Meten met twee maten.... oftewel een verhaal over iets wat je niet hardop mag denken...

Sinds begin maart heb ik dankzij het Volwassenenfonds een abonnement op de (goedkoopste oranje) sportschool van Nederland. Hier ben ik erg blij mee, aangezien dit zonder deze financiële bijdrage niet mogelijk was geweest. Maar goed, de sportschool dus.

Ik ben niet zo'n fan van nieuwe en onbekende dingen en eigenlijk ook niet zo van mensen. Dus een sportschool binnen lopen, waar alles nieuw is (de regels, de mensen, de martelwerktuigen) vind ik best een dingetje. En bij deze sportschool is dat misschien nog wel net iets meer een dingetje dan bij een andere sportschool, aangezien deze vooral zo goedkoop kan zijn, omdat je er nauwelijks/geen begeleiding krijgt en alles zelf moet uitzoeken. En dus was mijn eerste bezoek best een uitdaging.

Ik besloot de drempel voor mezelf wat te verlagen. Het kwam er op neer dat mijn doel voor die eerste keer werd: naar binnen gaan. En zo gezegd zo gedaan. Ik braaf een poging doen om mijn pasje te scannen, maar of dat hele bezoek niet al spannend genoeg was, bleek je voor dat scannen van dat pasje ook al een hogere wiskunde opleiding te moeten hebben gevolgd. Gelukkig kwam iemand me helpen (en las ik achteraf dat ik niet de enige was die gezakt was voor dit examen) en stond ik ineens aan de andere kant van het draaihek.... Holy Shit, I did it, ik was binnen.... wat nu...
Ik besloot een rondje te wandelen om te kijken wat er allemaal was en waar. Ik kwam al snel tot de conclusie dat er in dit filiaal een iets te hoog testosterongehalte rondliep, waardoor sommige delen voor mij als een no-go area voelden, maar uiteindelijk eindigde ik tóch op de loopband (die ik ook nog eens aanzette) en heb ik ruim een uur bewogen. En niet te vergeten: ik was reuze trots op mezelf, deze horde had ik genomen.

Omdat ik me in deze club niet zo thuis voelde, besloot ik dat ik meerdere filialen in de omgeving zou gaan uitproberen en zo stond ik op een dag in het filiaal dat het dichtst bij mijn huis ligt. Ik kwam net van het sportveld af en dus bestond mijn training voor die dag vooral uit het checken van dit filiaal en braaf op de loopband mijn ding doen. Zo gezegd zo gedaan. 

Ik kijk altijd mijn ogen uit. Ik probeer vooral 'dingen af te kijken'. Hoe werkt zo'n apparaat nou eigenlijk, hoe doen anderen dat en dat kon in dit filiaal heel erg goed!

Mijn loopband stond naast de spiegel (oeps, iets dat ik dus niet zo fijn vind, maar ach, het was ook het dichtst bij de uitgang, dus de spiegel nam ik voor lief). Een jonge gast op het apparaat voor mij, trok zijn shirt uit en ging in zijn blote bast voor de spiegel staan flexen (oftewel zijn spieren aanspannen). En hoewel ik bij deze keten eigenlijk maar zelden kan zien of er überhaupt personeel aanwezig is en wie dat dan zou moeten zijn, stond er binnen no time een medewerker naast de jongen die hem vriendelijk, doch dringend verzocht zijn shirt weer terug aan te doen, want, zo sprak hij: "De zwembad look bewaar je maar voor het strand!" De jongen trok zonder morren zijn shirt netjes weer aan en het leven ging weer verder.

Nou train ik zelden alleen. Ik hoor stemmen en mijn stemmen gaan ook (al dan niet) gezellig mee trainen en zijn dus ook aanwezig. En ineens zegt mijn Jongste Puber: "vet, is er hier een zwembad?". Nou was ik een poging aan het doen om al rennend uit de handen van de zombies te blijven (run, zombie run app) en rennen is niet mijn sterkste kant, dus ik negeerde de opmerking van Jongste Puber vakkundig. 

Maar toen ik mijn Oudste Puber lichtelijk paniekerig hoorde zeggen "Mick, we moeten hier NU weg." gevolgd door Jongste Puber "is er hier nou een zwembad of niet?" besloot ik dat ik misschien toch maar even moest luisteren, want als Oudste Puber zich meldt, dan is er iets aan de hand. Ik vroeg hem waarom we weg moesten en hij zei, nog paniekeriger: "Kijk maar in de spiegel achter je, dan zie je het wel en als jij niet gaat, dan ga IK weg!" (en geloof me, lang verhaal, maar die macht heeft hij, aangezien hij me kan overnemen).

Op dat moment kon ik even niet in de spiegel kijken, want er kwamen zes pubers wat lacherig op een drafje voorbij gelopen, hun ogen gericht op iets dat zich duidelijk achter mij bevond. Toen ik eindelijk een blik in de spiegel kon werpen, zag ik een prachtige jonge dame, met lang donker haar, een strakke legging en een behoorlijk paar grote borsten in een veel te klein bikinitopje gepropt, die zich (onder het toeziend oog van die zes, nog net niet kwijlende puber jongens) diep bukte om een gewicht van de grond te pakken, waarbij die twee grote lichaamsdelen bijna besloten om een eigen leven buiten het bikinitopje te gaan leiden. Het was geen kort sporttopje/sportbeha, maar serieus een bikinitopje van twee driehoekjes stof, met een touwtje in haar nek en een op haar rug, dat geen enkele ondersteuning bood.

Bij deze dame stond er niet binnen no time een medewerker naast haar met de opmerking dat ze haar zwembad look maar moest bewaren voor op het strand. En dat is volgens mij meten met twee maten...

En ineens snapte ik de paniek van Oudste Puber. Sinds ik aan de hormonen zit (testosteron, ik ben namelijk trans) begrijp ik wat testosteron met een (mannen)brein doet en hoe de rest van je lijf daarop reageert. En als er iemand in mijn lijf/hoofd daar de gevolgen het meest van ondervindt, dan is het Oudste Puber wel. Sinds de start van de testosteron raakt hij bij wijze van spreken al opgewonden van een blote meisjes enkel en kan dan echt niet meer normaal denken. Hij zegt zelf wel eens dat zijn hersens dan niet meer kunnen denken, maar dat zijn 'meisjespiemel' het dan overneemt.... Dus tja... Tijd om weg te gaan, want Oudste Puber nog meer op de proef stellen, terwijl het al zó knap is dat hij weet en begrijpt dat hij niks kan en mag doen op publieke plaatsen, dat vind ik echt sneu. 

Maar eenmaal op weg naar huis, merkte ik dat ik hier toch écht wel wat van vind. En wat ik nu ga schrijven is vast niet aardig en on populair, maar dat is dan maar even zo.

In onze maatschappij mag je niet hardop zeggen dat iemand (doorgaans vrouwen) dingen uitlokken door de kleding die men draagt. Iedereen, mannen en vrouwen moeten kunnen dragen wat ze willen. En mannen moeten te allen tijde hun handen (en piemel) thuishouden (en hun commentaar voor zich houden). Daar ben ik het op zich ook wel mee  eens. Maar sinds ik aan de hormonen zit en mijn Oudste Puber in een échte hormoon gedreven puber is veranderd, wil ik daar toch ook wel enige nuance in aanbrengen.

Ja, jongens en mannen moeten aangeleerd krijgen dat ze met hun handen en andere delen van meiden en vrouwen af moeten blijven, absoluut. Kleding (of eigenlijk wat dan ook) rechtvaardigt NOOIT dat je iemand ongevraagd en ongewild aan mag raken, of dingen naar het hoofd mag slingeren. Maar als we dit van onze (jonge) mannen verwachten, mogen we dan ook van onze (jonge) vrouwen verwachten dat ze leren nadenken over wat (en welke kleding) in welke situatie passend is? Niet zozeer vanwege het feit dat het andere geslacht zich niet kan beheersen, maar gewoon omdat bepaalde kleding niet op bepaalde plekken thuis hoort. Je gaat niet in je badkleding in de klas of in de kerk zitten, badkleding is gemaakt voor het zwembad of het strand (iets met functionele kleding), dat geldt voor mannen en vrouwen. 

Mannen en vrouwen mogen best geleerd krijgen dat ze ook na mogen denken over welke kleding waar geschikt voor is en vooral ook waar niet. Als iedereen deze dingen geleerd krijgt, dan wordt het voor beide zijden misschien wat makkelijker. 

foto gemaakt met ChatGPT

Klem...

Op dit moment ben ik vier maanden bezig met mijn hormoontherapie. Al die tijd dat ik er op moest wachten duurde een eeuwigheid, maar de afgelopen vier maanden zijn werkelijk om gevlogen. 

In die vier maanden is er heel veel veranderd. En ik zal echt niet alles met jullie delen, want sommige dingen wil je denk ik niet weten, of misschien is het meer dat ik dat niet zomaar kwijt wil aan Jan en Alleman. Maar laat ik het erop houden dat er een boel meer verandert dan ik altijd dacht. 

Eén van de fijnste veranderingen voor mij is toch wel het feit dat mijn stem behoorlijk gedaald is. Dat, in combinatie met een redelijke opkomst van gezichtsbeharing, maakt dat ik steeds vaker met meneer wordt aangesproken. En hoe vreemd dat ook mag klinken voor mensen om me heen, iedere keer als dat gebeurt, maakt mijn hart een huppeltje. 

Kortom, ik ben heel erg blij met de veranderingen die er momenteel allemaal plaatsvinden. Ik voel me rustiger en meer mezelf dan ik ooit gedaan heb. Maar er zijn ook best wel wat dingen waar ik aan moet 'wennen'. 

Ik heb namelijk ook nog steeds het gevoel dat ik momenteel nergens bij hoor. Ik voel me absoluut geen vrouw, maar ook niet echt een man. De term non-binair was mijn 'werktitel' maar ik voel ook dat ik meer naar de 'ik ben een man' kant hang, dan voordat ik met de testosteron mocht beginnen. 

Nu was het kiezen van een wc de laatste jaren toch al een steeds groter wordend probleem. Niet een wc op zich, want een wc is een wc, maar in zo'n ruimte bevinden zich vaak ook andere mensen en die andere mensen vinden vaak dat zij het recht hebben om dingen te vinden en ook te zeggen. Met als gevolg dat als ik naar het dames toilet ging, ik steeds vaker opmerkingen kreeg dat ik daar niet hoorde, maar als ik naar de heren ging, kreeg ik meestal alleen blikken, maar voelde ik mezelf rete ongemakkelijk. Ik voelde me een soort bedrieger, een insluiper die daar niet thuis hoorde. En bovendien, wie ooit bedacht heeft dat de urinoirs in het begin van een wc ruimte zitten en de 'hokjes variant' aan het einde van die rij, moeten ze toch ook ontslaan. Zo werd door de heren wc wandelen een heel ongemakkelijke wandeltocht, een soort van walk of shame. Niet goed wetend waar ik mijn ogen moet laten... 

Toen ik m'n ongemakkelijkheid hieromtrent eens besprak met Woonbegeleider zei hij dat ik gewoon voor mezelf een keuze moest maken: vanaf nu ga je gewoon naar de heren. En dat deed ik ook. Het wordt inmiddels een beetje makkelijker (voor mij), al merkte ik laatst ook dat mannen die mij al lang kennen, toch lichtelijk paniekerig begonnen te kijken toen ik uit het hokje stapte, langs liep en mijn handen ging wassen.... Ach ja... 

Ik ben blij dat de 'buitenwereld' me nu steeds meer gaat zien als man, al voel ik me nog steeds niet echt helemaal man. Ik ben gewoon Mick, niet meer en niet minder, maar ik word wel extreem blij van meneer, hij en hem. 

Maar hoewel ik heel erg blij ben met de veranderingen, merk ik ook dat mijn genderdysforie daardoor juist weer groter wordt. En ik weet dat dat tegenstrijdig klinkt, maar het is wel zo.

Ik word nu steeds vaker waargenomen en aangesproken als meneer, maar er zijn momenten waarop de verwarring in de buitenwereld acuut terug komt. En daar heb ik last van! 

Ik mag bijvoorbeeld niet sporten met mijn binder aan. Dat is een enorm strak kledingstuk, dat mijn nog steeds aanwezige borsten, plat drukt, zodat je een platte(re), mannelijkere borstkas krijgt. Zolang ik een binder aan heb, vallen die krengen niet zo op, maar bij het sporten heb ik dat ding dus niet aan en een sport bh helpt dan geen zak. Dan zie je ze ineens weer wel, vooral als je mag rond huppelen en springen, huppelen die krengen gewoon vrolijk mee.

En daar word ik enorm verdrietig van. Ik merk dat ik weer voorover gebogen ga staan, mijn armen voor mijn borstkas kruis en dat ik er onzeker van word. Al die dingen waar ik in het dagelijks leven juist zo in gegroeid was en vanaf was. Ik hoor m'n mede sporters fluisteren en aan elkaar vragen wat ik nou eigenlijk ben en daar word ik echt intens verdrietig van. 

Ik voel me een beetje klem zitten. Ik moet afvallen om mijn borst verwijderende operatie te kunnen krijgen. Daarvoor moet ik dus sporten/bewegen. Maar juist dat bewegen zorgt er momenteel voor dat ik me weer (soms letterlijk) dood ongelukkig ga voelen. 

Natuurlijk kan ik ervoor kiezen om dan maar in mijn eentje te gaan sporten in plaats van in een groep. Dat doe ik ook, maar feit is dat ik het met een groep ook makkelijk en leuker vind, en  het op die manier ook makkelijker volhou. 

Eén ding is me in ieder geval wel heel erg duidelijk geworden. Ook al ben ik op dit moment heel erg gelukkig met de veranderingen die er al zijn en geniet ik daar ook van, het is echt tijd voor de volgende stap!!!

En ineens heb je het..... een plan... nu nog wat hulp/steun!

Zoals ik een paar weken geleden al hier schreef, zit mijn tijd in het ‘fat people program’ er bijna op. 

Twee jaar lang reed ik minimaal twee keer per week naar Geleen, om daar te sporten, te wegen, te praten, te lachen, te huilen, fitter en gezonder te worden. En natuurlijk om kilo’s kwijt te raken en wie weet (ooit) niet meer in de obesitas categorie te vallen.

Dat laatste is me me helaas (nog) niet gelukt, maar hé, het leven gaat door, ook ná het fat people program. En dat vond ik zelf de afgelopen weken (en nóg) best een dingetje. 

Dit programma was twee jaar lang mijn dagstructuur. En heel eerlijk: de enige dagstructuur die ik had. Ik ben 100% afgekeurd (en nee dat is niet zielig), heb dus geen baan, ik doe ook niet aan vrijwilligerswerk (en nee, dat wil ik ook niet), de klussen die ik had zijn allemaal gestopt, dus dat betekent dat er naast mijn wekelijkse afspraak met mijn woonbegeleider geen enkele structuur meer te vinden is in mijn leven. En dat is best wel een dingetje kan ik je zeggen.

Het is niet het einde van de wereld want ik heb zat dingen die ik leuk vind en genoeg hobby's om me de rest van mijn leven mee te vermaken, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat er een moeilijke periode aan gaat komen. 

Hoewel ik in de afgelopen twee jaar mijn plezier in bewegen weer heb teruggevonden en er nu graag op  uit trek om te wandelen of te fietsen, weet ik ook dat ik daar in de herfst en winter heel veel moeite mee ga hebben. Dan word ik somber, moe, lamlendig en vind ik het heel lastig om mezelf van mijn bank af te sleuren en mijn huis uit te schoppen. 

Kennis is macht zegt men wel eens, dus met deze kennis over mezelf, kan ik er maar beter voor zorgen dat ik een plan heb.

Tegenwoordig vind ik wandelen zelfs leuk! Ik beleef er lol in, het maakt mijn hoofd leeg en ik kom er steeds meer achter hoe mooi ons (en vooruit ook ons buur-) land eigenlijk is. En terwijl ik vandaag met een vriendin weer door de Zuid-Limburgse natuur stapte, bedacht ik ineens een plan.

Ik wil van September mijn persoonlijke STEPtember maken. Mijn idee is dus om in die maand (minstens) 250km te gaan wandelen. Ik wil uiteraard eigenlijk meer, maar laat ik mezelf een klein beetje in bescherming nemen en er 250 van maken. 

Het liefst zou ik anderen op de een of andere manier, van mijn STEPtember willen laten profiteren. Maar aangezien ik een paar maanden geleden al aan mensen gevraagd heb om me tijdens de home edition van de avondvierdaagse te sponsoren voor het goede doel (het reumafonds) vind ik het heel lastig om nu weer om sponsoring te gaan vragen.

En dus bedacht ik iets anders...

De natuur hier is prachtig en ik vind het vreemd en jammer tegelijk dat ik dat niet veel eerder ontdekt heb. Maar tijdens mijn wandelingen zie ik vaak zóveel zwerfvuil liggen, dat ik daar best een beetje verdrietig van word. Wat bezielt mensen om hun rotzooi zomaar op straat of in het bos te kwakken? Dat slaat toch nergens op?

En dus werd mijn STEPtember plan uitgebreid: Ik wil tijdens die 250 km ook nog eens zwerfvuil gaan oprapen. Op die manier laat ik andere mensen ook een beetje profiteren, want ik maak die prachtige natuur weer net een beetje schoner...

Maar ja, om al die troep nou met mijn blote handen op te gaan rapen vond ik ook niet zo aantrekkelijk. En mijn budget is ook niet echt berekend op het aanschaffen van een degelijke zwerfvuil tang. En dus trok ik een uur geleden de stoute schoenen aan en mailde het 'lokale vuil prik' bedrijf hier in de stad, met de uitleg van mijn plan en de vraag of ik van hen in die maand een zwerfvuil tang mag lenen!

Ik heb nog geen antwoord, maar ik hoop dat hij net zo enthousiast is als ik....

Als dat niet zo is, dan weet ik het ook even niet meer, maar misschien zijn er dan onder mijn lezers (en/of hun vrienden/kennissen) wel mensen die me verder kunnen helpen.

Toch laat het sponsoren me ook niet helemaal los. Ik zou zelf niet goed weten welk doel ik zou moeten kiezen. Mijn voorkeur gaat zelf uit naar: 

1. de voedselbank, 
2. de kinderen van de voedselbank, maar ook naar iets als 
3. Natuurmonumenten. 

En wat nou, als ik mensen de mogelijkheid zou geven om te doneren en zelf te laten kiezen bij welke van deze drie doelen ze graag zouden zien dat hun donatie terecht komt? Zouden mensen dat doen? Ik heb geen idee... Maar het is het proberen waard...

Het plan kwam vanmorgen in me op en moet nog precieze handen en voeten krijgen, maar:

• Dat ik die 250 km  wil gaan doen, staat vast. 
• Dat ik zwerfvuil wil oprapen ook.
• Dat ik er een facebookpagina voor wil maken, waar de wandelingen, foto's en kilometers op komen te staan en waar je me kunt volgen en aanmoedigen ook....
• En of ik me laat sponsoren tja... dat hangt van jullie af ;-)

Je kunt in de reacties aangeven (of via het contactformulier/mail wat je ervan vindt. En ik zou het tof vinden als jullie mijn bericht en plannen delen.... 

Helpen jullie mee om mijn plan waar te maken?

Afbeelding gevonden op internet

Twee jaar 'fat people program'....een evaluatie...

Twee jaar geleden bezocht ik samen met een vriendin een informatie avond van een 'anti-obesitas' programma in mijn woonplaats. Toen ik hun definitie van een 'eetstoornis' hoorde (nl, "als je het niet bij één handje chips kunt houden") bedacht ik dat dit niet de plek voor mij ging zijn. Niet omdat ik dat wel kan hoor, nee, een zak chips moest leeg als hij in huis was, maar omdat ik dan in mijn hele omgeving maar één iemand zonder een eetstoornis kende en die zat het grootste deel van zijn leven in een eetstoornis kliniek.. Dus nee, dat ging het niet worden. 

Via diezelfde vriendin kwam ik op het spoor van eenzelfde programma een stukje verder weg. Ik meldde me aan en mocht mee gaan doen. Het programma bestaat uit drie componenten: 'diëtiek', 'beweging' en een psychologische component. En hoewel ik tot op de dag van vandaag er nog steeds van overtuigd ben dat ik geen eetstoornis heb, maar wel een verstoorde relatie heb met eten, begon ik enthousiast aan alle drie. Ik wil ze stuk voor stuk evalueren. 

Diëtiek:

Al vrij snel kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk hele basale kennis miste over voeding. Zo had ik geen idee wat een volwaardige maaltijd eigenlijk was, of wat een normale portiegrootte was. Mijn valkuil was niet zozeer zoetigheid, maar ik ben een groot vlees fan. Een maaltijd kon voor mij gerust bestaan uit alleen vlees, veel vlees. En natuurlijk wist ik wel dat dat niet helemaal de bedoeling was, maar om er ook iets mee/aan te doen, was een ander verhaal.

Nu weet ik dus wél wat een normale portie is en wat een volwaardige maaltijd inhoudt. Dat wil overigens niet zeggen dat ik nu ook elke dag een volwaardige maaltijd eet, maar tegenwoordig is het een bewuste keuze, ipv een gewoonte en meer uitzondering dan regel!

Ik heb ook geleerd wat een gezondere keuze is, waar ik op moet letten als ik etiketten lees, maar eerlijk is eerlijk, de veelheid aan info op een etiket maakt nog steeds dat ik ervan in de war raak en dan thuis kom met iets dat niet zo handig is. 

Iets wat ik gaandeweg ontdekte was, dat ik 'de fout in ging' als ik overprikkeld was en niet meer kon denken. Dan kreeg ik het niet meer voor elkaar om boodschappen te doen of te koken en dan werd er iets ongezonds gehaald of geleverd. Maar op het moment dat je dat weet, kun je er iets aan doen. Dus nu liggen er gezonde (complete) maaltijden in de vriezer voor dit soort momenten en hangt er een poster in de keuken die me hieraan helpt herinneren.

Ik ben ook niet zo'n ster in plannen, niet in mijn dagelijkse leven, maar zeker niet in het koken. Jarenlang was boodschappen doen mijn dagelijkse uitje om te zorgen dat ik minimaal eens er dag buiten kwam. Maar dat was ook, omdat ik niet van tevoren bedacht kreeg wat ik wilde eten die week en wat ik daarvoor nodig had. In deze periode ben ik (ook gedwongen door mijn financiën) gaan werken met een weekmenu en minder vaak boodschappen doen. En ik vind het heerlijk! Reclames uitpluizen en daar een weekmenu mee samen stellen is een soort van hobby geworden. Inmiddels plan ik wel voor een week, maar haal ik in eerste instantie boodschappen voor de eerste helft van de week. De ervaring leert me namelijk ook dat ik vaak van die eerste helft genoeg over hou om de tweede helft van de week mee te vullen. Maar het feit dat ik van te voren al nagedacht heb over wat het zou kunnen worden die week, helpt enorm!

Bij dat plannen hoort voor mij ook dat ik nu steeds beter kan inschatten dat als ik een drukke of moeilijke dag zie aankomen waarbij ik weet dat ik rond etenstijd waarschijnlijk geen energie meer heb om te koken, dat ik dan vaak de maaltijd al in de ochtend zo ver mogelijk klaar maak. 

En het klinkt vast heel simpel, maar het zijn dit soort kleine dingen waar ik best trots op ben!

Dat zijn denk ik wel de grootste winstpunten voor mij op het gebied van diëtiek.

Beweging:

Ik ben iemand die mijn hele leven lang best sportief geweest is. Maar als je langzaam uit je lijf groeit, dan wordt het plezier in bewegen steeds minder en bij mij zorgde dat (in combinatie met wat blessures)  er ook voor, dat ik niet meer sportte. En dat terwijl ik het heel erg leuk vond altijd en ook hard nodig heb, want sporten was altijd een uitlaatklep! Vreemd eigenlijk.

Wat ik in die twee jaar hier vooral heb geleerd, is om het plezier in bewegen weer terug te krijgen. Ik weet nu weer wat ik zo leuk en lekker vind aan sporten. En ik realiseer me dat ik dat heel erg gemist heb al die tijd!

Ik weet nog dat ik helemaal in het begin een keer sit-ups moest doen en dat ik helemaal gefrustreerd en verdrietig was, dat ik dat niet voor elkaar kreeg. En dat terwijl ik dat in mijn judo carrière dagelijks deed zonder dat er een vuiltje aan de lucht was. Ik vergeet even voor het gemak dat die judo carrière ruim 25 jaar achter me ligt, maar ok, ik werd er wel echt heel verdrietig van en ik beloofde mezelf op dat moment dat ik, tegen de tijd dat ik hier klaar zou zijn, dat weer zou kunnen. En jawel, ik kan het weer! Nog niet helemaal van harte, maar ik heb wel geleerd dat als je oefent, je er ook wel komt!

Ik vond het ook wel leuk om een soort van competitie maatje te hebben binnen het programma, met wie ik kon sporten, lachen, ouwehoeren en dat allemaal tegelijk. En aan wie ik me een beetje op kon trekken. Soort van competitiedrang, die er ergens toch nog wel in zit blijkbaar. De weken dat mijn maatje er niet was, heb ik hem ook echt gemist... Wie had ooit gedacht dat ik het sociale aspect nog zou gaan missen!

Ook heb ik leren rennen, iets dat ik op de middelbare school al niet meer hoefde, omdat ik vergat te ademen en dan flauw viel. Maar ook al vind ik het nog steeds niet heel leuk, het was wel een toffe ervaring om erachter te komen dat ik het wel degelijk kon leren! En ok, ik ben er ook weer mee gestopt, maar ik weet ook dat ik het in de herfst/wintermaanden wel weer op ga pakken. Ik had echt nooit van mijn leven gedacht dat ik ooit nog zou rennen, en zie hier, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Het was gewoon gaaf om je eigen vooruitgang te zien (en die van anderen) en me steeds fitter te gaan voelen, want ja, ik voel me best fit eigenlijk! 

Psychologie:

Tja, wat ga ik hier over zeggen.... Want dit is een ingewikkeld stuk.

Ik loop al ruim 25 jaar mee in de psychiatrie en ik denk dat ik mezelf best wel goed ken. Eén ding weet ik héél zeker en dat is: hoe moeilijk ik ben, hangt af van hoe de ander mij behandelt.

Het feit dat ik zelf psychologie gestudeerd heb en al zo lang mee draai als persoon in de psychiatrie, maakt het voor de persoon tegenover me nou niet bepaald makkelijk. Sorry, ik ben kritisch, ik slik niet alles en als ik iets onzin vind of niet snap, dan moet je van goede huize komen, om me duidelijk te maken waarom iets nodig/nuttig enz is.

Het was voor mij niet mijn eerste rondje in de ggz en in al die jaren ben ik heel (ongetwijfeld té)  kritisch geworden. Binnen dit programma zitten mensen met een eetstoornis, dat begrijp ik, dus zul je veel en vaak een zelfde soort patroon tegenkomen. En als er veel dezelfde patronen zijn, dan kun je daar een protocol voor maken. Een eenheidsworst....

 

Ik ben iemand die niet zomaar in een protocol past en meegaat. En aangezien de ggz van protocollen aan elkaar hangt, is dat niet zo handig. Op het moment dat protocol meer leidend wordt dan de persoon die je tegenover je hebt zitten, raak je me kwijt en dat gebeurde dan ook al vrij snel. Het protocol voelde voor mij als een dwangbuis! Ik pas er niet in, ik hoef er niet in, het is niet one size fits all!

Dit onderdeel werd mijn grote struikelblok. Ik lag er letterlijk wakker van, werd er ziek van en het zorgde er ook voor dat ik bijna de handdoek in de ring gooide.

Uiteindelijk kreeg ik iemand die mij als persoon zag en die wél naar me wilde luisteren als ik aangaf dat mijn probleem met eten voortkomt uit mijn traumatische verleden en de problemen die daar (ook in het heden) nog mee samen hangen (zoals dissociatie). Die daar ook in mee kon/ging en het protocol los ging laten. Alleen heel jammer dat dit pas de laatste maanden van mijn twee jaar mogelijk werd. 

Soms denk ik dat als ik deze persoon vanaf het begin gehad zou hebben, dingen heel anders zouden zijn geweest en ik ook op dit gebied er veel meer uit had kunnen halen. Maar tegelijkertijd had die persoon dan ook vanuit het protocol moeten gaan werken en was het dan waarschijnlijk ook een fiasco geworden.

En toch heb ik ook op psychologisch gebied best wat ontdekkingen gedaan. Zo werd het me heel duidelijk dat ik geen emotie eter ben, maar een externe eter. Dat veel van mijn problemen voortkomen uit mijn traumatische verleden en volstrekt logisch zijn. Dat ik als gevolg van dat verleden ook eten ging verzamelen en dat ik aan sommige problemen qua eten, zoals eten tijdens een dissociatie waar ik geen enkele herinnering aan heb en waar iemand anders het overgenomen heeft, niet zoveel kan veranderen, zolang dat dissociatie probleem niet opgelost is (en dat gaat niet gebeuren).

Kortom, ik zie nu waar die verstoorde relatie door komt en aan sommige dingen kan ik wel iets doen, aan andere niet. Ik verzamel geen eten meer, althans niet meer zoals voorheen. Ik weet dat wat er in huis is, ook op gaat en dus haal ik geen snoep en lekkers meer in huis. Hier heb ik één uitzondering op en dat is het weekend. In het weekend mag ik één fout snoep item in huis halen en daar moet ik het hele weekend mee doen. En dat gaat over het algemeen wonderbaarlijk goed!

Vanaf het begin krijg je bij alle disciplines te horen dat je je niet elke dag moet wegen. Eigenwijs als ik ben, heb ik dat wél gedaan (en in een grafiek verwerkt). Want autistisch als ik ben, ben ik dol op grafieken en lijstjes. Ik heb ook bijna twee jaar lang dagelijks een eetdagboek bij gehouden, En die combinatie heeft voor mij heel veel duidelijk gemaakt. Ik kon hierdoor goed zien, dat mijn lijf op bepaalde dingen (zout, koolhydraten) heel sterk reageerde, waardoor ik dat kon aanpassen. En wat ik hier ook heel erg van leerde, is dat het niet erg is als je een keer aangekomen bent, want afvallen is geen lineair proces. Het gaat met aankomen en afvallen en zolang je dat maar in je achterhoofd houdt, is elke dag wegen een mooie controle om in de gaten te houden dat je nog goed op koers zit en dat je ook het moment kan zien , wanneer je moet bijstellen! Mij motiveert elke dag wegen, dus zolang ik er niet van in de depressie schiet en daardoor zou gaan eten (wat ik toch al niet deed) blijf ik dit lekker doen!

Goed... en toen kwam dus de corona crisis. De afspraken kwamen stil te liggen of waren online en dat voelde voor mij toch echt alsof ik er alleen voor stond. En stiekem ben ik heel dankbaar voor deze periode.... Niet voor corona, maar wel voor de oefenmogelijkheid die het me heeft geboden. 

Voor mij was dit op het juiste moment een test of ik het wel of niet alleen zou gaan kunnen en kijken waar ik tegenaan zou lopen, vóórdat ik daadwerkelijk in het diepe gegooid zou worden (aan het einde van die twee jaar). Ik ontdekte voor mezelf dat ik het gevoel kreeg dat ik er klaar voor was om het zelf te gaan doen en in die zin zou ik iedereen zo'n soort van Corona periode gunnen, maar dan wel zonder corona!

Een lang verhaal (dat ik nog veel langer zou kunnen maken) maar dit is mijn conclusie.

Ik kwam binnen en had een doel in gedachten (een gezond BMI en een bepaald streefgewicht). Dat heb ik niet gehaald, niet eens in de buurt! Ik had meer af willen vallen, veel meer, maar dat is me niet gelukt en ja daar ben ik soms nog best verdrietig over. Maar één ding is voor mij wel heel zeker: ik kan mezelf recht in de spiegel aankijken, want ik heb er alles aan gedaan wat ik kon! En ja, ik had ongetwijfeld nóg strenger voor mezelf kunnen zijn, maar dan had ik het niet volgehouden, terwijl ik nu denk dat ik een automatisme in mijn eet en beweeg gedrag heb, wat ik makkelijk vol kan houden. Ik weet dat ik de kennis en tools in huis heb om het nu helemaal zelf te gaan doen. Of dat ook daadwerkelijk gaat lukken, dat zal de tijd leren.

Ik heb mijn doel waarmee ik binnenkwam dan misschien wel niet gehaald, maar ik ben veel fitter geworden en zit een stuk beter en lekkerder in mijn vel. En als ik iets in die twee jaar geleerd heb dan is het wel dat dát het allerbelangrijkste is en dat dat is waar het misschien allemaal wel om zou moeten draaien. 

Amanda, Roelof, Lindsey, Lieke, Sabrine (en zelfs al je voorgangers). Dank jullie wel voor de afgelopen twee jaar. Het was me het avontuurtje wel, maar bedankt dat jullie het met me uitgehouden hebben en dankjewel voor jullie motivatie en  voor alles wat ik van jullie heb mogen leren!

Blue cats card

Lekker in je vel....

Goed, het jaar 2020 dus. Een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen.
Laat ik die nieuwe uitdagingen eens meteen aangaan.

Een lieve vriendin van me heeft een eigen coachingspraktijk (o.a.) en zij organiseert dit jaar een gratis 'Lekker in je vel 10-daagse'. Iedereen kan en mag daar aan meedoen en je krijgt dan vanaf 6 januari zoals de titel al doet vermoeden, tien dagen lang elke dag een mail met tips en oefeningen die je kunnen helpen om lekker(der) in je vel te komen zitten.

Het is vrijblijvend, je hoeft er niks mee te doen, je hoeft aan niemand verantwoording af te leggen als je dat niet wil, het is gewoon een uitdaging voor jezelf.

En hoewel ik normaal niet zo van dit soort dingen hou, omdat 'ik er dan ook iets mee moet doen' en ik mezelf daarvoor iets te goed ken, besloot ik toch om gewoon eens mee te doen! Niet geschoten is altijd mis en wie weet leer ik er nog iets, waar ik wat aan heb en ga ik inderdaad lekkerder in mijn vel zitten. Wie wil dat nou niet???

In de aanloop naar 6 januari kreeg ik een mailtje met een soort van 'warming up' (maar dat zijn mijn eigen woorden). Een oefening voor als je al vast aan de slag wil gaan. En het mooie vind ik persoonlijk, dat het in de vorm van een uitnodiging is. Niks moet, het mág. Heerlijk!

Dit was de uitnodiging:

"Ken je dat gevoel, dat je best hoge eisen aan jezelf stelt? Dat je vooral stil staat bij de dingen die je beter kunt doen of die je fout hebt gedaan? Als ik je vraag een lijstje te maken met dingen van het afgelopen jaar die je anders zou willen doen, heb je daar vast meteen ideeën bij.

Voor nu wil ik je juist uitnodigen om eens een lijstje te maken van minimaal 5 dingen uit het afgelopen jaar waar je trots op bent. Doelen die je hebt bereikt, dingen die je hebt gedaan, maar die je misschien wel heel spannend vond. Contacten die je bent aangegaan, etc." (Janette, van Groei en Inzicht)

En ik moet eerlijk bekennen dat ik er eigenlijk meteen enthousiast van werd. Dus...
Of je het nou wil of niet, hier gaan we in willekeurige volgorde.

Halverwege 2018 begon ik bij het 'fat people program' om mijn obesitas aan te pakken. En ook in 2019 liep ik daar nog steeds rond. Ik verloor gewicht, centimeters, en kreeg er conditie voor terug. Het psychologische gedeelte van dit programma wilde ook in 2019 niet lukken en daar ondervond ik (heel) veel tegenwerking. Dat werkte enorm demotiverend, zodanig dat ik bijna de handdoek in de ring wilde gooien, onder het mom van 'ik kan het toch niet'. Maar als ik kijk naar wat ik daar tot nu toe bereikt heb, waar ik vandaan kom en wat ik het afgelopen jaar (zeker op sportief gebied) allemaal (terug) gewonnen heb, dan is 'ik kan het niet' echt een domme opmerking. Want ik heb mezelf laten zien dat ik het kan en ik ben er erg trots op!

In Maart van 2019 schreef ik me in voor de cursus 'Start to Run'. Doodeng vond ik het, om meerdere redenen. Ik kon niet hardlopen, eigenlijk mijn hele leven al niet. Maar goed, daar was deze cursus voor bedoeld: voor mensen zoals ik. Dus dankzij mijn impulsiviteit schreef ik me last minute in en stond de volgende dag voor het eerst in mijn leven met mijn spiksplinternieuwe renschoenen, vrijwillig op de atletiek baan. Het doel werd daar om in een aantal weken toe te werken van (in mijn geval niks) naar drie kilometer aan een stuk kunnen rennen. En guess what??? Hoewel ik zelf niet echt geloofde dat ik dit zou gaan kunnen, heb ik het wél gedaan. Ik kan nu dus, in theorie, rennen, zonder flauw te vallen. Ik kan blijkbaar dus wél rennen en ademen tegelijk!

Na deze cursus besloot ik om met een aantal anderen van de cursus aan te sluiten bij een hardloopgroepje van de atletiekvereniging. Zodat de stok achter de deur er nog even zou blijven, want hoewel het fijn is om te zien dat je steeds iets meer kan, kon (en kan) ik nog steeds niet zeggen dat ik het echt lekker of leuk vind. Dus die stok was ook echt wel even nodig. Maar ook dit vond ik doodeng, want de mensen in mijn eigen groepje waren wel aardig en niet eng, maar we werden samengevoegd met andere mensen en nieuw is per definitie nog steeds doodeng. Maar ik heb het wél gedaan en ook een tijdje volgehouden. Onlangs heb ik de keuze gemaakt om alleen verder te gaan en dat ben ik ook echt van plan. Maar laten we dan alsjeblieft hopen dat die lullige, steeds terugkerende blessures in 2020 snel op gaan houden, want op dit moment laat mijn lijf het even niet toe.

In Augustus deed ik samen met een lieve vriendin voor het eerst mee aan de Heuvelland Vierdaagse. Vier dagen wandelen door het prachtige Limburgse Heuvellandschap. Als je me een half jaar eerder ontmoet zou hebben op mijn wandeltochten, dan zou je weten dat als ik een heuvel zag, ik het liefste acuut om zou draaien, en als dat niet kon, huilend onderaan de heuvel op de grond zou gaan zitten en niet meer verder lopen. Als ik er dan toch echt niet omheen kon, dan deed ik het wel, maar met honderd keer stoppen, (bijna) moeten kotsen van de inspanning, hijgen als een dood paard en eenmaal boven eerst een halfuur bij moeten komen aan de zuurstoftank... Kortom, wandelen vond ik inmiddels best aardig, maar heuvels waren niet zo mijn ding (klein probleempje hier in Zuid Limburg!). Tóch wilde ik al heel lang een keer meedoen en dit jaar was het dus zo ver! Ok, we liepen de kortste afstand, maar ook op die kortste afstand kom je heel wat heuvels tegen! En guess what??? Het is mij (en ons) gewoon gelukt! We hebben het gedaan en wat was ik trots op mezelf dat we dit toch maar mooi geflikt hadden!
Ik zeg niet dat ik komend jaar een langere afstand ga doen, maar ik wil wel zeker weer opnieuw deelnemen!

Ik was zo enthousiast en trots op mezelf dat ik me eigenlijk meteen inschreef voor een volgende vierdaagse, namelijk de Vierdaagse in de Schoorlse Duinen. Vriendin kon niet mee, maar ik besloot me tóch in te schrijven en het dan maar alleen te doen. En ook dát vond ik weer rete spannend. Helemaal alleen (langs Amsterdam) daar naartoe rijden, in mijn eentje in een hotel verblijven, in mijn eentje dus ook ergens gaan eten en dus in mijn eentje meedoen aan die vierdaagse. Maar ik heb het gedaan, dit keer een iets langere afstand en ik heb me uitstekend vermaakt en was wederom rete trots op mezelf! (en ook weer zó enthousiast dat ik me meteen inschreef voor een Wandel Vierdaagse in Luxemburg voor 2020 met een busreis...met allemaal vreemde mensen...alleen!!!)

En hoewel ik al op die gevraagde vijf punten zit, is er eentje die ik ook nog wil noemen, want ik denk dat die wel de meeste moed en durf heeft gevraagd.

Ik heb een uitkering en heb het niet breed. Ik had best wat spaargeld, maar eigenlijk kom ik al jaren niet rond en heb ik dat (zonder dat ik dat echt door had) steeds aangevuld met mijn spaargeld. Maar dat raakt dus ook een keer op en ik kwam er (eindelijk) achter dat ik dus niet rond kan komen. En dus moest ik mijn financiën op orde zien te krijgen en dat kon ik niet alleen, daarvoor moest ik iemand mee laten kijken. En dat vond ik me een partij moeilijk en eng!
Want een wildvreemde gaat mee kijken hoeveel geld je hebt, en waar je het allemaal aan uitgeeft. Elke cent, elke beslissing moet je verantwoorden en op de een of andere manier voelde dat zó privé en akelig!
Ik ben ook vrij snel gestopt met deze persoon omdat ik zag waar ik kon en moest gaan bezuinigen en wat ik op orde moest gaan krijgen. Maar hulp vragen bij het op orde krijgen van mijn financiën was misschien wel het allermoeilijkste en allermoedigste dat ik afgelopen jaar gedaan heb. Of ik er trots op ben, dat weet ik niet, want niet rond kunnen komen, voelt voor mij eerder als falen en dat gevoel overheerst dan toch.
Maar het feit dat ik om hulp gevraagd heb, en nu zie waar het knelpunt zit en waar er dus ook mogelijkheden liggen, daar ben ik wél trots op. Het is namelijk een stuk makkelijker om je kop in het zand te steken.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, want als ik terugkijk op de successen, groot en klein, dan was 2019 misschien wel het jaar waarin ik het ongelooflijk moeilijk heb gehad, maar stiekem ook heel veel mooie en moeilijke dingen heb gedaan!

Dus kom maar op met die Lekker in je vel 10 daagse!
Ik ben er klaar voor!

Groei en Inzicht

Traumatische verbanden...

Sinds een jaar zit ik in een afvalprogramma. Ik noem het heel gekscherend altijd het ‘fat people program’, maar zeg er ook altijd wel bij, dat die naam geen recht doet aan de mensen die daar keihard aan het werk zijn om iets aan hun overgewicht te doen, want eerlijk is eerlijk, het is hard, heel hard werken.

Het programma bestaat uit drie componenten: beweging, diëtiek en een psychologische component.

Om mee te mogen doen, moet je een eetstoornis hebben en last hebben van eetbuien. Nu heb ik niet de soort eetbuien die daar doorgaans voorkomen. In plaats van enorme hoeveelheden snoep, koek en ander zoetigheid, bestaan mijn ‘eetbuien’ uit grote hoeveelheden vlees naar binnen werken.

In een jaar tijd, heb ik best veel bereikt. Ik ben 11 kilo lichter, ben 4 % vet kwijt en ook nog eens een boel centimeters. Voor het eerst in mijn leven weet ik wat een volwaardige maaltijd is en weet ik wat normale portiegroottes zijn. Dingen die ik in mijn leven nooit eerder geleerd heb.

Ook op sportief gebied gaat het super. Ik hield altijd al van sporten, maar ik ben zelfs aan het (langzaam) hardlopen geslagen en nu ik het wat langer en makkelijker vol begin te houden, durf ik bijna hardop te zeggen dat ik het leuk begin te vinden. Als je me dat een jaar geleden gezegd zou hebben, dan had ik je keihard in je gezicht uitgelachen. Maar je ziet, de wonderen zijn de wereld nog niet uit blijkbaar.

Het enige onderdeel waar het niet zo goed gaat (understatement) is de psychologische component. 

Met de eerste psycholoog die voor mijn neus gezet werd en die volgens haar eigen zeggen “was uitverkoren door het team om met mij te werken” had ik na het eerste gesprek al ruzie. Dat ging dus niet lang goed.

Vervolgens kreeg ik na lang aandringen een ander. Maar ook hier loopt het voor geen meter. Het liep zo slecht zelfs, dat ik compleet onderuit ging. En dat is het me niet waard, maar stoppen met het programma zou ik ook heel lastig vinden, want ik heb er wel degelijk baat bij en ik leer nog steeds nieuwe dingen.

Ik loop al heel lang in de psychiatrie mee en als ik iets wel kan, dan is het nadenken over mezelf, mijn gedrag en mijn situatie. En ik denk dan ook dat ik wel weet waarom het daar steeds mis loopt. 

Binnen dit programma ziet men vooral ‘emotie eters’ oftewel mensen die eetbuien hebben als gevolg van (meestal vervelende) emoties. Ze proberen die vervelende emoties dan weg te eten met grote hoeveelheden (vaak zoet) voedsel.

Ik ben geen emotie eter, ik ben een externe eter. Als ik op tv een reclame zie van een nieuw soort hamburger die me lekker lijkt, dan wil ik die proeven en het liefst NU. Zie ik in de stad iemand een stroopwafel eten, dan denk ik ‘oh, lekker, dat heb ik al zó lang niet meer op, dat wil ik ook’. En het lullige is dat die gedachte daaraan dus niet uit mijn hoofd gaat, voordat ik het betreffende artikel ook daadwerkelijk in mijn mond heb. En tja, stroopwafels zitten in een pakje en dan gaat het hele pakje op, en ben ik er weer voor maanden van af.

Maar als de diëtiste aan me vroeg “waarom niet 1 koekje?” Dan was mijn standaard antwoord altijd: dan is het maar op. Als het er is, moet het op.

Ik denk daar niet zo veel over na, het is iets dat volkomen automatisch gaat, waar eigenlijk geen gedachten mee gepaard gaan.

Ik vroeg me af waar dat vandaan kwam en ineens vallen er heel veel puzzelstukjes op hun plaats.

Ik kom uit een situatie (vroeger) waar ik niet altijd eten kreeg. Ik was nooit zeker of en wanneer er een volgende maaltijd ging zijn en áls er al eten was, dan kon het ook zo maar afgepakt worden. En dus heb ik eigenlijk mijn hele leven (stiekem) al een hele rare relatie met eten.

Ik ben een soort van ‘food hoarder’ ik verzamelde grote hoeveelheden eten in mijn kast, die ik ook ver over de datum nog op at.

Een maaltijd lijkt bij mij soms op een soort van snelheidswedstrijd, ik kan het binnen 2 minuten naar binnen werken.

Als ik met anderen uit eten ben probeer ik me te spiegelen aan de anderen: qua hoeveelheid, qua snelheid, qua keuzes....

Als iemand voorstelt om een bepaalde schotel te delen, dan schiet mijn hoofd acuut in de stress.... IK WIL NIET DELEN, ik wil mijn eigen bord met eten, helemaal alleen van mij!

En als iemand een frietje van mijn bord bietst, of iets wil proeven, dan wil ik het liefst zijn of haar vingers afhakken. En al die jaren had ik niet door, waar dat nou vandaan kwam, best een beetje dom, maar het kwartje valt nu pas.

Nu mag ik het in dit fat people program wél hebben over mijn eet probleem, maar ik mag het dus niet hebben over trauma, stemmen, dissociatie en alle andere shit in mijn leven, want dat hoort bij mijn lokale psycholoog thuis. Maar trauma, ligt onder mijn eetprobleem, dus als ik het over dat eet probleem moet hebben, dan zullen we toch echt over dat trauma moeten praten, want emoties zijn bij mij niet/nauwelijks van invloed.

Maar ja.... dan vraag ik me dus af, omdat het gedrag voort komt uit trauma en zo automatisch gaat, zonder dat ik erover denk (een soort instinct zoals mijn ex-woonbegeleider het benoemde), kun je dat nu dan nog veranderen? Of zit dit zo in je systeem, in je ‘zijn’ ingebakken, dat het er niet meer uit kan?

Ik weet het niet....maar dat ik er iets mee moet (en wil), dat is zeker....

plaatje: gejat van internet