Duivelse dilemma's....

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik eigenlijk meteen na het einde van mijn studie volledig werd afgekeurd en dus nooit 'een echte baan' heb gehad. Ik heb wel een aantal dingen geprobeerd, maar heel succesvol was dat niet. Dat vind ik overigens geen ramp (meer), ik zou inmiddels ook niet anders meer willen, maar soms voel ik me daar toch een beetje ongemakkelijk bij.  

Hoe dan ook, het feit dat ik afgekeurd werd, betekende ook dat ik heel veel vrije tijd had. Vrije tijd die ik zelf in moest vullen. Gelukkig heb ik in al die jaren heel veel hobby's ontwikkeld en zo krijg ik mijn dagen tegenwoordig best makkelijk om. 

Eén van die hobby's is postcrossing. Voor wie het niet kent, raad ik echt aan om even een kijkje te nemen op de website, want het is echt heel leuk (en verslavend). Het komt er heel kort gezegd op neer dat je ansichtkaarten stuurt naar en krijgt vanuit de hele wereld. Je krijgt een random adres toegewezen van een persoon, die iets over zichzelf en diens voorkeuren heeft geschreven en daar zoek je dan een leuke, passende kaart voor uit. 

Persoonlijk vind ik het een sport om een kaart te vinden die bij de persoon past, maar dat lukt niet altijd. Maar al heel vroeger kreeg ik van een wijze jongeman (4) te horen dat je van proberen kunt leren, dus dat doe ik dan ook maar.

Mensen over de hele wereld dus.... Dat betekent dus ook, dat ik soms kaarten mag sturen naar mensen die een andere kijk op de wereld hebben of over bepaalde dingen heel anders denken. Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn, want uiteindelijk gaat het om een kaartje sturen, maar soms draait bij het lezen van een mij toegewezen profiel toch best een beetje mijn maag om.

Zo krijg ik bij het lezen van 'Poetin is mijn held', of  'Trump is mijn held' acuut kots neigingen en bij een hele lijst aan 'ik haat dit en dat en krijg ik dat wel dan registreer ik je kaart niet' krijg ik de neiging om niks te sturen, maar dat betekent ook dat ik dan minimaal 60 dagen moet wachten voor ik zelf weer een kaart mag sturen. Inmiddels is dat niet meer zo'n probleem omdat ik tegenwoordig meer kaarten onderweg mag hebben dan ik kan betalen, maar toch. 

Ik heb dus nog nooit géén kaart gestuurd, na het lezen van een profiel, zelfs niet als dat heel, heel, heel erg verleidelijk was. Heel soms wel een met alleen maar 'happy postcrossing' en mijn naam in plaats van iets persoonlijks.

Vandaag kwam er weer eens zo'n profiel op mijn pad. Een jonge vrouw uit Rusland met een hele lijst aan dingen die ze vooral niet wilde ontvangen. Aaargh...

Haar lijstje eindigde met dat ze geen LGBTQI+ kaarten wilde ontvangen omdat ze 'deze 'mensen' haat'...  Tja... en dan weet ik het even niet meer. 

Ok, ze komt uit een land waar dit denkgoed vrij 'normaal' is. Maar gewoon omdat iets zo is, maakt het nog niet ok. En terwijl ik nog eens naar het profiel kijk, krijg ik toch een nare smaak in mijn bek en twijfel ik wederom of ik wel of geen kaart ga sturen. 

Ik merk dat ik me (een beetje) aangesproken voel. Als non-binair persoon val ik binnen de T van de regenboog paraplu. Maar nog los van dat, merk ik aan alles in me dat ik van dit soort opmerkingen gewoon heel boos en verdrietig word. 

En natuurlijk mag je dingen niet willen ontvangen, dat kan. Ik heb zelf in mijn profiel ook staan dat ik liever geen religieus getinte kaarten ontvang, maar het is de toon die de muziek maakt. Zo zou ik kunnen schrijven dat ik een hekel heb aan de katholieke kerk en alles wat daarmee samenhangt en dat ik katholieke mensen haat (wat natuurlijk maar deels waar is, welk deel mag je zelf bedenken), maar ik kan ook schrijven dat ik het fijn zou vinden als je religieus getinte kaarten bewaart voor mensen die daar wél gelukkig van worden... Voor mij is dat een groot verschil. 

Goed.... Een kaart sturen dus naar iemand  met wiens denkbeelden ik het eigenlijk niet mee eens ben... Ik vind het een duivels dilemma en het duiveltje in mij gaat zich ermee bemoeien en gaat bedenken hoe ik er toch iets van kan zeggen, zonder die persoon zelf te kwetsen... 

En dus heb ik gekozen voor een kaart met onderstaande afbeelding. Ze hield van 'schattig en romantisch' en ik vind dat deze vissen best schattig en romantisch zijn. Maar het duiveltje in mij kon het niet laten om er toch een ps-je onder te schrijven.... 

ps: these are gay fish....

Zo... Dilemma opgelost. 

foto: getekend door een goede vriend

Over een baan als oplossing voor alles, lui zijn en een zwaan...

Als je me een beetje zou kennen, dan zou je weten dat ik altijd het gevoel heb dat mijn leven vrij nutteloos is. Aangezien ik niet (meer) werk, althans niet in een officiële baan, ook geen vrijwilligerswerk (meer) doe, vul ik mijn leven eigenlijk voornamelijk in met voor mezelf te zorgen en me bezig houden met mijn vele hobby's.

Ik krijg nogal eens vaker commentaar op het feit dat ik (in de ogen van de ander) lui ben omdat ik niet werk of geen vrijwilligerswerk doe. En hoewel dat vast heel goed bedoeld is, word ik er ook best wel vaak moe, verdrietig en chagrijnig van. 

Er is namelijk een reden waarom ik geen officiële baan heb, dat lukte me namelijk niet. En vrijwilligerswerk heb ik best lang gedaan, maar ook daar ben ik wel klaar mee. Op dit moment in mijn leven doe ik dus 'niks' en dat is voor mij meer dan genoeg. Ik wil op dit moment ook niet anders en dat is voor veel mensen maar moeilijk te begrijpen. 

Ik ben al zó vaak in discussies/gesprekken beland waarin mensen vinden dat ik met al mijn kwaliteiten best een betaalde baan zou kunnen hebben en dat mijn leven dan zoveel zinvoller of zelfs beter zou zijn. En dat is dan meestal het moment dat mijn stekels aan alle kanten overeind gaan staan, want wie ben jij om voor mij te bepalen wat zinvol is en wat beter voor mij is? Besef je eigenlijk wel wat voor waarde oordeel je met zo'n opmerking geeft, hoe goed bedoeld ook, over mij en mijn huidige leven? Waarschijnlijk niet en dat is jammer.

Vaak wordt er gedaan alsof het hebben van een (al dan niet betaalde) baan zaligmakend is. Door het hebben van een baan klinkt het soms bijna alsof dat de oplossing voor alle (of toch veel) problemen zou zijn. En dat iedereen hier een stuk beter van wordt. En hoewel ik de redenering hier achter best wel begrijp, geldt dit echt niet voor iedereen. 

Voor veel mensen geldt dat ze zich, door het hebben van een (betaalde) baan, nuttiger gaan voelen, zich gewaardeerd voelen, ze weer mee tellen en dat ze er zowel structuur als zelfvertrouwen aan over houden. Met wat geluk (maar niet altijd) gaat ook je financiële plaatje erop vooruit. Allemaal super positieve dingen dus.

Ik weet alleen dat mijn ervaringen me iets anders leerden. Ik wéét best dat ik zat talenten heb en ik durf zelfs van een aantal dingen te zeggen dat ik er (heel) goed in ben. Van die laatste dingen heb ik ook lange tijd geprobeerd mijn baan te maken. 

Zo ontwikkelde ik dingen en gaf ik cursus/les. En dat vond ik ergens ook wel leuk, maar daar waar de meeste mensen na iets vaker te doen doorgaans steeds meer zelfvertrouwen krijgen, zich zekerder voelen en het gevoel hebben ergens beter in te worden, werkte dat bij mij eigenlijk juist averechts.

Als ik les of cursus moest geven, was ik dagen van tevoren al bijna (letterlijk) ziek van de zenuwen. Zelfs al had ik dit 'kunstje' al 50 keer gedaan, dan nog was ik keer op keer weer opnieuw zó ontzettend zenuwachtig. Als je me achteraf vroeg hoe het gegaan was, dan kon ik je dat niet vertellen. En niet uit 'valse bescheidenheid' zoals ik vaker naar mijn hoofd geslingerd kreeg, maar gewoon omdat ik het oprecht niet wist. 

Ik wist best dat ik goed was in wat ik deed, zelfs op mijn mindere dagen, maar door mijn eeuwige onzekerheid, bleef ik denken dat ik niet goed genoeg was, het niet goed genoeg deed en kostte het me keer op keer al mijn energie. 

Van één dagje (of een paar uurtjes) les geven moest ik bijna een week bij komen. Een week waarin ik niks méér kon, dan op de bank liggen en huilen. Gewoon omdat ik zo onzeker was over wat ik gedaan had, omdat de koek op was en omdat ik het even allemaal niet meer wist. Vaak genoeg ging deze vermoeidheid ook gepaard met suïcidale gedachten. En dat vinden mensen vaak over dramatisch, maar het is wat het is. 

Hoe vaak ik dingen ook deed, ik werd niet zekerder, iedere keer was het weer opnieuw een strijd en kostte het me al mijn energie en soms dus zelfs meer energie dan ik had. 

Voor mij was een baan dus zeker niet zaligmakend, het zorgde er eigenlijk voor, dat ik keer op keer opnieuw onderuit ging en dus mocht ik in overleg met het UWV stoppen met de dingen die ik deed. Gewoon, omdat zij ook tot de conclusie kwamen, dat dit niet goed voor me was. 

(En ik schrijf wel het woordje 'gewoon', maar voordat je van het UWV mag stoppen met een baan, is er echt wel heel wat aan de hand...)

Hoe moeilijk ik het ook vond, de knoop doorhakken en stoppen met de dingen die ik deed, gaf me een zekere rust. Nog steeds doe ik één of twee keer per jaar (met toestemming van het UWV) een soort van les en nog steeds word ik daar onzeker van, maar ik doe dit omdat ik het toch ook heel leuk vind, maar ik ben wel heel blij dat ik dit niet meer wekelijks hoef te doen.

Dus nu.... nu doe ik niks... althans in de ogen van andere mensen. Lekker de hele dag op de bank hangen, tv kijken, beetje wandelen, beetje hobbyen. Heerlijk vinden ze dat....Ze zouden zo met me willen ruilen.... 

En ik snap best wel dat het er aan de buitenkant zo uit ziet: ik heb een heerlijk leven, ik hoef niks, ik hoef niet op tijd op te staan, ik hoef niet naar een baas te luisteren, ik ben mijn eigen baas en ik kan altijd maar doen en laten waar ik zin in heb en gaan en staan waar en wanneer ik dat maar wil. Dus tja, wat wil ik nog meer?

En zoals ik al schreef ik (kan en ik) wil  het ook niet anders, dus misschien hebben al die mensen wel gelijk en ben ik gewoon lui.

De vraag is of dat dus ook daadwerkelijk zo is. Want goed, dat is dus de buitenkant. 

In realiteit ben ik stiekem een soort van zwaan: aan die buitenkant, boven het water, zie ik er heel relaxed uit, dobber ik lekker rustig in het water, met de stroom meedrijvend: lekker niks doen, een beetje dobberen.

Maar onder water gebeurt er zoveel wat niemand ziet: ik peddel me te pletter. Ik probeer voor mezelf te zorgen, maar mijn zelf bestaat uit nog zoveel andere zelven met allemaal andere behoeften, verlangens, belangen enzovoort. En geloof het of niet, daar moet ik allemaal rekening mee houden en over onderhandelen, want als ik dat niet zou doen, zou ik geen leven hebben. 

Ik ben de hele dag bezig met het sturen van mijn eigen gedachten (die als een soort van lawine in orkaan kracht rond razen), het onderhandelen met de stemmen, het opvoeden van de drie kids in mijn hoofd, scheidsrechter spelen, onderwijzer, opvoeder. Ik draai (zo goed en zo kwaad als dat lukt) een huishouden, doe de boodschappen, ben de kok, doe de was en probeer er voor anderen te zijn als dat ook maar even lukt. 

Dus eigenlijk al die dingen waarvan de hele wereld klaagde toen corona uitbrak: al die rollen tegelijkertijd uitvoeren, dat was niet te doen. En ik doe ze elke dag, al mijn hele (zelfstandige) leven lang.

Dus tja.... Noem me lui, blijf zeggen dat ik 'niks' doe. Dat mag, ik neem het je niet kwalijk (alhoewel, diep van binnen wel hoor). De mens ziet nu eenmaal wat hij wil zien. En terwijl jij naar me kijkt en blijft vinden dat ik daar heerlijk rustig een beetje met de stroom mee lig te dobberen en niks doe, peddel ik me onder water te pletter, ben ik doodmoe en heb ik de grootste moeite om dat zwanenlijf enigszins elegant boven water te houden. 

Dus sorry.... die baan en dat vrijwilligerswerk??? Dat kan er even niet meer bij. 

En wil je met me ruilen??? 

Prima, maar dan krijg je de onderwaterversie er ook bij! 

Zeker weten dat je het dan nog steeds wil?

plaatje: internet

Een boek als teletijdmachine....

Elke avond voordat ik ga slapen, probeer ik een stukje te lezen. Dat klinkt misschien heel vanzelfsprekend, maar doordat mijn hoofd zo druk (en) bevolkt is, heb ik vaak het concentratievermogen van een dode slak. Kortom, een boek lezen, wil dan niet echt lukken. 

Dat is overigens geen probleem hoor, want daar hebben we luisterboeken voor. Super handig want dan kun je dus gewoon meerdere dingen doen, terwijl je een boek 'leest' en daar is mijn drukke brein absoluut een groot voorstander van. Maar goed, 's avonds in mijn bed, probeer ik dus écht te lezen en dat gaat de ene dag wat makkelijker dan de andere. 

Op dit moment ben ik bezig in een boek over een zieke moeder en haar zoon die fotograaf is. 

Het duurde echt mega lang, voordat het me ook maar iets ging boeien, maar na 25% (handig zo'n e-reader) kreeg ik ineens de smaak te pakken. 

Gisteravond lag ik wéér te lezen en ging zoonlief foto's maken op een basisschool bij de eindmusical. En BAF!!!! Ineens was ik aan! 

In het boek ging het namelijk over dezelfde eindmusical, als die ik in groep 8 mocht doen. Heel grappig, want in plaats van de uitgeschreven regeltjes uit een liedje te lezen, was ik ze dus ineens in mijn bed aan het meezingen... En dat terwijl die musical dus in de jaren 80 was! 

Tot zover dus de concentratie voor het boek, en dwaalden mijn hersens af, naar dat moment op de basisschool. 

Ik had geen grote rol in de musical op school, eerlijk gezegd weet ik überhaupt niet of ik wel een rol (met tekst) had. Ik was destijds een behoorlijk grijs muisje, dat het liefst onzichtbaar was. Dus met een musical in de schijnwerpers staan, was niet echt iets voor mij. Wat ik me wel heel erg goed herinner is het einde van die avond. Het moment dat de avond klaar was, de musical afgelopen en wij als laatste klassers het gebouw verlieten. En ook daar weet ik niet meer heel veel van, maar wel dat ik heel hard moest huilen (maar dat niet durfde en het dus binnen probeerde te houden). 

Ik vraag me nu af, waarom ik ineens zo verdrietig was. De basisschool (en later ook de middelbare school) waren weliswaar mijn veilige plek, maar om nou te zeggen dat ik het zo leuk had in groep 8... nou nee! Ik voelde me er alles behalve veilig. 

Ik was een klein, stil Mickje. Echt nog een kind. Terwijl een deel van de klas al echte pubers waren, inclusief de lichamelijke ontwikkelingen die daar bij hoorden (en die ik heel intimiderend vond). En eerlijk is eerlijk; ik vond die 'grote' klasgenoten maar eng en bleef het liefste bij hen uit de buurt. Maar dat neemt niet weg, dat ze me toch wel wisten te vinden en me het leven best zuur maakten. 

Als ik nu terugdenk, dan lijkt het ook wel of de klas op nog veel meer manieren verdeeld was, want al deze 'grote' kinderen (ook wel de pesters) zaten allemaal aan de andere kant van het klaslokaal. Ik vond dat overigens niet zo erg, want ze zaten zo ver als mogelijk was bij me vandaan. 

In groep 8 had ik een lerares die ik doodeng vond. Ze was heel streng, had een hele lage stem en ze kon (onverwachts) heel kwaad worden. Ze rookte, deed dit ook in de klas (dat was destijds niet zo heel vreemd trouwens) en omdat ik in die tijd een van de weinige kinderen was die met de fiets naar school kwam, werd ik ook wel vaker op pad gestuurd om (onder de les) sigaretten voor haar te kopen (ook dat mocht toen nog). En hoewel elk 'normaal' kind het misschien geweldig had gevonden om tijdens schooltijd door de juf uitgekozen te worden om voor haar een boodschap te gaan doen, vond ik dat helemaal niet leuk. Ik baalde ervan en zat liever in de klas!

Eigenlijk was ik ook wel gewoon bang van deze onderwijzeres, die voor mij vaak erg onvoorspelbaar reageerde. 

Waarom moest ik dan toch huilen op die slotavond? 

Ik had zin om naar de middelbare school te gaan, de school was bekend, mijn oudere broer liep er al rond, en dat gaf me ergens wel een veilig idee. Heel veel vriendjes had ik op de basisschool niet, dus die zou ik ook niet gaan missen. En de onderwijzeres vond ik eng. Dus wat maakte dan dat ik toch zo verdrietig was? 

Ik weet het niet, nog steeds niet. 

Misschien was het wel gewoon de spanning van dat moment. 

Misschien was het wel het onbekende, de onzekerheid van de toekomst. 

Misschien waren het wel de veranderingen waar ik slecht mee kon dealen. 

Geen idee. 

Maar in ieder geval werd die Spettershow voor mij een show van ingehouden spetters, die niet mochten vallen, omdat ik ook nu, zo'n 35 jaar later, nog steeds geen idee heb, waarom ze er überhaupt waren...

foto: van internet

Even 'relaxed' een serie kijken.....Oftewel... Welkom bij de cursus 'hoe kijk ik een serie met een bataljon aan stemmen in je hoofd'?

De afgelopen dagen liet het weer (en daardoor mijn stemming) het een beetje afweten. Dat is allemaal geen ramp, want dan mag ik even wat liever voor mezelf zijn. Dat houdt in dat ik even niet naar buiten MOET, maar gewoon lekker binnen MAG blijven en dingen doen die IK leuk vind.

Nou ja... Op zich dan, want aangezien er in mijn hoofd nog een aantal inwoners zijn, heb ik inmiddels wel geleerd dat het ook heel verstandig is om af en toe iets te doen, wat zij heel leuk vinden en ik iets minder. Door dat af en toe te doen, krijg ik ook de vrijheid om dingen te mogen doen, die ik heel leuk vind en waar sommige stemmen helemaal niks aan vinden. Voor wat hoort wat, zullen we maar zeggen.

Maar soms komen we op iets uit wat we eigenlijk allemaal wel leuk vinden: een film of een serie kijken. De volwassen stemmen maakt het allemaal niet zo veel uit en ze bemoeien zich er doorgaans niet zo mee, maar met drie kids van 6 (emotioneel 3), 12 en 16 is dat natuurlijk een ander verhaal.
En omdat ze er onderling niet altijd even vredig uitkomen hakte ik de knoop dit keer door en werd het een stokoude Nederlandse politie serie: Unit 13.

Politie betekent doorgaans actie en spanning: Rik en Roy tevreden.
Politie betekent misschien ook wel kans op een slimme en lieve hond: Lesley blij.
En zo begon ik heel relaxed aan mijn eerste seizoen.

Maar eigenlijk weet ik al vrij snel, dat het niet geheel relaxed gaat zijn.
Al snel na het begin begint Lesley met haar vragenvuur. "Is er een hond?" "komt er een hond?" "Wanneer komt er een hond?" "is die hond lief?" "Mag je niet aaien hè, een pliesie hond want die is aan het werken." Bla bla bla...

Ik weet inmiddels beter dan op alles antwoord te geven, maar na een paar minuten is het schaarse geduld van Rik op en hij buldert dan ook: "hou je bek, kutbaby, we proberen te kijken!"

Maar Lesley laat zich niet zomaar de kaas van het brood eten en reageert verontwaardigd met "nou ik ook hoor! En ik ben geen baby, ik ben zes! Dat komt na vijf, dus ik ben geen baby. Je bent zelf een baby!"

Rik zet zich alweer schrap om in de tegenaanval te gaan, waarop Roy zich ermee gaat bemoeien en Rik waarschuwt er niet op te reageren en Lesley de opdracht geeft om alle rode auto's te tellen.

En geloof me, er zaten best veel rode auto's in! (ook al was het vaak dezelfde). "die is rood. één", "Nee, die is blauw, mag niet.""Oh, die is ook rood, twee".... "die is een beetje rood, mag dat ook? dan is het drie, maar als dat niet mag dan is het toch twee."

En weer komt er een boos gesnuif vanuit Rik en geeft Roy de opdracht aan Lesley om ze niet hardop te tellen en dan gaan we straks kijken of we evenveel rode auto's hebben gezien. Een soort van wedstrijdje dus... Probleem weer even opgelost.

Dan komt er het moment dat er een (rode) auto ontploft en in de fik vliegt. De heren zijn nogal onder de indruk 'vet...gaaf!' En ook Lesley laat weer van zich horen: "oh, oh... die is kapot."
Rik reageert geïrriteerd: "duhuh... zou je denken?"
En Lesley, aan wie zowel sarcasme als ironie niet besteed zijn babbelt weer vrolijk verder: "Ja echt. Ik denk niet dat hij het nog doet."
En de heren besluiten (gelukkig) hetzelfde te doen als ik... er maar hartelijk om te lachen en verder te kijken...

Dit seizoen duurde vier dvd's lang en ja we hebben ze allemaal gekeken.
Volgens Lesley zaten er 100 miljoen duizend rode auto's in.
Roy zei dat dat helemaal klopte....

Lesley blij..... "Maar er was geen hond!"

Dat u dat maar weet!

foto: internet

Corona voordeeltje....

Een aantal weken geleden wilde ik graag een blog schrijven over de Corona gevolgen, maar ik merkte dat ik er niet tevreden over was. Ik kwam niet bij m'n punt. Nou kom ik dat wel vaker niet, maar in dit geval kwam dit doordat ik te hoog in mijn emoties zat en daardoor teveel tegelijk wilde zeggen (Ook niks vreemds voor iemand die het hele alfabet nodig heeft om van a naar b te komen).
Hier komt hij dus alsnog, in aangepaste vorm....

Het zal ongetwijfeld niemand ontgaan zijn. Net zoals de lente inmiddels is gearriveerd in ons land, is het Coronavirus dat ook. En het slaat (nog steeds) hard om zich heen.

Nu kan ik er heel veel over zeggen, maar ik weet er niet zoveel van, dus ik zal het vooral bij mezelf en mijn gevoel houden. Er wordt namelijk al genoeg geroeptoeterd waarvan niemand weet of het wel of niet waar is... Want feit is, dat 'we' of  'ze' eigenlijk nog maar verdomd weinig weten over dit enge virus.

Ik ben op zich niet iemand die snel in paniek raakt. Ook denk ik niet erg snel dat ik ziek word. Maar op dit moment, zeker in het begin, bemerkte ik bij mezelf dat de paniek en de angst langzaam toe aan het slaan waren. Inmiddels is dat ook wel weer gezakt, maar soms komt het nog met vlagen om de hoek kijken.

Ik kijk geen nieuws meer (dat deed ik al bijna niet, maar nóg minder dus). Ik zet de radio uit als er nieuws op komt en ik probeer zoveel mogelijk corona nieuws op sociale media te vermijden.... een vrijwel onmogelijke opgave.

Ik wilde eigenlijk heel graag mensen die de deur niet uit konden helpen met dingen die ik wél kan: een boodschap, iets halen of brengen en dus sloot ik me aan bij een lokale variant van 'we helpen' op Facebook. Maar veel mensen gebruikten die site niet waar het voor bedoeld was (vragen/aanbieden van hulp) maar om te 'ventileren'. Zo werd ik opgeroepen om tot Maria te gaan bidden, kwam ik erachter dat Trump en 5G o.a. verantwoordelijk waren voor het virus en toen uiteindelijk een mevrouw een foto van zichzelf in het ziekenhuis postte, met haar hele verhaal over hoe Corona bij haar had toegeslagen en haar in het ziekenhuis had doen belanden, liep bij mij de emmer over en gooide ik me weer uit die groep. Dan maar egoïstisch zijn en niet helpen!

Er werden maatregelen ingevoerd, thuiswerken, horeca ging dicht. De maatregelen werden verscherpt: mijn geliefde bioscoop ging dicht, het sporten bij mijn 'fat people program' werd afgezegd en  ook het allerlaatste stukje aan contacten die ik heb (hulpverlening) moest een andere vorm krijgen (bellen en beeldbellen... geen succes). Kortom.... Ik zag écht niemand meer.

Maar goed, het is wat het is... dus probeerde ik mijn dagen maar, in mijn eentje, gewoon weer door te komen met borduren, puzzelen, beetje tv kijken enz. Zolang we nog naar buiten mogen maak ik daar graag en vaak gebruik van en wandel en ren ik me rot, met als kers op de taart: elke avond de zonsondergang bekijken.

De manier waarop ik momenteel mijn dagen slijt, is niet veel anders dan normaal. Ik ben elke dag alleen, zie nauwelijks mensen en heb nauwelijks afspraken. Ik kom in normale tijden de dagen door met borduren, tv kijken en wat andere dingetjes en verveel me eigenlijk zelden tot nooit.
Dus eigenlijk is er voor mij niet zoveel veranderd. Dat is, denk ik, waar ik een 'voorsprong' had op andere mensen die niet gewend zijn om thuis te zijn, alleen te zijn, zichzelf bezig te houden: ik weet hoe ik me in mijn eentje moet vermaken en ik hoef niet in een nieuw ritme te komen, want dit was altijd al mijn ritme... Een Corona voordeeltje aan mijn adres dus....

Op dit moment mogen we nog steeds naar buiten. En dat doe ik dan ook, meer dan normaal.
Maar zelfs al na een week, merkte ik dat de muren vrij snel op me afkwamen, mijn huis als isoleercel voelde, nog steeds...
Dat alleen zijn nu omslaat in het gevoel van continue eenzaamheid en dat terwijl er voor mij dus eigenlijk niks anders is dan anders. Maar het idee dat ik binnen MOET blijven, op afstand van mensen MOET blijven, maakt dat ik soms in paniek schiet.

Ik merk dat de wereld om me heen 'moe begint te worden' van het binnen zijn, het thuiszitten, van de 'verplichte vakantie', van de kinderen om zich heen hebben, van onderwijzer, ouder, werknemer, partner in één te zijn. Ik hoor mensen 'klagen' en dat mag, het is niet fijn als je wereld zoals jij die kent (tijdelijk) gaat afwijken van normaal en als dingen die jij altijd als heel vanzelfsprekend hebt gezien, ineens niet meer mogen. Het is ook niet leuk dat je niet bij je ouders, familie en vrienden op bezoek kan. Het is saai, het is eenzaam.

Ik hoor en lees jullie allemaal. Ik begrijp het ergens diep van binnen ook nog wel. Maar ik kan het niet helpen dat het me ook een beetje boos en verdrietig maakt.

Ik hoop namelijk, dat er ooit een dag gaat komen, dat alle mensen die nu zo'n last hebben van de gevolgen van die vrijheidsbeperkingen daadwerkelijk gaan begrijpen, dat er mensen zijn voor wie die beperkingen niet opgeheven gaan worden. Niet nu, niet over een tijdje, niet als het virus (helemaal) de wereld uit is, misschien zelfs wel nooit.

De mensen zonder baan, zonder familie, zonder netwerk.... Want voor hen, verandert er bij het opheffen van de maatregelen niet zo veel meer. Zij blijven (ongewild) achter in de wereld zoals iedereen hem nu kent.

Laten we daar, voor die mensen, ook eens klappen....

(en laten we ze vooral na deze periode niet weer opnieuw vergeten)

foto: mijn eigen kers op de taart

Rust in de tent....

Afgelopen weekend was ik een weekendje weg.
Ik had me wederom ingeschreven voor de Scheveningen Light Walk. Een wandeling door nachtelijk, of toch in ieder geval donker, Scheveningen, waarbij je langs allerlei licht en vuur acts wandelt.

Vorig jaar had ik me hier ook al voor ingeschreven, maar toen werd er last minute besloten dat het niet door kon gaan vanwege de heftige storm die er rondwaarde. Hierdoor zouden sommige acts een gevaar op kunnen leveren en dus werd de (op dat moment terechte) beslissing genomen. It's better to be safe than to be sorry.

Wat wel een beetje jammer was, was dat tegen de tijd dat de eerste startgroepen zouden vertrekken, de windkracht enorm was afgenomen en het gevaar geweken was, maar ja, ook de organisatie van een event heeft (net als de weer mannen en vrouwen) geen glazen bol. Niks zo veranderlijk als het weer, zo blijkt maar.

Maar goed, uiteraard was ik best een beetje teleurgesteld toen, vooral ook (Hollander als ik ben) omdat de deelnemers geen geld terug of andere compensatie kregen, maar de mail, later in het jaar, dat we met korting konden inschrijven voor de nieuwe editie van 2019, maakte veel goed. En dus schreef ik me opnieuw in!

Omdat Scheveningen voor mij niet bepaald naast de deur ligt, besluit ik er altijd een weekendje van te maken. Er gaat niks boven een weekendje aan zee, aangezien ik in ons ienieminie kikkerlandje zo ver van de zee vandaan woon, als maar mogelijk is.

Al jaren boek ik iedere keer hetzelfde 'hotel'. Ik zet het woord tussen aanhalingstekens, omdat het die naam eigenlijk niet echt waard is. Ok, vooruit het zijn geen slaapzalen, maar één of twee persoonskamertjes (van hooguit 12m2), veelal met gedeelde douche en toilet.

De kamer bevat vrij weinig: een bed, een wasbak, een plank die je bureau kunt noemen (20 cm breed) en een kast van dezelfde breedte. Verder hangt er een mini tv op een onmogelijke plek en staat er een stoel die je (door gebrek aan ruimte) amper kunt verschuiven....

Maar ach, het bed ligt zalig, de ligging is geweldig, het internet doet het goed, het ontbijt is heerlijk en de prijs is laag. Reden voor mij om er keer op keer dus weer terug te komen.

Het personeel kent me inmiddels al en weet dat ik de voorkeur heb voor een kamer bovenin aan de achterzijde en ook dat gegeven vind ik wel wat hebben.

Toen ik de trein uitstapte, kwam ik tot de ontdekking dat het hier een stuk kouder was dan thuis en daar had ik uiteraard niet helemaal op gerekend, dus met mijn wind en waterdichte zomerjack was het behoorlijk fris. Hoe dichter ik bij zee kwam, hoe meer het me opviel dat het wederom flink waaide.
En eenmaal op de boulevard, bedacht ik me, dat het helemaal niet onder deed voor de storm van het jaar ervoor. En dus hield ik mijn hart vast. Het zou toch niet weer afgelast worden???

De regen en de wind zorgden ervoor dat het enorm koud was, en dus dook ik al vroeg in de middag mijn hotel kamertje in, om me binnen te vermaken.

En wat me in de loop van deze dagen opviel was, hoezeer ik tot rust kwam in dit hokje.
Thuis heb ik enorm veel afleiding en enorm veel prikkels. Ik kan me van het een in het ander storten en ik ben altijd aan het multitasken, omdat ik zoveel tegelijk wil en kan doen. En eigenlijk word ik daar juist best heel erg moe van.

Hier in mijn hokje, heb ik al die dingen niet. Ik had een boek, een klein borduurwerkje, de tv en mijn ipad met internet. En dan merk ik dat ik dingen doe, kan doen, waar ik thuis nooit de rust voor neem.
Zo heb ik een heel boek gelezen in een weekend, terwijl ik thuis voor het slapen gaan hooguit een paar bladzijdes voor elkaar krijg (ongeacht hoe leuk of spannend het boek is). Ik heb een borduurwerkje, waar ik al meer dan een jaar mee bezig ben, eindelijk een stuk verder af kunnen krijgen, omdat ik me alléén daarmee bezig hield.

En hoewel er thuis altijd een soort van figuurlijk innerlijk stemmetje heb dat zegt dat ik te weinig doe en meer tegelijk moet doen, heb ik dat hier dus helemaal niet en kom ik heerlijk tot rust....

Dus tja, voor mijn geest geldt dus blijkbaar: hoe saaier,  hoe beter.

ps: de Lightwalk ging door en het was koud, winderig, maar wel gezellig en mooi! Volgend jaar weer!

Een zee van herkenning....

Heel lang heb ik niet kunnen lezen. Gewoon omdat ik er de rust en de concentratie niet voor had. De stemmen in mijn hoofd zijn dan niet altijd vijandig meer, maar door het voortdurende geklets is het soms best wel lastig om me te concentreren. Tel daar ook nog de stormvloed aan eigen gedachten bij op, die overal doorheen komen en je komt er al snel achter dat concentratie misschien niet mijn sterkste punt is.

Toch was lezen altijd al iets dat ik graag deed. Ik kon me als als jong kind al verliezen in de werelden die boeken te bieden hadden. Dus het feit dat ik het niet meer voor elkaar kreeg, was voor mijn gevoel best wel een groot verlies en een nog grotere frustratie.

Ik ontdekte luisterboeken en dat was serieus DE uitkomst voor me. Niet alleen kon ik zo tóch boeken lezen, ik kon ook nog eens iets anders tijdens het lezen doen! I-DE-AAL.
En zo luisterde ik heel veel boeken, terwijl ik het huishouden deed, borduurde, puzzelde enz.

Inmiddels lukt 'gewoon' lezen me af en toe ook weer, dus tegenwoordig is het een afwisseling van luisteren en lezen.

Afgelopen week viel mijn oog op het (luister) boek: Sorted van Jackson Bird.
En wow... wat was ik hier blij mee.

Geen zorgen, ik zal jullie een book review besparen, maar ik wil heel graag vertellen wat dit boek met me deed. Want het raakte me, en niet zo'n beetje ook...

Het boek is het verhaal van Jackson, die bij zijn geboorte tot 'vrouw' gebombardeerd werd.
Hij voelt zich echter geen meisje, maar meer een jongen.

Je raadt het al, Jackson is transgender, maar voor hij dit zelf doorheeft en kan accepteren gaat er een hele zoektocht aan vooraf. En tja.... dat is dus wat mij zo ontzettend raakt in dit boek.

Voor een groot deel, zou ik het zelf geschreven kunnen hebben. Het is voor mij een zee van herkenning en dat vind ik soms heel grappig, maar soms moet ik er ook van huilen.
Weten dat je niet de enige bent, dat je geen 'freak' bent en dat er meerdere mensen zijn zoals jij, is prettig en misschien zelfs wel noodzakelijk om te overleven. Al klinkt dat wellicht een beetje overdreven.

Toen ik eindelijk een woord voor mijn gevoelens had gevonden (transgender), trok ik de stoute schoenen aan en ging naar een 'lotgenotengroep'. Aangezien ik niet zo'n sociaal dier ben, vond ik dat doodeng. Maar hé, ik kende niemand in mijn omgeving die écht begreep wat ik voelde, dus moest ik misschien die grote, enge stap toch maar zetten.

En zo nam ik op een dag de trein naar Amsterdam, op naar een groep mensen die ik niet kende.
Dood eng vond ik het. Zou ik er wel tussen passen? Zouden ze me niet raar vinden? Zouden mijn gevoelens niet gek zijn?

De eerste poging om daar te komen, mislukte. Iemand had niet zijn dag en besloot er een einde aan te maken, waardoor ik nooit verder kwam dan Eindhoven. Maar mijn volgende poging, was succesvol en ik kwam wel aan waar ik 'moest' zijn.

En al mijn zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon. Op het moment dat ik de ruimte binnen stapte en om me heen keek, wist ik dat ik op mijn plek zat. Hier hoorde ik thuis en het voelde goed.
Mensen spraken zinnen uit die ik zelf gezegd zou kunnen hebben en ze maakten zinnen af met woorden die uit mijn eigen hoofd leken te komen.
Het was een verademing en voelde als thuiskomen.

Toch ben ik niet vaak naar die groep gegaan. De wereldreis om er te komen kostte me veel energie en ik kreeg een ander 'probleem'.

Tot die tijd had ik mezelf altijd gezien als 'hetero'. Als er één zekerheid was in het leven, dan was het wel dat ik op mannen viel. Tot ik dus in die groep terecht kwam en ik dus op slag verliefd werd op een andere deelnemer daar. En deze persoon, kampte met hetzelfde 'probleem' als ik, namelijk, niet weten wat je bent, man of vrouw.

Deze persoon was, net als ik, geboren als vrouw, maar voelde en presenteerde zich als man. En ik viel als een blok voor hem, op het bakvis niveau af. Ik kon niet slapen, niet eten,.... dat had ik nog nooit gehad.

Blijkbaar viel ik dus niet zo zeer op 'mannen', maar op mensen die ik als 'man' waarnam...
Maar, los van het feit dat ik niks met die verliefdheid deed, gooide dit ook een zekerheid omver:
was ik wel hetero?

Want als ik mezelf man voel en ik val op mannen, ben ik dan hetero of homo?

En het maakt geen donder uit hè, laat ik dat even duidelijk maken, maar het zette me wel opnieuw weer aan het denken.

En ook de schrijver van dit boek worstelde met 'dit probleem'.
Nog nooit heb ik dit 'dilemma', deze worsteling zo open en hardop aan iemand verteld. Omdat ik me er ook wel een beetje voor schaam en daar stond het gewoon, zwart op wit, uit de pen van een ander....

Zoals ik al zei: het boek was een zee van herkenning, een gevoel van thuiskomen. En ik vind het zo duidelijk beschreven, dat ik zou willen dat de hele wereld het zou lezen en het dan eindelijk zou begrijpen....

Maar ik weet dat het zo niet werkt.
Sommige dingen kún je niet begrijpen, als het je niet persoonlijk (of van heel nabij) raakt.
En dat is niet erg, als je maar respectvol en open bent/blijft.

Ik zwem nog even verder in mijn zee van herkenning...

foto: 'Sorted' by Jackson Bird

En nu is het klaar...

Ik heb al heel lang niks meer geschreven. Niet omdat er niks te schrijven viel, maar omdat iemand, die ik als goede vriend zag, het nodig vond om mijn schrijfsels als ‘nutteloos’ en ‘zinloos’ te bestempelen.

En laten we eerlijk zijn: mijn schrijfsels zullen de wereld niet veranderen en zijn in die zin ook nutteloos, maar voor mijzelf zijn ze van grote waarde.

Zoals Acda en de Munnik ooit al eens zongen: “Ik ben geen held, tenminste niet een die telt, maar ik doe mijn best te blijven staan. Wat ik schreeuw lijkt niet slecht, maar wat ik schrijf ben ik echt en zo kan ik een beetje van de wereld aan” (uit: Schoolplein)

En ja, dat geldt dus zeker ook voor mij.
Schrijven is belangrijk voor me. Het gaat me makkelijker af dan spreken, het gaat bijna vanzelf.
Mijn hoofd wordt er leger van en ik word er rustiger van. Bovendien kan ik er mijn frustraties en creativiteit in kwijt en het maakt me simpelweg een iets gelukkiger mens.

En dat heb ik me dus 'af laten pakken' door iemand die het nodig vond om een oordeel te hebben over mij, mijn doelen in het leven en mijn schrijfsels.

Dom, dom dom dus....

Ik ga ieder jaar in de herfst/winter onderuit.
Ik word zo depressief als een deur en om daar weer uit te kunnen komen, moet ik voor mezelf een aantal doelen en projecten bedenken, die me weer een jaar door kunnen helpen. Die doelen zijn vaak heel simpel. Ik wil dit of dat borduurwerk afkrijgen, ik wil ergens dat jaar een lange wandeltocht maken, een boekje maken van mijn blogs enz.

Geen grootse dingen voor de wereld, zelfs geen grootse dingen voor een ander. Zelfs geen grootse dingen voor mijzelf, maar haalbare stapjes om weer een jaar verder te kunnen.

Mijn doelen waren volgens deze persoon zinloos, omdat ik daarmee niks betekende voor een ander, een ander niet gelukkig maakte. En dat klopt, dat is helemaal waar. Maar al mijn doelen zijn wél ‘in eigen beheer’. Voor het bereiken/slagen van mijn doelen ben ik van niemand anders afhankelijk dan van mijzelf. Als jij jezelf in het leven het doel stelt om altijd maar de ander gelukkig en tevreden te maken, dan ben je ontzettend afhankelijk van de ander voor het slagen van je doel en dus ook of jij je geluk gaat bereiken. Want of jij iets betekent voor de ander, of een ander gelukkig maakt (waardoor jij je geslaagd/nuttig/zinnig voelt), ligt niet in jouw macht, dat ligt bij de ander.

Dus ja, mijn doelen zijn gericht op mijn eigen geluk en kunnen alleen bereikt worden als ik me daarvoor inzet. Mijn geluk is hierin niet afhankelijk van een ander. Een ander kan mij daarin dus niet teleurstellen of beletten mijn doel te halen.

En natuurlijk, iedereen heeft recht op een eigen mening.
Je mag mijn schrijfsels, mijn doelen in het leven, mijn hobby’s en alles aan mij zinloos en nutteloos vinden, dat vind ik soms van de dingen die anderen doen ook. Maar je hoeft niet alles wat je zegt of denkt ook hardop te zeggen.

In plaats van me te vertellen hoe zinloos en nutteloos alles wat ik doe in jouw ogen is, kun je ook gewoon ervoor kiezen om het te negeren. Lees het niet, bekijk het niet, laat mij in mijn waarde.

Stampertje (van Disneys Bambi) kreeg van zijn moeder al heel vroeg geleerd: als je niks aardigs weet te zeggen, zeg dan niks, niemendal”. Een wijsheid, waar we allemaal, inclusief ikzelf, regelmatig een voorbeeld aan zouden kunnen nemen.

Goed..... dat gezegd hebbende....
Ik ga weer verder met mijn nutteloze schrijfsels, want ik heb het gemist.

foto: gejat van internet

Helderziendheid.....

Ik loop al heel lang mee in de psychiatrie. Al meer dan de helft van mijn leven.
In die hele lange tijd, heb ik best wat dingen mogen leren. Wijze lessen, maar soms ook wel wat minder goede dingen.

Één van de dingen die ik in al die jaren te horen kreeg, was dat ik niet in andermans hoofd kon kijken. Ik kon niet weten wat iemand dacht of zou gaan doen. En dat was best wel een moeilijke en harde leerschool, want in mijn ogen was ik hier best wel goed in.

Ik kon aan één blik van iemand zien wat hij (vooral over mij) dacht en zelden pakte dit in mijn voordeel uit. Ook kon ik aan één beweging zien hoe iemand over mij dacht. De subtielste spiertrekking, wenkbrauw spasme en dergelijke werden door mij gespot en onmiddellijk wist ik dan dat de ander negatief over mij, mijn denken, mijn doen en laten dacht. En geloof me, daar wordt een mens, of toch zeker dit mens, niet gelukkiger van.

En dus kreeg ik jarenlang te horen dat ik deze ‘helderziendheid’ los moest laten. Dat als ik wilde weten wat iemand dacht of vond, ik het beter gewoon aan die persoon zelf kon vragen. Of die persoon de waarheid zou spreken... tja, dat zou ik nooit weten natuurlijk, maar het was het proberen waard en dus ging ik ermee aan de slag.

En ik ga echt niet beweren dat ik mijn oude gewoonte geheel overwonnen heb en nu nooit meer denk dat ik weet wat iemand (van me) denkt, want oude gewoontes zijn heel hardnekkig, maar ik ben er wel beter in geworden om me er bij neer te leggen, dat er nu eenmaal altijd mensen zullen zijn die niet geheel positief over mij zullen denken. Ik ben namelijk ook niet altijd geheel positief over iedereen.

Maar goed. Steeds vaker ben ik met de auto onderweg op stukken waarvoor ik vroeger de trein zou nemen. Puur omdat ik erachter kom dat ik autorijden stiekem best leuk vind, zolang ik maar niet hoef te parkeren....
En steeds meer kom ik dan ook tot de conclusie, dat de psychiatrie mij iets heel nuttigs heeft proberen af te leren.

Meer en meer zie ik om me heen op de weg mede-weggebruikers die toch echt de overtuiging hebben, dat ik, zonder enige aanwijzing van hun kant, moet weten wat ze gaan doen. Ze zoeven vlak voor mijn racemonstertje ineens mijn weghelft op, gaan zonder teken weer terug en ik moet dat allemaal maar kunnen voorspellen!
En als ik dat niet kon voorspellen en in mijn schrik soms bescheiden op m’n claxon duw, krijg ik erg vaak een boze blik al dan niet gepaard met een specifieke zwaai van een vinger....

Toen ik mijn racemonster kocht, zaten er bij het stuur allerlei stokjes die je bijvoorbeeld kon draaien en naar boven en naar beneden kon bewegen. Als ik het linkse stokje naar boven bewoog ging er aan de rechter voor en achterkant van mijn auto een oranje lampje knipperen en als ik het linker stokje omlaag bewoog, dan gebeurde hetzelfde aan de linkerzijde van de auto.
Keihandig! Zo kon ik anderen laten weten wat ik van plan was, ook als ik dat heel onhandig of last minute besloot te doen....

Ik kom dus meer en meer tot de conclusie dat de psychiatrie me de verkeerde dingen heeft geprobeerd af te leren, want mijn ‘helderziendheid’ was misschien niet zo goed voor m’n zelfvertrouwen, maar in dit soort situaties zou het wel verrekte handig (en veilig) zijn geweest...

Maar ja, het werkt nu eenmaal niet zo, ik ben op dit gebied, net als de meeste weggebruikers, verre van helderziend. Dus mochten die stokjes tegenwoordig een assescoire zijn die je bij moet kopen, investeer er alsjeblieft in en gebruik ze vervolgens alsjeblieft ook gebruiken (en dan het liefst ook nog vóórdat je van baan wisselt en niet pas als je al op die nieuwe baan zit)??

Namens mij en mijn racemonster: bedankt.....

Bijschrift toevoegen

Dankbaar en blij....

Vroeger, toen Mick nog een klein Mickje was, was hij dol op lezen. Hij verslond het ene na het andere boek en kon zich totaal verliezen in de prachtige (en vaak ook minder prachtige) werelden die hij in de boeken vond.

Tijdens familiefeestjes was hij doorgaans niet bij het luidruchtige gezelschap te vinden, maar zat hij in z’n eentje in een relatief stil hoekje van het huis over een boek gebogen. Af en toe werd hij door een familielid dan aan z’n haren terug naar binnen gesleurd, onder het mom van: “doe niet zo ongezellig”, maar al gauw verdween hij ongezien weer terug naar zijn hoekje en zijn boekje.

Voor hij de middelbare school bereikte, was hij klaar met de ‘jeugdafdeling’ van het plaatselijke bibliotheek bijgebouw en mocht hij, bij hoge uitzondering, boeken lenen van de volwassen afdeling.
En Mick was gelukkig.

Boeken waren een soort vlucht, maar ook een redding. Door lezen en zichzelf verliezen in de wereld uit de boeken, kon hij ontsnappen aan zijn eigen wereld en dat was voor hem een zaligheid, en misschien zelfs ook wel een noodzakelijkheid.

En terwijl zijn klasgenoten op de middelbare school een hekel kregen aan lezen, puur vanwege het feit dat je voor je eindexamen voor elke taal in je vakkenpakket een belachelijk hoog aantal boeken moest lezen, die vaak ook nog eens moesten voldoen aan allerlei saaie, verplichte eisen, las Mick braaf alle benodigde boeken, en meestal ook nog eens met veel plezier.

Er was slechts één boek dat hij niet uit gekregen had..... en waar begon zijn mondeling Engels mee? Juist ja.... maar hij dwaalt af....

Lezen dus! Mick vond het heerlijk.
Maar toen de vriendjes in zijn hoofd veranderden in minder goede vriendjes en zelfs vijanden en zijn hoofd nooit meer stil stond (qua gedachten), werd zijn concentratie ook steeds minder en lezen lukte niet meer.

Hij probeerde het wel, maar begreep niet wat er op een pagina stond en moest dat dan vaak (meerdere keren) opnieuw lezen, om dan tot de conclusie te komen, dat hij het nog steeds niet wist.
Lezen werd een crime en dus stopte Mick met lezen.

Hij greep naar luisterboeken. Nog handiger ook, want met een luisterboek kun je ook nog eens twee dingen tegelijkertijd doen. En hij was wederom erg blij met deze uitvinding.
Alleen kwam hij er al snel achter, dat hoe goed, leuk of spannend een boek ook kan zijn, of je het als dusdanig kunt ervaren hangt heel erg af van wie het voorleest.
Inge Ypenburg bijvoorbeeld, weet zelfs het meest spannende boek tot een hel te maken.... stel dat zij Harry Potter boeken voor zou lezen (wat ze gelukkig niet doet), dan zou Mick spontaan afkicken van zijn Harry Potter verslaving, puur vanwege de voorlezer(es).

Een tijd geleden probeerde Mick weer eens een ouderwets boek te lezen, maar het lukte hem niet. Wel merkte hij dat het lezen via zijn iPad hem iets beter afging.
Maar toen hij tot twee keer toe die (best zware) iPad (air!) op zijn neusbrug liet vallen, was de lol er wel vanaf en gaf hij het weer op.

Tot hij een paar weken geleden een financiële meevaller had en in een doldwaze, impulsieve bui een e-reader kocht. Hij gooide er 1400 jeugdboeken op (die had hij toevallig nu eenmaal bij de hand) en begon vol goede moed.

En wat blijkt? Het is een uitkomst! Het ding is licht, ligt lekker in de hand, is rustig voor de ogen, heeft geen last van de zon in het schermpje, kortom, zalig!
En ineens kan onze Mick weer uren lezen! Hij verliest zichzelf weer in verhalen, op een positieve manier. Hij heeft in de vijf weken dat hij dit ding heeft al zeker tien boeken uitgelezen!

En hij is er zo blij mee!
Soms lijken dingen heel erg vanzelfsprekend, tot je het (door wat dan ook) kwijtraakt. Dus ja, Mick voelt zich dankbaar en erg blij!

foto: eigen baksel van het ding in kwestie

Groen...

Gisteren was niet helemaal mijn dag.
Ik herken het soms al bij het wakker worden. Ik schrik wakker uit een of andere nachtmerrie of een in ieder geval niet zo fijne droom. Waar het over ging kan ik me acuut niet meer herinneren, maar het nare gevoel blijft.

Bij mij is dat vaak een gevoel van opgefoktheid, die me over mijn hele lijf laat shaken.
Een beetje het gevoel wat je (of in ieder geval ik) ook kunt hebben als je te lang niks gegeten hebt en je lijf snakt naar iets van eten (of suiker). Alleen gaat dit dus niet over, hoeveel voedsel je er ook inpropt.

En dat is lastig, want ik laat dan van alles uit mijn handen vallen, gooi drinken over mijn gezicht in plaats van in mijn mond en nog meer van dat soort onzin dingetjes, die me nóg veel bozer maken.
En doordat ik niet weet waar dit gevoel nou precies door komt (ik weet immers de inhoud van de droom niet meer) krijg ik het ook niet voor elkaar om hiervan af te komen.

En dus word ik opgefokter en opgefokter en dat is niet goed voor mij.... en niet voor mijn medemens.
Het gevolg is dan ook dat ik me doorgaans dan maar opsluit in huis en probeer te borduren om rustiger te worden, maar dit keer lukte me dat ook niet, omdat ik de naald niet eens vast kon houden. Shit happens....

Dan maar naar de bioscoop gaan lopen en Pokemons vangen, want ja, ik blijf graag hangen in al lang uit de mode zijnde trends.

Eerst maar even gauw bij de supermarkt binnenlopen voor wat (on)nodige zaken.

En wat wil??
De bedrijfskleur van mijn lokale supermarkt is felgroen. En in mijn favoriete winterjas zitten eenzelfde soort groentinten. Maar afgewisseld met wit en zwart/grijs. Mijn jas en de door de medewerks gedragen jasjes, lijken TOTAAL niet op elkaar, zelfs een blinde koe zou dat nog kunnen zien.

In de winkel, waar de opgefoktheid eigenlijk alleen maar toeneemt, omdat er nu eenmaal mensen rondlopen (niet eens heel veel overigens) begint een oud vrouwtje tegen me aan te mompelen.
En omdat ik het nu eenmaal niet over mijn hart kan verkrijgen om mijn opgefoktheid op dit oude besje af te reageren, zeg ik op mijn allervriendelijkst tegen haar: "sorry?"

Ze begint onmiddellijk met trillende handen (had ze soms ook een nachtmerrie vannacht en komt zij er ook niet vanaf???) met daarin een papiertje gedrukt voor mijn gezicht te zwaaien en zegt dat ze het niet kan vinden. Ik probeer het (veel te dicht) voor mijn ogen op en neer wapperende blaadje te ontcijferen en zie dat ze de 'dubbel-fris' zoekt en aangezien we in de goede rij staan, loop ik er naartoe en zeg: "dit zijn ze, maar welke er precies onder de aanbieding vallen, kunt u het beste aan deze meneer vragen" en ik wijs op een medewerker in een geheel groen gekleurd jasje, "die weet daar vast alles van".

De mevrouw begint onmiddellijk en niet bepaald vriendelijk tegen me te mopperen, dat het belachelijk is dat ze het nu alweer aan een ander moet vragen. Ik moet dat soort dingen toch ook weten? Ik voel mijn kookpunt naderen, maar wil dit ondankbare besje niet op haar gezicht slaan (wat in mijn hoofd ten zeerste aangemoedigd wordt, want niet alleen ik ben opgefokt vandaag), dus onderbreek ik haar gemopper en zeg: "ik werk hier niet, ik probeerde alleen maar vriendelijk te zijn. Graag gedaan en ik wens u ook een fijne dag." En ik draai me om en maak me uit de voeten voor ik de dubbel fris over haar hoofd leegschud... (ideetje van oudste puber in mijn hoofd)

Weg uit de supermarkt, loop ik al Pokemon vangend richting stad en als ik daar eenmaal even stil ga staan om een wat lastigere Pokemon te vangen, komt er een meneer op me af die tegen me begint te schelden. Ik heb in eerste instantie geen flauw idee dat hij het tegen mij heeft, ik ben tenslotte met mijn volle aandacht bij mijn Pokemon, tot ik in beweging wil komen en hij me bij mijn schouder pakt en tegen wil houden....

En dat moet je niet doen als ik in een staat als vandaag ben, dus ik draai me om en ruk me los uit zijn greep. Meneer deinst een beetje terug en vraagt dan: "bent u niet van handhaving?"
Ik kijk hem aan alsof ik vuur zie branden en zeg:"nee, lijkt me niet nee."

Ik blijk voor de parkeerautomaat stil te zijn gaan staan en de desbetreffende meneer had onlangs hier een parkeerboete gekregen 'van die lui van handhaving in hun groene jassen' en dat terwijl hij echt maar 5 minuten weg was om iets op te halen, zo flauw!
Tja, niet mijn probleem, ook voor 5 minuten moet je betalen en doe je dat niet, tja dan ben je de *** in deze stad. Gegokt en verloren...

Ik zeg dit echter niet tegen hem, maar vervolg mijn weg, want het kookpunt is meer dan bereikt en ik wil alleen nog maar janken, puur omdat iemand op zijn bek slaan of anderszins agressief doen naar een ander toe, voor mij nooit een optie is.

Als ik zie dat in de door mij gewenste film al zeker 10 stoelen bezet zijn, besluit ik maar om te draaien om naar huis te gaan. Ik geloof niet dat ik vandaag kan dealen met mensen om me heen met krakende chips, die door de film heen kletsen.

En dus vervolg ik mijn pad naar huis. Vang hier en daar een Pokemon en degenen die ontsnappen scheld ik intern helemaal verrot!!! Intern mag... Dat zal ze leren die basterds!!!!

foto: internet

ps: de lui van handhaving hier hebben blauw met grijze jassen.... tssssss.

Me so sorry....

Al een paar jaar heb ik een hele leuke en best verslavende hobby: ik doe aan Postcrossing. Voor wie niet weet wat dat is en interesse heeft, klik vooral even op de link.

Het komt hier op neer: Je maakt een profiel aan, geeft al dan niet voorkeuren aan van wat je graag voor soort kaarten zou willen ontvangen en je gaat aan de slag.
Je begint met vijf kaarten die je mag versturen. Je krijgt een adres toegewezen en een ID code. Je leest het profiel door en als je niet een totale aso bent, probeer je een kaart te vinden die bij de wensen van de ontvanger past, je schrijft de ID code op de kaart, het adres, eventueel een leuk verhaaltje of een paar standaard zinnen, een postzegel en klaar is je kaart.

De ontvanger (ergens op deze wereldbol), die helemaal uit z'n bol gaat bij het zien van die geweldige kaart die je met veel liefde voor hem hebt uitgezocht, rent naar zijn computer, voert de ID code in en schrijft een paar zinnen om je te bedanken voor de kaart, want hij is ook geen aso. En vervolgens mag jij weer een nieuwe kaart sturen.

Je krijgt uiteraard ook kaarten en daarmee doe jij hetzelfde. En al snel bouwt de hoeveelheid kaarten die je mag sturen (en dus ook gaat ontvangen) zich op. Al snel krijg je meer leuke post dan rekeningen! Een hele verademing!

Een kaart mag er 60 dagen over doen om aan te komen, doet hij er langer over, dan gaat het programma er vanuit dat de kaart niet meer gaat komen en mag je tóch een nieuwe kaart sturen. En na 365 dagen kun je een kaart niet meer registreren omdat men dan denkt dat de kaart in het luchtledige is opgelost.

Maar het behandelen en bezorgen van post, daar hebben we als gewone burger niet zo veel invloed op. En dus gebeurt het inderdaad wel eens dat kaarten verdwijnen.
Persoonlijk denk ik dan: balen! Maar ja, deel van het spel....
Maar er zijn ook mensen die dan dus nóg een kaart sturen en als die ook niet aankomt, blijkbaar nóg een kaart.... Tja. iets met eigen keuze...

Gisteren kreeg ik een mail van een deelnemer uit China. Hij schreef dat hij me maar liefst drie kaarten had gestuurd die alle drie niet aan waren gekomen, en of ik zijn kaart niet even kon registreren, ook al had ik hem niet ontvangen.

In mijn profiel heb ik (zoals wel meer mensen overigens) aangegeven dat ik géén kaarten registreer die ik niet ontvangen heb. Ik ben (op zich) geen aso, maar ik vind dat gewoon deel van het spel. Soms komen kaarten nu eenmaal niet aan. Helaas, pindakaas.

En ik snap wel, dat er landen zijn waar dit vaker gebeurt dan in andere landen, maar ja... Dan nog.
Ik vind het een soort van 'vals spelen' om iets te registreren wat ik niet gehad heb.

Dat schreef ik dan ook terug aan deze persoon en ik kreeg een heel kort maar krachtig berichtje terug:
"I very much angry with you!"

Prima joh, me so sorry!

afbeelding: internet

Even (n)iets gladstrijken....

Men zegt wel eens dat verstand met de jaren komt.

Nou weet ik niet of ik het daar helemaal mee eens ben, want ik ben ervan overtuigd dat verstand er ook al gewoon kan zijn, maar ik ben er wel van overtuigd dat andere dingen met de jaren komen, maar wat precies, dat kan ik niet exact benoemen.

Ik ben 41 (en een half om precies te zijn) en al die tijd vind ik bepaalde dingen al onzin....

Ik zie er het nut niet van in, ik zie geen meerwaarde en dus heb ik dat tot nu toe weten te vermijden. 

Waar heb ik het over??? 

Nou, om een voorbeeld te geven: strijken!

Strijken vind ik de grootste onzin die er bestaat, ik heb dan ook geen strijkijzer en nog nooit in mijn 'zelfstandig wonen bestaan' ook maar iets gestreken. Ik ben ervan overtuigd dat als je je was ophangt en daarna voordat je het opvouwt met je handen glad strijkt en dan in de kast legt, het effect bijna hetzelfde is. Of, als dat niet het geval is, dat zodra je de kleding aantrekt, de meeste vouwen wel weg zijn. 

Waarschijnlijk bezit ik dan ook alleen kleding die strijkproof is. 

Als kind vond ik het overigens wel leuk om te strijken. Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat ik me daar beperkte tot zak- en theedoeken, want dat was simpel. 

Waarschijnlijk komt daar ook mijn mening (dat strijken een zinloze bezigheid is) vandaan, want geef nou toe.... wie strijkt er zakdoeken en theedoeken??? 

Maar nu, na 41 en een half jaar strijkboutloos door het leven te zijn gegaan, ben ik overstag gegaan. 

Er komt een enorme verandering in mijn leven, ik ben nu namelijk de trotse bezitter van een strijkbout. 

Maar sommige dingen veranderen nooit hoor. Ik ga hem namelijk niet gebruiken om mijn kleding te strijken (ik zou niet eens weten hoe!), ik heb hem gekocht om te kunnen hobbyen!

Als je me echt zou kennen, zou je namelijk weten dat ik erg fanatiek borduur. En een borduurwerk hoor je zodra het af is, uit te wassen en daarna droog te strijken... Maar ja, dat kon dus nooit! 

Daarnaast wilde ik heel graag eens een keer iets maken met/van strijkkralen, maar de naam zegt het al: zonder strijkbout kom je dus niet zo ver. 

En dus ben ik vanaf nu de trotse bezitter van een gloednieuwe strijkbout.....

En dat voor tien euro!

foto: me, myself and I

vakantiegeld!

Ieder jaar in mei is het weer zo ver: vakantiegeld.
En tot nu toe moet ik zeggen dat het me nooit zo veel deed.

Mijn inkomen bestaat uit een uitkering en ik prijs me gelukkig dat ik, in tegenstelling tot veel mensen om me heen, hier prima van rond kan komen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik toe moet geven dat ik ook nog wat spaargeld heb, dus als ik een maand niet uitkom, dan is er een 'potje' om dat op te vangen. Maar toch.

Toch prijs ik me gelukkig dat er een periode in mijn leven was waarin ik niet de beschikking over geld had en er écht de waarde van heb leren kennen. Het heeft er destijds voor gezorgd dat ik heel zuinig werd en alles zo goedkoop mogelijk probeerde te scoren. Destijds uit noodzaak, nu is het meer een gewoonte geworden, die ik maar moeilijk kan afleren. Maar wel met resultaat dat mijn spaarvarken genoeg te eten heeft.

Ik was één van die mensen die, zodra het vakantiegeld binnen kwam, het meteen doorsluisde naar mijn spaarrekening als 'appeltje voor de dorst' voor later.
Tot nu dus.... Want ik realiseer me meer en meer dat later al lang begonnen is.

Ik ben 41, heb geen kinderen, nauwelijks contact met familie, dus stel dat mij iets zou gebeuren, waar moet alles wat over is dan heen??? Dan ben ik nu dus zuinig aan het doen en dingen die ik eigenlijk graag wil, aan het ontzeggen omdat ik af en toe dat spaarvarken vergeet en vind dat dingen te duur zijn. Ik ben aan het sparen voor een later dat misschien wel nooit komt.

Dus... dit jaar ging het anders.
Ik schreef onlangs dat ik graag wilde dat mijn fiets en ik weer goede vriendjes zouden worden. En dus bracht ik hem naar de fietsenmaker. Maar toen ik hem weer ophaalde, realiseerde ik me al erg snel dat wij NOOIT goede vrienden zouden worden. Hij was het gewoonweg niet voor mij. Geen liefde op het eerste, tweede, derde en laatste gezicht.

En dus stapte ik opnieuw een drempel over: die van een fietsenwinkel, want van internet werd ik niet veel wijzer.
Mijn wens: ik wil een echte fiets (geen e-bike), die bij mijn (gebrek aan) lengte past. En dus werd er gepast en uitgeprobeerd en werd ik steeds blijer. Tot ik aan de kassa te horen kreeg dat ik wel tot half juli op mijn nieuwe fiets moest wachten..... Oef, dat viel tegen.

Maar die middag werd ik gebeld dat de fiets van mijn voorkeur in mijn maat nog in het magazijn stond en dat hij dus gereed was. Ik was gelukkig en haalde hem meteen op.
Dat ik dwars door de stormwind en regen, met tegenwind naar de andere kant van de stad moest fietsen viel meer dan tegen en half dood kwam ik thuis aan. Maar ik heb me niet uit het veld laten slaan, al merkte ik wel verdomd goed dat mijn conditie echt beneden alle peil gezonken was.

De volgende dag, toen de wind weer was gaan liggen, ben ik iets gaan doen, wat ik al heel lang wilde: ik ben een knooppunt fietsroute gaan rijden. En het was heerlijk!!!!!
Ik genoot van de geuren, de kleuren, van alles wat ik om me heen zag. Van de Pokemons die ik op verlaten (verharde) bosweggetjes tegenkwam. Eigenlijk van alles. En ja, ik werd moe, en 20 km op zo'n eerste ritje was misschien wel wat veel gevraagd, maar toch! Ik genoot er echt van.

Zo erg dat ik 's avonds in bed meteen een volgende route ging uitstippelen en die twee dagen later weer ging fietsen. Wéér 20 km, en weer genoot ik, van de geur van gemaaid gras (hatsjoe!), de geur van aardbeien als ik langs de plastic kassen kwam, de geur van kamille, die langs de route groeide. Het geluid van de vogeltjes, van het ruisen van het graan aan de kant van de weg.
Van een gevecht tussen een torenvalk en een buizerd. Kortom van alles.

Ik geniet met volle teugen, in ieder geval de eerste 15 km, daarna krijg ik het wat lastig, maar de aanhouder schijnt te winnen! Ik trek er graag op uit, tegenwoordig ook met mijn camera, want onderweg kom ik genoeg moois tegen en het maakt dat ik drie leuke dingen kan combineren.
Mijn fiets, mijn gsm en mijn camera zijn hele goede vriendjes voor nu.
En ik hoop dat dat nog lang zo blijft!

foto: eigen creatie