoon ik en dat is helemaal oké. Ik voel juist niet meer zo de noodzaak om overal uit te leggen hoe het zit. Ik ben Mick, ik ben ik en meer hoef je niet te weten. En ik vraag me nu serieus af, of het zo zou kunnen zijn dat ik zó comfortabel met mezelf geworden ben, dat Sandra of Mick niet meer uitmaakt? Tenslotte ben ik ze allebei. Sandra is niet verdwenen. Mick is geen compleet nieuwe persoon, we zijn dezelfde persoon. Alleen is Mick de veel vrolijkere, zelfverzekerdere versie van Sandra. Een soort van Sandra 2.0 met de naam Mick?

Zou dat het zijn? Ik weet het niet en ik pieker me suf, want toen gisteren iemand die me erg goed kent en me heel dierbaar is zich vergiste en per ongeluk toch 'hallo Sandra' schreef, voelde elke vezel in mijn lijf zich ouderwets verdrietig. En ik weet dat deze persoon het niet expres deed, maar dat weten verandert helaas niks aan mijn gevoel.

Zou er ooit een dag komen waarop ik hier niet meer tegenaan ga lopen?
Ik weet het niet, maar ik hoop het wel.

afbeelding gemaakt met ChatGPT

*omdat ik zoveel mogelijk anoniem probeer te blijven hier, is Sandra (net als Mick overigens) niet mijn echte naam.

Je hebt van die dagen..... oftewel een minder leuke dag in het hoofd van deze stemmenhoorder.

Vandaag is een ultieme ROTdag. En eigenlijk bedoel ik een ander drie letterige krachtterm, maar om nóg meer drama in mijn hoofd te voorkomen, hou ik het even op 'rot'.

Vandaag is zo'n dag waarvan ik liever niet hardop toe geef dat ik dit soort dagen nog wel eens heb. Het gaat immers goed met me en dat betekent voor de meeste mensen in de wereld om me heen, dat ik nergens meer last van zou moeten hebben en dat het altijd maar goed gaat, anders ben je niet 'hersteld' (voor zover je dat ooit kunt zijn, maar dat is een andere discussie) en gewoon nog 'ziek'. Maar feit is dat ik het vandaag zwaar heb. Heel Zwaar.

Hoe dat komt? Nou, dat zal ik eens vertellen, maar dat had u denk ik ook wel al verwacht....

Afgelopen nacht was het in mijn gezellige volksbuurt wijkje weer eens raak en om iets na 1u vannacht werd ik abrupt gewekt door een heuse explosie, waarvan je eigenlijk meteen weet: hier is iets flink mis. 
Ik sprong uit m'n bed (want hé trauma modus geactiveerd), zocht m'n bril en een broek en ging het balkon op om te kijken, luisteren en ruiken. 

Al gauw was duidelijk dat ik niet de enige was die wakker was geworden en ik vroeg aan een buurman op straat wat die explosie was. Hij wist het niet maar zei dat het wel leek op een gasexplosie. Op dat moment hoorde ik geschreeuw en besloot ik om zelf ook maar even naar beneden te gaan. Oké, misschien een beetje ramptoerist spelen, maar vooral ook zodat mijn hoofd het plaatje duidelijker krijgt van wat er gebeurd is, waardoor de stress en de angst wat omlaag gaan, althans, dat is altijd de hoop. Als ik weet wat er aan de hand is, kan ik het beter plaatsen en word ik doorgaans rustiger. 

Ik rook brand, dat was overduidelijk, maar het bleek geen huis te zijn (gelukkig!) maar 'gewoon' een auto. Nu gebeurt dat hier een paar keer per jaar, dus daar ben ik op zich aan gewend (voor zover je daaraan kúnt wennen) maar deze knal klonk echt niet zoals een 'normale' auto die in de fik vliegt (en ik vind het ernstig dat ik moet toegeven dat ik inmiddels weet hoe dat klinkt). 

Maar goed, ik liep een stukje verder en zag met eigen ogen wat er aan de hand was en op veilige afstand bleef ik even kijken. Terug naar binnen gaan, om rustig verder te slapen zou immers tóch geen optie zijn, want iedereen in mij was wakker, alert en op ieders eigen wijze van streek. 
Uiteindelijk kwam de brandweer en ben ik naar binnen gegaan. 

Slapen lukte niet, dus heb ik op het balkon gezeten, scrollend op m'n telefoon terwijl ik een soort van zittend buffet was voor de muggen. 

Rond een uur of vier ben ik terug in slaap gevallen, maar mijn brein stond (nog meer dan anders) op standje alert. Dus toen een van mijn gezellige flatgenoten om 4.21u bedacht dat het wel weer eens tijd was om met luid gerinkel nog wat extra glas toe te voegen aan de (door deze persoon) reeds rijkelijk van glas voorziene straat, zat ik wederom rechtop in m'n bed en werd al snel duidelijk dat slapen er niet meer in zat: Jongste Stemmetje was zo vreselijk  over de zeik en in paniek dat ik die echt niet meer rustig ging krijgen. En dus haalde ik m'n tablet tevoorschijn en luisterde een boek terwijl ik spelletjes deed.

Toen het eindelijk 7u was, mocht ik van mezelf mijn bed uit en deed ik mijn best om de dag op te starten. Maar Jongste Stemmetje was nog steeds compleet over de zeik en er was geen land met haar te bezeilen. Jongste Puber was vooral boos omdat hij normaal niet van mij op straat mag gaan kijken als er iets gebeurt, maar zelf deed ik dat dus wel en dat is niet eerlijk. En daar had hij gelijk in, dat is in zijn ogen ook niet eerlijk. Ikzelf, die ook lichtelijk geïrriteerd was door het gebrek aan slaap, teveel adrenaline en zoveel intern gezeik op de vroege ochtend probeerde hem nog duidelijk te maken dat hij eigenlijk niet moest zeuren (ook met die woorden, niet handig dat geef ik toe) omdat hij het nu wél van dichterbij had kunnen zien. Maar hij besloot dat hij BOOS was en dat vooral ook ging blijven. En ook hij werd al gauw onmogelijk en de combinatie van deze twee is als olie op het vuur gooien, om maar bij het brand thema te blijven, het werd er dus niet gezelliger of rustiger op. 
Hoe langer dit duurde, hoe geïrriteerder en bozer ook Oudste Puber werd en mijn energie was vóór 9u minstens voor de komende week opgebruikt.

En dan volgt er dus een moeilijke dag waarin ik echt niet meer weet hoe ik het op kan lossen.
Waarin ik mijn hoofd weer tegen de muur wil slaan om rust te krijgen.
Een dag waarop ik absoluut niet de de controle heb en compleet wanhopig ben en de stemmen de overhand hebben.
Waar het minste of geringste om me heen mijn overprikkelde brein me in huilen uit doet barsten.
Waar ik me nergens op kan concentreren.
Waar ik op de bank hang en voor me uitstaar, omdat meer dan hangen en staren niet mogelijk meer is. 
Waar ik niks leuk vind.
Waar geluid en licht pijn doen aan mijn hersenen. 
Waar ik continu sirenes hoor, maar niet weet of dat in of buiten mijn hoofd is en ik dat niet gecheckt krijg.
Waar alles, maar dan ook alles me de stuipen op het lijf jaagt (geluid, licht, geur, gevoel).
Maar rustig worden of slapen nog steeds niet lukt.

Een 'ziekenhuis' afspraak hebben (waar je lang op hebt moeten wachten dus die je niet wil afzeggen) waar je met een onbekende man in het donker moet zitten, terwijl hij (ook na drie keer corrigeren) maar het lokale dialect tegen je blijft wauwelen, wat je normaal prima verstaat, maar nu als Swahili in je oren klinkt. Je geen idee hebt wat hij met je gaat doen en hij dat ook niet echt vertelt (of misschien wel?) waardoor de angst nog verder stijgt, je koppijn krijgt en hij vervolgens 8x met een flits in je ogen flitst waardoor je denkt dat je hersenen open splijten. 

Ondertussen kreeg ik nog meer koppijn en moest ik alle zeilen bij zetten en vechten tegen het wegraken, omdat ik aan alle kanten zwaar overprikkeld was. Maar niemand die dat aan de buitenkant ziet en ik die niet meer in staat ben om nog iets te zeggen en dus ging ik door (het is niet dat ik echt een keuze had).

Met bonkend en zwaar jankend hoofd naar huis slenteren, je vergissen in het portaal, vervolgens in verdieping, maar toch je woning bereiken en daar letterlijk in de gang instorten en op de grond blijven liggen. Na een tijdje op handen en knieën naar m'n slaapkamer gekropen, daar mijn  Knuffel Nijlpaard van het bed getrokken en met hem in de kleerkast gekropen, wat (ook na 45 jaar) nog steeds mijn veilige plek blijkt te zijn, waar ik wacht tot er iets gebeurt zodat ik deze dag kan afronden. 

Dat gebeurde, ik viel een uurtje in slaap. Niet dat het nu veel rustiger is in mijn hoofd. De kids zijn nog steeds van streek en dat zal ook nog wel een tijdje duren, maar de hoofdpijn is iets minder waardoor ik weer een beetje (zelf) kan nadenken.

Dus tja.... Zo'n dag dus.
Ze zijn er nog steeds, al is het steeds minder en weet ik heel goed dat ze ook weer over gaan.
Maar dat maakt het niet makkelijker of aangenamer.

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Fingers crossed dat het vannacht rustig blijft, want ik weet momenteel écht niet of ik nóg zo'n dag aan kan.

foto: gemaakt met ChatGPT

'Het is maar een auto'..... oftewel: niks is wat het lijkt....

Er zijn zo van die dingen in het leven, waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Verandering is er daar één van. Het is echt niet zo dat ik het liefst zou willen dat er nooit wat verandert, maar eerlijk is eerlijk, sommige dingen zouden het liefst gewoon voor altijd moeten zijn en blijven. 

Maar helaas, pindakaas, dit is het echte leven en dus ontkom ik er niet aan en word ik af en toe flink geconfronteerd met dat wat ik zo moeilijk vind.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik het al ingewikkeld vind om elke dag te bedenken wat ik wil eten. En als ik in de supermarkt sta en de huidige prijzen van bepaalde (eigenlijk bijna alle) producten zie, dan laat ik heel veel dingen liggen, omdat ik het gewoonweg te duur vind.

Misschien kun je je dan voorstellen dat, nog los van al het uitzoekwerk en geregel, het aanschaffen van een nieuwe(re) auto en het daarbij behorende kostenplaatje nou niet bepaald iets is waar mijn hoofd goed op gaat....

En ja ik besef dat dit een enorm luxe probleem is en dat het hebben van een auto überhaupt al een voorrecht is en dat ik me enorm gelukkig mag prijzen dat ik dat kan en mag ervaren. Maar los daarvan vind ik een auto uitzoeken een enorme opgave. Een beetje een obstakel van Himalaya formaat.

Toch heb ik me er de afgelopen weken, met een klein duwtje in de rug en wat hulp van anderen, aan gewaagd. En als ik er aan begin, dan ben ik ook niet te stoppen. Zo begon ik op dinsdagnacht (want hé ik kon toch niet slapen) mijn zoektocht op internet, maakte ik op donderdagmiddag een proefrit en was de koop op donderdagavond een feit. Ik kan het dus wel....

En hoe blij ik er ook mee ben en hoe mooi ik mijn nieuwe autootje ook vind, ik voelde me de afgelopen week enorm kut! Waarom dan?

Nou, dat ga ik vertellen.... (maar dat had je vast al verwacht...)

In 2010 had ik eindelijk genoeg geld gespaard om voor het eerst in mijn leven (en waarschijnlijk ook voor het laatst) een gloednieuwe auto aan te schaffen. Mijn oog en hart waren gevallen op een knalgeel klein racemonstertje. En met wat hulp van een lieve vriend die heel goed kon onderhandelen werd ik al snel de eigenaar van mijn eigen kleine gele racemonstertje.

Het aanschaffen van een nieuwe auto, voelt voor mij als verraad aan mijn gele racemonster. Ik voelde me serieus schuldig! Hij heeft me overal gebracht waar ik heen wilde (en durfde), hij heeft me nog nooit écht in de steek gelaten (behalve dan toen ik de deuren niet meer open kreeg omdat ze vastgevroren waren), hij heeft nog nooit grote mankementen vertoond. Alleen wat kleine oppervlakkige dingetjes. Kortom, mijn monstertje zorgde goed voor mij, terwijl ik echt niet altijd goed voor mijn monstertje was. En nu, nu besloot ik om mijn monstertje zomaar weg te doen! Hoe ondankbaar ben je dan? Kortom, ik was echt heel erg aan hem gehecht en voelde me oprecht verdrietig en schuldig bij de gedachte dat ik hem in ging ruilen. En de mensen om me heen moesten daar een beetje om lachen, het is tenslotte 'maar een auto'. (au!!!!)

En ja, ik snap zelf ook wel dat dat best een beetje overdreven en raar is, maar ja, ik ben nou eenmaal iemand met een favoriete mok, een favoriete borduurnaald en ook een favoriete pen. En als een van die favoriete objecten kwijt is, of stuk gaat, dan ben ik oprecht in tranen! Waarom geen idee? Dit is vast niet wat de DSM onder hechtingsproblematiek verstaat, maar ik vind mijn gehechtheid aan voorwerpen soms best problematisch!

Toch kan ik het niet helpen om te denken dat er meer onder mijn schuldgevoel naar mijn monstertje toe zit. En zoals het een goede Mick betaamt, heb ik daar natuurlijk heel veel over nagedacht tijdens de nachten dat ik toch niet kon slapen van de spanning.

Vanaf het moment dat ik kon autorijden wilde ik heel graag een klein en kleurrijk autootje. Mijn eerste autoliefde was de (eerste) Renault Twingo, gewoon omdat hij 'van die schattige oogjes had' (tja, dit zei ik inderdaad hardop, ik bedoel maar...een echte vent!). Omdat ik toen nog niet zo goed wist welke kleur ik precies wilde hebben en ook gewoon niet kon kiezen, droomde ik over een versie die van smurfenblauw overging in felgroen om dan aan de voorkant uit te komen bij kanariegeel. Zie je het voor je? Nou ja, ik dus wel. Maar dat die versie er nooit gekomen is, is een feit.

Mijn vader lachte me altijd uit om zowel mijn auto, als mijn kleur keuze. Hij drukte me op het hart om toch vooral geen 'rare' kleur te kopen, want als je hem zou willen verkopen, dan raakte je hem aan de straatstenen niet kwijt'. Nu was dat uiteraard ook niet mijn bedoeling, ik zou met mijn auto hetzelfde doen als wat ik met al mijn spullen doe: opmaken tot het helemaal stuk is en echt niks meer kan.

Die woorden van mijn vader hadden al die jaren mijn aankopen bepaald: aanschaffen wat zijn goedkeuring weg kon dragen: het lieve, brave kind zijn, ergens in de hoop dat papa mij dan wél lief zou vinden.  Maar echt geholpen heeft dat niet.

In 2010 kon mijn vader me niks meer maken, ik betaalde die nieuwe auto van MIJN geld, hij kwam op MIJN naam en doordat ik hem zelf financierde, hoefde ik ook geen verantwoording af te leggen. En dus koos ik voor de kleur die mijn vader misschien nog wel het meeste haatte (en wat mijn lievelingskleur is): kanarie geel!

Die auto, mijn lieve gele racemonstertje was veel meer dan 'gewoon een auto', het was mijn eerste (min of meer) openlijke daad van verzet ten opzichte van mijn vader. De eerste keer dat ik écht voor mezelf koos, zonder rekening met hem te houden, zonder me schuldig te voelen en op zijn goedkeuring te zitten wachten. Die keuze, dit specifieke autootje, was voor mij de eerste stap naar vrijheid, in heel veel opzichten. 

Vandaag reed ik als een volleerd sentimenteel zacht gekookt ei met een steen in mijn maag naar de dealer. De laatste rit in mijn gele racemonster. Ik heb hem onderweg braaf hardop bedankt voor alle veilige kilometers en dat ik hoopte dat hij iemand zou treffen die meer met hem zou rijden en beter voor hem zou zorgen dan ik, want dat verdient hij..... En als het bedrijf niet aan een drukke weg had gelegen, had ik hem vast ook nog een kusje op zijn vuile gele snoet gegeven, Maar hé ik ben een volwassen vent tegenwoordig, dus dat heb ik dan maar niet gedaan.

En met een laatste blik over mijn schouder, liet ik hem achter. Ik stapte in mijn nieuwe racemonster, waar ik vast ook heel veel van ga houden.... 

Maar vandaag nog even niet...

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Over Heksen, Detectives en het hebben van filters..... of juist het gebrek daaraan...

De afgelopen weken (en nog steeds eigenlijk) waren nogal intensief in mijn hoofd. Dat heeft voor behoorlijk wat 'narigheid' gezorgd, maar gelukkig zitten er soms ook wel grappige momentjes tussen. 

Ik ga proberen zo kort (voor mijn maatstaven) en zo simpel mogelijk de situatie te schetsen, zodat je een idee kunt krijgen van wat er hier gebeurt. 

Ik hoor stemmen, dat mag inmiddels bekend zijn en sommige van die stemmen kunnen het 'overnemen' en kunnen dan op een glijdende schaal zelfstandig functioneren (dus simpel gezegd: van samen aan het roer staan, tot ik die niks meer meekrijg en als het ware niet meer aanwezig ben). 

Sommige mensen noemen het 'delen' of 'alters', maar voor mij zijn dit stemmen, aangezien ik ze ken en met ze kan communiceren. Stemmen zijn (voor mij, niet voor iedereen) (onder)deel van mij. 

Er is echter ook al best een hele lange tijd een deel, waarmee ik dat niet kan, vandaar dat ik hiervoor ook het woord 'deel' gebruik en niet het woord stem. Ik hoor haar niet, ik zie haar niet, ik ken haar niet. Voor mij is zij dus geen stem, geen (onder)deel van mij en dus noem ik het een 'deel'.* 

Maar laten we haar voor het gemak even 'De Heks' noemen, dan heeft het beestje maar een naam, dat praat makkelijker. Ik hoor haar niet, maar mijn Jongste Stemmetje en Jongste Puber horen en zien haar wel. En dat is vrij lastig want De Heks heeft het echt op deze twee gemunt. Ze maakt hen doodsbang en er is, voor mijn gevoel, weinig wat ik kan doen tot nu toe, om hen tegen haar te beschermen, want tja, wat ik niet zie en hoor, daar kan ik ook niet tegen optreden. 

Ik sprak een tijd geleden met m'n oud behandelaar hierover omdat ik geen idee had hoe ik het aan moest pakken, maar de noodzaak om meer over De Heks te weten te komen wel steeds urgenter werd. 

Op dat moment was vooral Jongste Stemmetje het doelwit en zij is té jong en te bang om verbaal informatie te geven. Ze heeft er simpelweg de taal nog niet voor. We bedachten dat het dan op een creatieve manier moest, en aangezien knuffels nogal geliefd zijn bij haar, leek dat me een goed plan: situaties uitspelen met knuffels. 

Leuk bedacht, maar niet echt goed over nagedacht. Op het moment dat één van die geliefde knuffels dus de rol van De Heks zou krijgen, zou die knuffel niet meer 'veilig' zijn en dus leende ik van iemand een knuffel, die dan daarna gewoon weer weg zou kunnen. Maar zodra ik ook maar probeerde om met Jongste Stemmetje en de knuffels aan de gang te gaan, sloeg de angst al om in hysterisch huilen en dat kon ik zelf gewoon niet aan. Dit ging het dus niet worden. 

Inmiddels was ook Jongste Puber getuige van de aanwezigheid van De Heks en hij heeft wél de taalvaardigheden om me te helpen. En als er één ding is wat hij graag doet, dan is het mij blij maken, dus hij wilde maar wat graag helpen. 

Ik printte een foto uit van een heks, hing die in de kamer op, met daarnaast een aantal vragen waar ik graag een antwoord op zou willen (wie ben je, wat wil je, waarom ben je er enz). Het idee was, dat ze wellicht zelf zou gaan communiceren via papier met mij (waar ik best een hard hoofd in had, want dan had ze dat al veel eerder kunnen doen). Maar tegelijkertijd gaf ik Jongste Puber de rol van detective: aan hem de taak om zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Als dat zou lukken, prachtig, zo niet: geen probleem, goed je best gedaan. Maar dat liep dus uit de hand. 

Ineens waren alle pijlen van De Heks op Jongste Puber gericht. En waar eerst het gedrag, de daden en woorden van Oudste Puber het onderwerp van gesprek/dreigement waren, werd dat nu dus het hele 'zijn' van Jongste Puber. 

Ze terroriseerde hem compleet en ik had dat niet door, want hé ik hoor haar niet en Jongste Puber nam zijn taak héél serieus en durfde niks tegen mij te zeggen omdat hij mijn vragen (nog) niet kon beantwoorden. 

Heel lang verhaal een beetje korter: Jongste Puber draaide door, nam het over en ik miste een aantal complete dagen uit m'n geheugen. Uiteindelijk werd hij zó moe en over z'n toeren dat hij een deel van wat er gezegd werd over Woonbegeleider uitstortte. 

Toen ik weer 'terug' was en een beetje te horen kreeg wat er gezegd en gebeurd was, voelde ik me nogal schuldig: ik heb Jongste Puber dit aangedaan, want ik heb hem die opdracht gegeven. En dus besloot ik dat het genoeg geweest was, hij had het super goed gedaan, maar hij hoefde geen detective meer te zijn. Hij mocht uitrusten. 

Ondertussen bedacht ik dat als ik De Heks zelf een beetje zou uitdagen, dat ze zich dan misschien wél tegen mij zou keren. En dus zei ik tegen Woonbegeleider: "De Heks is gewoon een laffe pussy. Tegen kleine kinderen durft ze wel, maar als ze echt ballen had, dan zou ze het wel gewoon opnemen tegen mij, maar zo laf als ze is, dat durft ze dus niet... Dus eigenlijk is ze niks meer dan een zielig hoopje sh**."

Woonbegeleider (WB), die jong en spontaan is en niet altijd beschikt over een childproof filter, riep enthousiast: "Ja, De Heks is gewoon een stoephoer."
En ik moest er om lachen, wetend dat die uitspraak niet helemaal handig was.... 

En ja hoor, die nacht vond er een gesprek plaats tussen één van de volwassen stemmen (PB) en Jongste Stemmetje (JS): 

JS: wat is stoepoer?  

PB: zeg dat maar gewoon niet. 

JS: maar WB zegde het ook dus JS wil dat ook zeggen. Wat is stoepoer? 

PB: dat is een stout woord voor als iemand niet zo lief is of doet. 

JS: dus Mick vindt **** (iemand met wie Mick een aanvaring had eerder die dag) een stoepoer? 

PB: (probeert zijn lach in te houden) Mick vindt die inderdaad nu even niet zo aardig. Zullen we dat zo zeggen, want stoute woorden mag niet hè? 

JS: nee mag niet 

-----stilte----- 

JS: waarom doet WB wel stoute stoepoer zeggen? 

PB: (moet lachen) omdat WB pas over een (paar) jaar ongeveer gaat ontdekken dat kindjes als jij net een kopieerapparaat zijn en hij dan pas een filter ontwikkelt 

JS: (begrijpt hier ongetwijfeld niks van maar denkt blijkbaar na)..... waarom? 

PB: WB was even heel stout, maar ik denk dat hij van z'n vriendin straks z'n zakgeld in moet leveren als ze dat hoort. 

JS: oh... dan kan WB niet stickers kopen (haar favoriete aankoop op het moment).

PB: nee dat denk ik ook niet. En jij ook niet meer doen want dat is ook stout (ze heeft een 'sticker koop verbod' en nee dat is echt niet zielig!). 

JS: (diepe zucht) is mijn geld mag ik zelf weten zegt Jongste Puber. 

PB: en Mick zegt nee en Mick is de baas, dus stickers kopen is stout. 

JS: (Nóg diepere zucht). Mick is soms een stoepoer. 

Nou, dan weten jullie dat ook weer! 

foto: De Heks (eigen fabricaat)

* ik sluit niet uit dat dit ooit zal gaan veranderen, ik haar wel degelijk ga horen en zien en leer kennen, en haar dan als stem zal gaan benoemen, maar zo ver zijn we voorlopig nog (lang) niet.

"Meneer weigert mee te werken", of toch niet???.... Een uitleg over de werking van mijn neurodiverse brein.

Afgelopen week was het weer eens zo ver: ik kreeg weer eens 'mot' met een bedrijf dat een afspraak met mij moest maken voor werkzaamheden in mijn woning. Het bedrijf had mij meerdere keren die week op mijn mobiele nummer geprobeerd te bellen. Dit had ik ook wel gezien, maar ik heb telefoon angst (kom ik zo op terug) en nam dus niet op. Ik nam me voor om samen met mijn Woonbegeleider later die week terug te bellen om te kijken wat er aan de hand was. Maar helaas, ze waren me voor. 

Op de een of andere vage manier hebben ze het telefoonnummer van mijn zorginstelling achterhaald, terwijl ik via het 'reguliere circuit' zelfstandig een huurwoning bewoon (waar is die wet op de privacy nu ineens gebleven? maar dat terzijde). Maar goed, mijn Woonbegeleider werd gebeld en moest aan mij doorgeven dat men op een bepaalde dag tussen 9 en 12 uur langs zou komen omdat er bij mijn onderburen een lekkage was die waarschijnlijk uit mijn woning vandaan kwam. Dat was alle informatie. 

De afgelopen twee jaar stonden hier in het teken van renovaties en verbouwingen. De ene bouw afspraak na de andere, waarbij steeds opnieuw weer gezegd werd "we komen op die en die dag tussen dit en dit uur (vaak een dagdeel van minimaal 4 uur), zorg dat u thuis bent". Verzetten van die afspraken, bleek vaak erg ingewikkeld, want je "was al ingepland" en ik ben vaak niet mondig genoeg om daar tegenin te gaan. 

Het gebeurde ook regelmatig dat men niet kwam, of later. Of dat men kwam, rondkeek en een nieuwe afspraak met een nieuw tijdsvak dicteerde waarop men daadwerkelijk zou komen repareren en je opnieuw kon blijven zitten wachten. En na twee jaar van dit soort dingen, continu wachten, continu vreemden in mijn huis, continu onverwachte zaken, onverwachte vragen, met meubels en andere zaken heen en weer schuiven en al voor het middaguur door mijn (beperkte) energie heen zijn, ben ik dit onderhand beu!

En dus stuurde ik het bedrijf in kwestie een mailtje waarin ik schreef dat ik niet drie uur op hun ging zitten wachten voor een probleem van mijn onderburen om dan vervolgens weer een nieuwe afspraak te krijgen met een nieuw tijdsvak om weer thuis te moeten blijven wachten tot ze het daadwerkelijk kwamen maken. Dat ik tot 9.30 thuis zou blijven, maar daarna weg was. Ik heb het, voor verzenden, laten lezen door mijn Woonbegeleider, die het goedkeurde en dus verzonden. 

Binnen een uur hing er opnieuw een vrouw van het bedrijf bij hem aan de lijn, helaas voor haar op de speaker, die op een niet al te beleefde wijze tekeer ging over mij. Meneer (ik dus) weigerde elke medewerking, andere bedrijven hadden daar ook al over geklaagd en ja ze kon me ook niet even bellen, want ze had geen telefoonnummer en zo ging het nog even door. Tot ik niet meer op mijn tong kon bijten en ontplofte, want hé, nu lieg je en je doet me onrecht aan en daar kan ik niet tegen.

Dat ik mijn telefoon niet opneem is heel lastig voor bedrijven (en andere mensen), dat snap ik. Overigens is dit bij de Woningcorporatie bekend en zou daar genoteerd moeten staan, dat als bedrijven mij moeten hebben, telefonisch contact niet wenselijk is maar dat sms/whatsapp en email manieren zijn om vrijwel meteen reactie van mij te krijgen. Als de Woningbouw dat niet doorgeeft, of het Bedrijf dat te omslachtig vindt, omdat 'zij zo nou eenmaal niet werken', tja....

Ik heb telefoonangst. Niet een beetje, maar echt heel erg. Als mijn gsm afgaat heb ik een hartslag van minimaal 160 en dat houdt heel lang aan. En dan maakt het niet eens heel veel verschil of het een bekend of onbekend nummer is, het feit dat mijn gsm afgaat is reden genoeg tot stress. Waarom???

Aan de telefoon heb je nauwelijks bedenk/reactie tijd. Er wordt meteen een antwoord van je verwacht. Er wordt verwacht dat je meteen het juiste zegt, maar mijn lijf en brein zijn nog bezig met uit 'alarm/paniek' stand te komen. Ik ben nog lang niet klaar om over antwoorden na te denken, laat staan over hoe ik dingen netjes, sociaal geaccepteerd verpak. 

Ik hou niet van onverwachte dingen en/of onduidelijkheid, die zorgen ervoor dat ik boos word, van streek raak, of zelfs compleet in paniek. We noemen het (hele verzamelhoopje van dingen waar ik last van heb) ook wel autisme (spectrum stoornis)) 

Een telefoon gesprek zit vol met 'onverwachte' dingen. Ik weet vaak niet wie het is die me belt, waarom diegene belt, wat diegene wil, of ik dat wel wil, enz. En ik heb soms echt bedenktijd nodig. Maar je kunt toch 'gewoon' zeggen: 'goh, u overvalt me met deze vraag, ik moet heel even nadenken, is het goed als ik u hier later over terugbel?'. Tja, en dát kan mijn brein dus niet in de 'alarm/paniek' stand. 

Om deze reden heb ik overigens ook geen voice mail, want dan moet ik terugbellen en heb ik dezelfde paniek en stress omdat daar dezelfde 'onverwachtheidsfactor' in zit.

Terug naar de "meneer weigert elke medewerking" opmerking....
Meneer wil namelijk best wel meewerken, want hij vindt het ook niet leuk als zijn onderburen blijkbaar last van hem hebben. Maar zo'n bezoekje van bouwmensen in zijn huis brengt een hoop spanning met zich mee. 

Een tijdsvak van 'tussen 9 en 12 uur' houdt in, dat ik die nacht al nauwelijks slaap, omdat ik bang ben dat ik me verslaap en dan dus te laat ben. Dus ik begin al met nog minder energie aan de dag. Vervolgens zit ik braaf om half negen klaar, want hé ze zouden maar een keer te vroeg zijn (afspraak is afspraak in mijn hoofd). Maar ze zijn er vervolgens nooit om 9u en hoe later het wordt, hoe hoger mijn stress en hoe lager mijn energie wordt. Tegen de tijd dat ze uiteindelijk aankomen, zit ik ontzettend hoog in de stress en word ik nóg sneller boos om alles (waar die mensen niks aan kunnen doen, maar ik ook niet meer) en ben ik echt zó overprikkeld en moe dat ik alleen nog maar in het donker in een hoekje met mijn knuffel onder een deken wil zitten. 

De opmerking in mijn mail ík blijf tot half tien op jullie wachten, daarna ben ik weg, was voor mij de (oh zo duidelijke, maar voor anderen compleet onduidelijke) vraag om als eerste afspraak van de dag ingepland te worden. Het was mijn manier om een voor mij haalbare manier van medewerking te zoeken.
Als je bij mij namelijk als eerste begint, dan slaap ik nog steeds die hele nacht niet, maar hoef ik niet ook nog eens heel lang te wachten tot je eindelijk op komt dagen en bouwt de spanning zich niet nóg verder op. 

Ik hou niet van (vreemde) mensen in mijn huis. Mijn huis is mijn (enige) veilige plek. Alles heeft zijn plekje, ik weet dingen te vinden (al lijkt het voor de buitenwereld een puinhoop, voor mij is dat niet zo). Bouwvakkers gooien altijd (totaal onbedoeld) mijn structuur door de war, door dingen te verplaatsen. Ze lopen (vaak ongevraagd) op plekken waar ik niet wil dat ze komen enz. En ik snap dat dit nodig is om hun werk te doen, maar dat maakt niet dat mijn brein daar ineens mee kan dealen! Dat kost me fucking veel energie! Energie die ik al beperkt heb. 

Dus tja, "meneer weigert elke medewerking"....
Een opmerking die me heel veel pijn doet, keer op keer. Want ik doe ook maar mijn best om te overleven en krijg keer op keer te horen "Ja maar zo werken wij nu eenmaal niet". En dat snap ik best. Maar snappen jullie dan ook dat mijn brein niet werkt zoals jullie bedrijf werkt? Niet omdat ik dat niet WIL, maar omdat mijn brein simpelweg een beetje anders in elkaar zit en niet anders KAN?

foto: internet

Gemeen, gemeen, gemeen!.... oftewel, wat een pech om Lesley te zijn....

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik geen fan ben van carnaval en dat dat een understatement is. Vroeger als kind vond ik het nog wel leuk, dacht ik, totdat ik in een gesprek met een familielid laatst te horen kreeg: "als we jou kwijt waren, dan zat je in de garderobe in een hoekje met een berg jassen over je heen, met je handen over je oren.', dus tja.... vond ik het leuk?

Ik denk van wel. Ik heb in ieder geval wel leuke herinneringen aan carnavals optochten kijken. Het helpt waarschijnlijk ook een hoop dat wij carnaval in Zuid-Limburg gingen vieren en daar bij de optochten van allerlei lekkers en leuks uit de wagens werd gegooid, dus het was ook een soort van sport om zoveel mogelijk snoep te verzamelen (wat dan achteraf niet te eten, zo vies, was). 

Ook heb ik leuke herinneringen aan feesten in zaaltjes met mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Maar wat mijn familielid zei zal ongetwijfeld toch wel kloppen, want ook toen al was ik niet zo heel goed in drukte en veel prikkels. 

Wat ik wel nog heel goed weet, is dat ik rond de pubertijd het irritant vond dat ik geen carnaval kon vieren met mijn vrienden en klasgenoten, omdat we in een ander deel van het land woonden en we traditiegetrouw nu eenmaal elk jaar naar Limburg gingen. Mijn zus en ik zeurden mijn ouders uren aan hun kop of we dit keer eens gewoon lekker thuis konden blijven, zodat we er ook eens bij hoorden. En jawel, we bleven thuis. 

Eén optocht en één limonadebal verder, smeekten we of we de volgende dag alsjeblieft een échte optocht konden gaan kijken en zo vertrokken we die avond weer terug naar Limburg. 

Maar toen mijn neefjes en nichtjes wat ouder werden en carnaval meer en meer met hun vriendengroepen gingen vieren, die ons uitlachten omdat we nu eenmaal geen dialect spraken, werd het minder leuk en uiteindelijk kreeg ik een hekel aan carnaval, snapte niet wat ik daar ooit leuk aan had gevonden en ben ik er nooit meer heen gegaan. 

De Jongste Puber in mijn hoofd heeft ooit van lieve vrienden een Pikachu pak gekregen (nou ja, eigenlijk ik, maar dat is al gauw door hem geconfisqueerd) en dat wil hij dolgraag ook buiten aan, maar dat mag van Oudste Puber (en mij!!!) natuurlijk niet, want "hé, hallo, voor schut, je wéét toch, dahah!"

Maar één keer per jaar wordt Jongste Puber gelukkig, want met carnaval loopt iedereen 'voor schut' buiten en dan mag hij dat dus ook! Dus als Woonbegeleider komt (die ernstig besmet is met het carnavalsvirus), dan wordt er braaf een rondje gewandeld in Pikachu of Minion pak en is Jongste Puber gelukkig.

Dit jaar had Woonbegeleider ons 'warm' gemaakt voor een zogeheten 'lampjes optocht'. We houden dan nog steeds wel niet van drukte en carnaval, maar lampjes..... dat is toch wel té aantrekkelijk. En dus besloten we om het te gaan proberen. 

Ruzie in mijn hoofd, tussen Jongste Puber en Oudste Puber over of we nou wel of niet het pak aan mochten, of dat we dan alsnog 'voor schut' gingen en dus werd Woonbegeleider geappt om de ruzie op te lossen. Toen die niet online leek te zijn, werd de vraag aan Carnaval vierend Wandelmaatje voorgelegd. En gelukkig belde Woonbegeleider later nog even om te bevestigen wat Wandelmaatje ook al gezegd had: Jongste Puber kon rustig zijn Pikachu pak aan doen, maar het hoefde niet persé het was allebei prima, met of zonder. 

En dus gingen we in ons Pikachu Pak in de auto, in de regen, in het donker, naar een dorpje waar we de weg niet echt kenden. Maar dat ging allemaal goed. We liepen braaf achter andere verklede mensen aan en stelden ons op langs de route...

Jongste Puber gelukkig als Pikachu, Oudste Puber mokkend omdat hij zich voor lul voelde staan, ikzelf mijn best aan het doen om niet al vóór het begin overprikkeld te raken (en dus hardop steeds hetzelfde deuntje neuriënd...) en Lesley..... die keek haar ogen uit. 

Naast ons stond een hond met een berenpak, dus Lesley waande zich in de zevende hemel!

We verplaatsten ons naar een iets strategischere plek en stonden naast een schattig (niet verkleed) meisje, dat ongeveer even groot en oud was als Lesley zelf....

De optocht begon, meer mensen, meer bewegende lampjes, meer (harde) muziek. Iedereen keek zijn (mijn) ogen uit en ik moest alle zeilen bij zetten om niet in paniek te raken en weg te rennen. 

Al gauw kwam er een groep langs die snoepjes uitdeelden. En uiteraard kreeg het schattige meisje naast ons haar handen volgestopt. Lesley keek ernaar zei niks, zei (intern) heel blij: "hond is beer!" en het feest ging verder. De groep en wagen van Woonbegeleider kwam langs. Hij zag ons, kwam even hoi zeggen, met een 'lampjesstok' (Lesley vond hem maar eng met een bril en een biertje, maar die stok.... die was toch wel heel leuk!). Jongste Puber en Oudste Puber vonden het cool dat Woonbegeleider ze gezien had en ik kreeg op de vraag 'Enne?' (wat je kunt vertalen als: hoe is het, wat vind je ervan, joh, het is je gelukt enz.) er alleen maar uitgepiept 'druk hier'.

Anyway, Woonbegeleider moest weer door, en daar kwam wederom een groep met snoepjes voor het schattige meisje naast ons. Lesley keek en zei (intern) iets minder blij: "hond is beer!". Toen de volgende wagen ook nog zo'n zelfde lampjes stok als Woonbegeleider had uitdeelde en deze voor de ogen van Lesley in de handen van het schattige meisje duwde, kwam er alleen nog maar (intern) "hond" uit.

Gelukkig (voor mij) was het niet veel later afgelopen en zocht ik mijn weg terug naar de auto, waar ik eerst even een kwartiertje moest ontprikkelen (lees: keihard janken) voor ik veilig op weg naar huis kon. Jongste Puber en Oudste Puber hadden het hoogste woord en waren laaiend enthousiast, Lesley was stil.... 

Eenmaal thuis viel ik doodmoe in slaap. Maar na een paar uur werd ik wakker van een hysterisch huilende Lesley. Alle knuffels in bed gehaald om de hysterie wat te temperen en een gesprek mogelijk te maken in een poging erachter te komen wat er aan de hand was. Het antwoord was: "ik wil niet meer Lesley zijn!"

Oh jee, die hadden we nog niet gehad, dus met een slaaphoofd even schakelen en de juiste vragen zoeken/bedenken. 

Waarom niet?
L:"Lesley zijn is niet leuk!"
Waarom is Lesley zijn niet leuk dan?
L: "gemeen, gemeen gemeen!"
Wat is er precies gemeen?
L: "Lesley wil ook!"
Ehm, wát wil jij ook?
L: "zwaard met lampjes en snoepjes en beerhond. Maar Lesley krijgt NI-HIKS! Gemeen, gemeen, gemeen!"

Ja... en daar kan ik weinig op zeggen, want het is ook gemeen als niemand je kan zien en niemand weet dat jij er ook bent en ook graag net zo'n mooie lampjes stok als Woonbegeleider had, had willen hebben en dat jij snoepjes óók lekker vindt.

Life is unfair.
Wat een pech om Lesley te zijn!

foto: eigen maaksel, leukste wagen
in de lampjesoptocht 😉

Van 'therapie' naar 'therapie' naar 'therapie'.... oftewel de zin en onzin van een dagprogramma.

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Horen, zien en voorlopig nog zwijgen... Mijn crisis opname in de GGZ. Deel 2

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Four seasons in one day.... Mijn crisis opname in de ggz... deel 1

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Een stukje achtergrond informatie:

Het ging al heel lang niet goed met me: ik sliep niet/nauwelijks en mijn situatie op de genderpoli was nogal spannend. Ik raakte heel veel tijd kwijt, vond mezelf met regelmaat terug op plekken waar ik niet hoorde (en zou moeten) zijn en het duurde inmiddels zo lang en werd soms zó 'gevaarlijk' dat m'n Woonbegeleiding, de ggz en ikzelf het tijd vonden voor een (vrijwillige) 'crisis time-out' opname. Er was echter een wachtlijst (jawel, voor een crisisplek) en ik kon niet meteen terecht.

Op 27 oktober kwam er om 16.55u, na ruim acht weken op de wachtlijst te hebben gestaan een telefoontje dat er een bed vrij kwam en dat ik de volgende ochtend op de afdeling verwacht werd. En hoewel het inmiddels al wel een klein beetje beter met me ging, besloot ik na overleg om er toch gebruik van te gaan maken, omdat de komende week heel spannend voor me ging worden en ik daar (op dat moment al) niet zo goed mee om kon gaan. 

En zo zat ik op 28 oktober samen met mijn begeleidster van het ggz team in een kamertje, tegenover een hele jonge, lieve en geduldige dame van het afdelingsteam, die met mij de intake ging doen. De psychiater van dienst was op dat moment bezig, maar deze zou mij later die dag nog wel komen zien. 

Wat ik heel apart vond, was dat men wel wist dat ik zou komen, maar dat men geen idee had waarom ik zou komen of hoe lang ik zou blijven. Wel was men op de hoogte dat ik Mick, meneer, hij en hem was. 

Het was een prettig gesprek. Ik voelde me gehoord en gezien en ik was mezelf. Wat zo'n beetje inhoudt dat ik er alles eerlijk uitflapte, ook dingen waarvan ik verdomd goed weet dat ik die beter niet kan zeggen. Maar ik ben ik, en ik wil open kaart spelen en ben dus (te) eerlijk. Ik gaf aan dat ik mensen en nieuwe situaties eng en moeilijk vond, dat ik het moeilijk vind om zelf om een gesprekje te vragen en dat ik heel erg de behoefte heb aan duidelijkheid, omdat ik anders boos word. Dat ik zelf leef onder het motto: doe wat je zegt en zeg wat je doet en dat ook van anderen verwacht. Dat ik een voedselallergie heb en eetmomenten daardoor extra spannend vind (ivm kruisbesmetting). 

De afspraak was dat het personeel me elke dag een ventileer gesprek aan zou bieden, zodat ik er niet zelf om hoefde te vragen en dat ik mijn eigen brood, boter en beleg kreeg, die in de afgesloten keuken bewaard zou worden waar niemand verder aan kon. En verder zou er even goed met de keuken overlegd worden over de ingrediënten van de maaltijden en dit zou aan mijn teruggekoppeld worden.

Aan het eind van het gesprek leverde ik mijn eigen (net opgehaalde) volle doosjes medicatie in, kreeg ik een boekje met instellings- en afdelingsregels (van heul veul pagina's) in mijn handen gedrukt en nam ik afscheid van mijn begeleidster. 

Ik zou een rondleiding krijgen vóór de lunch. Maar toen dat eindelijk gebeurde, ging de pieper af. Het is niet mijn eerste opname, ik weet wat het betekent: Ergens is een collega in gevaar of er is ergens een gevaarlijke situatie en dan moeten de andere personeelsleden gaan rennen en assisteren. En zo stond ik ineens alleen in de gang. Ik was al overprikkeld van het feit dat ik opgenomen was en dus vluchtte ik terug naar het stukje 'veiligheid' dat ik daar had: mijn kamer, waar ik huilend met mijn knuffel in een hoekje wegkroop. 

Uiteindelijk werd ik weer opgehaald en kalmeerde ik wel weer, maar het was niet echt een lekkere binnenkomer zullen we maar zeggen (waar overigens niemand iets aan kon doen, dit is hoe het nu eenmaal kan gaan).

De psychiater van dienst die nog zou komen, liet doodleuk weten dat ze het te druk had om mij te komen zien en dat m'n regiebehandelaar (m'n eigen psychiater dus) de medicatie maar in orde moest maken. Klein relevant probleem: mijn eigen psychiater had die week vakantie en was er helemaal niet en dus ontstond er een probleem. 

Een deel van mijn medicatie krijg ik via het ggz team en een deel van de huisarts. Daar weten beide partijen van en ik ben daar ook eerlijk over. Het probleem is alleen dat de medicatie die via de huisarts geleverd wordt, niet in het systeem van de ggz staat (andersom overigens wel!) en de instelling dus alleen mag uitreiken wat in het ggz systeem staat. Tja, en dat was momenteel dus niet de medicatie waar ik de afgelopen maanden zo ongeveer op 'overleefd' had. Dit zorgde bij mij voor paniek, want de situatie was onduidelijk en onduidelijkheid geeft error in mijn hoofd. De psychiater van dienst was verre van behulpzaam hierin. 'Dat had maar geregeld moeten zijn voordat ik kwam.' En daar had ze vast gelijk in, maar daar had ik op dat moment niks aan en ik kon er ook niks aan veranderen, maar ik leek er nu wel de dupe van te worden.

Tijdens de intake was ik Mick, meneer, hij en hem en de verpleegkundige hield dat ook goed vol. De psychiater had daar geen boodschap aan, bleef het hebben over mevrouw, zij en haar. In het begin ging de verpleegkundige daar nog tegenin, maar uiteindelijk zwichtte zij ook en nam het mevrouw zij en haar over (wat ik haar vergeef, want de rest van mijn verblijf heeft ze het niet fout gedaan). Dit zorgde voor extra spanning, boosheid en verdriet. Het maakte dat ik me niet gehoord, niet serieus genomen en onveilig voelde.

De verpleegkundige van die ochtend besloot (terwijl ik naast haar zat) naar mijn apotheek te bellen om te vragen of zij een medicatieoverzicht konden faxen. Het was vrijdagmiddag en als die lijst voor een bepaalde tijd binnen zou zijn, dan kon de medicatie nog geregeld worden, zo niet dan zou het pas na het weekend worden...(nog meer paniek in mijn hoofd). 

De apotheek wilde niet meewerken, want dit was niet gebruikelijk. Normaal gesproken moet je zo'n overzicht persoonlijk aan de balie komen ophalen. En nee, ze konden dat niet faxen, dat was niet gebruikelijk. Dat ging tegen de wet op de privacy in... Ik riep in de hoorn dat ik ernaast zat en dat ik hier toestemming voor gaf, maar nee, wet op de privacy, niet gebruikelijk, bla bla bla. De moed zakte in mijn schoenen, de paniek werd niet minder. Maar van de apotheek hoefden we in ieder geval geen medewerking te verwachten, dat was duidelijk.

Ik opperde nog dat ze me mijn ingeleverde 'illegale' (=niet in hun systeem staande) medicatie maar terug in eigen beheer moesten geven, thuis ben ik immers ook verantwoordelijk voor mijn eigen medicatie inname en beheer, maar ja, dat mocht uiteraard niet. Aan de ene kant snap ik dat best, maar aan de andere kant vind ik het ook best een beetje onzin. (waarmee ik bedoel dat dit ook op een veilige manier zou kunnen, door de hoeveelheid van één dag bijvoorbeeld uit te reiken, kamers zijn op slot).

Maar goed, uiteindelijk bedacht ik dat ik in mijn huisartsenapp een medicatielijst heb staan en dus maakte ik daar een pdf van en die mocht ik naar de verpleegkundige mailen. Met veel gemopper en gezucht bleek de psychiater van dienst daar dan (voor deze ene keer) mee akkoord te gaan en het leek geregeld.  

Mijn energie was op, mijn prikkelgrens zwaar overschreden en ik wilde het liefst naar huis. Maar in plaats daarvan werd er verwacht dat ik deelnam aan het dagprogramma. En ik koos voor dat wat ik thuis ook doe, alleen heet het thuis 'hobby' en hier creatieve therapie. Er was echter niemand die tijd (of zin) had om met me mee te lopen. Nieuwe situaties en ik zijn niet zulke goede vriendjes. Ik stond een behoorlijke tijd voor het lokaal (met glazen ramen), maar de drempel was te hoog: ik durfde niet naar binnen: teveel nieuw, ik was moe. En dus ging ik terug naar de afdeling en dook mijn kamer in, daar kon ik ook borduren, want ik had mijn spullen gewoon meegenomen. Ik bleek echter een borduurnaald vergeten te zijn en dus kon ik niks en dus eindigde ik weer huilend met mijn knuffel in een hoekje. 

Later die dag kwam er iemand van 'creatieve therapie' naar de afdeling en ik werd voorgesteld. Ze nam me mee naar het lokaal zodat ik wist waar ik moest zijn en wat ik daar allemaal kon doen. En bij hele hoge uitzondering mocht ik van haar een borduurnaald lenen en meenemen naar mijn kamer waarna ik me zielsgelukkig op mijn borduursels stortte en ik voor het uur dat ik daarmee bezig was, ik geen meldingen van mijn horloge meer kreeg dat mijn hartslag gevaarlijk hoog was....

De hele dag ben ik al aan het vechten tegen het 'switchen' (=dat mijn stemmen mij overnemen en ik er even niet meer ben), de reden waarom ik hier dus eigenlijk ben. Dit zou een plek moeten zijn, waar dat gewoon zou moeten kunnen, of toch op zijn minst niet als heel vreemd gezien zou moeten worden. Switchen is voor mij een soort van ontspanning, mijn brein en mijn lijf kan op die manier een beetje rust krijgen. En door het (min of meer) gecontroleerd te laten gebeuren, voorkom ik vaak erger, maar alles in mij schreeuwt dat het hier niet veilig genoeg is. En dus vecht en vecht ik ertegen en ik ben kapot moe. 

Als dan 's avonds bij het naar bed gaan ook nog blijkt dat de medicatie nog steeds niet geregeld is, het nu dus officieel weekend is en er niks meer te regelen valt, verdwijn ik huilend in mijn kamer. Ik ben op...

Ik kijk uit m'n raam naar de 'binnentuin'. Er staat een treurige boom met de herfstblaadjes er nog aan, maar tegelijkertijd zitten er katjes aan de takken. 

Het symboliseert hoe ik me momenteel voel: Four seasons in one day.

Zelfs de natuur is op deze plek in de war....

Oriëntatie in tijd, plaats en persoon…… in tact!

Terwijl ik luisterend naar 100%NL m’n lunch (salade) sta te bereiden in de keuken, hoor ik de radio dame zeggen dat het ook een beetje MIJN zondag is…. 

Ik hou op met snijden en kijk naar m’n radio alsof het ding me een antwoord gaat geven. Huh? Zondag? Zei ze nou dat het zondag is? En mijn radio geeft inderdaad antwoord en herhaalt nog maar eens dat het huidige nummer van Bløf zo’n fijne zondag vibe afgeeft… 

Mijn hele hoofd en lijf schieten in paniek….. 

Ik laat het mes uit m’n handen vallen, droog gauw m’n handen af om op m’n horloge te duwen, op zoek naar de huidige dag en datum. En nee, dat is geen verward gedrag, ik heb een horloge die me dat (en eigenlijk gewoon alles wat je maar wil weten) kan vertellen. 

Nu moet je weten dat ik iets heb wat men in de wereld van de psychiatrie ook wel een ‘dissociatieve stoornis’ noemt. Tijd kwijt zijn is voor mij dus geen onbekend verschijnsel. En tijd kan (voor mij in dit geval) variëren van minuten tot weken en zelfs langer. Op momenten dat dat gebeurt, of me overkomt, dan heb ik zelf nauwelijks tot geen herinneringen aan de tijd die daar tussen zit. Ik zet hier nadrukkelijk ‘zelf’ bij, omdat de stemmen in mijn hoofd meestal wel kunnen verklaren hoe, wat en waar (en soms zelfs waarom). 

De mededeling van de radio dame dat het zondag is zorgde dan ook voor volledige paniek, want hé, waar is de zaterdag dan gebleven? Wat nu weer? Wat heb ik gedaan? Waar ben ik geweest? Met wie is er contact gezocht? Moet er sorry gezegd worden tegen iemand voor ‘mijn’ woorden of daden? 

Zomaar een kleine greep uit de vele vragen die door dat ene zinnetje door mijn kop schieten, nog los van de gevoelens van angst die daarbij horen…. 

Het nummer begint, mijn horloge zegt dat het gewoon zaterdag is (en ook dat ik nog niet vergeten ben om de klok te verzetten) en ineens is daar weer de stem van de radio dame: ‘oh, ik zeg zondag, maar het is natuurlijk zaterdag…..’ 

Iets met foutje, bedankt! 

Maar gelukkig voor mij ben ik (dit keer) niet ‘verward’ en zijn mijn oriëntatie in tijd, plaats en persoon gewoon in tact…. 

Het liedje gaat verder, maar het blijft onrustig in mijn hoofd en lijf.

foto: internet

Je kunt zeker weten dat je iets heel graag wil…En tegelijkertijd doodsbang zijn.

Ik ben al een tijdje stil hier en dat is niet omdat er niets gebeurt in mijn leven, integendeel: er gebeurt heel veel, voornamelijk in mijn hoofd. Maar om die dingen te delen vind ik nogal een dingetje. Ten eerste is het een onderwerp (genderdysforie/transitie) waar veel mensen al bij beginnen te zuchten zonder dat ze eigenlijk snappen waar het over gaat, ten tweede is het ontzettend persoonlijk en ten derde ben ik ook een beetje bang dat ik mijn eigen ruiten in gooi. En dat is wel het laatste wat ik wil. 

Maar schrijven is mijn uitlaatklep en het zorgt ervoor dat m’n hoofd iets minder overvol raakt. En door de angst om mijn ruiten in te gooien merk ik dat door het niet van me afschrijven de ramen zo ongeveer uit hun sponningen springen van de stress en dat is ook niet zo gezond…. 

Dus…. Daar gaan we dan. 

Mijn (huidige) gendertraject dus. Hoewel ik daar volgens mij nog niet echt specifiek iets over geschreven heb, loopt het alweer een tijdje. 

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik bij de genderpoli binnen kwam (dit keer) met twee wensen. Namelijk: haal die (voor mij) nutteloze en afschuwelijke borsten eraf en de vraag om testosteron te gaan proberen in de hoop dat ik me dan wat meer ik zou kunnen gaan voelen. 

In het eerste gesprek werd me al gevraagd welke van die twee er op nummer één stond. Daar kon en wilde ik niet echt een antwoord op geven, want ik wil het allebei en het liefst gisteren nog. 

In het derde gesprek kwam de vraag terug. Ik moest een keuze gaan maken. Niet omdat het een het ander uitsluit, maar omdat het als het ware twee verschillende routes zijn. 

Simpel en kort door de bocht uitgelegd: Als je voor de hormoonroute kiest, dan moet je eerst zes maanden aan de testosteron zijn voor de operatie route op kan gaan starten. 

Start je met de operatie route, dan moet je lijf eerst voldoende hersteld zijn voor je aan de hormoonroute kunt beginnen. 

Waarom dat is? Ik kan me het antwoord van de psychologen niet meer precies herinneren, maar in mijn hoofd komt het erop neer, dat wat je ook kiest, een enorme impact op je hoofd en lijf heeft en dat als je dat tegelijk zou doen, het gewoon teveel wordt. 

Of dat de werkelijke reden is weet ik dus niet, maar het is een verklaring waar ik zelf vrede mee kan hebben. 

Er was voor mij echter een ietwat klein, doch immens groot addertje onder het gras. Want waar mijn hart neigt naar de operatie route op nummer één (dat wil ik namelijk al vanaf mijn puberteit), zit daar een (maximale) BMI eis aan vast, waar ik op dit moment (en misschien wel nooit) aan kan voldoen. 

Zou ik voor die route kiezen, dan zou ik (in mijn ogen) dus kiezen voor iets waarvan ik niet weet of en wanneer het zou gaan komen en in die tussentijd zou er niks veranderen en zou ik me net zo kut blijven voelen als ik me nu al voel. Misschien zelfs nog wel een tikkeltje erger, omdat die eis voor mij voelt als een uitzichtloze, niet overheen te komen horde. 

En dus besloot ik dat ik voor de hormoonroute zou gaan. Daar is die eis er niet en als het team groen licht zou geven, dan had ik zeker nog (minstens) zes maanden de tijd om aan die fucking BMI eis te werken. En tegelijkertijd zou ik hopelijk wel al iets van veranderingen gaan merken en voelen van de testosteron. Ik hoop dat dat maakt dat het wachten op de operatie dan wat draaglijker wordt, omdat er in ieder geval IETS in mijn lijf gebeurt. 

Dus dat werd mijn keuze, de hormoonroute zou mijn voorlopige behandelplan worden. En daar sta ik ook 100% achter, ik weet waarom ik dit kies. 

Nu mijn keuze duidelijk is, kan mijn keuze in het team besproken gaan worden en bij ‘groen licht’ (wat er waarschijnlijk dan wel dus is, anders wordt het niet ingebracht), kan het behandelplan gaan starten. Prima. Duidelijk. Ik houd van duidelijk. 

In het vorige gesprek gingen we wat dieper in op de (bij)werkingen van de testosteron. Ik heb er zelf veel over opgezocht en gelezen. Ik weet wat er in theorie kan gaan gebeuren, maar ik weet ook dat je in de praktijk geen flauw idee hebt hoe het voor jou als individu gaat uitpakken. Ieder mens is nou eenmaal anders, reageert anders, heeft andere genen enz. 

Dus waar de een bijvoorbeeld kaal wordt, is dat bij een ander geen issue. En zo kan het dus alle kanten op. 

Ik ken het lijstje, ik heb het gelezen, ik heb dingen opgezocht, mijn gedachten erover laten gaan. En van sommige dingen word ik super blij (bijvoorbeeld een lagere stem) maar van andere dingen (zoals bijvoorbeeld dat kaal worden) daar ben ik (op dit moment) niet zo happig op. En weer andere dingen houden me gewoon niet zo bezig (bijvoorbeeld een dunner wordende en drogere vagina slijmwand)…, tja, het is wat het is. 

En zo werden al die (bij)werkingen afgegaan en werd er steeds gevraagd wat ik ervan vond. Of ik er naar uitkeek of juist er tegenop zag. En ik merkte dat ik dat heel ingewikkelde vragen vond waar ik eigenlijk geen antwoorden op had. 

Het is niet zo dat ik er niet over nagedacht heb, integendeel, ik heb de neiging om alles te overdenken. Maar als niets met zekerheid te zeggen is, hoe moet ik dan weten wat ik daar over denk of voel? En hoe kan ik nu, op dit moment terwijl het nog geen realiteit is, en ik ook niet weet of het ooit een realiteit gaat worden, nou zeggen hoe ik me daarbij voel? Ik heb inmiddels wel geleerd dat je pas een (gefundeerde) mening over iets kan hebben als je écht (uit ervaring) weet waar je het over hebt. 

Dus sorry, ik weet het even allemaal niet. 

Het voelt op dit moment een beetje als glazen bol kijken. Ik weet het nu niet en ik zie het wel als het zover is. Maar tegelijkertijd weet ik op de een of andere onverklaarbare manier wel héél zeker, dat al die wel of niet te gebeuren dingen me niet ongelukkiger kunnen maken dan ik nu op dit moment met mijn lijf ben. 

Ik merk dat ik sinds dat laatste gesprek een beetje (veel) in de war ben. Ik sta achter mijn keuze, ik ben zeker van mijn zaak, maar doordat ik geen concrete antwoorden kon geven op die vragen (behalve wat ik hierboven net schreef) begin ik ineens te ‘twijfelen’. Als ik die antwoorden allemaal niet weet, ben ik dan wel echt zeker van m’n zaak? Is dit dan echt wel wat ik wil? Of hou ik mezelf voor de gek? 

En mijn hart weet dat dat niet zo is, ik hou mezelf niet voor de gek, maar mijn hoofd maakt me helemaal gek met die gedachten, onzekerheden, vragen en twijfels! 

Ik weet inmiddels dat ik in november in het team besproken ga worden. En ik ben doodsbang dat als ik het bovenstaande hardop zou zeggen of zoals nu hier neer schrijf, dat er dan een kink in de kabel komt en ze zeggen: ‘oh wacht even, Mick is toch niet zo zeker van zijn/diens zaak, misschien moeten we het uitstellen’. 

En zeker als ik er ook nog aan toe voeg dat ik van en door die twijfels, gedachten, gevoelens in combinatie met niet slapen en de Daily Shit as usual in mijn leven, (bijna) onderuit ga… Vooral ook omdat ik mijn uitlaatklep (van me afschrijven) in deze mis. 

De angst om me uit te spreken hierover en daarmee mijn ruiten in te gooien (in de vorm van vertraging omdat ik nu misschien even niet zo stabiel ben), zorgt voor nog meer stress en druk op de ketel. En dat maakt de cirkel rond. En ik wil dat die cirkel niet nog verder naar beneden beweegt. 

Ja, mijn hoofd weet even niet de antwoorden en daardoor word ik onzeker. 

Ja, daardoor gaat het even niet zo lekker met me. 

Maar nee, het verandert niks aan mijn keuze en hoe ik erin sta. Ik sta nog steeds 99,9% achter m’n keuze, die 0.1% is stress over het onbekende. Want onbekend is onduidelijk en onduidelijk en ik zijn geen vriendjes en gaan dat ook nooit worden. 

Want weet je? 

Je kunt zeker weten dat je iets héél graag wil en tegelijkertijd doodsbang zijn. 

En daar is niks mis mee.

Fight Club.... Pick your battles....

Goed.... Dat ik in een 'levendige' buurt woon, dat was misschien wel al duidelijk. Maar soms gebeuren er hier toch nog steeds dingen waar ik behoorlijk van onder de indruk ben. En niet in al te positieve zin overigens...

Terwijl ik in mijn hut zit te schuilen voor het warme weer buiten mijn hut, bedenk ik dat ik even naar de supermarkt moet. En dus pak ik mijn tas en sleutels en ga op pad. Zodra ik mijn voordeur open doe, en het trappenhuis in loop, hoor ik buiten al een boel geschreeuw. Ik kijk naar de overkant, waar mijn buren, die ik gekscherend (doch enigszins serieus) altijd De Flodders noem, alweer met een redelijk groepje de stoep bezetten (als in gezellig met z'n allen op het kamp voor de wagen, maar dan niet (meer) op het kamp...). Daar staat echter niemand tussen die aan het schreeuwen is. Vreemd.

Op het moment dat ik buiten kom, wordt het geschreeuw nog luider en ik zie een stukje verderop een aantal wel en niet familieleden van mijn overburen met elkaar op de vuist gaan. Een vrouw staat vol op een man in te rammen. En terwijl ik me erover sta te verbazen dat de 'Flodder kinderen' er op een meter afstand met hun neus als toeschouwers bovenop staan, komt er een man tevoorschijn die met zijn volle vuist en kracht uithaalt en de vrouw letterlijk neermaait. 

Ok, ik ben wel wat gewend sinds deze familie (met alle uitbreidingen tegenwoordig) hier woont, maar dit is toch wel weer een graadje erger dan 'normaal' en ik besluit, terwijl ik doorloop richting de supermarkt, om me over mijn enorme telefoon angst heen te zetten om iets verderop de politie te bellen. Helaas kom ik tot de conclusie dat ik mijn telefoon niet mee heb genomen, maar alles in mij knaagt en vind dat ik dat wél moet doen.

Op dat moment komt er een autootje van mijn Woningbouwvereniging aangereden, dat voor mijn neus parkeert. Er stapt een meneer uit, die niet eens reageert op het aanhoudende geschreeuw en gescheld een stukje verderop. Ik besluit om deze meneer te vragen of hij een telefoon bij zich heeft (hij is immers aan het werk, dus ik gok van wel). Hij zegt dat hij inderdaad een telefoon heeft en vraagt waarom ik dat wil weten? 

Ik vraag hem of hij misschien de politie zou willen bellen, omdat het nogal uit de hand loopt. Hij draait zijn hoofd in de richting van het gevecht en zegt tegen me dat dat één grote familie is die elkaar altijd de koppen inslaan, dat dat al jaren speelt en dat de politie daar toch niet voor komt. 

Ik geef aan dat ik weet dat dit al jaren speelt, omdat ik het al jaren zie, maar dat dit toch wel weer een next level is. Hij zegt vervolgens nogmaals dat het geen zin heeft om de politie te bellen en dat dit zichzelf wel oplost en dat ik me er niet mee moet bemoeien. 

Ok... Niet ok, maar pick your battles. Van hem ga ik geen telefoon krijgen om te bellen en ik ben inmiddels zó opgefokt, shaky en uit mijn doen, dat ik besluit om door te lopen naar de supermarkt en als ze bij terugkomst nog steeds bezig zijn, dat ik dan met mijn eigen telefoon wel de politie ga bellen. 

Ik raak echter steeds meer van de leg en het shaken wordt alleen maar erger. Loslaten is niet mijn sterkste ding (en bovendien was dit sowieso al niet zo mijn dag). In de supermarkt laat ik dingen uit mijn handen vallen (van het shaken) en ik besluit om maar gauw weer terug naar mijn hut te gaan.

Bij terugkomst is de relatieve rust weergekeerd. De Woningbouwman was alweer vertrokken en ook de fight club was verdwenen en de kids zaten aan een ijsje. Voor hen was de sensatie blijkbaar alweer vergeven en vergeten. 

Helaas werkt mijn zenuwstelsel niet zo simpel. Ik ben aan alle kanten getriggerd en heb er last van! En ik weet niet wat me het meest getriggerd heeft: het feit dat die man die vrouw met een volle vuist en volle kracht letterlijk tegen de grond werkt of het feit wat die meneer van de Woningbouw tegen me zei?

Ben ik dan écht zo raar, dat ik dit niet normaal vind? Dat ik dit niet normaal WIL vinden? Het besef dat veel mensen vanaf hun deur of balkon (of achter de gordijnen) staan te kijken en NIEMAND, maar dan ook niemand (nog) iets doet??? 

Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik er heel verdrietig van word. En dat kon ik er vandaag nou net niet meer bij hebben.

PS: Voordat er misverstanden ontstaan: ik vind het ook niet ok dat die vrouw op die man stond in te hakken, maar op de een of andere manier werd voor mij de grens overschreden op het moment dat het andersom was... Wat op zich ook wel interessant is en stof tot nadenken geeft.

foto: internet

Drama in mijn hoofd….

Afgelopen week kwam er in mijn newsfeed op m’n gsm een nieuwsbericht voorbij, waarvan ik nogal de weg kwijt raakte. Ik zal jullie de precieze inhoud besparen, maar het thema was kindermishandeling. 

Nu komen berichten met dat thema wel vaker voorbij en meestal lees ik ze bewust niet, maar dit bericht trok nogal bijzonder mijn aandacht, simpelweg omdat ik de situatie die in de ‘krantenkop’ beschreven stond herkende uit mijn eigen verleden. 

Ja, ik ben als kind/jeugdige mishandeld, en sommige professionals noemen dat nog wel eens een understatement. 

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik over heel veel dingen heel erg open ben. Ik ben open over het feit dát ik mishandeld ben, ik ben (redelijk) open over wat dat (ook in het heden nog) voor gevolgen voor me heeft. 

Maar als je me héél echt zou kennen, dan zou je ook weten dat dat ergens ook maar schijn is. En dat klinkt misschien wat raar. 

Ik heb een boek geschreven over één van de gevolgen van dat verleden, namelijk over de stemmen die ik hoor en hoe ik daarin mijn weg heb proberen te vinden en zelf vind dat ik die weg, met af en toe nog wat hobbels en kuilen, ook best wel aardig gevonden heb. 

In dat boek staan ook een paar voorbeeldjes van de mishandelingen, maar dat zijn er serieus maar heel erg weinig. Wat er écht allemaal plaats heeft gevonden heb ik nog nooit volledig met iemand gedeeld en ik denk ook niet dat dat ooit nog gaat gebeuren. 

Natuurlijk heb ik in mijn ruim dertig plus jarige carrière in de psychiatrie een aantal gebeurtenissen met m’n toenmalige psychiater en sociaal psychiatrisch verpleegkundige gedeeld, maar ook wat ik daar deelde was nog minder dan het topje van de ijsberg. En het delen van de rest van die ijsberg heb ik nog nooit voor elkaar gekregen, zal ik waarschijnlijk ook nooit voor elkaar gaan krijgen en dat ga ik zeker ook niet online delen, want ook al twijfelen sommige mensen daaraan (omdat ze vinden dat ik al veel te veel deel via sociale media en internet), zelfs ík heb grenzen. 

Maar goed, een nieuwsbericht dus dat me gigantisch triggerde en mijn hoofd en leven even compleet op z’n kop gooide. 

In de korte paniek en verwarring die er toen ontstond heb ik in die chaos m’n gedachten op dat moment op (digitaal) ‘papier’ geknald en naar Woonbegeleider en Psycholoog gestuurd. En al meteen toen ik het verzond had ik daar acuut spijt van en raakte ik nog meer in paniek. 

Een stuk van mijn verwarring zat in de herkenbaarheid van de omschreven dingen in het artikel: het had (een klein stukje van) mijn verhaal kunnen zijn. 

Een ander stuk verwarring zat in het feit dat de dader uit het artikel in de gevangenis zat. 

En dat raakte me heel hard, want als deze dader al vast zat voor ‘zo’n klein stukje’ van mijn verhaal, wat zegt dat dan (of wat zou dat dan moeten zeggen) over de daders in mijn verhaal? 

En daar raak ik in de knoop: voor mijn verhaal is er niemand gestraft, dat kan ook niet, want ik deed mijn mond niet (meer) open en dus wist niemand het verhaal en kon er ook geen actie (in welke vorm dan ook) ondernomen worden. 

Het is overigens niet zo dat ik helemaal niks vertelde. Ik vertelde de ‘kleinere’ dingen, een soort van ‘kindermishandeling voor beginners’ situaties. 

Maar ik werd niet geloofd en het werd afgedaan als onzin, als leugens en met de mededeling dat ik een slecht kind was, al dan niet met de toevoeging dat als het écht waar was, dat ik het dan wel verdiend zou hebben. 

En als mensen de ‘kindermishandeling light’ versie al niet aan konden of wilden horen, wat had het dan voor zin om nog meer te vertellen? 

Maar blijkbaar zou dat dus wel degelijk zin gehad hebben, want zouden mijn daders dan ook in de gevangenis beland zijn? En was dat wat ik gewild had? En wat zou er dan met mij gebeurd zijn? 

Ik weet niet of kindermishandeling verjaart, zoals men dat in de rechtspraak zo mooi kan zeggen. Ik heb geen idee. En ik heb tot nu toe ook nog niet de moed op kunnen brengen om het op te zoeken. 

Maar met mijn verwarde, (te?) openhartige, paniekerige mail van afgelopen week zorgde die gedachten wel weer voor stress. 

Ik ben nu geen kind meer. Bij kinderen zouden de ontvangers van mijn mail nu ‘meldplicht’ hebben. Maar wat als je volwassen bent en hetgeen je schrijft niet verjaart is? Hoe zit het dan met meldplicht? Ik weet het niet, wil het ergens ook niet weten. Maar tegelijk ben ik bang dat ik nu iets ‘heb aangericht’. En dat gevoel verschilt heel weinig van het gevoel dat ik als jong mishandeld kind al had: het is mijn eigen schuld, kijk eens wat ik iedereen aan doe. 

Vandaag deelde ik bovenstaand relaas (met een heel klein beetje meer detail) met iemand die me dierbaar is (dankjewel voor het luisteren). 

Deze persoon vroeg me: zou je willen dat de daders alsnog de bak in zouden gaan? 

En mijn antwoord daarop is (denk ik) een stellig (of misschien iets minder stellig als ik erover moet denken) ‘nee’. De daders zijn oud nu, het zou mosterd na de maaltijd zijn. 

Straf (wat de bak in mijn ogen zou moeten zijn) heeft in mijn beleving alleen zin, als de persoon in kwestie er iets van leert en de gemaakte fouten in ziet. 

In mijn geval ontkennen de daders tot op heden nog steeds dat er überhaupt iets gebeurd is. De een wat stelliger dan de ander, maar ze zijn zich niet echt van ook maar enig kwaad bewust. Dus tja, heeft het dan zin? Nog los van dat ze gewoon echt oud zijn nu. (Bestaat er een bejaarden gevangenis? Vast niet) 

Zou het mij afsluiting of een soort van genoegdoening geven? 

Nee, ook niet. De schade die met hun daden destijds is aangericht en waar ik nog dagelijks mee deal, zal er niet mee verdwijnen en mezelf kennende zou ik me er alleen maar (nog) schuldig(er) over gaan voelen. Dus nee, toen zou het wellicht goed geweest zijn, maar nu lijkt het me zinloos…. 

Goed... 

Dit is/was dus een trigger en dat zorgt weer voor de nodige onrustige nachten vol nachtmerries en flashbacks die ik normaal ook al heb, maar nu dus nog een kilootje extra… 

Om te voorkomen dat mijn handen ‘s nachts zó sterk verkrampen dat het zoveel pijn doet dat ik ze niet meer open kan krijgen als ik eenmaal wakker ben, hou ik tijdens de nacht mijn trouwe metgezel in mijn hand. Maar ik heb nogal zweethandjes en dat wordt er tijdens dit soort nachten niet beter op. En dus stonk mijn metgezel een uur in de wind en moest hij vandaag toch écht weer in bad. 

Maar dát levert dan weer extra drama op in mijn hoofd, want daar kan mijn jongste hoofdbewonertje niet zo goed mee dealen. 

Een onder water ronddraaiend nijlpaardje is al dramatisch, maar dat ik hem daarna ook nog eens met zijn billen (en later zijn hoofd) ook nog eens tussen de (opgestookte) verwarming durfde te duwen, puur zodat hij komende nacht weer in mijn klauwen fijngeknepen kan worden, dat was toch echt allemaal iets teveel voor de jongste telg. 

En zo gaat het ene drama feilloos over in het volgende drama…. 

Welkom in mijn hoofd…. 

Welkom in de wereld die trauma heet!

foto: mijn onschuldige slachtoffer

Welkom bij de cursus "communiceren kun je leren"... een fictief sprookje.

Er was eens een zorginstelling voor mensen met psychische en/of sociale problemen. Zij boden allerlei soorten zorg aan, aan mensen die dat vaak wat langere tijd nodig hadden. Goed, tot zover de sprookjesstijl, dan gaan we nu weer over naar de realiteit.

Laat ik er niet omheen draaien: ik ben zo'n persoon die langere tijd zorg nodig heeft en dit verhaal gaat over de instelling waar ik in zorg ben. 

Ik woon zelfstandig, maar krijg eens per week (en soms iets vaker als dat nodig mocht zijn) begeleiding van een persoon bij mij thuis. Die contacten zijn in mijn geval vooral gericht op het leeg/leger krijgen van mijn hoofd door middel van ventilerende gesprekken en hulp bieden bij de regelzaken die ik niet voor elkaar krijg. 

Sinds ik hier in zorg ben (en dat is al best wat jaartjes) heb ik al 11 begeleiders versleten, waarvan vier alleen al dit jaar. Dat ligt overigens echt heus niet altijd aan mij (slechts 2 heb er ik zelf weggestuurd). 

Nu krijg ik mijn hele leven al te horen dat ik 'moeilijk' of  'lastig' ben. En als je dat maar vaak genoeg hoort, word je daar, denk ik, vanzelf wel lastig van. En ik weet best dat ik niet de makkelijkste ben, want ik ben heel kritisch, maar volgens mij is dat niet automatisch gelijk aan moeilijk. 

Ik snap dat mijn kritisch zijn lastig kan zijn voor de ander, maar ik weet van mezelf ook heel goed dat ik alleen maar mijn mond (kritisch) open trek als ik zeker weet dat ik ook een punt heb.

Vorig jaar op de laatste dag van het jaar kwam mijn Woonbegeleider A onverwacht op visite. Hij wist heel goed dat ik niet zo'n fan ben van onverwachte dingen, maar hij vond dat op dat moment wel nodig. Op de voor mij leukste en feestelijkste dag van het jaar, een dag waar ik me altijd erg op verheug, kwam hij me mededelen, dat hij niet veel langer meer mijn begeleider zou zijn, hij ging een ander deel van zijn functie full time doen en daar paste ik niet meer in.

Mijn wereld stortte op dat moment even in en een uur na zijn vertrek lag ik met een ietwat verhoogde (understatement) dosis pillen in mijn bed en heb ik de komst van het nieuwe jaar, waar ik altijd naar uitkijk, niet eens meegekregen. 

Die laatste dag van het jaar viel op een vrijdag en op maandag zouden we een afspraak hebben, maar toch wilde hij niet het risico lopen dat ik dit nieuwtje in die dagen ertussen van iemand anders zou horen. Op zich heel lief bedoeld, behalve dan dat ik ook tijdens die dagen niemand zou zien die me dit nieuwtje had kunnen vertellen, want hé ik heb net als normaal ook dan nauwelijks contact met andere mensen. Niet zo'n handige manier/timing van communiceren, maar op zich had hij er wel over nagedacht.

Woonbegeleider A vertrok en ik werd voorgesteld aan Woonbegeleider B, die eigenlijk vanaf het eerste moment dat hij alleen met me was luid en duidelijk liet weten dat hij vrijwel alles aan en rondom mij onzin vond (met die letterlijke woorden, ik verzin ze niet). Tussen Begeleider B en mij klikte het niet echt heel goed. Ik snap wat je bedoelt als je tegen me zegt 'Ik ben nou eenmaal B en ik doe dingen op mijn manier', maar ikzelf ben nu eenmaal Mick en ik heb soms dingen op mijn manier nodig. En voor zover ik de relatie hulpverlener-cliënt ooit begrepen dacht te hebben, zou mijn (hulp)vraag centraal moeten staan en zou de begeleider de professionaliteit in huis moeten hebben om daar aan te kunnen werken op een manier die bij beiden past. Dat was niet helemaal het geval. En alles wat ik aangaf was onzin, en hij deed wat hij vooral nodig vond, zonder rekening te houden met wat ik aangaf of nodig vond. Lang verhaal een beetje korter: op een dag barstte de bom bij mij en kwamen we samen tot de conclusie dat hij niet de begeleider voor mij was.

Probleempje, want gezien de dingen waarmee ik worstel, is het handig/noodzakelijk om een mannelijke begeleider te hebben, maar die hadden ze blijkbaar niet meer in het team voorradig. 

Ze waren er overigens wel hoor (niet veel, maar toch), maar er werd gekozen om die niet aan mij toe te wijzen, omdat die mensen anders in hun caseload moesten gaan schuiven en dat was niet zo handig. In plaats daarvan, kreeg ik een tijdelijke (gloednieuwe) vrouwelijke Begeleidster C toegewezen "met heel veel ervaring" tot er organisatiebreed een oplossing voor het 'mannenprobleem' gevonden zou worden en als dat gevonden was en het zou klikken, dan zou Begeleidster C reserve begeleidster worden (vakantievervangingen en eventuele aanvullingen) en Nog te vinden Begeleider D de rol van eerste begeleider op zich nemen. Kunt u het nog volgen??? Ik neem het u niet kwalijk als dat niet zo is.

Dit werd afgesproken in een gesprek tussen mij, de Cliëntvertrouwenspersoon (die ik had ingeschakeld), Begeleider B en zijn (tijdelijke) Teamhoofd (al heet dat vast anders momenteel, dat wisselt nog wel eens, net als begeleiders blijkbaar). Het Teamhoofd zou mij op de hoogte houden van de zoektocht. 

Begeleidster C deed haar intrede en ik kan tot op de dag van vandaag niet zeggen of er een klik was of niet. Er was eigenlijk gewoon niets. Ik vond het een beetje zonde van zowel haar als mijn tijd en kletste mijn verplicht te leveren zorguren vol met onzinnige dingen, omdat het anders nóg ongemakkelijker voelde. 

Ondertussen zou er dus een zoektocht zijn, waar ik van op de hoogte zou worden gehouden, maar ik hoorde helemaal niks. Uiteindelijk stuurde ik na anderhalve maand maar eens een mailtje aan Teamhoofd met de vraag hoe het ervoor stond en kreeg ik een berichtje terug dat er een gesprek gepland stond en dat ze me daarna iets zou laten weten. De datum van dat gesprek verstreek en er kwam wederom geen bericht. 

Na een maand besloot ik nogmaals te vragen hoe het zat. En wederom kreeg ik een bericht dat er een gesprek gepland stond en dat ze me op de hoogte zou houden... Maar goed, moet ik het eigenlijk nog typen??? Er gebeurde niks. Inmiddels had ik eigenlijk vanaf Maart al geen fatsoenlijke begeleiding meer gehad en het was al minstens September. Maar.... "Ik moest vooral vertrouwen hebben dat de organisatie het zou regelen...."

Mijn hoofd (jongste puber Rik) werd er ongeduldig van. Hij had moeten beloven dat hij het een kans zou geven, dat hij Begeleidster C een kans zou geven ondanks het feit dat zij een meisje was, dat hij zijn best zou doen en dan zou Teamhoofd haar best voor hem/ons doen. Rik deed zijn best, hij betrok Begeleidster C bij al zijn berichtjes die hij ook trouw naar Begeleider A en Vroegere Begeleider stuurde. Die laatste twee reageerden ook op hem, terwijl Begeleidster C dat nauwelijks deed (en de hoeveelheid berichtjes viel voor Rik's doen heel erg mee).

Ik kon niet meer aan Rik verkopen dat Teamhoofd haar best aan het doen was om een mannelijke begeleider te vinden, want heel eerlijk? Ik had geen idee of ze ook maar iets aan het doen was, ik hoorde immers helemaal niks. Het was dan ook een enorme puinhoop in mijn hoofd en leven (onduidelijkheid=puinhoop in mijn brein). En toen ik voor een ander probleem op het hoofdkantoor een afspraak had en daar instortte omdat het allemaal een puinhoop was en ik er niet meer uitkwam, werd er voor me besloten om opnieuw de Cliëntvertrouwenspersoon aan haar jasje te trekken, omdat dit niet langer kon en er duidelijkheid en rust moest komen. Op de trap naar beneden kwamen we haar toevallig tegen, en zo werd het inplannen van een gesprek met Teamhoofd prioriteit.

Hoe ik thuisgekomen ben, weet ik niet meer. Ik ben eigenlijk niet zelf thuis gekomen, maar vanaf daar heeft Rik het van me overgenomen. Hij besloot om Begeleidster C niet meer binnen te laten (heeft dit zelfs vooraf al aangekondigd), niet te reageren op haar berichtjes of telefoontjes. Hij was er klaar mee! 

Via mijn noodcontact probeerde Begeleidster C uiteindelijk om er achter te komen hoe het met me ging. En toen dat noodcontact wél gewoon contact met Rik kreeg, heeft Begeleidster C het eigenlijk ook gewoon opgegeven.

Ik kwam haar pas twee weken later weer tegen toen ik 'bij kwam' bij het geplande gesprek met Teamhoofd en Cliëntvertrouwenspersoon, waar zij ook even aanschoof. Ze moest eerder weg en op weg naar buiten deelde ze me mee: "Oh ja, ik heb volgende week vakantie." Ik mompelde haar nog een fijne vakantie toe en weg was ze.... Ik bleef verslagen achter....

Die vakantie stond al langer gepland, maar dat was weer eens niet gecommuniceerd. Ik had al weken geen begeleiding meer gehad (en ja, daar was ik dus zelf min of meer bij), maar mijn 'verdwijningstruc' (dissociatieve periode) liet volgens mij wel duidelijk zien, dat het verre van goed met me ging. En toch was dat de enige mededeling en liet ze me achter, zonder vervanging te hebben geregeld, zonder nieuwe afspraak of wat dan ook. 

Die middag werd ik door Teamhoofd op de valreep via de mail op de hoogte gebracht dat nieuwe Begeleider D gevonden was, een oude bekende overigens, waar ik heel blij van werd. Van Begeleidster C heb ik na een 'mosterd na de maaltijd mededeling' dat Begeleider D gevonden was en dat hij contact op zou nemen (wat hij dus al gedaan had toen dit berichtje van haar binnen kwam), nooit meer iets vernomen. En dat terwijl er in dat gesprek best wat dingetjes zijn gezegd die nog even besproken hadden moeten/kunnen worden. Ze zou immers mijn reserve begeleiding worden. Maar nee...

Vandaag mocht ik op bezoek bij Psycholoog. Zij vertelde me dat ze een berichtje had gekregen van Begeleidster C. Ik was uiterst verbaasd, want al die maanden had ik Begeleidster C gezegd contact met Psycholoog te zoeken om kennis te maken en wat meer over (omgaan met) mij te vragen. Maar dat had ze dus nog nooit gedaan, en nu.... Nu had ze dus gemaild. 

Ze heeft aan Psycholoog medegedeeld, dat ze niet langer mijn begeleidster is, maar dat Begeleider D dat heeft overgenomen (dat is al een maand!!!), en dat zij nu reservebegeleidster zou zijn, maar dat dat niet doorging omdat ze de organisatie ging verlaten en er naar een nieuwe reserve begeleider gezocht zou gaan worden....

Mijn oren flapperden zo hard, dat ik nu nog naar mijn weggewaaide kaak aan het zoeken ben, om die van de grond op te rapen, zo hard viel mijn mond hiervan open. Deze mail is ruim een week geleden al aan Psycholoog gestuurd. Maar ik, die haar cliënt ben en hiermee te maken krijgt (of juist dus eigenlijk niet meer) heeft ze nog niks laten weten....

Ik ben zelf niet heel goed in communiceren, dat geef ik best toe, maar dit???
Ik had al niet zo'n hele hoge pet meer van haar op, maar hier kan ik echt met mijn pet (maar ook met mijn verstand) niet bij. 

foto: Gevonden op Internet

ps: ik weet dat een sprookje altijd fictief is....