Een ezel stoot zich geen twee maal aan dezelfde steen... iets over familie patronen...

Afgelopen week overleed mijn tante. En voordat iedereen meteen 'gecondoleerd' en 'sterkte' gaat roepen, wat doorgaans heel gepast zou zijn, moet ik er misschien even bij vertellen dat die mededeling vrij weinig met me deed. 

Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik haar (of de rest van de familie) voor het laatst in het echt gezien heb, maar dat moet toch zeker al een jaar of 15 geleden zijn. 

Ik heb dus niet zoveel met mijn tante (of de rest) en de mededeling van haar overlijden deed me dan ook niet echt overlopen van verdriet. Naast de gedachte: ach, wat sneu, was het enige andere dat ik kon denken: 'oh jee, dat betekent dus een 'familie bijeenkomst'. En dat zorgde voor heel veel stress en paniek in mijn hoofd.

Ik hou niet van familie aangelegenheden, nooit gedaan ook. Als kind kon je mij op de oh zo gezellige familiefeestjes in het verste hoekje van de gang, op een rustig plekje met een boek, of met mijn eigen gedachten vinden. Ik vond die bijeenkomsten vreselijk! Er werd heel veel gerookt (niet handig als je astma hebt), heel veel gedronken en naar mate er meer alcohol in ging werd het luider en luider en werd het bullshit gehalte hoger en hoger. En tegen al die dingen (en vooral de combinatie), kon ik niet zo goed tegen en dus probeerde ik steeds opnieuw weg te vluchten naar een rustig plekje in het huis waar ik me veilig, ongestoord en mezelf kon voelen. 

Toen ik wat ouder werd kreeg ik letterlijk van ze te horen dat ik 'niet één van hen' was (hen= de familie). De reden? Ik rookte niet, ik dronk niet en ik was ongezellig. En dat klopte allemaal en stiekem was ik blij dat ik niet één van hen was, maar het maakte ook dat ik me er nooit bij voelde horen (wat ik uiteraard ook voor een heel groot deel zelf deed) en dat zorgde weer voor veel verdriet.

En tot op de dag van vandaag voel ik me er niet bij horen, alleen heb ik nu, als volwassene, in tegenstelling tot vroeger, zelf de keuze of ik er wel of niet bij WIL horen.

Maar goed. Mijn tante is dus dood. En dus gaat er een soort van afscheid plaatsvinden. Naar het schijnt is het heel erg druk in de lokale crematoria en omdat de eerstvolgende optie (met publiek) pas over drie weken kon plaatsvinden, werd er gekozen voor een dienst in een kleine kerk en daarna niks. Geen koffietafel, geen bijeenkomst, gewoon, naar de kerk en naar huis. 

Mijn ouders, die best op leeftijd zijn, en hier een flink eind voor moeten reizen, lieten weten dat ze niet aanwezig konden zijn. Voorzichtig polste ik eens bij mijn broer of hij misschien zou gaan, maar ook hij zag het heen en weer rijden voor een kerkdienst niet zitten. En ik.... tja, ik wil het liefst ook niet gaan, maar ik vind ergens ook dat ik 'de eer van ons gezin (waar ik me overigens ook geen onderdeel van voel) moet hooghouden' en dus moet gaan. Ik woon in de buurt, dus die 'smoes' heb ik niet en dus zat ik maar te piekeren over wat ik zou gaan doen. 

Vanavond kwam er weer een berichtje van mijn vader en ik hakte de knoop door: ik zou namens ons gaan. Maar ik besloot ook om heel eerlijk en open tegen hem te zijn en voegde eraan toe: "maar dat vind ik ook doodeng, want ik heb ze al zeker 15 jaar niet gezien en heb geen idee wat ik moet zeggen of doen, want handen schudden mag ook al niet."

En dat klinkt misschien raar, maar dit levert me echt stress op, ik weet écht niet wat ik moet zeggen, wat ik moet doen of hoe ik me moet gedragen en daar lig ik dus serieus wakker van en niet gaan voelt voor mij dan voor de fijnste en veiligste optie.

De reactie van mijn vader was simpel: "Je hoeft niks te doen, je hoeft er alleen maar te zijn. En misschien vraagt iemand wel aan je hoe het met je gaat. Dát kun je toch zeker wel handelen?"

En hij had me net zo goed een vuistslag in mijn gezicht kunnen geven. Want wat als het antwoord nou eens nee is? En spontaan zat ik jankend op de bank, me weer de puber voelend die in de kinderpsychiatrie zat en het verwijt kreeg van zijn ouders dat hij zo moeilijk te lezen was, dat ze nooit wisten wat er in hem omging en dat hij nooit eens iets deelde...

En dit is dus waarom. Ook in die kinderpsychiatrie tijd deed ik ontzettend mijn best om tijdens de gezinstherapie in de (relatief veilige) aanwezigheid van de therapeuten uit te spreken hoe ik me over bepaalde dingen voelde. Over wat dingen of uitspraken met me deden. Ik stelde me kwetsbaar op, liet verdriet zien, liet boosheid zien, maar al mijn emotie/gevoel, werd, net als nu, met één klap/opmerking van tafel geveegd, teniet gedaan. Ik denk dat ik vanaf dat moment definitief mijn mond ben gaan houden over hoe het werkelijk met me ging of wat ik voelde. Want zwijgen en erover liegen was makkelijker en veel minder pijnlijk dan keer op keer de deksel op mijn neus krijgen.

En ja, ik ken het spreekwoord van die ezel en die steen. En misschien was ik als puber een stuk verstandiger dan nu. Hoe kon ik denken of hopen dat er ook maar iets veranderd zou zijn in onze familie dynamiek? Naïef toch? Ik zou beter moeten weten en ik wéét het ook. Mijn ouders gaan niet meer veranderen, ze kunnen het stomweg niet. Ik moet mijn gedrag veranderen, mijn houding naar hen toe. Doe ik dat niet, dan zal ik keer op keer teleurgesteld worden en die oude (?) pijn voelen. 

Vooral niet open zijn over hoe het écht met me gaat, wat ik denk of wat ik voel. Maar gewoon lekker blijven liegen, want dan....

Pas dan, pas ik in het familiesysteem en hoor ik erbij.

Wel enigszins ironisch dat juist dát gedrag ervoor zorgde dat ik destijds in de psychiatrie terecht kwam... maar dat is een ander verhaal.

foto: gevonden op internet

Tea Topic: Liever 1 jaar vooruit of 1 jaar terug?

Ik ben dol op 'tea topics'... De vragen op de labeltjes van pickwick thee*. Soms zijn  het hele 'simpele' vragen waar je snel en makkelijk een antwoord op hebt, maar af en toe zitten er ook wel wat vragen tussen die me behoorlijk wat stof tot nadenken geven. En dit is er weer eens zo een. 

Liever een jaar vooruit of een jaar terug?

Om heel eerlijk te zijn: ik zou het niet weten. Voor beiden is genoeg te zeggen, maar een definitieve keuze hierin vind ik lastig.

Een jaar geleden leek mijn leven in sommige opzichten simpeler, of toch zeker minder chaotisch. Corona verstoorde het dagelijkse leven met al zijn regels en maatregelen en hoewel dat vaak voor onrust zorgde in mijn hoofd en lijf (als de regels weer eens wijzigden en dat deden ze nogal vaak), gaf het me (als iedereen in mijn hoofd ze doorhad) ook een zekere rust. Ik hou van duidelijkheid en regels geven mij dat meestal en daarmee dus ook een soort van rust. 

Ik volgde de regels dan ook trouw op, ook als ik niet van alles het nut in zag (en zie). Sommige mensen noemen me om die reden 'een mak schaap' dat danst naar de pijpen van meneer Rutte en consorten, of dom, of nog wat van die (veroordelende) termen, dat mag, maar zolang jij niet in mijn hoofd woont en niet weet wat zich daar allemaal afspeelt, en wat de interne gevolgen zijn als ik dat niet doe, zou je je misschien ook wat 'bescheidener' op mogen stellen. 

Het volgen van die regels gaf (en geeft) me minder stress, dan het niet doen. Het maakt dat ik niet de strijd hoef aan te gaan met al de verschillende hoofdbewoners (en dat zijn er nogal wat) voor wie (door verschillende leeftijden) verschillende regels gelden. Steeds opnieuw die strijd aan moeten gaan, maakte me gek, En dus heb ik gekozen voor datgene wat het meest bevorderlijk was voor mijn geestelijke gezondheid: innerlijke rust. Noem het de weg van de minste weerstand, so be it. Voor mij werkt dit.

Een jaar geleden was er ook nog rust op het hulpverleningsvlak. Ik had een super goede woonbegeleider en een fijne psycholoog en daar leek ook geen verandering in te komen. Dus op dat vlak was er ook een hoop rust. 

Op het gebied van mijn genderdysforie was het een stukje onrustiger. Zo onrustig zelfs dat ik overwoog om uit te zoeken hoe ik op een humane manier een einde aan mijn leven zou mogen maken.

Kortom een jaar geleden was echt niet alles koek en ei, maar vergeleken met nu, was mijn leven een stuk rustiger en overzichtelijker.

Hoe is het nu dan?

Nou... Corona is er nog steeds en we zitten blijkbaar in de zoveelste golf en gisteren is ook de zoveelste (milde) lockdown begonnen. De verdeeldheid in de maatschappij is bijna groter dan ooit en daar heb ik heel veel last van. Ik, als mak schaap, ben gevaccineerd en heb op zich 'nergens last van' want ik mag overal naartoe en overal binnen. Maar door die verdeeldheid in de maatschappij, voel ik me daar verre van prettig bij! Ik voel me af en toe bijna schuldig dat ik die 'vrijheden' heb en een groot deel van mijn vrienden niet, omdat ook zij gekozen hebben voor hun innerlijke rust, zij het op een andere manier. 

Ik háát de discussies die er ontstaan tussen voor- en tegenstanders, tussen gevaccineerd en ongevaccineerd. En het spijt me oprecht dat ik hierin tóch nog steeds trouw aan mezelf en mijn innerlijke rust blijf, ook al ben ik het lang niet met alles eens. Maar ik word er enorm verdrietig van!

Op hulpverleningsgebied staat ook alles weer even op losse schroeven. Die woonbegeleider van een jaar geleden, ging zomaar ineens weg, compleet uit het niets. Er kwam een vervanger, maar dat klikte voor geen meter en toen de bom barstte vroeg ik met lood in mijn schoenen (en met hulp van de cliënt vertrouwenspersoon) om een nieuwe mannelijke begeleider. Die was er niet en dus kreeg ik een vrouw en zou men op zoek gaan naar een man. Tot afgelopen donderdag leek daar totaal geen schot in te zitten, maar gelukkig is er nu iemand gevonden die 'mij wel wil'.... Dus hopelijk gaat dat voor een klein beetje rust zorgen.

Mijn psycholoog heeft inmiddels aangegeven dat ook zij me niet de begeleiding kan bieden die ik nodig heb (en ga hebben) en dus ben ik aangemeld bij een instelling waarvan ik ruim 20 jaar mijn best heb gedaan om 'uit hun klauwen' te blijven. Het is nu wachten op een intake en ook van deze ontwikkeling word ik heel verdrietig. 

Mijn keuze om me te verdiepen in een euthanasie traject is gewijzigd in een her aanmelding bij de Genderpoli in Amsterdam. De intake was er binnen een week,dat gaf hoop, maar daarna heb ik niks meer vernomen. Er was gezegd dat het niet zo lang zou duren omdat het om een heraanmelding ging, maar ja... Inmiddels ben ik geloof ik 6 maanden verder. En nou zou ik natuurlijk kunnen bellen om te vragen hoe en wat, maar ik ben zó bang voor het antwoord (dat ik tóch de gewone wachtlijst moet doorstaan) dat ik die stap niet durf te zetten. Maar de motivatie vinden om door te blijven gaan (met leven bedoel ik dan), is erg moeilijk zonder hoop.

Dus tja, een jaar geleden was niet helemaal super, maar nu is het dat ook niet echt. 

Hoe zou het over een jaar dan zijn??

Als ik mijn fantasie de vrije loop laat (en dat is eng want ik wil het niet jinxen) dan hoop ik dat ik over een jaar weer rust heb in hulpverleningsland. Dat de nu gekozen woonbegeleider langere tijd mag blijven en dat het klikt en blijft klikken. 

Ik hoop dat het nieuwe team waar ik naartoe gestuurd word, inmiddels iets flexibeler is dan ze ooit waren. Dat ze me serieus nemen en naar me luisteren. Dat ze een beetje bekend zijn met genderdysforie of zich daar in zouden willen verdiepen. En dat het een plek gaat worden waar ik mijn ei kwijt durf (anders heeft het ook niet zoveel zin).

Ik hoop dat Corona de wereld uit zal zijn, of beheersbaar wordt zonder verdeeldheid, regels, maatregelen en andere onzin, maar ik besef ook wel dat die kans met een muterend virus niet zo groot is.

En last, but not least, hoop ik over een jaar van mijn borsten af te zijn of toch op zijn minst een datum te hebben voor wanneer dat gaat gebeuren en wie weet... dat een kleine dosis testosteron langzaam zijn werk gaat doen, zodat ik me misschien wat meer mezelf kan gaan voelen....

Dus tja, een jaar terug of een jaar vooruit? 
Ik kruis mijn vingers en hoop oprecht dat er toch minstens een deel van mijn hoop voor over een jaar uit gaat komen.

Foto: eigen creatie

* mocht je nog labeltjes hebben waar je vanaf wil, ze zijn hier altijd van harte welkom!

Het drama dat CAK heet....

Al hele lange tijd ben ik, zoals dat zo mooi heet, 'in zorg'. 

In mijn geval betekent dat psychiatrische zorg en nóg iets specifieker: ik krijg woonbegeleiding. 

Ik woon zelfstandig, maar heb met sommige zaken (vooral regelzaken) ondersteuning nodig en het is nogal belangrijk dat ik 'mijn hoofd leeg kan maken', al weet ik inmiddels dat dat laatste toch een beetje een utopie is. 

Maar goed, die zorg, die moet natuurlijk ergens vandaan komen, en ook ergens uit betaald worden. En dus heb ik zorg van een (niet nader te noemen) zorginstelling voor begeleid wonen en betaal ik voor die zorg een eigen bijdrage. Tot zover is het allemaal nog redelijk overzichtelijk. 

Nou zou het in mijn ogen heel logisch zijn, als je die eigen bijdrage zou betalen aan de instelling waar je zorg afneemt, immers, als ik naar de bakker ga om een brood te kopen, dan betaal ik de prijs van dat brood ook niet aan de woningcorporatie die het pand aan de bakker verhuurt.... 

Maar goed, mijn logica blijkt wel vaker iets te simpel want in hulpverleningsland is het net allemaal even wat omslachtiger geregeld. 

Ingewikkeld, ingewikkeld.... maar ik zal een poging doen om het (voor zover ik het zelf begrijp) uit te leggen. 

De zorg die ik ontvang valt onder de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) en de uitvoer daarvan is dan tegenwoordig weer ondergebracht bij de gemeente. De gemeente bepaalt of en wat voor zorg er nodig is en besteden dat dan weer uit aan een bepaalde zorginstelling, die de daadwerkelijke zorg levert. De rekening van die zorg (en ik laat de inmenging van zorgverzekeraars en zorgkantoren even buiten beschouwing) komt voor het grootste deel niet op mijn bordje terecht, maar wordt uit mijn zorgverzekering betaald (denk ik). Maar ik moet zoals hierboven al gezegd, wel een eigen bijdrage betalen. En die betaal ik dus niet aan de zorginstelling, niet aan de WMO/gemeente, maar daarvoor is weer een andere instantie in het leven geroepen, namelijk het CAK. 

Vorig jaar, 2020, was nogal een raar jaar, ook voor de geboden zorg, daar hoeven we niet veel over te zeggen. Hoewel mijn zorg het hele jaar dankzij de flexibiliteit van mijn woonbegeleider face to face door is kunnen gaan, kreeg ik van het CAK de mededeling dat er twee maanden geen zorg in rekening gebracht zou worden. Tof! En misschien ook wel een tikkeltje dubbel, aangezien ik zo ongeveer het dubbele (als het niet meer is) aan zorg heb gekregen, omdat die hele Corona me meer 'ontregelde' dan ik graag toe wil geven. Maar goed, aardig, want ik kan het geld goed gebruiken. 

Bij het CAK ging men in 2020 over op een of ander nieuw systeem en daardoor liepen ze een achterstand op. Kan in theorie gebeuren, maar ergens in september kreeg ik maar liefst alle facturen van dat jaar in één keer op de mat. Gevolg: PANIEK! Want ik moest dus vóór januari 2021 maar liefst tien maanden aan eigen bijdrage gaan betalen en dat is best een dingetje als je amper rond kunt komen. 

Het zorgde voor de nodige crisis hier en in mijn hoofd (en dus meer zorguren), maar ook dit kwam allemaal goed. 

In januari 2021, was ik weer helemaal bij met betalen. 

In maart 2021 kreeg ik op één dag, maar liefst elf brieven in één envelop van het CAK. Nog enigszins getraumatiseerd door die vorige acht brieven, keek ik er met argwaan naar, maar kwam er al snel achter dat dit niet zo zeer 'facturen' waren, maar 'correcties'. Er zat verder geen begeleidend schrijven bij, maar op elke brief stond dat ik 'teveel betaald had' en recht had op terugbetaling van het volledige bedrag, maar dan moest ik wel even mijn rekeningnummer doorgeven, want dat hadden ze niet. (Die zin zorgt dan weer voor een soort van interne ontploffing, want ik betaal verdorie al jaren mijn eigen bijdrage aan jullie van dezelfde rekening, dus hoe kunnen ze die niet hebben? lijkt me sterk) 

Op zich natuurlijk gaaf dat ik heel 2020 en een deel van 2021 terugbetaald krijg, maar achterdochtig als ik ben, wil ik dan wél even weten waaróm dat zo is, want ik geloof daar helemaal niks van! Toch gaf ik maar even online mijn rekeningnummer door (ha! tenminste iets dat ik wél zelf voor elkaar krijg!) 

We besloten voor de zekerheid toch maar even contact op te nemen met het CAK. En dat was maar goed ook. Daar kreeg mijn woonbegeleider namelijk te horen dat de WMO/gemeente aan hen heeft doorgegeven dat de Zorginstelling hen heeft laten weten dat ik per 1 januari 2020 uitgeschreven ben en dus geen zorg meer ontvang. En zowel mijn woonbegeleider (van die zorginstelling) en ik luisterden vol verbazing, want blijkbaar was de instelling dat dan al een jaar lang vergeten te vertellen aan mijn begeleider(s) en had de gemeente ook per abuis in januari 2021 een nieuwe zorgbeschikking (het 'bewijs' dat je recht hebt op zorg) mijn kant op gestuurd.... 

Nu was het de beurt aan de CAK medewerker om met haar oren te klapperen, want zij hadden die mededeling toch echt in maart 2021 van de WMO/gemeente gekregen. Dus als dat niet klopte, dan moesten we toch echt bij de WMO/gemeente zijn, die moesten de fout herstellen, maar dan zou het wel weer 12 weken kunnen duren voordat mijn zorg weer op gang zou komen (de betaalkant daarvan dan). 

Die terugbetaling kon niet stopgezet worden, maar ze zou haar best doen. 

Hier besloot mijn brein dat het tijd was voor een full on kortsluiting. Ik liep letterlijk met mijn kop tegen de betonnen muur in mijn flat, en takelde mijn hand toe met een theelepeltje (en dat is minder onschuldig dan het klinkt). Ik zag mezelf het doen, maar stoppen kan ik mezelf dan niet meer, mijn lijf handelt dan los van mijn brein of zo iets. 

De zorginstelling werd gebeld met de vraag of ik inderdaad misschien uitgeschreven was, maar dat was uiteraard niet het geval.

De WMO/gemeente mevrouw werd ook nog even gebeld, maar nee, zij had écht geen fout gemaakt, maar ze zou het de volgende dag even uitzoeken... 

Dat heeft ze ook gedaan hoor, maar dat heb ik zelf niet meer mee gekregen. Ik ben die dag, nadat ik een gat in mijn kop gebonkt heb en mezelf zo een lichte hersenschudding bezorgde, 'vertrokken' uit mijn lijf en een van mijn stemmen heeft het roer overgenomen en heeft twee weken aan het roer gestaan. 

Uiteindelijk bleek de WMO/gemeente mevrouw wel degelijk een foutje (oeps, haha) gemaakt te hebben, maar ze had het weer rechtgezet, maar het zou natuurlijk wel even duren, voordat dat weer allemaal liep. 

Ondertussen werd er één bedrag (van die 11) terug gestort, maar we besloten dat we daar pas actie op gingen ondernemen, op het moment dat ik weer terug ingeschreven zou zijn, anders zou alles door elkaar gaan lopen en het was zo al verwarrend genoeg. 

Eind april viel er een brief in de bus van het CAK dat ik weer in zorg was. 

Ok, fijn.... Even afwachten wanneer ik een brief krijg waarin staat dat ik die ene factuur weer terug moet storten en wachten tot de maand april in rekening wordt gebracht. En zo ging mijn woonbegeleider afgelopen vrijdag met een gerust hart op voorjaarsvakantie..... 

Vandaag viel er een envelop van het CAK in de bus, met daarin maar liefst tien facturen.... Of ik even heel 2020 wil betalen en de maanden tot nu toe van 2021. En hoewel ik heel goed weet dat dit niet klopt (2020 is immers betaald en ik heb slechts één maand van hen terugbetaald gekregen) krijgt mijn hoofd/lijf toch weer acuut last van stress: Ik kan niet goed meer ademen (dat heet chronische hyperventilatie weet ik nu), ik heb last van mijn maag en voor de grap schoot het ook nog even in mijn rug. Ik probeer die stress niet de overhand te laten krijgen, zoals de laatste keer, maar het betekent wel dat ik wederom al m'n zeilen bij moet zetten om in het hier en nu te kunnen blijven. 

Ik heb besloten dat ik het niet ga proberen te regelen, maar dat ik braaf wacht tot mijn woonbegeleider terug is van vakantie. Want als ik nu zelf ga bellen, dan raak ik vrijwel gegarandeerd opnieuw tijd kwijt en dat wil ik niet. 

Ergens is er iemand die ooit bedacht heeft dat dit soort 'scheiding der machten' een slim idee was, maar persoonlijk vind ik het één groot drama! 

Het is overigens maar goed dat ik tegenwoordig één standaard bedrag betaal ongeacht de hoeveelheid zorg die ik ontvang, want door dit soort geintjes neemt het aantal uren dat ik zorg geleverd krijg wel exponentieel toe!

foto: bewijsmateriaal ;-)

2020...... moet ik er nog woorden aan vuil maken?

Goed, inmiddels is het 2021, er is weer een jaar voorbij. En wat voor een jaar. 

Het zal wel niemand ontgaan zijn, dat er het een en ander loos was in de wereld. 

Een of ander luchtig en licht biertje veranderde in een mysterieus, zeer besmettelijk virus, dat zich razendsnel verspreidde over de wereld. 

Het was al snel een beetje vergelijkbaar met Sinterklaas of de Kerstman: de een geloofde er heilig in, de ander ontkende het bestaan hardnekkig en verwees het virus en alles daaromheen naar het rijk der complotten en fabelen. 

Wat je standpunt omtrent Corona ook is (en ik wil het niet weten en er geen discussies over hebben), je kunt niet ontkennen dat het de samenleving aardig op z’n kop zette.... 

De eerste maanden dat er maatregelen genomen werden en de ‘anderhalve meter samenleving’ ingevoerd werd, schreef ik hier al, dat ik het gevoel had dat deze nieuwe samenleving met zijn rare maatregelen allemaal niet zoveel verschilde van mijn alledaagse leven, van voordat het virus uitbrak. 

Ik zag sowieso niet veel méér mensen dan m’n hulpverleners en de caissières in de supermarkt en heel af en toe een keer een vriend(in). 

Ik was gewend om mezelf in m’n eentje de hele dag bezig te houden en knuffels kreeg ik nou ook niet bepaald in overvloed. Dus tja, ik vond het ‘een makkie’, een Coronavoordeeltje, en was eerlijk gezegd blij, dat de rest van de wereld eindelijk ook eens ging ondervinden, hoe eenzaamheid kan voelen. 

Ik hoopte dat mensen er een blijvende les uit zouden leren en dat als dit dadelijk weer wegtrok, er meer aandacht zou zijn voor de (ook dan nog) eenzame medemens, jong of oud.... 

Maar hoe naïef bleek ik te zijn, in zovele opzichten. 

Hoe langer het duurde, hoe sneller het begrip af nam. Lontjes werden weer korter, mensen kregen schijt aan de regels, het ‘griepje’ verdween niet. 

Ziekenhuis zorg werd uitgesteld, mensen gingen (expres) bijeenkomsten organiseren om te laten zien dat ze het er niet mee eens waren en het onzin vonden, de cijfers liepen opnieuw op en er kwam een lockdown. 

En tja.... het virus is er nog steeds (en geloof je er nog steeds niet in, lees dan ipv van ‘virus’, ‘de maatregelen’). 

Ik vond het dus een ‘makkie’ die eerste 6 maanden, maar met de steeds veranderende maatregelen voor verschillende leeftijdsgroepen en het hebben van verschillende leeftijdsgroepen in één hoofd/lijf, nam de verwarring toe en kreeg ik het steeds moeilijker. Ik begreep de regels niet meer, ik begreep niet waarom mensen zich er niet aan hielden en in mijn hoofd werd de ruzie over waar wie zich nou precies aan moest houden steeds groter. De verwarring werd groter, de paniek nam toe en er kwam steeds vaker kortsluiting in m’n kop. 

Op een dag realiseerde ik me, dat de enige mensen door wie ik dit jaar aangeraakt was, de huisarts, de gynaecoloog, de fysiotherapeut en de chirurg was. En dat was het moment waarop bij mij de man met de hamer toesloeg.... Ik raakte in paniek.... 

Als er één ding bekend is van virussen, dan is het wel dat ze razendsnel kunnen muteren en dat gebeurde dus ook. Mijn grote angst: “dit gaat nooit meer weg”, werd steeds groter. 

En het is niet zo dat ik bang ben om Corona te krijgen, ik weet namelijk dat ikzelf er alles aan gedaan heb (en doe) om dat te voorkomen. Mijn angst en paniek zit in de gedachte ’wat als dit nooit meer weggaat?' Wat als dit is, hoe het blijft, dat ik nooit meer een handdruk van iemand krijg, dat niemand me ooit meer een vriendschappelijk klopje op mijn schouder geeft, of dat ik nooit meer een knuffel krijg? 

Op zich is het overigens wel ‘grappig’ dat uitgerekend ik die knuffel zo mis, aangezien tot ongeveer 2013 iemand gewoon een hand geven al een dingetje was, laat staan iemand een knuffel geven of ontvangen.....maar dat terzijde.... 

Ik denk dat het best wel algemeen bekend is, dat ik niet altijd zo’n groot en enthousiast fan ben van het leven, en als dit is hoe het gaat blijven, dan hoeft het van mij helemaal niet meer! 

Maar ja, roept iedereen dan ‘dit gaat echt over’ (doet u mij ook zo’n glazen bol), want als er een vaccin is dan.... 

Ja leuk, een vaccin, dat met spoed ontwikkeld is, waarvan geen lange termijn effecten bekend zijn en waarvan we dus eigenlijk allemaal proefkonijnen zijn. 

Er is nu dus een vaccin.... meerdere zelfs, maar er zijn ook mensen die daar niet tegen kunnen. 

Ik ging ooit van een ‘gewone’ griepspuit al zwaar onderuit (allergische reactie) dus die mag ik niet eens meer laten zetten. Overigens word ik als risico groep nog steeds braaf elk jaar hiervoor uitgenodigd, maar een kniesoor die hierop let. 

Bij een ander vaccin kreeg ik een zeer ernstige allergische reactie en werd ik met spoed in een rolstoel van de ene kant van het ziekenhuis naar de EHBO gerold, waar ik vervolgens 24 uur o.a. aan de hartbewaking lag.... 

Mensen die reageren zoals ik, wordt dan ook afgeraden om het vaccin te halen. En daar kan ik op zich best mee leven. Maar er was ook een of andere (misschien wel meerdere politieke) Pipo die bedacht had dat mensen die zich niet lieten inenten, niet meer welkom zouden zijn bij grote publieke evenementen zoals, theater, concerten, festivals en bioscoop. En als deze Pipo zijn zin krijgt, dan vind ik het leven, dat ik toch al niet zo geweldig vind, helemáál niet meer leuk.... 

Dus tja, ik maak me zorgen. 

2020 begon als een ‘makkie’, maar inmiddels is het voor mij letterlijk en figuurlijk één grote nachtmerrie geworden waaruit ik bang ben nooit meer te ontwaken... 

 (En dan laat ik al het andere dat wel en (vooral ook) niet gebeurde maar even buiten beschouwing)

foto: internet

Error in mijn brein...

Vanochtend was het weer zo ver.... mijn halfwekelijkse martel sessie bij de fysiotherapeut. 

Het heeft lang geduurd voordat ik eindelijk een afspraak durfde te maken, want door Corona gaat alles nu net een tikkeltje anders en ‘anders’ is nou niet echt iets waar ik goed in ben. 

Normaal gesproken zou ik bij een praktijk naar binnen stappen om face to face een afspraak aan de balie te maken, omdat bellen niet mijn hobby (en op sommige dagen zelfs onmogelijk) is. 

Maar ja, dat mag nu dus niet en ook al ligt de praktijk om de hoek en kom ik er dagelijks langs gedribbeld, ik MOET bellen voor een afspraak. 

Ik dacht slim te zijn en de praktijk te mailen voor een afspraak zonder mijn telefoonnummer in de mail te vermelden, maar op mysterieuze wijze wisten ze dat toch te bemachtigen en belden ze me op. Als ik niet al een klein beetje (veel) aanleg had om achterdochtig te zijn, dan word ik het wel van dit soort acties maar dat terzijde.... 

Om een lang verhaal iets minder lang te maken: er werd een afspraak gemaakt voor afgelopen maandag. En uiteraard waren er wat ‘Corona regels’.... 

- Niet komen als je klachten hebt. 

- Geen handen schudden. 

- Handen desinfecteren bij binnenkomst 

- Eigen handdoek meebrengen. 

- Mondkapje dragen verplicht. 

Goed..... het kan maar duidelijk zijn. 

En laat me heel helder zijn: het doet er niet toe of ik voor of tegen die maatregelen ben, of dat ik denk dat het zinvol is of juist onzin, die discussie wil ik voorkomen. 

Voor mij geldt: regels geven (meestal) duidelijkheid en duidelijkheid geeft rust aan/in mijn brein. En als ik ook maar iets of iemand een ietsiepietsie kan beschermen, dan wil ik dat best proberen. (En ook hierover hoef ik geen discussie te voeren: laat mij maar in mijn waan) 

En zo liep ik maandag braaf de praktijk binnen met m’n koeien mondkapje op mijn snoet en mijn handdoek onder de arm. Ik desinfecteerde braaf mijn handen en wachtte tot ik werd opgehaald. 

Ondertussen verlaat een heer op leeftijd zonder mondkapje (hoestend) langs mij het pand en komt er een dame op leeftijd zonder mondkapje binnen en neemt op de stoel direct naast mij (zo ongeveer op mijn schoot) plaats.... 

Mijn brein krijgt ondertussen een soort van error omdat ik het niet helemaal meer snap, maar gelukkig werd ik opgehaald door mijn (zeer jonge) fysiotherapeute, met mondkapje. 

Na wat koetjes, kalfjes en algemene martel praktijken kan ik het niet helpen en flap mijn verwarring eruit: “ik snap het niet zo goed, ik loop hier met een mondkapje op om met name de oudere medemens te beschermen (of ze dat nou willen of niet) en zij zelf lopen rond alsof er niks aan de hand is?” De fysio zucht en zegt: “jij zegt het, en wij denken het, maar we kunnen er (nog) niks aan doen”. 

Opgelucht (dat het martelen over is) stap ik naar buiten, trek mijn muilkorf van mijn gezicht en haal een paar keer diep adem alvorens ik naar huis wandel. 

En zoals dat bij mij nu eenmaal gaat: mijn brein laat dit niet los en ik blijf er de hele week over piekeren. 

Vanochtend mocht ik weer terug en wederom stap ik gemuilkorfd het pand binnen, ontsmet mijn handen en neem plaats. 

Verbaasd kijk ik voor me uit en mijn brein slaat op tilt van wat ik daar zie..... er staat één jonge dame met mondkapje te zwoegen op een loopband, er lopen twee jonge medewerkers met mondkapje heen en weer en..... er zit/staat een groepje bejaarden op een kluitje bij elkaar te kletsen, te lachen en elkaar al kwekkend aan te raken. Dit alles zonder mondkapje en mijn hoofd krijgt opnieuw error.... maar dan echte, van mijn gezicht afleesbare error (althans op het stukje dat je nog kunt zien). 

Op dat moment word ik opgehaald en zegt m’n fysio “zeg maar niks, ik weet het”..... 

En om me af te leiden begint ze me acuut te martelen.... 

Eenmaal thuis komt de error eruit.... ik ben boos, ik moet huilen en dat wil ik allemaal niet, en dus wordt het nog erger. 

Ik HAAT het als ik dingen niet begrijp. En sinds Corona is uitgebroken begrijp ik heel veel dingen niet meer waardoor ik eigenlijk continu op het randje van dit soort error zit. 

Ik hou me zoveel mogelijk aan de regels, niet zozeer voor mezelf, want het kan me weinig schelen of ik morgen dood neer val of niet. Ik kies ervoor dat te doen, omdat ik niet (of nog minder) met mezelf kan leven als ik een ander ziek zou maken. 

Maar als ik om me heen kijk dan zie ik de jongere generaties zich redelijk aan de gevraagde regels houden, maar juist de oudere generatie niet! En daar kan ik met m’n verstand erg moeilijk bij...... 

Want..... voor wie, om wie te beschermen, waren die maatregelen ook alweer vooral in het leven geroepen????

Terug naar het nieuwe 'normaal'...

Er is de afgelopen weken al heel veel, misschien wel te veel, over gezegd: de wereld zal na de Corona crisis nooit meer hetzelfde worden en we zullen ons moeten gaan aanpassen aan het 'nieuwe normaal'.

En vanavond was het dan zover. Het plan voor de versoepelingen van de maatregelen werd bekend gemaakt. En laten we heel eerlijk zijn, het maakt geen snars uit wat of hoe het kabinet, crisisteam enz het bedacht zouden hebben, er zijn altijd mensen die het beter weten en beter zouden doen. En dus heb ik in dat anderhalf uur sinds de persconferentie alweer heel veel commentaar gelezen.

Nu ben ikzelf geen politicus, geen wetenschapper (althans niet een actieve) en geen viroloog. Ik ben gewoon een burger die dingen wel en niet fijn vindt.

Maar ik ben ook een burger die alleen woont, geen familie heeft (of daar in ieder geval geen contact mee heeft), een erg beperkt/nauwelijks sociaal netwerk en geen baan heeft. Een burger met heel veel vrije tijd dus, die ik over het algemeen heel goed weet in te vullen.

Voor mij waren die afgelopen weken/maanden dan ook niet zo heel anders dan daarvoor.
Ik zit namelijk sowieso eigenlijk elke dag alleen. Ik hou mezelf altijd al de hele dag (meestal binnenshuis) bezig. Er komt normaal (buiten mijn hulpverlening om) ook nooit iemand op bezoek.  Dus dat deel bleef voor mij hetzelfde. En ik beschreef het al eerder, ik denk dat ik hierin een Corona voordeeltje op een groot deel van de rest van de Nederlanders had.

Wat er voor mij wel veranderde was dat mijn hulpverlening er anders uit ging zien. Geen huisbezoeken meer en dat vond ik op zich erg ingewikkeld. Ik ben iemand voor wie bellen en beeldbellen geen optie is. Ja, ik kan het soms wel, ik doe het soms ook wel, maar het kost me zoveel energie dat ik daarna voor de rest van de dag kapot moe mijn bed in duik. En dat is het me niet waard, dus zochten we andere opties. En waar een wil is, is een weg.

Met mijn psycholoog ging ik samen, anderhalve meter van elkaar vandaan, rennen.
Met mijn woonbegeleider ging ik wekelijks (en soms zelfs meerdere keren per week) een rondje wandelen. En hoewel dat voor mij inmiddels een vrij normale bezigheid is, waar ik niet meer warm of koud van word, merk ik dat zijn conditie de afgelopen weken aanzienlijk verbeterd is ;-)
Pure winst dus.

Ook als ik even geen zin had om te wandelen, gingen we toch. En of hij er zin in had? Ach, als dit nodig was om mij door deze tijd heen te helpen, dan deed hij dat. En daar ben ik dankbaar voor.

Mijn andere hulpverlenings-programma, het fat people program, werd ook veranderd. De sportsessies gingen niet meer door. Maar we kregen schema's opgestuurd waar we in theorie thuis zelf mee aan de slag konden. En nog wat later werden er trainingen via video verbinding gegeven. Dat laatste was erg fijn. Maar eerlijk is eerlijk, met mijn beweging de afgelopen weken zat het ook zonder de schema's en videoverbinding wel goed. Maar het feit dat het mogelijk was, is gewoon prettig.

De contacten met de diëtiste daar, vonden voor mij per mail plaats. En ook dat vond ik op zich wel prettig. Het gevoel om toch nog een lijntje te hebben, al is het via mail, doet goed.

Het psychologische stukje daar.... tja... wat zal ik daar over zeggen. Het is eigenlijk vanaf het begin al een bumpy road, maar als ik niks zeg, dan geeft dat het beste weer hoe dat stukje verlopen is. Ik mag niet mailen, bellen en beeldbellen is voor mij geen optie en dus hield het even op. Grappig dat juist deze discipline in deze bijzondere situatie niet van protocollen kan afwijken, zelfs niet als dat in het belang van de persoon is. maar goed...Zoals Forest Gump zou zeggen: That's all I've got to say about that.

De veranderingen voor mij samengevat: mijn hulpverlening werd anders of lag op zijn gat, en ik kon niet meer naar mijn geliefde bioscoop. That's it.

Vooral de wereld om mij heen veranderde. Hoesten of niezen werd zo ongeveer een doodzonde (niet handig in hooikoortsseizoen). Mensen werden vriendelijker, geduldiger en na verloop van tijd kregen ze juist weer een korter lontje. En ik zag mensen met de meest vreemde maatregelen op hun hoofd met een grote boog om iedereen heen lopen. Dat vond ik misschien nog wel het lastigste.

En naarmate dit langer duurde werd er steeds vaker gesproken over een nieuw 'normaal', waarin we anderhalve meter afstand van elkaar gaan moeten houden. En ik kan het niet helpen... ik word er verdrietig en zelfs bang van.

Ik vond de afstand en de rust de afgelopen tijd eerlijk gezegd best prettig. Het is fijn als mensen uit mijn persoonlijke ruimte blijven en niet in mijn nek staan te hijgen in de supermarkt. Dat mensen me niet ongevraagd aanraken. Echt, daar heb ik van genoten.
Ook het feit dat ik zonder oordeel van en zelfs met toestemming van de buitenwereld nu de hele dag binnen mocht blijven, om daar mijn ding te doen, mijn eigen dag in te delen en mijn eigen leven in te delen, vond ik een verademing. Me niet steeds maar weer hoeven verantwoorden waarom ik wel of niet naar buiten ging, geen afspraken hebben, het gaf me rust.

Maar misschien was die rust wel hetzelfde als wat ik met vakantie heb: het is alleen maar fijn om op vakantie te zijn, omdat ik weet dat ik ook een keer terug ga. En dat deel heb ik hier dus onderschat, of misschien wel niet begrepen.

Ik ga niet terug naar normaal, naar hoe het was, al vind ik dat op zich niet zo erg.
Maar ik moet naar een situatie waar ik, als alleenstaande, bang van word.
Een nieuw 'normaal', waarbij 1,5 meter afstand de norm wordt. En dat terwijl ik altijd al zoveel afstand tot iedereen voel. Maar nu voelt het alsof ik het niet alleen VOEL, maar het ook nog eens verplicht wordt. En ik mag dan wel niet van lichamelijk contact houden, maar als ik geen familie en naasten heb, van wie krijg ik dan ooit nog een knuffel als ik er een wil?

En dat.... dat maakt me bang en verdrietig.
Ik vind een nieuw 'normaal' abnormaal en nog enger dan het corona tijdperk zelf.


ps: En mijn hoofd heeft nogal moeite met het zinnetje 'terug naar een nieuw normaal' aangezien je niet terug kan naar iets wat er voorheen niet was... maar dat terzijde.

foto: internet

Corona voordeeltje....

Een aantal weken geleden wilde ik graag een blog schrijven over de Corona gevolgen, maar ik merkte dat ik er niet tevreden over was. Ik kwam niet bij m'n punt. Nou kom ik dat wel vaker niet, maar in dit geval kwam dit doordat ik te hoog in mijn emoties zat en daardoor teveel tegelijk wilde zeggen (Ook niks vreemds voor iemand die het hele alfabet nodig heeft om van a naar b te komen).
Hier komt hij dus alsnog, in aangepaste vorm....

Het zal ongetwijfeld niemand ontgaan zijn. Net zoals de lente inmiddels is gearriveerd in ons land, is het Coronavirus dat ook. En het slaat (nog steeds) hard om zich heen.

Nu kan ik er heel veel over zeggen, maar ik weet er niet zoveel van, dus ik zal het vooral bij mezelf en mijn gevoel houden. Er wordt namelijk al genoeg geroeptoeterd waarvan niemand weet of het wel of niet waar is... Want feit is, dat 'we' of  'ze' eigenlijk nog maar verdomd weinig weten over dit enge virus.

Ik ben op zich niet iemand die snel in paniek raakt. Ook denk ik niet erg snel dat ik ziek word. Maar op dit moment, zeker in het begin, bemerkte ik bij mezelf dat de paniek en de angst langzaam toe aan het slaan waren. Inmiddels is dat ook wel weer gezakt, maar soms komt het nog met vlagen om de hoek kijken.

Ik kijk geen nieuws meer (dat deed ik al bijna niet, maar nóg minder dus). Ik zet de radio uit als er nieuws op komt en ik probeer zoveel mogelijk corona nieuws op sociale media te vermijden.... een vrijwel onmogelijke opgave.

Ik wilde eigenlijk heel graag mensen die de deur niet uit konden helpen met dingen die ik wél kan: een boodschap, iets halen of brengen en dus sloot ik me aan bij een lokale variant van 'we helpen' op Facebook. Maar veel mensen gebruikten die site niet waar het voor bedoeld was (vragen/aanbieden van hulp) maar om te 'ventileren'. Zo werd ik opgeroepen om tot Maria te gaan bidden, kwam ik erachter dat Trump en 5G o.a. verantwoordelijk waren voor het virus en toen uiteindelijk een mevrouw een foto van zichzelf in het ziekenhuis postte, met haar hele verhaal over hoe Corona bij haar had toegeslagen en haar in het ziekenhuis had doen belanden, liep bij mij de emmer over en gooide ik me weer uit die groep. Dan maar egoïstisch zijn en niet helpen!

Er werden maatregelen ingevoerd, thuiswerken, horeca ging dicht. De maatregelen werden verscherpt: mijn geliefde bioscoop ging dicht, het sporten bij mijn 'fat people program' werd afgezegd en  ook het allerlaatste stukje aan contacten die ik heb (hulpverlening) moest een andere vorm krijgen (bellen en beeldbellen... geen succes). Kortom.... Ik zag écht niemand meer.

Maar goed, het is wat het is... dus probeerde ik mijn dagen maar, in mijn eentje, gewoon weer door te komen met borduren, puzzelen, beetje tv kijken enz. Zolang we nog naar buiten mogen maak ik daar graag en vaak gebruik van en wandel en ren ik me rot, met als kers op de taart: elke avond de zonsondergang bekijken.

De manier waarop ik momenteel mijn dagen slijt, is niet veel anders dan normaal. Ik ben elke dag alleen, zie nauwelijks mensen en heb nauwelijks afspraken. Ik kom in normale tijden de dagen door met borduren, tv kijken en wat andere dingetjes en verveel me eigenlijk zelden tot nooit.
Dus eigenlijk is er voor mij niet zoveel veranderd. Dat is, denk ik, waar ik een 'voorsprong' had op andere mensen die niet gewend zijn om thuis te zijn, alleen te zijn, zichzelf bezig te houden: ik weet hoe ik me in mijn eentje moet vermaken en ik hoef niet in een nieuw ritme te komen, want dit was altijd al mijn ritme... Een Corona voordeeltje aan mijn adres dus....

Op dit moment mogen we nog steeds naar buiten. En dat doe ik dan ook, meer dan normaal.
Maar zelfs al na een week, merkte ik dat de muren vrij snel op me afkwamen, mijn huis als isoleercel voelde, nog steeds...
Dat alleen zijn nu omslaat in het gevoel van continue eenzaamheid en dat terwijl er voor mij dus eigenlijk niks anders is dan anders. Maar het idee dat ik binnen MOET blijven, op afstand van mensen MOET blijven, maakt dat ik soms in paniek schiet.

Ik merk dat de wereld om me heen 'moe begint te worden' van het binnen zijn, het thuiszitten, van de 'verplichte vakantie', van de kinderen om zich heen hebben, van onderwijzer, ouder, werknemer, partner in één te zijn. Ik hoor mensen 'klagen' en dat mag, het is niet fijn als je wereld zoals jij die kent (tijdelijk) gaat afwijken van normaal en als dingen die jij altijd als heel vanzelfsprekend hebt gezien, ineens niet meer mogen. Het is ook niet leuk dat je niet bij je ouders, familie en vrienden op bezoek kan. Het is saai, het is eenzaam.

Ik hoor en lees jullie allemaal. Ik begrijp het ergens diep van binnen ook nog wel. Maar ik kan het niet helpen dat het me ook een beetje boos en verdrietig maakt.

Ik hoop namelijk, dat er ooit een dag gaat komen, dat alle mensen die nu zo'n last hebben van de gevolgen van die vrijheidsbeperkingen daadwerkelijk gaan begrijpen, dat er mensen zijn voor wie die beperkingen niet opgeheven gaan worden. Niet nu, niet over een tijdje, niet als het virus (helemaal) de wereld uit is, misschien zelfs wel nooit.

De mensen zonder baan, zonder familie, zonder netwerk.... Want voor hen, verandert er bij het opheffen van de maatregelen niet zo veel meer. Zij blijven (ongewild) achter in de wereld zoals iedereen hem nu kent.

Laten we daar, voor die mensen, ook eens klappen....

(en laten we ze vooral na deze periode niet weer opnieuw vergeten)

foto: mijn eigen kers op de taart

Ik hoop dat je trots op jezelf bent!

Gisteren ging ik mijn wekelijkse boodschappen rondje doen, althans een poging tot, want in deze tijden van het Corona en het Hamster virus, valt het nog niet mee, om bij elkaar te verzamelen wat je eigenlijk zou moeten/willen hebben. En dan heb ik het gewoon over 'normale' dingen zoals een half brood, een broccoli en een klein doosje eieren. (ik had er vier supermarkten voor nodig om het bij elkaar te krijgen.... maar dat terzijde)

Nu woon ik in een grensplaats en de grenzen zijn (nog) gewoon open, dus veel Belgen komen hier hun boodschappen halen, want veel dingen zijn hier goedkoper. Daar heb ik ook niks op tegen hoor, ik doe andersom namelijk ook hetzelfde: ik rij ook naar België om daar te tanken aangezien het er een pak goedkoper is, maar toch....

Ik moest ook even bij de drogist met het rode logo zijn.
Want ook al zie ik de komende weken nauwelijks mensen omdat mijn hulpverlening en het sporten (mijn enige twee activiteiten die ik heb en waar ik mensen zie) gecanceld zijn, toch vind ik het voor mezelf ook wel prettig om af en toe eens deodorant op te smeren of mijn tanden te poetsen, en tja, dat spul koop ik nu eenmaal in die winkel.

Ook hier waren veel schappen leeg. Deels door hamsteren, deels door bevoorradingsproblemen (als gevolg van hamstergedrag), maar gelukkig vond ik een deel van wat ik nodig had en sloot aan bij de kassa.

Voor mij stond een Belgische man, die compleet uit zijn dak stond te gaan tegen het jonge verkoopstertje. Hij was boos, buitengewoon boos en dat liet hij merken ook. Hij stond tegen haar te tieren en te schelden alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.

Zo erg dus, dat het lieve verkoopstertje in tranen uitbarstte.
Maar de man ging gewoon verder. Tot de bedrijfsleider ingreep en de meneer vroeg het pand te verlaten.

En waarom was deze Belgische meneer nou zo boos???
Juist.... Omdat er in het hele filiaal, net zoals in de hele omgeving, geen paracetamol meer te krijgen was.
Hij deed, alsof het lieve kind, alle doosjes uit de hele omgeving persoonlijk in haar werkschortje had verborgen voor eigen gebruik....

En tja, daar kan ik dus niet zo goed tegen.
Ik snap echt wel dat je als Belg hier je paracetamol komt scoren, omdat het een stuk goedkoper is dan 100 meter verder in je eigen land. Zoals ik al zei, ik kom ook 100 meter van hier (nou ja, iets verder vanaf mijn huis) mijn benzine scoren, maar als de pomp geen benzine geeft, of gesloten is, of de verplichte bankcontact automaat werkt niet, dan neem ik mijn verlies, stap de auto in en keer met lege handen (of in dit geval tank) huiswaarts en probeer het elders of neem mijn verlies en pak wat vaker de fiets of bus....

Wat mij betreft is iedereen welkom om hier zijn boodschappen te doen, maar als je hier komt, gedraag je dan een beetje!!!

Serieus meneer de Belg.... ik hoop dat u heel trots op u zelf bent, dat u een onschuldig verkoopstertje dat daar op haar werk op komt dagen en daarmee haar gezondheid riskeert voor u en alle andere klanten, terwijl de meeste mensen in uw en ons land thuis zitten te werken en daar veel minder risico lopen, aan het huilen hebt gebracht.... voor een fucking doosje paracetamol....
Ik hoop dat u goed slaapt vannacht...

Ik heb er in ieder geval weer eens wakker van gelegen....

foto: gejat van het internet