Zwemverbod.... oftewel een verhaal over onrecht, moed en kracht!

Een tijd terug was er een mevrouw in het nieuws. 

Haar naam is Jacky Roozen en ze kwam, kort door de bocht samengevat, in het nieuws, omdat ze het zwembad was uitgegooid. 

Had ze zich dan misdragen vraag je je misschien af, maar ook hierop is het antwoord nee. 

Jacky had de verdrietige pech dat ze borstkanker kreeg en een dubbele mastectomie moest ondergaan. In niet medische taal: allebei haar borsten waren verwijderd.

Haar dokter had haar verteld dat zwemmen goed was voor haar herstel en dat wilde ze dan ook doen. Echter, het dragen van een bovenstukje, dat over de littekens en het weefsel daaronder schuurde, deed haar pijn. 

Ze overlegde met het zwembad en kreeg toestemming om zonder bovenstukje te zwemmen. Geen probleem zou je denken....

Totdat andere zwemmers het nodig vonden om te gaan klagen: zij vonden de littekens 'vervelend' om naar te moeten kijken. Het zwembad ging daar in mee en Jacky kreeg te horen dat ze wel mocht zwemmen, maar dan met bovenstukje, wat voor haar geen optie was omdat het echt te veel pijn veroorzaakte. En dus zocht deze trotse, sterke vrouw een ander zwembad waar haar exact hetzelfde overkwam: in eerste instantie was het prima, tot andere zwemmers erover klaagden, en ook hier was Jacky niet langer welkom.

Toen ik dit op tv zag, zat ik huilend voor het scherm…. En dat overkomt me tegenwoordig niet zo gauw meer. Waarom? Nou, dat zal ik uitleggen.

Ik ben, zoals de meesten die hier meelezen inmiddels echt wel weten, transgender en ik hou enorm van zwemmen. Maar ik hield niet van mijn lijf en al helemaal niet mijn lijf in een (niets aan de verbeelding overlatend) badpak. 

Ik heb dus jaren niet of nauwelijks gezwommen. En als ik ging en het was maar enigszins mogelijk, dan zwom ik met een heel ruimvallend t-shirt over m'n badpak aan, maar in de meeste zwembaden (waar je baantjes komt zwemmen, mag dat niet).

Vorig jaar heb ik mijn dubbele mastectomie gehad. Ik heb dus geen borsten meer en als ik naar het zwembad ga, zwem ik nu dus met veel plezier zonder bovenstukje, net als Jacky dus. En niemand die het mij verbiedt, (bijna) niemand die opmerkingen maakt over mijn (toch nog echt wel zichtbare) littekens. 

Tot nu toe heb ik één opmerking van iemand gekregen en die zei: “dat is mooi geworden hoor!”, een positieve opmerking dus.

Wat maakt nou het verschil tussen Jacky en trans mannen zoals ikzelf? 

Beiden hebben we een dubbele mastectomie gehad, beiden hebben we littekens. 

En dat is dus waarom ik moest huilen: Jacky had geen/niet echt een keuze, haar borsten (en de kanker daarin) zijn ‘gewoon’ weggesneden. 

Ik heb een keuze gemaakt, had ik die keuze niet gemaakt, dan was ik (let op, dit is mijn persoonlijke ervaring, en kan voor andere trans mannen anders zijn) daar niet aan dood gegaan, ik had me wel doodongelukkig blijven voelen. Voor mij persoonlijk was de noodzaak er voor mijn psychisch welzijn, maar het was (voor mij) geen zaak van leven of dood. 

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe het in z’n werk gaat bij een borstkanker gerelateerde mastectomie. Maar bij mij werd dat uitgevoerd door een plastisch chirurg, die de boel ging reconstrueren, zodat het er weer mooi uitzag. En als ik niet tevreden was, dan werd dat later nogmaals door een plastisch chirurg bijgewerkt.

Ik werd wel gewaarschuwd dat als er tijdens de operatie een tumor gevonden zou worden (want dat kan altijd, een mammografie vooraf was niet verplicht), dat dit het resultaat kon beïnvloeden omdat men dan meer weg zou moeten snijden, dan oorspronkelijk het plan was, maar dit was bij mij niet aan de orde.

Ik vind het zó oneerlijk dat Jacky dit heeft moeten doorstaan, terwijl ze geen keuze had en dat ik ongestoord rond kan lopen met m’n littekens, puur omdat ik het geluk had dat een plastisch chirurg het mooi achter heeft kunnen laten. Dat is toch oneerlijk?

Het verhaal van Jacky heeft me doen realiseren dat ik een bevoorrecht mens en een geluksvogel ben. Ik zou bijna willen zeggen dat het in mijn geval een luxe probleem was, maar dat zou ik onrecht doen aan mezelf en mijn mentale gezondheid. 

Maar één ding is zeker: Jacky is een moedige, sterke vrouw, en er is haar onrecht aan gedaan Ik ben blij dat ze gelijk heeft gekregen op haar klacht, dat ze gediscrimineerd is in het zwembad. En het allermeest hoop ik dat zwembaden zich achter hun oren gaan krabben en hun beleid bij gaan stellen, ook al zijn ze daar niet toe verplicht.

Ik zie met regelmaat lijven waar ik liever niet naar wil kijken in het zwembad.

Ik zie hele dikke en hele dunne lijven.

Ik zie littekens op allerlei plekken.

Ik zie tattoos, mooie en minder mooie.

Ik zie badkleding die te klein, te groot, te strak of te los zit.

Als we daar allemaal iets van vinden, zwemt straks iedereen volledig aangekleed, zoals je ooit met afzwemmen moest doen. Lijkt me niet de oplossing.

Weet je wat echt helpt? Als je iets niet prettig vindt om naar te kijken?

De andere kant opkijken.

Leven en laten leven.

En dat is in het geval van Jacky heel letterlijk.

foto: bron

My body, my rules… oftewel ‘er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden’.

Gisteren was het weer zover, het programma ‘hij is een zij’ was eindelijk weer op televisie. En eerlijk is eerlijk: ik vind het altijd heerlijk om te kijken, omdat ik er altijd veel herkenning in vond. 

Toch was er (zeker vanuit de trans community) best wat commentaar op het programma. Het was te eenzijdig en er was te weinig input van trans mensen zelf. En dus is er (een begin gemaakt met) wat verandering. Zo heet het programma nu ‘hij, zij, hen’ (voor meer inclusiviteit) en worden de deelnemers ‘gekoppeld’ aan bekende mensen uit de trans en non-binaire wereld. 

De afgelopen week zag ik ergens een promotie plaatje voor het programma voorbij komen (wat ik nu helaas niet terug kon vinden) waarop een foto stond van een deelnemer met een tekst (in de trant van) ‘ik was vroeger non binair, maar nu ben ik trans vrouw’ (pin me er niet helemaal op vast, maar dit was de strekking).

Nu is het zo dat ik online in o.a. allerlei Facebook groepen zit om toch ergens een gevoel van community te vinden. Gewoon mensen die begrijpen wat je zegt, die je gevoelens en frustraties van binnenuit kennen en die je accepteren zoals je bent. Dit omdat ik dat in de buitenwereld vaak niet (op dezelfde manier) kan vinden. De mensen dicht om me heen doen hun best, maar helemaal begrijpen en invoelen waar ik mee bezig ben en tegenaan loop, is niet mogelijk. En dus de zoektocht naar een community.

Ik noem mezelf een ‘non binaire transgender’. Er zal ongetwijfeld een hoop mis zijn met die titel, maar voor dit moment is dat mijn ‘werktitel’ in deze zoektocht naar mezelf. Voor mij is het heel duidelijk: ik ben geen vrouw, maar ik zal ook nooit een man zijn en dus voel ik me het meeste thuis in het hokje ‘non-binair’.

Hoewel men spreekt van een ‘trans community’ is er zoals in elke familie ook hier nog wel eens onenigheid. Dingen als ‘je bent niet trans genoeg’, ‘je bent niet ‘passabel’ genoeg, enz. Kortom, blijkbaar moet je aan een aantal eisen wel/niet voldoen om binnen een bepaald hokje te mogen passen. En ook de mensen die niet zo van hokjes houden (zoals ikzelf) hebben hun eigen hokje met eenzelfde soort eisenpakket. Mensen willen waarschijnlijk toch gewoon ergens bij horen en gaan dan op zoek naar een groepje/hokje dat past. Niks mis mee. 

De huidige transzorg krijgt regelmatig de wind van voren over iets wat ook wel ‘gatekeeping’ genoemd wordt. Binnen de transzorg hebben veel mensen het gevoel dat ze steeds opnieuw maar aan de ander (in dit geval zorgpersoneel) moeten bewijzen dat hun identiteit zoals zij dat beleven klopt, oftewel of ze wel ‘trans’ genoeg zijn om binnen het hokje van de zorg te passen…  

Terug naar die poster die ik hierboven beschreef van die deelnemer aan het programma. Binnen mijn ‘non binaire community’ (maar ook op andere plekken) kwam daar commentaar op. Dat kon niet, ‘dan was ze nooit non binair geweest’. En daar gingen mijn stekels van overeind staan!

Ik snap wat er bedoeld werd. Deze persoon is nu bezig met haar transitie tot vrouw (dat heet trans vrouw), dus in de periode dat ze zich ‘non binair’ noemde, was ze waarschijnlijk al (trans) vrouw. Maar ik merk dat zo’n opmerking me nogal kriegel maakt. 

Wie ben jij, om te bepalen hoe een ander zich voelt/identificeert? 

Een tijdje terug was er in diezelfde community groep een artikel gepost waarin het woord ‘werktitel’ geïntroduceerd werd. Ik reageerde daarop dat het woord mij een glimlach van herkenning gaf. 

Een tijdje terug kreeg ik namelijk van zowel een vriendin als de genderpoli de vraag of het zo zou kunnen zijn dat ik mezelf nu als ‘non binair’ zie, maar dat als ik straks aan de hormonen ben (en later mijn borstoperatie krijg), dat ik mezelf dan misschien meer als trans man zou gaan zien. Ik gaf toen aan dat ik zeker denk dat er een verschuiving in mijn beeld/gevoel richting man zal gaan zijn, maar dat ik (voor mijn gevoel) nooit een man zal zijn. Maar dat die verschuiving al lang begonnen was. 

Daarop kreeg ik binnen de ‘non binaire’ community een paar opmerkingen die erop neer kwamen dat ik dan niet non binair was, maar ‘gewoon trans’.

Dus…. Blijkbaar mag ik niet zelf bepalen waar ik voel dat ik op dat moment thuis hoor. Ik mag geen aanpassingen aan mijn eigen lijf (laten) doen want dan hoor ik volgens die ander niet meer in dat specifieke hokje thuis en moet ik maar op zoek naar een ander hokje….

WTF???? Community my ass! 
Volgens mij is dit hetzelfde als ‘gatekeeping’.
Een gevalletje ‘de pot verwijt de ketel….’

Maar wie ben ik. My body, my rules.

Wat vind jij daar nou van???

De laatste tijd zijn er steeds vaker woorden in onze taal die om wat voor reden dan ook veranderd ‘moeten’ worden. Wat al die oude woorden gemeenschappelijk schijnen te hebben, is dat ze op de een of andere manier voor bepaalde mensen kwetsend zijn, of toch op z’n minst zeer gevoelig liggen. 

Nu gaat het me in dit stukje niet zozeer om een podium te geven aan de welles/nietes of zin/onzin discussie. Mocht je dat willen doen, dan wil ik je met liefde en plezier doorverwijzen naar andere onderdelen op internet (zoals Facebook of twitter) waar dat soort dingen, het liefst anoniem en zo haatdragend mogelijk de norm lijken te zijn (geworden). Dus laten we die onzinnige discussie vooral niet hier gaan voeren. 

Of iets kwetsend of niet is voor een ander, is namelijk niet aan mij om te bepalen. Ik weet niet wat een ander ergens diep of minder diep (van binnen pijn doet). Ik kan namelijk ook niet oordelen over lichamelijke pijn, dus ook niet over geestelijke pijn. 

Pijn, zowel lichamelijk als geestelijk, zijn relatief, subjectief en persoonlijk. Iemand kan (bij wijze van spreken) een dubbele beenbreuk hebben en geen krimp geven, terwijl een ander bij een splinter in zijn vinger al krijst als een speenvarken. Daar kan ik als mens van alles van vinden en denken, maar ik heb geen idee hoe de persoon in kwestie deze pijn daadwerkelijk ervaart. 

Dus ook als het gaat over kwetsende opmerkingen, dan kan ik daar persoonlijk van alles van vinden, maar wat ik er ook van vind, het zegt in ieder geval niks over hoe anderen iets kunnen beleven en of ik wel of geen gelijk heb. 

Goed... dat gezegd hebbende... 

Een relatief nieuwe trend lijkt een poging om taal inclusiever te maken. En dat is een heel mooi streven, tenslotte zijn er denk ik weinig mensen op de aardbol die het fijn vinden om zich buitengesloten te voelen. En om het nóg iets specifieker te maken: er zijn veel discussies gaande om taal gender neutraler te maken. 

Ik, als non-binair persoon, worstel al vele jaren met het gevoel van wel of geen bestaansrecht te hebben, soms ook juist door taal. Dus dingen als ‘beste reizigers’ in plaats van ‘dames en heren’ vind ik zelf erg prettig. 

Een van de recentste woorden die ‘vervangen’ zou moeten gaan worden, is het woord ‘moedermelk’. En dat schopt vele mensen tegen het zere been, of om bij het onderwerp te blijven: het stuit vele mensen tegen de borst(en). 

Of JIJ het nu leuk vindt of niet, niet iedereen die zojuist een baby op de wereld heeft gezet, voelt zich een moeder. Daar kun je wederom van alles van vinden, maar dat verandert niks aan het feit dat er personen zijn, die zich nu eenmaal niet als ‘moeder’ identificeren. En ja ze hebben vrouwelijke onderdelen, waardoor ze die baby op de wereld konden zetten, maar het feit dat er een Ferrari motor in mijn Fiat 500 zit, wil nog niet zeggen dat mijn Fiat 500 dan ineens ook een Ferrari is. Het is nog steeds gewoon een Fiat 500 met een niet matchende merk motor erin. 

Feit is dus dat er mensen zijn die zich geen moeder voelen, en voor deze groep mensen, die ongetwijfeld een minderheid vormen maar daardoor niet minder belangrijk zijn, zal deze term niet passend zijn. 

Allerlei alternatieven passeerden de revue: mensenmelk, borstkasmelk en ik zal er vast nog wel wat gemist hebben.... 

En juist doordat een deel van mijn omgeving weet dat ik non-binair ben en soms worstel met het vinden van mijn plek in de taal, krijg ik recentelijk vrij vaak de vraag ‘wat vind jij daar nou van?’ 

Zoals ik mijn stuk al begon: het maakt niet uit wat IK ergens van vind. Ik heb zelf geen enkele kinderwens, en zal me nooit in de situatie gaan bevinden, dat ik voor mijzelf over deze dingen moet gaan nadenken, maar dat betekent niet dat er daarom niet over nagedacht HOEFT te worden. Als we geen van allen meer na zouden denken over dingen die voor onszelf een ‘ver van mijn bed show’ zijn, dan wordt de wereld, denk ik, vrij snel een nog engere en naardere plek dan het nu al is. 

Er is niks mis met woorden vervangen. Tijden veranderen, dus waarom taal dan niet? Jammer dat wij mensen, graag alles in hokjes en regels willen vastleggen. 

Waarom moet er voor een woord waar sommige mensen last van hebben een ‘set in stone’, vastliggend alternatief zijn? 

Als je in de geboortezorg werkt (welke functie dan ook) dan werk je met mensen. Dan gok ik dat er vast ergens in die (meestal) negen maanden ook wel eens een gesprek heeft plaatsgevonden en er ergens een dossier is aangelegd (we moeten namelijk alles hier protocolleren en vastleggen). Dan is er toch ook vast wel ergens een moment geweest waarop je samen tot een gezamenlijke taal kunt komen? 

Als een cliënt moeite heeft met de term moeder in het algemeen, dan spreek je over ‘ouder’ of desnoods ‘opvoeder’. Als het woord ‘moedermelk’ lastig is, dan zoek een alternatief waar deze persoon mee kan leven..... 

Moedermelk wordt heel vaak overigens ook gewoon ‘borstvoeding’ genoemd. En hoewel ik als geen ander weet dat non-binaire en/of trans mensen die borsten soms/vaak liever kwijt dan rijk zijn, zul je ze toch écht moeten hebben om überhaupt met dit bijltje te gaan hakken. Dus tja.... volgens mij ligt in dat woord ergens ook gewoon de oplossing. Maar misschien kan ik dat alleen maar zo voelen, denken en zeggen, omdat het mij persoonlijk niet raakt... wie weet... 

Het probleem ligt in ieder geval niet bij die ‘zeikerige, overgevoelige’ non-binaire of trans mensen, het probleem ligt in ons mensen, in ons als maatschappij, die alles in regels willen vastleggen.

Oeps... gaf ik stiekem toch mijn mening.

De ‘kwestie Frederique’…

Toen was er natuurlijk ook nog ‘de kwestie Frederique’. En daar wil ik als non binair persoon uiteraard toch ook wat over kwijt. 

Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb, zal ik het zo kort mogelijk proberen uit te leggen. 

Op 26 juli 2021 werd de 14 jarige Frederique in elkaar geslagen in een speeltuintje in Amstelveen omdat ze niet het gewenste antwoord wilde geven op de vraag ‘ben jij een jongen of een meisje’? 

In plaats van een van deze twee opties te noemen gaf ze het antwoord: ‘wat maakt het uit? Ik ben wie ik ben en jij mag zijn wie jij wil zijn’. 

Dat was waarschijnlijk iets te vaag voor de vraagsteller en in plaats van om nadere uitleg te vragen koos hij ervoor om Frederique in elkaar te meppen. En goed… ze hield er een gebroken kaak, neus en tanden aan over. 

Deze mishandeling inclusief foto van de mishandelde puber, haalde het nieuws en er was sprake van een soort van collectieve verontwaardiging. Gelukkig maar, het laat Nederlanders blijkbaar niet geheel koud en er werden massaal kaartjes en cadeautjes naar Frederique gestuurd. Een mooi gebaar. 

Frederique  omschrijft zichzelf ergens als ‘genderfluïde’. Een term die de meeste mensen waarschijnlijk weinig zegt en eerlijk is eerlijk, ik pak er voor de zekerheid ook maar even een bestaande definitie bij:

"Genderfluïde (ongeveer: vloeibare gender) is een genderidentiteit waarbij er tussen genders wordt gewisseld. Iemand die zich genderfluïde noemt kan zich bijvoorbeeld het ene moment mannelijk en het andere moment vrouwelijk voelen.’ ("bron: Wikipedia) 

Frederique ziet zichzelf niet als jongen of meisje, maar als persoon. Het maakt haar niet uit hoe anderen haar zien. Ze is geboren als meisje en is dus gewend aan zij en haar, maar ze vindt het ook niet erg als iemand haar hij en hem noemt. 

‘Genderfluïde’ is net als ‘non-binair’ een ander soort gender identiteit dan de meest bekende twee: man of vrouw. 

Het verschil is misschien wel (maar dat vul ik zelf even in) dat een genderfluïde persoon zich thuis kan voelen in beide hokjes (man/vrouw), terwijl een non-binair persoon zich juist vaak in geen van beide hokjes thuis voelt. 

Maar goed. Ik kan niet ontkennen dat ik best een beetje verbaasd was, dat zo’n groot deel van de Nederlandse bevolking zo boos en verontwaardigd was over deze specifieke mishandeling. Misschien was het ook wel pur sec de mishandeling waar mensen verontwaardigd over waren, ik weet het niet. 

Normaal gesproken staat half Nederland zo ongeveer op z’n achterste benen als er ook maar iets over gender in het nieuws komt. Termen als ‘gender neutraal’ roepen doorgaans niet de meest positieve dingen in mensen op en leiden nogal vaak tot grote weerstand. 

De mensen voor wie ‘gender neutrale woorden’ zo belangrijk zijn, komen er vaak nogal bekaaid vanaf. Ze moeten zich niet zo aanstellen, er zijn nou eenmaal alleen mannen of vrouwen. Punt. 

De hele ‘kwestie Frederique’ (ik noem het maar even een kwestie, daar ik alles om dit hele gebeuren heen bedoel en niet alleen haar als persoon) gaat over gender. Specifieker: over gender diversiteit. 

Het laat zien dat er blijkbaar meer is dan de bekende hokjes man en vrouw. En het laat ook zien hoe de maatschappij nog niet klaar is voor een afwijkend antwoord, dan die bekende hokjes. 

En ik realiseer me best dat ik nu heel erg generaliseer en de hele maatschappij over één kam scheer met één puber die misschien zijn dag wel niet had. 

Natuurlijk zijn er best een aantal mensen die open minded zijn en andere gender diversiteiten (beginnen te) omarmen. Het worden er gelukkig ook steeds meer. En ik denk dat ‘de kwestie Frederique’ goed duidelijk maakt waarom die acceptatie zo belangrijk is. Wij (de gender diverse medemens) zijn er nu eenmaal, deal with it! Wen er maar aan!

Het feit dat Frederique geen antwoord wilde geven op die simpele (maar voor genderdiverse mensen zó complexe) vraag ‘ben je een jongen of een meisje’, was haar goed recht. Toch werd het niet geaccepteerd. En hoe lullig ook, hoewel dit nooit had mogen gebeuren, is het misschien wel goed dat het gebeurd is. 

Laten we hopen dat mensen nu meer en anders gaan kijken naar gender en gender diversiteit. En dat ze bij de eerstvolgende discussie over ‘gender neutrale begrippen’ nog eens terugdenken aan die afgrijselijke foto van de 14 jarige mishandelde Frederique. 

Want hoewel het woord gender DIVERSITEIT is, draait het uiteindelijk om INCLUSIE. Het gaat over het feit dat er verschillen zijn, maar dat al die verschillende onderdelen uiteindelijk één geheel vormen. Er wordt niks van jou afgepakt, maar andere mensen krijgen het gevoel dat ze er niet langer buiten staan, maar er ook bij horen….

foto: uit eigen werk

Gezellig voetbal kijken met Lesley....

Ik ben op zich niet zo'n enorme voetbal fan, maar voor dingen als een EK of een WK maak ik graag een uitzondering. Zeker als Nederland van de partij is, zelfs al is dat maar van korte duur... 

Het zal weinig mensen ontgaan zijn dat momenteel het EK plaatsvindt. En omdat ik best wel veel (te veel) vrije tijd heb, volgen we de meeste wedstrijden braaf mee. 

Totdat Nederland werd uitgeschakeld hadden we nog geen wedstrijd gemist. 

Maar eigenlijk vind ik die wedstrijden kijken, zonde van mijn tijd. In minimaal 90 minuten zou je namelijk in plaats van kijken naar een rollende bal op het scherm, zoveel andere leuke dingen kunnen doen. En toch zit ik iedere keer (vaak wel multi taskend) voor de buis, bang dat ik iets leuks, of belangrijks mis. 

Zoals alles wat ik doe in mijn leven, doe ik niks alleen. Ook als ik tv, in dit geval voetbal, kijk, dan doen de stemmen in mijn hoofd ook mee. En dat is soms heel grappig, maar soms ook ongelofelijk vermoeiend. En een voetbalwedstrijd valt onder de laatstgenoemde categorie.

Lesley is de jongste telg in mijn hoofd en is tijdens deze wedstrijden zeer actief. Misschien zelfs wel een tikkeltje hyperactief. Ze praat eigenlijk altijd non stop, maar tijdens de wedstrijden zit ze vol vragen, tot grote ergernis van (meestal) Rik. 

Inmiddels weet ik heel goed waar de uitdrukking 'voetbal is oorlog' vandaan komt. Door de vragenstroom van Lesley, krijgen de kids in mijn hoofd eigenlijk bijna altijd ruzie en wordt het een soort van oorlog in mijn hoofd. 

En dus heb ik al van alles geprobeerd om de vrede te bewaren. 

Zo heb ik al geprobeerd om Lesley voor aanvang van de wedstrijd 'naar bed te sturen', wat er eigenlijk op neerkomt dat ze gewoon niet meer mag praten. Maar helaas, dat was geen succes.

 
En dus bedacht ik een kaartjes systeem. Lesley kreeg drie vragenkaartjes voor de hele wedstrijd. Als ze iets vroeg moest ze een kaartje inleveren. Waren ze op, dan moest ze haar mond houden. De kaartjes waren vaak al op voordat de wedstrijd begonnen was, dus gaf ik haar drie kaartjes per helft. Ook geen succes, en omdat een huilende Lesley zéker tot oorlog leidt, heb ik het opgegeven en probeer ik zelf maar met de vragenstroom te dealen.. 

Vandaag is de wedstrijd Tsjechië tegen Denemarken. 

De eerste helft zit erop en ik heb even meegeschreven met een aantal van Lesley's vragen. 

Ik wens jullie veel plezier... 

Ik ga gauw weer terug voor de tweede helft, voordat ik zelf de oorlog veroorzaak (door niet te gaan kijken!) 

L: komt die meneer (commentator) uit Maastricht? 

Ik: Nee, volgens mij niet hoezo? 

L: Hij zegt steeds sjiek. 

Lesley mompelt iedere keer als sjiek gezegd wordt: …. en sjoen samen doen…. (Lokale slogan hier om de stad schoon en opgeruimd te houden) 

Commentator: hij is vrijwel geheel tweebenig. 

L: Maar ze zijn allemaal tweebenig. Anders konden ze niet voetballen. Dan valden ze om. 

C: hij gaat graag mee naar voren. 

L: kan hij het anders niet goed zien? 

L: waarom heet het een hoekschop? Want ze schoppen tegen de bal en niet tegen de hoek 

C: In zo’n situatie heb je niet genoeg aan twee ogen. 

L: kunnen spinnen voetballen? 

Ik: ik denk het niet, waarom? 

L: (diepe zucht) … die hebben heel veel ogen. 

C: daar staat iemand te zwaaien. 

L: *zwaait terug*  

Deense voetballer spuugt in beeld op het veld. 

L: oh, da mag nie, dat is vies! 

Waarom heeft die groen? 

Waarom heeft die geel? 

Waarom heeft die blauw? 

Rik is het inmiddels een beetje beu en zegt: hou je kop. 

L: dat kan ik niet. 

R: wel waar 

L: niet! Ik heb een HOOFD. 

C: Een poging tussen de palen. 

L: dus het is een doelpunt? 

Ik: nee, het was mis. 

L: (bijna huilend) maar binnen de palen is een doelpunt! Welles! 

C: dat pakt lekker uit. 

L: krijgen ze een cadeautje?

En dan zijn er nog minimaal 45 minuten te gaan....

foto: internet

Even 'relaxed' een serie kijken.....Oftewel... Welkom bij de cursus 'hoe kijk ik een serie met een bataljon aan stemmen in je hoofd'?

De afgelopen dagen liet het weer (en daardoor mijn stemming) het een beetje afweten. Dat is allemaal geen ramp, want dan mag ik even wat liever voor mezelf zijn. Dat houdt in dat ik even niet naar buiten MOET, maar gewoon lekker binnen MAG blijven en dingen doen die IK leuk vind.

Nou ja... Op zich dan, want aangezien er in mijn hoofd nog een aantal inwoners zijn, heb ik inmiddels wel geleerd dat het ook heel verstandig is om af en toe iets te doen, wat zij heel leuk vinden en ik iets minder. Door dat af en toe te doen, krijg ik ook de vrijheid om dingen te mogen doen, die ik heel leuk vind en waar sommige stemmen helemaal niks aan vinden. Voor wat hoort wat, zullen we maar zeggen.

Maar soms komen we op iets uit wat we eigenlijk allemaal wel leuk vinden: een film of een serie kijken. De volwassen stemmen maakt het allemaal niet zo veel uit en ze bemoeien zich er doorgaans niet zo mee, maar met drie kids van 6 (emotioneel 3), 12 en 16 is dat natuurlijk een ander verhaal.
En omdat ze er onderling niet altijd even vredig uitkomen hakte ik de knoop dit keer door en werd het een stokoude Nederlandse politie serie: Unit 13.

Politie betekent doorgaans actie en spanning: Rik en Roy tevreden.
Politie betekent misschien ook wel kans op een slimme en lieve hond: Lesley blij.
En zo begon ik heel relaxed aan mijn eerste seizoen.

Maar eigenlijk weet ik al vrij snel, dat het niet geheel relaxed gaat zijn.
Al snel na het begin begint Lesley met haar vragenvuur. "Is er een hond?" "komt er een hond?" "Wanneer komt er een hond?" "is die hond lief?" "Mag je niet aaien hè, een pliesie hond want die is aan het werken." Bla bla bla...

Ik weet inmiddels beter dan op alles antwoord te geven, maar na een paar minuten is het schaarse geduld van Rik op en hij buldert dan ook: "hou je bek, kutbaby, we proberen te kijken!"

Maar Lesley laat zich niet zomaar de kaas van het brood eten en reageert verontwaardigd met "nou ik ook hoor! En ik ben geen baby, ik ben zes! Dat komt na vijf, dus ik ben geen baby. Je bent zelf een baby!"

Rik zet zich alweer schrap om in de tegenaanval te gaan, waarop Roy zich ermee gaat bemoeien en Rik waarschuwt er niet op te reageren en Lesley de opdracht geeft om alle rode auto's te tellen.

En geloof me, er zaten best veel rode auto's in! (ook al was het vaak dezelfde). "die is rood. één", "Nee, die is blauw, mag niet.""Oh, die is ook rood, twee".... "die is een beetje rood, mag dat ook? dan is het drie, maar als dat niet mag dan is het toch twee."

En weer komt er een boos gesnuif vanuit Rik en geeft Roy de opdracht aan Lesley om ze niet hardop te tellen en dan gaan we straks kijken of we evenveel rode auto's hebben gezien. Een soort van wedstrijdje dus... Probleem weer even opgelost.

Dan komt er het moment dat er een (rode) auto ontploft en in de fik vliegt. De heren zijn nogal onder de indruk 'vet...gaaf!' En ook Lesley laat weer van zich horen: "oh, oh... die is kapot."
Rik reageert geïrriteerd: "duhuh... zou je denken?"
En Lesley, aan wie zowel sarcasme als ironie niet besteed zijn babbelt weer vrolijk verder: "Ja echt. Ik denk niet dat hij het nog doet."
En de heren besluiten (gelukkig) hetzelfde te doen als ik... er maar hartelijk om te lachen en verder te kijken...

Dit seizoen duurde vier dvd's lang en ja we hebben ze allemaal gekeken.
Volgens Lesley zaten er 100 miljoen duizend rode auto's in.
Roy zei dat dat helemaal klopte....

Lesley blij..... "Maar er was geen hond!"

Dat u dat maar weet!

foto: internet

Tygo in de psychiatrie...

Vandaag kwam ik er eindelijk aan toe om de (al veel besproken) serie ‘Tygo in de psychiatrie’ te bekijken. Iets met vermijding, uitstelgedrag of welk label je er ook op wil plakken.
Maar de werkelijke reden dat ik zo lang gewacht heb, was, dat ik dan alle afleveringen achter elkaar kon kijken, want hé, ken u zelf: ik hou niet zo van wachten.

Maar goed, vier afleveringen dus. Vier afleveringen die ik met een dubbel gevoel bekeek.

Vanaf aflevering één kwam er een gevoel van herkenning bovendrijven, dat me redelijk verdrietig maakte. En ik weet niet precies waarom. Want mijn verhaal lijkt in bijna geen enkel opzicht op de verhalen van de mensen die geportretteerd werden in deze afleveringen. De enige overeenkomst is misschien wel dat ook ik in mijn leven al verschillende etiketten heb mogen ontvangen.

Eigenlijk weet ik niet eens of ik ze allemaal ‘officieel’ gekregen heb, of dat ze slechts benoemd zijn, zonder ze officieel op te schrijven. Maar eerlijk is eerlijk, heb ik, behalve de meest recente (en misschien juist wel de oudste) diagnose (genderdysforie) nog nooit officieel gehoord welke diagnose de psychiatrie op me geplakt heeft.

Hoewel ik in mijn opleiding (simpel gezegd: psychologie) leerde dat het protocol is dat je een patiënt vertelt wat zijn diagnose is, welke klachten daarbij horen, wat de behandeling en de prognose is, liep dat in de praktijk bij mij toch echt wel een beetje anders.

Ik kwam mijn diagnose namelijk te weten, doordat ik een ‘informed consent’ formulier moest ondertekenen voor deelname aan een onderzoek naar de behandeling van een borderline stoornis.... Aha, dat had ik dus.... fijn dat iemand me dat ook even vertelt en me ook uitlegt wat dat inhoudt.... (want geloof me, van de verhalen uit boeken, internet en collega hulpverleners, zijn dit verschrikkelijke mensen en daar werd ik persoonlijk niet heel gelukkig van).

Onofficieel heb ik heel wat etiketten voorbij zien en horen komen en bij elke nieuwe hulpverlener of begeleider, werd er wel weer wat anders gedacht en benoemd. En hoewel een etiket ooit heel belangrijk voor me was (ik stelde me niet aan, er was écht wat met me aan de hand), was ik inmiddels tot de conclusie gekomen dat een diagnose een momentopname was, afhankelijk van wat de persoon tegenover je dacht te zien/horen.

Dat werd me nog eens duidelijker toen ik tijdens mijn opleiding voor een blok over persoonlijkheidsstoornissen de diagnostiek hiervoor op een nep-patiënt mocht oefenen. Dit gebeurde in groepjes van vijf personen, die allemaal (samen en tegelijkertijd) dezelfde persoon voor hun neus hadden, allemaal dezelfde antwoorden hoorden. Toch kwam er aan het eind van de ellenlange vragenlijst geen eenduidige conclusie uit. Het was heel normaal dat er ook gewoon vijf (of meer) verschillende diagnoses uitrolden.... dus tja, daar spatte mijn geloof in etiketjes keihard uit elkaar, ik kon het niet meer serieus nemen.

Wat me ook uit eigen ervaring duidelijk werd, was dat je huidige etiket dan misschien wel kan veranderen, maar dat er een aantal etiketten zijn, die een soort van onverwijderbare lijm schijnen te hebben. Zelfs al kunnen de hulpverleners in je huidige leef en behandelomgeving zich absoluut niet vinden in dat etiket of jou er niet in herkennen, tóch blijft dat etiket staan, of het nou klopt of niet. Dat zou in mijn ogen mede ook een reden kunnen zijn voor het antwoord op de vraag die Tygo zich stelde: hoe kun je zoveel etiketten verzamelen?

Ik zou (en wil) zoveel over deze afleveringen willen zeggen, vooral ook over het laatste deel waarin de 21 jarige (en super intelligente) Jason naar een instelling belt om hulp te krijgen voor zijn Post traumatische Stress klachten, die volgens hem (heel herkenbaar en in mijn ogen volkomen terecht) het 'uitgangspunt' is voor alle (of toch zeker heel veel) van zijn andere klachten. Hij krijgt (o.a.) te horen dat hij 'stabiel' moet zijn om voor die behandeling in aanmerking te komen.

Ergens snap ik de opmerking in zekere zin wel, al denk ik dat het woord 'stabiel' een verkeerde keuze is. Ik gok dat het meer gaat over een (enigszins) balans hebben in draagkracht versus draaglast, maar toch vielen mijn spreekwoordelijke schoenen uit bij het horen van de woorden van die instellingsmevrouw en moest ik heel hard huilen..... (en petje af voor jou Jason, dat je zo ontzettend rustig kan blijven aan de telefoon!)

Want wat the fuck??? Wanneer vragen mensen om hulp? Volgens mij op het moment dat ze ergens (erg veel) last van hebben, het hun leven op de een of andere manier ontwricht en ze 'niet stabiel' zijn. Als je wel stabiel bent, nergens of weinig last ondervindt en dus kunt functioneren, dan hoef je toch geen hulp te zoeken, want dan heb je je weg toch grotendeels al gevonden??? (en ja er is altijd ruimte voor verbetering,)  Ben ik nou gek? (en dat is uiteraard een retorische vraag, na ruim 25 jaar behandeling/vertoeven in de psychiatrie)...

Dat antwoord is toch een beetje hetzelfde als wanneer je tijdens het voetballen in botsing komt met een tegenstander en die je onderbeen tot een hoopje gecompliceerde botbreuk schopt waar het bot uit je vel steekt, je naar de ehbo gaat en men daar zegt: Sorry, maar om dit te kunnen behandelen, moet u eerst zorgen dat uw bot weer heel is.... ?????

Ik zal wel raar in elkaar zitten. Maar dat bewezen al die etiketten al, dus dat is ook geen nieuws...

Ik begon met te vertellen dat ik met een dubbel gevoel gekeken had.
Ik vond het een goede documentaire, laat ik dat voorop stellen en ik ben blij dat Tygo (en zijn team en alle dappere mensen die zich met hun ervaringen in beeld hebben durven en laten brengen) dit moeilijke en ik mag bijna wel zeggen taboe onderwerp heeft durven aansnijden en in kaart heeft durven brengen.

Waar mijn dubbele gevoel om de hoek komt kijken is het volgende. Ik heb best wat jaren gewerkt als ervaringsdeskundige, waarbij ik mijn ervaringen en twijfels over deze zelfde ggz hardop uitsprak aan hulpverleners (al dan niet in opleiding). Dit doe ik overigens soms nog steeds. En ik weet dat veel van mijn collega ervaringsdeskundigen dit ook doen en deden. 

Ik weet dat mijn uitspraken en voorbeelden niet zo veel verschilden (en nog) van de dingen die Tygo in zijn documentaire concludeerde. Alleen.... Van mij als ervaringsdeskundige werd het gezien als 'negatief', als 'over-kritisch', als 'pessimistisch' en zo nog wat van die termen.

En ik weet dat ik niet de enige ervaringsdeskundige ben die dit soort opmerkingen naar hun kop geslingerd kreeg (al stonden ze bij mij meestal achteraf op een papieren evaluatie geschreven, want het in iemands gezicht zeggen, is ook nog een dingetje)

Dus hoewel ik het een goede docu vond, vind ik het ergens ook wel heel erg jammer dat er een bekende Nederlander voor nodig is om datgene wat wij (ervaringsdeskundigen) al jaren duidelijk proberen te maken, nu eindelijk eens 'geloofwaardigheid' en 'waarheid' te geven.

Nou ja, het zal wel aan het verschil in etiketje liggen.....
(BN'er <---> ervaringsdeskundige)

foto: van internet geplukt

Wanneer de plicht roept, maar de inspiratie het laat afweten... oftewel: guilty pleasures.

Eigenlijk behoor ik me momenteel bezig te houden met het voorbereiden van een presentatie, maar aangezien ik nog niet helemaal duidelijk voor ogen heb wat ik precies wil overbrengen, is het veel en veel verleidelijker om op zoek te gaan naar allerlei andere dingen om te doen.

Nou hoef ik daar in mijn huis nooit zo ver naar te zoeken. Het staat immers bom vol boeken, dvd's, spelletjes, puzzels en hobby spullen. En als dat nog niet genoeg afleiding is, is er ook altijd nog mijn tv provider, die me de mogelijkheid biedt om dingen op een harde schijf op te nemen, zodat ik ze later, zonder reclame, kan binge watchen! Ideale uitvinding, aldus mijzelf!

Ik vind reclames tussen programma's door heel irritant. Ik snap waarom het nodig is, maar mij (en waarschijnlijk niemand) doe je er geen plezier mee. Het maakt dat ik bijna alles wat ik op de commerciële zender wil zien opneem en later pas terugkijk. Scheelt een hoop ergernis en ik kan ook nog eens op tijd naar bed, want door die stomme reclameblokken, duurt een programma al gauw een kwartier langer dan het daadwerkelijk is.

Op een dag als vandaag, waarop de plicht roept, maar de inspiratie het laat afweten, valt de keuze dan ook op één van mijn guilty pleasures. Een programma waarvan je heel goed weet dat het te fout voor woorden is, maar wat je tóch gewoon wil zien!
Gewoon, omdat ik menselijk schijn te zijn en er niks zo lekker is als andermans leed (voor de verandering)!

Goed ik geef het toe.... ik kijk dus naar Temptation Island.... Ik spaar ze op, zodat ik er veel achter elkaar kan kijken, want dan zitten al die foute misstappen nog vers in mijn geheugen. Daarnaast kan ik geen gezichten onthouden en als ik het dan maar snel genoeg achter elkaar afspeel, weet ik in ieder geval nog een klein beetje welk gezicht bij welk gezicht hoort. En geloof me, in programma's als deze is dat niet altijd helemaal eenvoudig en vanzelfsprekend.

Voor wie het niet kent (en ik geloof niet echt dat er mensen zijn die dit niet kennen, maar ik zal voor de vorm tóch even doen alsof, dan hoeft u zich niet te schamen en hoeft u niet toe te geven dat u eigenlijk dezelfde guilty pleasure heeft als ik) zal ik het programma even uitleggen.

Heel simpel. Een aantal koppels die hun relatie willen testen gaan naar een tropisch eiland. Daar worden ze van elkaar gescheiden en worden ze 14 dagen op een apart eiland gezet met een groep vrijgezell(ig)e verleid(st)ers. Om de zoveel tijd, krijgen ze bij een kampvuur beelden te zien van hun partners op hun eiland. Goed... het script voor drama is dus geschreven.

In de eerste aflevering leer je de koppels een beetje kennen (mits je ze kan verstaan, wat ik deze ronde nog niet altijd even eenvoudig vind). Zo zit ik met verbazing te luisteren naar het aantal misstapjes van manlief binnen de relatie. Maar liefst 5 keer eerder ging hij vreemd, maar dit programma was de ultieme relatietest... Nee, nu zou het écht anders gaan!
Mijn mond valt open, ik duw er dan maar een schijfje komkommer in en denk bij mezelf: wow.... hoeveel keer heb je nodig om erachter te komen dat deze man je nooit trouw gaat blijven. In hoeveel sprookjes geloof je nog?
Maar goed, wie ben ik.

Ik moet er altijd een beetje om lachen. Want ik kan niet bedenken wie er met zijn gezonde verstand aan zo'n programma meedoet om serieus 'zijn relatie te testen'. Dat je dit doet voor een gratis vakantie, daar kan ik me nog wel wat bij voorstellen, maar het testen van een relatie, nee dat niet.
Het geeft mij toch een beetje het gevoel van een kind in een ruimte achterlaten met een volle koekjestrommel met de meest verrukkelijke koekjes, of als je een wat volwassenere variant wil hebben: een junk achterlaten met een voorraadje van de drug van zijn keuze: dat gaat fout.

Het programma op zich is al smullen van onbegrip, maar wat ik misschien nog wel net zo fascinerend vind, is het programma dat erna komt, waarin er met een aantal mensen nagepraat en gespeculeerd wordt over de beelden in het programma.

En dan gaan mijn oren nog meer klapperen, mijn mond valt zo vaak open dat ik komkommer te kort kom. Zo zitten er bijvoorbeeld ouders van de deelnemers in de zaal die dan gevraagd wordt hoe zij het vinden om hun kinderen zo te zien. Ik kan me sowieso al niet voorstellen dat je als ouder exact op de hoogte wil zijn van het liefdes- en seksleven van je kroost, maar als dat dan ook nog publiekelijk te zien is op tv.... Tja, ik zou niet gelukkig zijn.
Maar ik zag een vader met trots en een lachend gezicht over zijn dochters escapades vertellen. En ik kan me er niks, maar dan ook helemaal niks bij voorstellen.

Nu kan ik me sowieso niet zoveel voorstellen als het op relaties en liefde/seks aankomt, maar dat zou een heel ander blog kunnen zijn (waarvan ik nog steeds niet weet of ik het aandurf hem te schrijven).

Maar goed. temptation island dus... te fout voor woorden, maar zó aantrekkelijk. En dus ga ik maar gauw weer verder kijken. Mocht u zich ooit vervelen....
Juist ja!

foto: internet

Als je me echt zou kennen.... (en een update)

Als jullie me echt zouden kennen, dan zouden jullie weten dat ik momenteel even erg boos ben.
Boos omdat ik iets niet begrijp.
Maar om dat verder uit te leggen, zal ik eerst iets anders moeten uitleggen.

Een boel jaar geleden, zag ik als volwassene op MTV de eerste afleveringen van Challenge Day. Dit was een programma op middelbare scholen, waarbij getracht werd om de scholieren te laten zien en ervaren, dat ze meer met elkaar gelijk hadden, dan dat ze van elkaar verschilden. Je zou het een ‘anti-pest’ programma kunnen noemen, maar dat zou het geweldige werk van Challenge Day tekort doen, want het is zoveel meer dan dat!

Één onderdeel binnen dit programma is het stukje waarbij jongeren gevraagd wordt een lijn over te steken als een bepaalde categorie op hen van toepassing is. Zonder woorden, luisteren, laten binnendringen en als het op jou van toepassing is naar de overkant lopen. Niets moeilijks, maar ongelooflijk krachtig.

Het zijn geen simpele categorieën zoals ‘wie houdt er van kaas op z’n boterham’, maar veel diepere, relevantere dingen zoals ‘steek alsjeblieft over als je uit een gezin komt waar armoede heerst en waar je bijvoorbeeld niet altijd zeker bent of je die dag een maaltijd zult krijgen’*

Na deze krachtige, emotionele oefening, wordt de jongeren gevraagd om in kleine groepjes met elkaar te delen, gebruik makend van de zin: als je me echt zou kennen, zou je weten dat....

Ik heb geen aflevering gemist van die MTV shows en zat keer op keer met heel veel zakdoeken voor de buis. Later kwam het ook op de Nederlandse televisie, onder de naam ‘Over de Streep’ en ook hiervan heb ik geen aflevering gemist. En telkens weer bedacht ik me, hoe anders mijn schooltijd had kunnen zijn, als we dit programma op mijn middelbare school hadden gehad destijds.

In 2014 kreeg ik te horen van een vriendin in Australië, dat er een volwassen versie van Challenge Day in mijn land georganiseerd werd, maar helaas was die op dat moment al voorbij, maar kon ik gelukkig aansluiten bij onze zuiderburen.

Ik deed mijn allereerste Be The Change, zoals de volwassen versie heet. En ik deelde er voor het eerst hardop dat als je me echt zou kennen, je al meer zou weten dan ik zelf. Dat ik geen idee had wie ik was, sterker nog, ik had geen idee wat ik was. Ik voelde me geen vrouw, geen man. Ik voelde me niks.... Dit zou de eerste stap op mijn transgender reis worden.

Twee jaar geleden werd ook bij onze zuiderburen het programma ‘Over de streep’ vertoond op VTM, in samenwerking met Challenge Day. Het was een aflevering opgenomen op een Vlaamse school. En in deze aflevering zat een jongeman: Mats.

Mijn hart stond zo’n beetje stil toen ik hem zag en hoorde. Niet alleen deelde hij zijn transgender zijn, hij leek ook qua uiterlijk nog eens veel op mij, zij het veel jonger en knapper. Ik was trots op hem, dat hij dit niet alleen tegenover zijn medescholieren, maar ook nog eens op nationale televisie durfde te delen. Ik geloof niet dat ik dat ooit gedurfd zou hebben.

Afgelopen week bereikte me via verschillende kanalen het intens trieste bericht dat mijn held in dit bewuste programma, Mats, zijn strijd niet langer kon voeren. Hij maakte een eind aan zijn leven.

Ik was er stil van.... en nog.
Het maakt me verdrietig.... en ook boos. Want waar is VTM nu? Waar is Challenge Day nu?

Ik begon mijn verhaal met: Als jullie me echt zouden kennen, dan zouden jullie weten dat ik momenteel even erg boos ben. Boos omdat ik iets niet begrijp. Ik zou het aan willen vullen. Ik ben niet alleen boos maar vooral heel verdrietig. Verdrietig om wat er met Mats gebeurd is en verdrietig omdat er geen reactie komt uit de hoek waarvan ik vind dat er een berichtje zou moeten komen, in welke vorm dan ook. En ik word boos omdat ik het stomweg niet snap.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds een groot voorstander van het concept van Challenge Day. Maar het uitblijven van een (discrete) reactie op de dood van Mats (als is het maar dat je de nabestaanden sterkte wenst) geeft mij een gevoel dat ik niet wil hebben: Was het leven en lijden van Mats dan alleen maar goed voor een avondje entertainment?

Challenge Day is tegen pesten, tegen uitsluiting en vóór inclusie en verbinding. Het gaat over uitspreken tegen onrecht, niet je mond houden als je ziet dat er iets fout gaat.

Notice, chose, act.... Zien, kiezen, doen...

En juist daarom snap ik het uitblijven van welke reactie dan ook niet....
Kunnen we uit de dood van Mats dan niet een les leren? Namelijk dat er nog heel veel werk aan de winkel is, voordat iedereen daadwerkelijk mag en kan zijn wie hij is? Laat zijn leven, zijn strijd en zeker ook zijn dood alsjeblieft niet voor niets geweest zijn!

Lieve Mats, held.... ik hoop dat je daarboven mag en kan zijn wie je bent. De aarde is een mooi mens en een pure, oprechte man armer.

foto: screenshot van Mats uit 'Over de Streep'

*dit is niet de exacte tekst, maar een poging om inzicht te geven in het soort stellingen dat gebruikt wordt en hoe.

UPDATE: 
Inmiddels heeft Challenge Day België op hun facebook pagina een respectvol bericht geplaatst over het overlijden van Mats. Waarvoor mijn grote dank.
Laten we met z'n allen hopen dat er ooit een dag komt waarop geen enkele transgender (oud of jong) ooit nog het gevoel krijgt dat hij/zij/hen anders is en er niet mag zijn!

foto: screenshot Facebook.

Van imaginaire vrienden naar politieagenten....

Het is zondagavond en ik kijk naar de tv. De film 'Bogus' is erop en ik heb me er de hele week op verheugd. Het is één van m'n favoriete films (maar daar heb ik er nogal veel van) en dus ben ik al gauw overgeschakeld van de tv naar m'n oude vertrouwde videorecorder.

Bogus gaat over een jongetje, Albert, die zijn moeder verliest en bij zijn tante (Whoopi Goldberg) moet gaan wonen. Zijn tante heeft echter absoluut geen verstand van kinderen en is eigenlijk altijd bezig met werken. Albert voelt zich dus erg eenzaam en mist zijn moeder. Om daarmee te kunnen dealen, heeft hij een imaginaire vriend: Bogus en dat levert leuke en minder leuke situaties op.

Ik zal hier niet de hele film gaan bespreken, mocht je hem willen zien, dan kun je hem vast wel ergens vinden. Maar er zit één stukje in dat me onmiddellijk terug naar het verleden brengt.

Zijn tante vindt dat Albert te oud is voor een imaginaire vriend en vindt dat Bogus moet gaan, omdat Albert hem niet meer nodig heeft. Ze gaat dan ook met Bogus in gesprek, terwijl ze hem niet kan zien of horen en wijst hem de deur. Albert (en Bogus zelf ook) kijkt toe hoe ze dat aanpakt, ziet het aan en ziet dat zijn tante geen idee heeft waar Bogus is, hoe groot hij is enz. En dus praat ze de verkeerde kant op....

Een boel jaren geleden zag ik met regelmaat dingen die andere mensen niet konden zien. Meestal waren dat personen die het op mij voorzien hadden en me wat aan wilden doen. Dat maakte me vaak ontzettend bang en in mijn angst belde ik dan de politie. De politie kwam dan langs, maar zag niemand op de plek die ik beschreef en dat leverde steeds verschillende reacties op. Meestal waren de (ongeduldige en soms ook boze) reacties ongeveer in de trant van 'stel je niet aan, er is daar niemand'. Maar dat werkte voor mij alleen maar averechts, ik zag die persoon namelijk wel degelijk en ook mijn angst was niet gespeeld. Ik WAS doodsbang en vreesde voor m'n leven. 

Maar op een zekere dag, trof ik een ander soort agent aan. Ik weet nog dat ik de deur open deed met een keukenmes in mijn handen, klaar om in de aanval te gaan, als de persoon in kwestie toe zou slaan. Maar dat werd me al gauw afgenomen door de agenten (en terecht). Maar zodra we in mijn kamer waren, vond ik wel weer een ander verdedigingswapen, dat één voor één werd afgepakt. Omdat ik ook nog een aantal huisgenoten had, die, in mijn 'verwarring' misschien niet helemaal veilig waren, werd besloten dat ik zou gaan logeren in het crisiscentrum. Daar was ik al vaker geweest en daar voelde ik me veilig. 

Maar ik durfde er niet naartoe te gaan, omdat ik zeker wist dat die persoon kon verschijnselen en daar zou zijn voordat ik er was. En dus werd ik in de politieauto daar naartoe gebracht. 

Maar eenmaal op locatie, was datgene gebeurd wat ik voorspeld had: de persoon was verschijnseld en stond nu recht voor de ingang van het crisiscentrum. En dus durfde ik de auto niet uit...

Vervolgens werd ik uit de auto gehaald door de agent die een denkbeeldige persoon aan de kant duwde (op totaal de verkeerde plek, de persoon stond aan de andere kant namelijk) onder het luid roepen van: "aan de kant, Mick moet hier naar binnen, aan de kant!" 

Ik kan me nog herinneren dat ik de agent heel raar aan keek, maar ergens ook wel blij was dat hij zijn best deed en niet zei dat ik me niet aan moest stellen.

Uiteindelijk ben ik veilig binnen gekomen en na een paar dagen verdween de persoon weer in het niets, net zoals hij ook 'uit het niets' gekomen was. (Al is dat laatste niet helemaal waar, hij kwam altijd voort uit mijn angst voor bepaalde dingen/personen)

Het is helaas één van de weinige positieve ervaringen die ik heb met de politie in mijn woonplaats, maar het blijft wel leuk dat een klein film fragmentje me even doet grinniken en terug doet denken aan de situatie van toen en deze grappige, geduldige agent!

foto: internet (film Bogus)

Guilty Pleasure....

Één van mijn guilty pleasures is het kijken naar het programma 'temptation island'

Ik kan er niks aan doen, het is het meest verschrikkelijke programma ooit, maar ik vind het zo fascinerend!

Voor wie het niet kent. In temptation Island gaan koppels naar een tropische locatie en worden ze opgesplitst op verschillende eilanden. Mannen op het ene eiland, de vrouwen op het andere. Op elk eiland zitten een aantal 'verleidingen' (lees: vrijgezellen) die het de 'lovers' zo moeilijk mogelijk gaan maken.

Onderling spreken de koppels voor het begin van het avontuur af wat wel en niet toegestaan is met een ander. Elke week krijgen ze bij een kampvuur beelden van hun wederhelft te zien en ze worden vervolgens op date gestuurd met een vrijgezel.

Kortom: het is de ultieme relatietest. (En natuurlijk een perfect recept voor drama en ellende)

Maar goed, ik vind het dus een fascinerend programma. Ten eerste snap ik niet dat iemand aan dit programma mee wil doen, want je weet eigenlijk van tevoren al dat je relatie naar de klote gaat.

Ten tweede heb ik me zitten verwonderen over de jaloerse trekjes van met name de dames. 

Misschien ben ik te lang uit een relatie, maar ik snap het gewoon echt niet (en ik heb het ook nog nooit zo goed begrepen). Maar als een jongen danst met een meisje, gewoon, met 30 cm ertussen, dan is dit al een onvergeeflijke vreemdgaan move in de ogen van de meiden. Als een jongen lacht met een van de vrijgezelle dames, gaat hij al vreemd.... ik snap dat niet.

Ik gok dat er een hoop onzekerheid achter zit, maar toch.

Vandaag ben ik m'n tv recorder aan het leegkijken en was ik bij de eerste helft van de ontknopingen: gaan ze elkaar vergeven en verder met elkaar of was dit het definitieve einde???

En daar stuitte ik wederom op iets dat ik fascinerend vind: het meten met twee maten.

De jongen geeft toe dat hij seks heeft gehad met één van de verleidingen op het eiland. Zijn vriendin, geeft toe dat zij zelf ook fout zat: ze heeft namelijk gezoend met een jongen, meer niet. Gewoon gezoend, geen seks....

En tot mijn grote verbazing flipt niet het meisje uit, maar de jongen: zoenen met een ander: hoe durft ze, het is nu echt gedaan, over en uit, hij wil haar nooit meer zien, dit kan echt niet!

En ik zit met mijn mond vol tanden naar dat fragment te kijken. Ik snap het gewoon niet. Jij mag dus wel 'in het rond neuken', want zo ben je nu eenmaal (is zijn verweer), maar als je vriendin eerlijk is over zoenen met een ander, dan is dat not done en het einde van de wereld.

Ik begrijp er echt niks van! En misschien is dat maar goed ook. 

Hoe dan ook, ik heb weer 'gesmuld' van dit seizoen en ik besluit ook nu om maar gewoon lekker vrijgezel te blijven en die tropische vakantie gewoon maar in m'n eentje te boeken!

foto: internet

Politiek ge(k)leuter...

Ik heb niet zoveel met politiek....

Toen ik dat vlak voor de vorige verkiezingen hardop durfde te typen, kreeg ik van iemand de wind van voren. Hoe ik dat kon zeggen? Mensen die dat zeiden waren dom, want iedereen heeft altijd iets met politiek. Tja, en dat zal wel zo zijn, want deze persoon heeft (net als de meeste politici) altijd gelijk, dus ik zal het anders formulieren.

Ik heb geen verstand van politiek en ik voel ook geen enkele innerlijke drive om me erin te verdiepen.

Ik pleeg nog liever 10 telefoontjes met wildvreemden op een dag. En voor wie mij een beetje kent, die weet dat ik nog liever dood ga dan er überhaupt maar eentje in een jaar te plegen. Dus.... 

Het mag duidelijk zijn, ik heb er niet zoveel mee op. En dat is lastig, want ik ben ook opgegroeid in een gezin waar duidelijk gemaakt werd, dat je je stem nooit verloren mag laten gaan. Ik hoor de uitspraak van mijn vader nog regelmatig door mijn hoofd gaan. En de dreiging van die opmerking zit er nog steeds diep ingebakken, dus ik vind dat ik MOET gaan stemmen, ook al is het in mijn ogen niet zo heel zinvol.

Want als je er niks vanaf weet, je niet door de partijprogramma's geworsteld komt en tóch vindt dat je moet gaan stemmen, dan kun je je afvragen wat mijn stem waard is. 

En lange tijd schaamde ik me hiervoor, dat ik geen idee had welke minister op welke post zat en bij welke partij die persoon hoorde. Ik vond het persoonlijk al knap van mezelf dat ik wist wie er minister president was op dat moment. Maar het voelde wel 'een beetje dom' dat ik dat niet wist.

Inmiddels weet ik beter en weet ik dat er met mij nog vele, vele anderen zijn, die geen flauw benul hebben. (Alleen zijn er veel van die velen die heel hard doen alsof dat wel zo is.)

Ik weet dus nooit wat ik zou moeten stemmen. Ik weet al niet eens wat ik morgen wil eten, laat staan dat ik weet wat ik de komende vier jaar op grotere schaal in mijn (en andermans) leven wil zien gebeuren. Ik ben niet zo'n ster in kiezen en ik weet ook al nooit zo goed wat ik wil.

Maar ik weet wel heel goed wat ik niet wil! En dus is mijn stem een poging om een (in mijn ogen) gezonde tegenstem te geven, zodat dát wat ik niet wil, misschien voorkomen kan worden. 

Hoe dan ook, ik blijf erbij: ik geloof niet dat mijn stem (en die van vele anderen) een heel bewuste keuze is voor bepaalde idealen. Maar gelukkig zijn er ook mensen met idealen, die er wél verstand van hebben.

Om dit jaar toch een beetje beter voorbereid te zijn, bedacht ik gisteren dat ik wel even naar het verkiezingsdebat op televisie zou kijken.

En echt.....ik heb echt mijn best gedaan..... ik heb het echt geprobeerd, maar na 5 minuten ongeveer was ik er wel weer klaar mee. Wat een hoog kleuter gehalte zeg!

Nu heb ik nogal veel fantasie en denk ik in plaatjes, dus mijn hoofd zette hetgeen ik zag om in een groepje kleuters die elkaar probeerden de loef af te steken. "Mijn papa is de sterkste!", "nietes! Mijn papa is veel sterkerder dan die van jou!" , "pfff, en mijn papa is nog sterkerderder dan al jullie papa's samen! Lekker puh!"

Ik dacht niet dat ik van dit politiek gekleuter veel wijzer zou worden en dus verdiepte ik me lekker in het eerste seizoen van Greys Anatomy...... Juist op dat gebied loop ik ook een beetje achter....

En ja, ik zal ook dit keer weer de gang naar de stembus maken, en ik zal weer een stem uitbrengen, die eigenlijk op niks gebaseerd is. Gewoon omdat ik vind dat het moet, omdat ik anders geen recht van spreken heb en niet mag klagen. En dat laatste doe ik nu eenmaal graag.

foto: internet

Later is al lang begonnen....

Het is zondagochtend en ik zit met een tevreden gevoel in mijn pyjama op de bank. Heerlijk onder een slaapzak, met naast mij een kop thee en de afstandsbediening. Op mijn schoot ligt mijn huidige borduurwerk en ik voel een intens gevoel van geluk door mijn lijf gaan. Dit is hoe ik mijn dag het liefst doorbreng: met een gevoel van innerlijke rust!

Ik besluit mijn 'kijklijst' op Netflix eens af te gaan werken en dus klik ik op een documentaire die ik onlangs heb toegevoegd.  Hij heet 'the ultimate guide to penny pinching' en het gaat over mensen die extreem goed zijn in geld besparen.

Nu moet ik toegeven, dat als je mij een beetje zou kennen, ik het ook leuk vind om deals te vinden. Zo zoek ik van tevoren op internet graag uit wat er in welke supermarkt in de buurt (en wat verder over de grens) in de aanbieding is en ga ik eens in de zoveel tijd op boodschappentour. Op die manier haal ik de spullen die ik graag wilde hebben (wat niet automatisch wil zeggen dat ik ze ook nodig heb) redelijk goedkoop in huis. Voor het gemak vergeet ik dan maar even dat benzine óók geld kost, maar hé, ook die haal ik over de grens, dus ook daar bespaar ik op!

Ook vind ik het altijd een sport om, als ik op reis ga, een zo goedkoop mogelijk, maar toch ook wel een goed en veilig onderkomen te vinden. Maar sinds ik met mijn vrienden per ongeluk (omdat het er op internet echt goed uitzag en goede recensies had!) in een soort van ranzig bordeel terecht kwam, heb ik besloten dat ik daar dus niet al te veel meer op wil besparen.

Hoe dan ook, even terug naar de documentaire.
Dit waren mensen die niet aan het besparen waren omdat ze er financieel slecht aan toe waren en 'moesten', maar meer voor de sport, of zelfs voor de kick die het hen opleverde. Van gezinnen die heel veel waardecoupons inleverden en zo 60 pond konden besparen op 65 pond aan boodschappen, tot mensen die hun bruiloft wisten te organiseren voor het bedrag waar je normaal nog geen goede fotograaf van kunt betalen en (voor mij) als toppunt: iemand die zijn vrienden trakteert op een bbq die hem geen cent kost, omdat hij zijn vrienden 'road kill' voorzet (oftewel dode aangereden beesten die hij langs de weg verzameld heeft).

En hoewel ik me bij die laatste meneer toch afvroeg hoeveel vrienden hij ná die bbq nog overhad heb ik toch ergens wel respect voor mensen die zo goed kunnen besparen.

Alleen hoorde ik ze bijna allemaal zeggen: 'zo hebben we weer geld bespaard voor in de toekomst.'
En dat zet mij aan het denken...

Natuurlijk is het goed om over de toekomst na te denken en ook financieel te zorgen dat je een 'appeltje voor de dorst' hebt. Maar hoe groot moet dit appeltje zijn??? En hoe lang wil je het appeltje laten liggen, voor je er gebruik van gaat maken?
Ik weet niet hoe het met de appeltjes gaat die jullie kopen, maar mijn appeltjes gaan rotten, verrimpelen en uitdrogen als ik ze te lang laat liggen.

De toekomst, ja, daar kun je voor sparen, en in zekere zin moet dat ook wel. Maar de toekomst kan ook morgen afgelopen zijn en waar blijf je dan met al je besparingen? Dan ga je dood en heb je al die tijd heel zuinig geleefd, jezelf (en je gezin) dingen ontzegd, omdat je daar later van zou gaan leven. Maar dan is er ineens geen later meer.

Dus...
Later... Vergeet niet NU te leven, want later is al lang begonnen!

foto: internet, (netflix docu)

De keerzijde van de medaille...

Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik erg veel vrije tijd heb. En dat zorgt ervoor dat ik ook veel tv kijk. Of eeerder, tv luister, aangezien ik doorgaans zit te multitasken voor de tv en vooral luister naar wat ik 'kijk'. De beelden kan ik er doorgaans zelf wel bij bedenken.

Maar af en toe wordt mijn interesse gewekt en moet ik wel kijken.

Omdat er nog niet genoeg drama in mijn eigen leven te vinden is, kijk ik graag naar 'real life drama' programma's. En een van die programma's is te zien op MTV en heet 'catfish'.

Voor wie het niet kent: in catfish gaan de programma makers op zoek naar het 'ware' verhaal van het hoe en waarom van mensen die vaak al heel lang verliefd op elkaar zijn, maar elkaar niet in het echt kunnen ontmoeten. Er is altijd iets 'fishy' aan deze verhalen. En steeds (of in ieder geval in de meeste gevallen) blijkt het te gaan om een zogenaamde 'catfish': iemand die zich uitgeeft voor een ander.

Vandaag zat ik te kijken naar het verhaal van Carmen. Zij schakelde het programma in voor haar neef Antwane, want hij had al heel lang een relatie met een zekere Tony, die hij via een telefoonlijn had leren kennen, maar die hij nooit ontmoet had. Ook kon hij zelf geen contact opnemen met deze Tony, en zat dus als een soort van wanhopig hondje bij de telefoon te wachten, tot Tony hem weer zou bellen.

Om een heel lang verhaal wat korter te maken. De speurtocht naar Tony, laat zien dat de werkelijke Tony hoogstwaarschijnlijk in de gevangenis zit, maar als ze wat adressen afgaan om te zoeken naar sporen of bekenden van deze Tony, komt de aap uit de mouw. 

Carmen, de nicht van hopeloos verliefde Antwane en degene die de show heeft ingeschakeld om deze Tony te ontmaskeren, blijkt zelf Tony te zijn. De reden die ze geeft voor haar bedrog: Antwane heeft haar drie jaar geleden beledigd en daar wilde ze wraak voor. Al drie jaar lang belazert ze haar neef en beste vriend en op het eerste gezicht lijkt ze ontzettend trots op wat ze bereikt heeft en doet. 

Dat is altijd het moment waarop ik denk: jemig, hoe kun je dit nou toch doen met andere mensen? Hoe kun je zo ziek zijn, want dat vind ik daarvan, dat je een ander bewust zóveel pijn wil (en kan) doen?

Ik snap dat niet! 

Maar het mooie van dit programma, vind ik ook, dat de programma makers met de catfish in gesprek gaan. Niet alleen op het moment van ontmaskeren, maar ook daarna, als de gemoederen wat bedaard zijn. En wat je dan keer op keer ziet, is dat er een heel verhaal achter het verhaal zit. 

In dit geval bleek Carmen helemaal niet zo stoer en hard te zijn als ze zich voordeed. Ja ze wilde wraak, maar ze wilde ook graag aandacht. En nee, ze had geen moment bedacht dat ze haar vriendschap met haar beste vriend en neef op het spel zou zetten door deze stunt.

En negen van de tien keer zit ik te kijken en merk ik bij mezelf dat er binnen een uur een verschuiving in mijn beeldvorming plaatsvindt van: wat een **%*%#}{!  naar: ach ja, dat snap ik wel, eigenlijk is het heel logisch als ik dit zo hoor. Niet handig, maar wel begrijpelijk.

En dat is keer op keer weer een eye opener voor mij, omdat ik heus wel weet dat alles en iedereen een verhaal heeft, maar dat ik dat soms nog wel eens vergeet.

Ik kan heel boos worden als anderen mij en mijn gedrag beoordelen, zonder mijn verhaal te kennen, oordelen zonder mij écht te zien en tóch doe ik soms hetzelfde. 

Maar iedereen heeft een verhaal en dat verhaal maakt je tot wie je bent en wat je doet, 

Volgens mij doet niemand 'slechte dingen' omdat hij/zij dat leuk vindt. Ik denk dat mensen 'slechte dingen' doen als gevolg van hun verhaal. 

Op het moment dat je dat verhaal kent, wordt het gedrag nog niet ok, maar wél (in ieder geval voor mij) begrijpelijker en kan ik meestal meer compassie en begrip opbrengen voor de ander. 

Ik ben dankbaar voor programma's zoals catfish, zelfs al zijn ze zodanig gemanipuleerd dat je wel een bepaald beeld móet krijgen, maar het herinnert mij eraan hoeveel mooier de wereld zou kunnen zijn, als we door gedrag heen kunnen kijken en nieuwsgierig zijn naar de echte persoon achter dit gedrag en diens verhaal.

foto: internet

Het schuitje dat 'tiener ouder' heet....

Al jaren lang ben ik een groot fan van de televisieserie 'Teen Mom' op MTV.
Dit is het vervolg op '16 and pregnant'. Over een handjevol tienermeisjes die zwanger raken op of rond hun 16e jaar.

Mijn favoriete groep is en blijft de eerste groep uit '16 and pregnant'. Zij laten zich inmiddels al ruim 7 jaar volgen door de camera crew van MTV. 

En ja daar zullen ze vast wel (goed) voor betaald worden, maar dat boeit me niet zo. 

Het lijkt me nogal iets om bij alle (ingrijpende) gebeurtenissen in je leven gefilmd te worden.

Maar goed. Ik heb altijd veel respect gehad voor (de meeste van) deze meiden. Ik word binnenkort 41 jaar en moet er niet aan denken dat ik verantwoordelijk ben voor een kind. Laat staan toen ik 16 was! Ik zou het niet willen, maar ook zeker niet gekund hebben. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat ik het nu nog steeds niet zou kunnen.

In de originele groep worden Catelynn, Maci, Amber en Farah gevolgd.

Voor wie het programma niet kent ga een klein beetje achtergrond info geven.

Catelynn en haar vriendje Tyler kregen een kindje en kozen voor adoptie omdat zij beiden inzagen dat ze niet in staat waren om op dat moment goed voor hun kindje te zorgen. Zij namen deze beslissing, ondanks het feit dat hun ouders het hier niet mee eens waren (de ietwat bijzondere familie samenstelling laat ik even buiten beschouwing). In de afleveringen die volgden werd mij duidelijk dat dit een moeilijke, maar misschien wel de verstandigste beslissing ooit was. Oh, wat heb ik een respect voor deze twee verstandige jonge mensen. Ze zijn nog steeds bij elkaar, zijn inmiddels geloof ik ook getrouwd (of gaan dat doen) en hebben nu ook een (uiterst schattig) dochtertje waar ze zelf voor zorgen.

Hun leven gaat met ups en downs (depressie speelt een grote rol) maar ze redden het en ze doen het prima!

Dan is er Maci, zij kreeg een zoontje en de vader van het kind, besloot al gauw dat hij niet al te betrokken wilde zijn in het leven van zijn zoontje. En ik kan het me 'voorstellen', want oh wat zijn deze kinderen nog jong! Opvallend is overigens dat de moeders erg snel volwassen worden en de 'daders' (ehm vaders bedoel ik) daar best wat bij achter blijven. 

Hoe dan ook, Maci doet haar best om hem in het leven van haar zoon te houden en wringt zich in allerlei bochten hiervoor. Inmiddels heeft ze naast haar zoontje nog twee kinderen samen met haar nieuwe partner. En daarnaast heeft ze twee succesvolle zaken en doet het met alle ups en downs prima!

Dan hebben we Amber, die een dochtertje kreeg samen met Gary. Dat ging niet zo goed.... Gary en Amber haalden het slechtste in elkaar boven en Amber is niet de meest stabiele persoon op aarde. Ze kwam in de problemen met drugs en agressie en moest zelfs de gevangenis in. Toen ze daaruit kwam pakte ze de draai op en werkte keihard aan zichzelf! Gary heeft de voogdij en is een ei eerste klas als het om communicatie gaat. Amber worstelt nog steeds met o.a. depressie en borderline, maar is clean en heeft een 20 jaar oudere vriend met wie ze zielsgelukkig is. Ze heeft gigantisch veel shit over zich heen gehad (en nog) al die jaren en ik heb echt gigantisch veel respect voor haar en hoe ze het nu doet.

En dan....dan is er nog Farrah... tja, wat zal ik daar over zeggen. Vanaf dag 1 kwam Farrah op mij over als een verwende kleuter die erg vol van zichzelf is (maar waarschijnlijk rete onzeker is). Haar partner, de vader van haar dochtertje, overleed voor haar dochter geboren werd. Tragisch, absoluut. 

Farrah heeft een zeer problematische relatie met zowel haar vader als haar moeder (die gescheiden zijn), maar eigenlijk met iedereen om haar heen die niet exact doet wat en hoe zij het wil .

Ergens in de loop van de jaren kwam Farrah in de media door het feit dat ze in de porno industrie werkte, een groot liefhebber van plastische chirurgie was en nog wat dingtejes. En ondertussen groeide ze in al die jaren meer en meer uit tot een verwende, arrogante, verwaande, narcistische kleuter. 

Maar afgelopen seizoen spande echt de kroon.

Ik weet dat ik zelf niet altijd even respectvol naar mijn ouders toe ben geweest en waarschijnlijk soms nog niet ben (al zien we elkaar nauwelijks). Maar ik zat met gekromde tenen en plaatsvervangende schaamte voor de tv, als ik Farrah weer eens tegen haar moeder (of wie dan ook eigenlijk) tekeer hoorde gaan. Met als hoogtepunt dat ze haar moeder naar haar kamer stuurt om te overdenken wat ze zojuist gedaan had...... Are you kidding me???? Serieus: ik kon er bijna niet naar kijken!

Vandaag heb ik de season finale gekeken, waar dr Drew samen met de meiden terugkijkt op het seizoen, de ontwikkelingen in hun leven. Maar dit keer verliep dat niet helemaal zoals verwacht.

Amber, die woest is op Farrah omdat ze o.a. haar vriend een pedofiel noemde omdat hij 20 jaar ouder is dan Amber (die nu overigens in de twintig is), las dr Drew de les, omdat ze vond dat hij Farrah met veel te veel weg liet komen en alles gebeurde zoals Farrah dit wilde. 

Ook de andere twee meiden, kunnen Farrah inmiddels niet meer luchten of zien, omdat ook zij en hun partners door Farrah belachelijk gemaakt zijn. 

Toen Farrah op het podium verscheen en Ambers partner wederom een pedofiel noemde, kwam Amber (die nog steeds met een depressie worstelt, en toch al heel emotioneel was, na de confrontatie met Gary) het podium opgestormd en werd verbaal agressief naar Farrah toe. En Farrah bleef maar uitdagen....

En ik kon me de reactie van Amber zó voorstellen! Het lukt dr Drew en de productieleider niet om de meiden uit elkaar te houden en toen ook Ambers partner het podium op rende en op de vuist ging met de (net niet) vriend van Farrah die hem wederom een pedofiel noemde, was het even of ik naar de Jerry Springer show zat te kijken en moest security eraan te pas komen om het gezelschap uit elkaar te halen.

Ik werd er stil van....

Nog steeds heb ik veel respect voor de meiden, maar Farrah is mijn respect lang geleden al kwijt geraakt.

Maci, Amber en Catelynn kwamen met z'n drieën terug op het podium en dr Drew gaf aan dat het niet mogelijk was hen alle vier tegelijk op het podium te hebben.

Maci, de rustigste van hen, vroeg dr Drew voor een verklaring. Maar dr Drew wilde die niet geven.

Op dat moment deed Maci iets waardoor mijn respect voor deze drie meiden nóg groter werd. Ze vertelde voor de camera dat zij alle drie altijd moesten schuiven als Farrah weer eens een 'dramaqueen' moment had. Dat opnames hiervoor werden verzet, stil gelegd en dat ze het beu waren dat Farrah weg kon lopen als dingen haar niet bevielen en dat zij nu hetzelfde gingen doen. Ze zouden het spelletje van Farrah niet langer meespelen. Ze liepen alle drie het podium af en lieten dr Drew een beetje verbaasd achter.....

Of er nog een volgend seizoen komt, zoals eerder aangekondigd in de show, weet ik niet.....

Ik hoop het wel, maar denk het niet....

Maar hoe dan ook, ik ben deze tv show heel dankbaar, want het heeft me vaak genoeg laten inzien hoe dankbaar ik ben dat ik nooit in het schuitje dat 'tiener ouder' heet terecht ben gekomen.

Go Maci, Amber en Catelynn. You rock!

foto: teen mom website (bewerkt)