'Het is maar een auto'..... oftewel: niks is wat het lijkt....

Er zijn zo van die dingen in het leven, waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Verandering is er daar één van. Het is echt niet zo dat ik het liefst zou willen dat er nooit wat verandert, maar eerlijk is eerlijk, sommige dingen zouden het liefst gewoon voor altijd moeten zijn en blijven. 

Maar helaas, pindakaas, dit is het echte leven en dus ontkom ik er niet aan en word ik af en toe flink geconfronteerd met dat wat ik zo moeilijk vind.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik het al ingewikkeld vind om elke dag te bedenken wat ik wil eten. En als ik in de supermarkt sta en de huidige prijzen van bepaalde (eigenlijk bijna alle) producten zie, dan laat ik heel veel dingen liggen, omdat ik het gewoonweg te duur vind.

Misschien kun je je dan voorstellen dat, nog los van al het uitzoekwerk en geregel, het aanschaffen van een nieuwe(re) auto en het daarbij behorende kostenplaatje nou niet bepaald iets is waar mijn hoofd goed op gaat....

En ja ik besef dat dit een enorm luxe probleem is en dat het hebben van een auto überhaupt al een voorrecht is en dat ik me enorm gelukkig mag prijzen dat ik dat kan en mag ervaren. Maar los daarvan vind ik een auto uitzoeken een enorme opgave. Een beetje een obstakel van Himalaya formaat.

Toch heb ik me er de afgelopen weken, met een klein duwtje in de rug en wat hulp van anderen, aan gewaagd. En als ik er aan begin, dan ben ik ook niet te stoppen. Zo begon ik op dinsdagnacht (want hé ik kon toch niet slapen) mijn zoektocht op internet, maakte ik op donderdagmiddag een proefrit en was de koop op donderdagavond een feit. Ik kan het dus wel....

En hoe blij ik er ook mee ben en hoe mooi ik mijn nieuwe autootje ook vind, ik voelde me de afgelopen week enorm kut! Waarom dan?

Nou, dat ga ik vertellen.... (maar dat had je vast al verwacht...)

In 2010 had ik eindelijk genoeg geld gespaard om voor het eerst in mijn leven (en waarschijnlijk ook voor het laatst) een gloednieuwe auto aan te schaffen. Mijn oog en hart waren gevallen op een knalgeel klein racemonstertje. En met wat hulp van een lieve vriend die heel goed kon onderhandelen werd ik al snel de eigenaar van mijn eigen kleine gele racemonstertje.

Het aanschaffen van een nieuwe auto, voelt voor mij als verraad aan mijn gele racemonster. Ik voelde me serieus schuldig! Hij heeft me overal gebracht waar ik heen wilde (en durfde), hij heeft me nog nooit écht in de steek gelaten (behalve dan toen ik de deuren niet meer open kreeg omdat ze vastgevroren waren), hij heeft nog nooit grote mankementen vertoond. Alleen wat kleine oppervlakkige dingetjes. Kortom, mijn monstertje zorgde goed voor mij, terwijl ik echt niet altijd goed voor mijn monstertje was. En nu, nu besloot ik om mijn monstertje zomaar weg te doen! Hoe ondankbaar ben je dan? Kortom, ik was echt heel erg aan hem gehecht en voelde me oprecht verdrietig en schuldig bij de gedachte dat ik hem in ging ruilen. En de mensen om me heen moesten daar een beetje om lachen, het is tenslotte 'maar een auto'. (au!!!!)

En ja, ik snap zelf ook wel dat dat best een beetje overdreven en raar is, maar ja, ik ben nou eenmaal iemand met een favoriete mok, een favoriete borduurnaald en ook een favoriete pen. En als een van die favoriete objecten kwijt is, of stuk gaat, dan ben ik oprecht in tranen! Waarom geen idee? Dit is vast niet wat de DSM onder hechtingsproblematiek verstaat, maar ik vind mijn gehechtheid aan voorwerpen soms best problematisch!

Toch kan ik het niet helpen om te denken dat er meer onder mijn schuldgevoel naar mijn monstertje toe zit. En zoals het een goede Mick betaamt, heb ik daar natuurlijk heel veel over nagedacht tijdens de nachten dat ik toch niet kon slapen van de spanning.

Vanaf het moment dat ik kon autorijden wilde ik heel graag een klein en kleurrijk autootje. Mijn eerste autoliefde was de (eerste) Renault Twingo, gewoon omdat hij 'van die schattige oogjes had' (tja, dit zei ik inderdaad hardop, ik bedoel maar...een echte vent!). Omdat ik toen nog niet zo goed wist welke kleur ik precies wilde hebben en ook gewoon niet kon kiezen, droomde ik over een versie die van smurfenblauw overging in felgroen om dan aan de voorkant uit te komen bij kanariegeel. Zie je het voor je? Nou ja, ik dus wel. Maar dat die versie er nooit gekomen is, is een feit.

Mijn vader lachte me altijd uit om zowel mijn auto, als mijn kleur keuze. Hij drukte me op het hart om toch vooral geen 'rare' kleur te kopen, want als je hem zou willen verkopen, dan raakte je hem aan de straatstenen niet kwijt'. Nu was dat uiteraard ook niet mijn bedoeling, ik zou met mijn auto hetzelfde doen als wat ik met al mijn spullen doe: opmaken tot het helemaal stuk is en echt niks meer kan.

Die woorden van mijn vader hadden al die jaren mijn aankopen bepaald: aanschaffen wat zijn goedkeuring weg kon dragen: het lieve, brave kind zijn, ergens in de hoop dat papa mij dan wél lief zou vinden.  Maar echt geholpen heeft dat niet.

In 2010 kon mijn vader me niks meer maken, ik betaalde die nieuwe auto van MIJN geld, hij kwam op MIJN naam en doordat ik hem zelf financierde, hoefde ik ook geen verantwoording af te leggen. En dus koos ik voor de kleur die mijn vader misschien nog wel het meeste haatte (en wat mijn lievelingskleur is): kanarie geel!

Die auto, mijn lieve gele racemonstertje was veel meer dan 'gewoon een auto', het was mijn eerste (min of meer) openlijke daad van verzet ten opzichte van mijn vader. De eerste keer dat ik écht voor mezelf koos, zonder rekening met hem te houden, zonder me schuldig te voelen en op zijn goedkeuring te zitten wachten. Die keuze, dit specifieke autootje, was voor mij de eerste stap naar vrijheid, in heel veel opzichten. 

Vandaag reed ik als een volleerd sentimenteel zacht gekookt ei met een steen in mijn maag naar de dealer. De laatste rit in mijn gele racemonster. Ik heb hem onderweg braaf hardop bedankt voor alle veilige kilometers en dat ik hoopte dat hij iemand zou treffen die meer met hem zou rijden en beter voor hem zou zorgen dan ik, want dat verdient hij..... En als het bedrijf niet aan een drukke weg had gelegen, had ik hem vast ook nog een kusje op zijn vuile gele snoet gegeven, Maar hé ik ben een volwassen vent tegenwoordig, dus dat heb ik dan maar niet gedaan.

En met een laatste blik over mijn schouder, liet ik hem achter. Ik stapte in mijn nieuwe racemonster, waar ik vast ook heel veel van ga houden.... 

Maar vandaag nog even niet...

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Tegen elk aannemelijk bod.... oftewel: het drama dat Marktplaats heet.

De laatste tijd doe ik een serieuze poging om mijn huis wat leger te krijgen. Dat deed ik al eerder, maar eerlijk is eerlijk, ik ben daar niet zo goed in. Maar nu ben ik goed bezig, al zeg ik het zelf.

Er zijn al behoorlijk wat kilo's papier mijn woning uitgevoerd. En elke week loop ik braaf met een zak(je) vol spullen naar de inloop waar een weggeeftafel is en waar mijn spullen eigenlijk meestal binnen twee uur wel door iemand mee genomen zijn. Ik ben heel blij met de tafel, want ik raak er mijn spullen kwijt en iemand anders wordt er blij van. Een win-win situatie dus!

Spullen wegdoen is in mijn huis nog niet zo eenvoudig. In mijn hoofd wonen nog wat andere figuren die ook zo hun eigen spullen hebben. Dus als ik denk dat iets weg kan, dan moet het eerst nog door een soort van ballotage commissie heen. Pas als niemand heeft geroepen "dat is van mij!",  "Mag niet", of "dat heb ik heel hard nodig" (ook al heb ik het al jaren niet aangeraakt), dan komt het in aanmerking voor verwijdering uit mijn huis. En aangezien die weggeeftafel er maar 1x per week staat, is er meestal tijd genoeg waarin de Jantjes in mijn hoofd zich nog kunnen bedenken en 'hun' spullen terug kunnen pakken. Maar goed, beetje bij beetje raken we dingen kwijt.

Nu zijn er hier in de regio via social media heel wat 'gratis weggeef groepen' voor mensen met weinig geld. Ik ben bereid om ook spullen die nog geld op zouden kunnen leveren, weg te geven. Maar ei als ik ben, wil ik dan wel dat het bij iemand terecht komt die het écht goed kan gebruiken en niet de middelen heeft om het zelf te kopen en niet bij iemand die het vervolgens voor flink wat geld op Marktplaats zet, want dat zie ik ook vrij regelmatig voorbijkomen. 

Helaas zie ik op die groepen heel vaak dezelfde figuren die op alles roepen 'ja, wil ik hebben' en mijn (best gezonde) achterdocht kan het niet helpen om dan mijn vraagtekens te plaatsen of deze persoon dit allemaal écht zo nodig heeft, of gewoon graag gratis spullen verzamelt. Ik kan natuurlijk niet achter (in dit geval) iemands scherm kijken om te zien of het écht nodig is en mag ik niet oordelen zonder kennis, want je weet immers nooit wat iemands situatie is of waar die persoon doorheen gaat, maar feit is dat ik mens ben, en dat als het me opvalt dat het wéér dezelfde is die op de 5e aangeboden salontafel roept 'ikke', ik daar toch gewoon iets van vind en dus keihard oordeel.

Kortom, die groepen vind ik ingewikkeld en dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat er dan vreemde mensen naar mijn huis komen (ieeeeeeeuw) als ze überhaupt al op komen dagen, want dat is ook altijd maar de vraag (grrrr). 

Maar sommige dingen staan hier gewoon al jaren in de weg te staan en wil ik dus weg hebben. En dan maak ik wel eens gebruik van Marktplaats. Met tegenzin overigens, want dat vind ik misschien nog wel erger dan die groepen, maar toch, soms komt een extra zakcentje hier ook wel van pas.

Maar jongens.... kunnen we het even over Marktplaats hebben? Wat een drama is dat zeg!

Ooit wilde ik een mini trampoline verkopen (jawel een impulsaankoop van mijn jongste puber met mijn pinpas en geen bonnetje om het terug te brengen). Ik zette hem erop, kreeg aardig wat reacties. Iemand zou hem 'woensdagmiddag' komen halen. Ingewikkeld, autist hier: wat is middag, hoe laat kom je dan precies? Maar omdat ik me dan dus lastig voel durf ik al die vragen niet te stellen en zit dan dus van 11 (want hij zou maar eens te vroeg komen) tot 20u (want hij zou maar eens te laat komen) opgefokt en angstig op de bank te zitten. Maar goed, allemaal voor niks dus, want hij kwam niet opdagen.

Ok, mini les geleerd, de andere persoon mocht hem om 18u komen halen. Ik braaf vanaf 17u wachten. Kreeg ik om 17.45u een berichtje dat ze tot de conclusie kwam dat mijn woonplaats toch wel ver rijden was (30 minuten). Zucht.... lief dat ze een berichtje stuurde, maar serieus muts, dat wist je toch ook al toen ik je het afhaaladres gaf???? Maar goed, wederom geen succes.

Nog een: autopech, kon niet meer komen....

Uiteindelijk had ik een mevrouw die hem zou komen halen, maar geen concrete afspraak maakte. Dan weet ik eigenlijk al genoeg, maar ik kon het niet laten om een berichtje te sturen met de vraag, heeft u nog interesse? Daarop kreeg ik als antwoord dat het nu niet kon want ze had zich bezeerd. Inlevend (en irritant als ik soms kan zijn, schreef ik haar een berichtje met de opmerking hoe naar dat voor haar was en dat ik haar beterschap wenste en dat ik de trampoline met liefde best even voor haar wilde bewaren. Dit was overigens gewoon cynisch, ik wist dat ze er onderuit wilde, maar ik wilde kijken hoe ze zich hieruit ging kletsen, en echt, haar antwoord was goud waard, de beste smoes die ik ooit in mijn Marktplaats bestaan gelezen heb (ik hoop tenminste dat het een smoes was, anders was het echt wel sneu). Mevrouw gaf als antwoord dat ze van de trap gevallen was, haar enkel gekneusd (!) had en nu NOOIT MEER mocht springen van de dokter. Tja.... 

Uiteindelijk werd de trampoline bekeken, uitgeprobeerd (!) en meegenomen door een alleraardigst koppel. Maar oh jee, wat een gedoe!!!! Mijn aversie tegen Marktplaats werd steeds groter en jaren maakte ik er dus geen gebruik meer van.

Tot laatst dus...
Ik had een oudere, nog goed werkende vriezer in de weg staan. Ik had al binnen mijn hulpverleningscontacten en het sociaal team in de wijk gevraagd of zij iemand kenden die dat ding hard kon gebruiken maar geen geld had om het zelf aan te schaffen, maar geen reactie.
Ik had iemand met een eigen stichting die mensen helpt die opnieuw moeten beginnen benaderd, maar na een 'ik kom erop terug' en drie herinneringen, gaf ik dat ook maar op. En zo nog een paar pogingen om het gratis en voor niks in de (in mijn ogen) juiste handen te krijgen. Maar alles zonder resultaat.

Ik overlegde met mijn Woonbegeleidster en beloofde dat ik het met grote tegenzin (een vriezer verstuur je niet zo makkelijk en moet dus aan huis opgehaald worden) op Marktplaats zou zetten en als dat binnen twee weken niet gewerkt had, zouden we het oud ijzer bellen of het alsnog op de weggeef site zetten. Zo gezegd zo gedaan.

Ik had bedacht dat ik er 50 euro voor wilde hebben en zag aan soortgelijke advertenties dat dit heel redelijk (en zelfs erg goedkoop) was en dus maakte ik een advertentie met de vraagprijs 50 euro en maakte bieden ook mogelijk. 

Er kwam al snel een reactie binnen, maar voor ik die ook maar kon bekijken, kreeg ik al een mail van marktplaats zelf dat dit van een 'verdacht account' afkomstig was en zij dat account geblokkeerd hadden en het bod verwijderd... Herinnert u zich dat zinnetje hierboven nog waarin ik sprak over mijn achterdochtige brein??? Nou, dat werd hier niet beter van....

Vervolgens gebeurde er niets en dus besloot ik de advertentie aan te passen: ik haalde de vraagprijs weg en zette hem op 'bieden'. En binnen een half uur was er een bod van.... jawel 75 euro. Daar moest ik smakelijk om lachen.... Zo werkt het dus! Ik schreef wat berichtjes heen en weer en sprak met deze persoon af dat hij hem op zaterdag om 17u kwam halen. Nog maar eens nadrukkelijk gevraagd of hij begrepen had dat hij het ding zelf van drie hoog zonder lift naar beneden moest sjouwen, maar dat was allemaal geen probleem. Ik was benieuwd. 

Ik had er een hard hoofd in, of hij daadwerkelijk zou komen opdagen, maar nam me voor, dat als hij daadwerkelijk op de afgesproken tijd kwam en een beetje vriendelijk was, hij hem gewoon voor 50 euro mee mocht nemen. En er geschiedde een wonder: hij kwam, hij was op tijd en hij was vriendelijk. 

Het bestaat dus toch.... Er zijn nog mensen die hun afspraak nakomen.....
En daar wil ik ze dan best voor belonen!

Een dag later kwam er via facebook marktplaats, waar ik hem ook voor 50 euro opgezet had en vergeten was die aan te passen of te verwijderen een bericht binnen van een persoon: 'voor 15 euro wil ik hem hebben'..... Ja, dat geloof ik, voor een ouderwets dubbeltje wil ik ook wel op de eerste rang zitten.

Tegen elk aannemelijk bod is blijkbaar een heel rekbaar begrip!

afbeelding gemaakt met ChatGPT

Al doende leert men.... oftewel een Grinchy Kerstverhaal...

Het is alweer bijna een maand geleden, maar ik wil het toch nog even graag over Kerst hebben.

Ik ben geen liefhebber van Kerst. Ik noem mezelf dan ook wel vaker gekscherend  de Grinch. Ik zet geen kerstboom op, heb geen kerstdorpje hier in huis en de kerstlichtjes.... Tja, die heb ik hier het hele jaar door als standaard verlichting, dus ik gok dat dat ook niet echt telt.

Ik vond Kerst altijd erg ingewikkeld. Ik heb niet echt een gezellig warm nest waar ik terug naartoe kan om lekker samen te zijn. Mijn vrienden hebben hun eigen (al dan niet) gezellige nest waarmee zij (soms verplicht) de dagen door moeten brengen. Ze hebben het er maar druk mee. Als ik sommige van hen hoor vertellen, dan klinkt Kerst met zo'n nest (en als je pech hebt ook nog eens meerdere van die gezellige nesten, want ouders gescheiden enzo) als een enorm stressvolle tijd, die helemaal tjokvol verplichtingen zit, waar ik verre van jaloers op ben. 
Soms word ik wel eens uitgenodigd om bij iemand Kerst te komen vieren, maar daar ga ik zelden op in. Ik voel me het vijfde wiel aan de wagen en dat vind ik misschien nog wel erger dan deze dagen in mijn eentje doorbrengen.

Heel wat jaren was het zo, dat ik zo rond de feestdagen 'onderuit' ging. Toen er nog niet zoveel bezuinigd was, bracht ik m'n kerstdagen dan ook vaak door op een afdeling van de plaatselijke GGZ instelling. Maar ook dát was nou niet echt een omgeving waar ik wilde zijn. Dus ik besloot destijds mijn 'kijk' op Kerst te veranderen. Ik besloot dat ik Kerst voortaan zou zien als 'twee zondagen achter elkaar waarop de winkels niet open waren'. U ziet, opa spreekt, want de tijd dat de winkels op zondag nog gesloten waren, is reeds lang geleden.....

Maar door het zo te gaan zien, kwam er wel enige verandering. Ik vond het nog steeds niet leuk en vanaf het moment dat Robert ten Brink op tv ging roepen dat niemand met kerst alleen mag zijn, wilde ik nog altijd mijn tv het raam uit gooien en werd ik nog steeds emotioneel incontinent, maar ik ging niet meer onderuit. Ik bouwde mijn eigen ritueel op: een dikke tv gids kopen, zo eentje voor twee weken, daarin alle tv programma's en films aanstrepen die ik wilde zien. Vervolgens daar een lijstje en dan een 'rooster' van maken (je bent autist of je bent het niet), zelf kippenragout maken en hier allemaal heel erg van genieten. Om vervolgens amper een film van dat lijstje te kijken, maar mijn dagen in de bioscoop door te brengen, van film naar film hoppend, soms wel vier per dag. 

Hoe dan ook, Kerst bleef ingewikkeld voor me en ik zou het het liefst overslaan, maar het werd wel draaglijker.

Afgelopen jaar ging ik ergens in oktober (denk ik) met mijn vriendengroepje op 'weekendje weg'. Het was tenslotte een jubileumjaar en dus trokken we met Vrienden, Aanhang en Voortbrengsels een weekend door in een heel groot huisje. Overigens ook niet zo mijn ding, want: veel mensen, veel lawaai, veel prikkels, maar ik deed het toch. 

Dat weekend werd er geopperd om naar een Kerstshow in een nabijgelegen tuincentrum te gaan. En hoewel ik daar doorgaans ook niks aan vond, maar ook niet alleen in het huisje achter wilde blijven, ging ik mee. En weet je wat? Ik heb me kostelijk vermaakt! Je kon het zo kitscherig niet bedenken, of ze hadden het!
Ik keek m'n ogen uit: Al die lampjes, geluidjes, bewegende dingetjes. Super grappig (maar energie slurpend (en vast niet alleen die van mij, hallo stroomrekening!) dat dan weer wel.

Eenmaal terug van dat weekend had ik de smaak te pakken. Ik bezocht de lokale tuincentra met hun kerstshows en had er best lol in. Nog steeds was ik niet van plan om een kerstboom of kerstdorp mijn huis in te laten, maar zo'n show was wel ok.

En daar was Robert ten Brink dan weer....zucht...
En dus kwam de man met de hamer. 
Ik ging niet onderuit, maar ik merkte het wel meteen aan mijn stemming: die werd weer een stuk minder. 

Twee weken vóór Kerst kreeg ik griep. Hoge koorts, niet lekker, veel slapen. Griep ging over in verkoudheid, die ging over in een luchtweginfectie en vervolgens in een longontsteking (en ik ben nog steeds niet helemaal beter).
Klinkt als heel wat, maar ik had er allemaal niet zo heel veel last van, ik had alleen totaal geen energie. En dus vergat ik m'n tv gids te kopen en boodschappen te doen en ook in het maken van kippenragout had ik geen zin (lang leve de kant en klaar versie die ik al in huis had).

Ik moet eerlijk zeggen: het was eigenlijk mijn beste Kerst ooit! Ik heb geslapen, beetje gegeten, vanuit mijn bed gegamed en tv gekeken. Ik ben de deur niet uit geweest! Ik heb naar kerstmuziek geluisterd (en zelfs meegezongen) en daar enorm van genoten. Weliswaar deed ik dit alles in mijn Grinch t-shirt, Grinch sweater, joggingbroek en Grinch sokken, maar ik genoot er enorm van!

Nog steeds wil ik geen Kerstboom, geen Kerstdorpje en wil ik nog steeds dat Robert ten Brink zijn bek houdt rond Kerst, maar als de kerstmarkten open gaan komend jaar: mij vooral wél bellen (spreekwoordelijk dan, want ik neem toch niet op). Ik teken voor een Kerst als deze, minus de griep dan...

Deze Kerst was ik al iets minder Grinch dan andere jaren.
Ik was een Mini Grinch....

Maar wel een met een Kerstmuts op....

afbeelding gemaakt met chat gpt

Levenshaast.....oftewel: help ik ben vijftig!

Vandaag is het dan zo ver... Ik ben jarig en ik mag maar liefst 50 kaarsjes uitblazen. In theorie dan, want ik denk niet dat er überhaupt 50 kaasjes op een taart passen. Maar aan de andere kant, als je ze er wel alle 50 in zou krijgen, dan staan ze zó dicht bij elkaar, dat je ze ook makkelijk in één keer uit kunt blazen, zonder dat je al te veel lucht hoeft te verspillen. Maar goed, mijn brein waait weer eens alle kanten op behalve de goede... Zal de leeftijd wel zijn. 

Nee, even zonder gekheid. 
Ik word dus 50 jaar vandaag en dat vind ik best wel een dingetje. Ik beloofde mezelf namelijk ooit dat ik nooit 30 zou worden. Ik vond het leven immers niet leuk en van mij hoefde het allemaal niet zo nodig. En het idee dat ik qua leeftijd wellicht de genen van mijn grootouder geërfd zou kunnen hebben en dan dus nóg heel lang in dat niet leuke leventje door moest, maakte dat ik mezelf die belofte destijds deed. Maar ja.... U ziet... gaandeweg ging er iets mis (of juist goed, het is maar hoe je het bekijkt) en ben ik inmiddels ruimschoots 'over de datum'.

Ik zei het al, 50, een dingetje. Het is niet zo dat ik nu denk dat ik stokoud ben, of dat ik me ineens heel erg volwassen moet gedragen, want die illusie heb ik niet: al word ik 250 jaar, mijn hoofd en hart zullen nooit volwassen worden (hoop ik). 

Het is meer dat ik me ineens heel erg realiseer dat ik waarschijnlijk al (ver?) over de helft van mijn leven ben. Of zoals dat in mijn redelijk fatalistisch ingestelde brein gaat: dat ik bijna dood kan gaan. En dát idee zorgt de afgelopen weken voor een soort van paniek. 

Ik had nogal wat medische klachten de afgelopen tijd. Niks super heftigs (denk ik, want hé medisch mirakel als ik ben, komt men er niet zo goed achter wat het nou precies is), maar gewoon wat verontrustende dingen die ik niet kan plaatsen. Bloedwaardes die volledig in de war zijn, een ijzertekort wat maar niet onder controle te krijgen leek, en pats boem ineens bij een standaard controle op de genderpoli (min of meer uit het niets) een diagnose van diabetes type 2. En ja.... ik ben veel te dik, dus helemaal uit het niets is het laatste dan niet, maar toch, ik ben al mijn halve leven veel te dik en niemand die ooit bedacht heeft: laten we Mick eens op diabetes testen.....

Al die dingetjes die ik nu in mijn lijf voel en die 'nieuw' zijn, die maken dat mijn brein op hol slaat en dat ik in de 'oh jee, dadelijk ga ik dood' modus schiet. Zwaar overdreven, ik weet het, maar dat maakt dat paniekgevoel niet minder. 

En ergens vind ik het ook wel heel komisch dat juist ik, die nooit 30 wilde worden, maar nu ineens 50 is, zich zorgen maakt over het feit dat het leven nu gewoon op kan houden. Dat is op zich een goed teken, want dat betekent dat ik het leven blijkbaar nu best wel leuk vind en ik nog best een tijdje zou willen blijven!

Ik MOET ook gewoon nog wel even blijven, want er zijn nog zoveel dingen die ik wil en moet doen. En dan heb ik het niet over grote of grootse dingen, want de grote dingen in mijn leven die ik wilde, heb ik tot nu toen ook gewoon al gedaan. Het gaat meer over het feit dat er nog zóveel boeken te lezen/luisteren zijn, nog zóveel wandelingen te maken, nog zóveel borduurpatronen die ik wil maken, nog zóveel spelletjes die ik wil uitproberen, nog minstens één pull up kunnen maken en ga zo maar door. 

Dat gevoel, dat ik al die dingen nog wil doen, geeft me een opgejaagd gevoel. Het zorgt voor een zekere levenshaast. Het maakt dat ik geen seconde stil wil zitten en het gevoel heb dat ik altijd, iedere minuut van de dag iets MOET doen, want straks.... straks kan dat niet meer... En dat gevoel van levenshaast vind ik niet echt een prettig gevoel.

Is dit het gevoel van wat men een midlife crisis noemt? Geen idee. Ik heb geen plannen om mijn leven drastisch om te gooien of om mijn motorrijbewijs te halen en een motor te kopen. 
Ik vind dat ik mijn leven de afgelopen drie jaar meer dan genoeg veranderd heb en geniet van de rust die dat me gegeven heeft en nog steeds geeft. Maar die rust word nu wel een beetje verstoord door die levenshaast. 

Dus tja, als u het niet erg vind, dan ga ik even proberen om me neer te leggen bij het feit dat het is zoals het is: waarschijnlijk ben ik over de helft. En dat is helemaal ok. 

En ja, er zijn heel veel dingen die ik nog wil doen, maar dat zal over 100 jaar niet anders zijn. En ik kan me nu laten opjagen door die levenshaast van me, maar daar gaat het gevoel van dingen willen en moeten doen niet mee weg. En dus ga ik nu maar eens even een half uurtje op de bank zitten.... niks doen....

Genieten van het feit dat ik het al zo ver geschopt heb.
Proost!

afbeelding gemaakt met ChatGPT