In de naam van God/Allah…. Oftewel ik begrijp er niks van….

Op zaterdagavond 25 Juli 2026 vond er in Berlijn, de jaarlijkse Pride Parade plaats, net zoals dat ieder jaar ook hier in Amsterdam plaatsvindt. 

Ik denk niet dat ik iemand hoef uit te leggen wat een Pride Parade is, want zo ongeveer iedereen heeft er wel een beeld van en een mening over. Ik vond hier (ok, een ietwat ongewone site voor deze info, dat geef ik toe) een beschrijving die ik wel kon waarderen en die volgens mij ook wel duidelijk is, voor het geval dat er toch nog iemand onder een steen geleefd heeft en uitleg nodig heeft:

De Pride Parade is een doorlopende manifestatie die zichzelf niet uitsluitend beschouwt als een evenement, maar als een krachtig statement voor inclusie en gelijke behandeling. In de basis is het een grote optocht door straten, vergezeld door muziek, dans en creatieve uitingen. Maar achter de vlaggen en kostuums schuilt een bredere boodschap: iedereen verdient veiligheid, waardigheid en de vrijheid om jezelf te zijn. Hoewel de term Pride parade vaak wordt gebruikt, zien veel steden de parade als een onderdeel van een groter Pride-festival en een teken van solidariteit binnen de LGBTQ+-gemeenschap.

Het is dus veel meer dan feestende, extravagant uitgedoste, uitgelaten, losgelagen, LGBTQIA+ mensen (op boten en) in de straten, het is ook een protest om te strijden voor gelijke rechten, behandeling en om te mogen zijn wie je bent, lief te hebben wie je liefhebt en om stil te staan bij wie er allemaal gestreden hebben om dit tot nu toe al voor elkaar te krijgen.

Er is van alle kanten veel kritiek op dit soort evenementen. Eigenlijk op alles wat met LGBTQIA+ te maken heeft. 'Waarom moeten ze het ons zo opdringen?', 'Iedereen mag van mij zijn wie ze zijn, maar.....',  'Waarom is zo'n dag, week of event überhaupt nodig? Daarmee maak je jezelf juist een uitzondering terwijl je zo graag gelijk wil zijn' enz. Ik kan er zo nog een aantal opnoemen, maar ik kan er de energie even niet voor opbrengen.

Goed... terug naar Berlijn. Daar was dus zo'n Pride Parade en een 21 jarige jongeman, genaamd Abdul Ballout besloot om met een bestelbus op een groep feestende mensen in te rijden en later (of daarvoor, dat wordt me niet helemaal duidelijk ook nog wat mensen te steken). Hij richtte in ieder geval een ravage aan. Er viel zeker één dode en minstens 29 gewonden.

De politie sprak van een islamistische terreurdaad. Ik dacht dat het een typefout was en dat men islamitisch bedoelde, maar er is klaarblijkelijk een enorm verschil tussen deze twee, dat werd hier goed uitgelegd: 

"Islamitisch is een term die duidt op alles wat te maken heeft met de beleving van de islam. Daarnaast is er islamistisch, wat verwijst naar een heel conservatieve en fundamentalistische visie op de islam, waarin de islam alle aspecten van het leven en de samenleving omvat." 

Abdul was (want hij is zondagavond door de politie doodgeschoten) een jonge Moslim. Hij was bekend bij het gerecht, omdat hij zich al eerder geprobeerd had aan te sluiten bij de Islamitische Staat (IS) en kwam net uit een jeugdinrichting.  

Ik was in shock toen ik erover hoorde en behoorlijk in de war en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Ik snap sowieso niet zo goed hoe mensen zoveel haat kunnen voelen voor iets waar ze feitelijk geen last van hebben, maar goed.

Ik vind dit heel ingewikkeld. Als het een islamistische terreurdaad wordt genoemd, dan betekent dat dus dat de aanslag heeft plaatsgevonden vanuit religieus oogpunt. Dus dat deze actie waarschijnlijk in de ogen van deze Abdul een goed plan was in de ogen van zijn God, die we Allah noemen. En daar krijgt mijn brein dus absolute error van. 

Ik ben geen theoloog, ik heb me niet verdiept in de islam of in de Koran, maar ik ben eens op internet gaan zoeken wat de islam of hun heilige boek, de Koran, nu eigenlijk over homoseksualiteit zegt/vindt. En voor de eenvoud heb ik de andere letters van de regenboog maar even niet meegenomen, daarvoor zal ongetwijfeld hetzelfde gelden. Ik heb mijn informatie dus via Google, en ik weet dat daar fouten in staan. Maar dit is nu eenmaal waar mijn brein het even mee moet doen.

Wat ik vond, is dat de traditionele islam homoseksuele handelingen beschouwt als niet toegestaan, maar dat de meningen en praktijken verschillen per stroming en per cultuur.

Als je dan gaat kijken naar hoe de Koran kijkt naar homoseksualiteit dan keuren de heilige teksten homoseksuele handelingen af en wordt de daad volgens de religieuze (traditionele) wet, de Sharia, gezien als een zonde of een overtreding. De Koran zelf schrijft geen strafmaat voor, maar (ingewikkeld verhaal) volgens de Sharia zouden de straffen variëren van geseling en gevangenisstraf, tot de doodstraf.
Kanttekening: het gaat hier om homoseksuele handelingen, dus niet over het gevoel op zich.

Niet mals dus en eigenlijk best wel heftig.

Vervolgens ben ik eens gaan zoeken naar wat de Koran en de Sharia te zeggen hebben over het opzettelijk doden (wat een aanslag is) van een medemens. Daarover kunnen we kort zijn: het wordt gezien als een van de allergrootste zonden die men kan begaan en de dader wacht de hel en de toorn van Allah. Kortom, samengevat: als je iemand dood maakt vindt Allah dat niet goed en is hij voor altijd boos op je.

En hier raakt mijn hoofd dus volledig in de war. Hoe kun je denken dat je je God blij maakt door op een groepje feestende homo's (enz) in te rijden, waarvan jij denkt dat God vindt dat ze zondig zijn, maar daar zelf een doodzonde voor begaan? Wat is de logica? Ik snap het niet? Echt niet!

En voordat iedereen/veel mensen weer gaan vallen over het feit dat 'alleen moslims dit soort dingen doen', dat is natuurlijk bullshit, want ook in het christendom, in ons eigen kikkerlandje en boerenstamppot geloof, is men vaak fel tegen LGBTQIA+ en alles wat daarmee te maken heeft. Dus dit is echt niet islam eigen. 
In elk geloof/religie zijn er tolerante mensen en intolerante mensen, extreme mensen en minder extreme mensen. Dus mocht je het gevoel hebben dat ik hier de islam probeer zwart te maken, dan begrijp je me verkeerd. 

Ik probeer alleen maar in mijn hoofd te verklaren hoe iemand kan denken dat als je 'zondaars' straft met een zonde (los van welke religie dan ook), dat je denkt dat je dan maar een haar beter bent dan de zondaars die je 'gestraft' hebt en kan denken dat God/Allah of welke God dan ook trots op je gaat zijn? Hoe dan? 

Ik merk dat ik erg in de war ben van dit alles en dat het me niet los laat. Dat ik me er druk om maak, er verdrietig van word. En als ik dat probeer te delen met mensen om me heen, dan krijg ik te horen dat ik me niet zo druk moet maken, 'ik was immers niet in Berlijn' en 'dit heeft niks met mij te maken'. 

Maar sorry, nee ik was niet in Berlijn, en dit heeft in theorie niet met mij persoonlijk te maken, maar ik val ook onder die LGBTQIA+ groep, dus het heeft wel degelijk met mij te maken!

Dat is zo'n opmerking als 'al die transgenders zijn ziek in hun hoofd, nee maar jij niet, jij bent ok'. Het feit dat je mij persoonlijk kent en me dus niet over één kam scheert met 'al die' transgenders die gek zouden zijn, maakt jou hypocriet! Als je mij normaal vindt, puur omdat je denkt dat je me kent, maar die anderen niet, omdat je hen niet kent, dat is raar! Ik ben niet anders dan die anderen, we blijven dezelfde groep.

Nou ja, ik merk dat ik niet zo goed duidelijk kan maken wat ik bedoel, maar mocht iemand zich nog steeds afvragen waarom zo'n Pride Parade/ Pride Event nodig is in onze oh zo tolerante maatschappij, dan denk ik dat deze aanslag (en al het andere geweld tegen LGBTQIA+ mensen) een goed beeld geeft van het waarom...

foto: gevonden en opgeslagen via Facebook
 (bron voor mij verder onbekend)

Je hebt van die dagen..... oftewel een minder leuke dag in het hoofd van deze stemmenhoorder.

Vandaag is een ultieme ROTdag. En eigenlijk bedoel ik een ander drie letterige krachtterm, maar om nóg meer drama in mijn hoofd te voorkomen, hou ik het even op 'rot'.

Vandaag is zo'n dag waarvan ik liever niet hardop toe geef dat ik dit soort dagen nog wel eens heb. Het gaat immers goed met me en dat betekent voor de meeste mensen in de wereld om me heen, dat ik nergens meer last van zou moeten hebben en dat het altijd maar goed gaat, anders ben je niet 'hersteld' (voor zover je dat ooit kunt zijn, maar dat is een andere discussie) en gewoon nog 'ziek'. Maar feit is dat ik het vandaag zwaar heb. Heel Zwaar.

Hoe dat komt? Nou, dat zal ik eens vertellen, maar dat had u denk ik ook wel al verwacht....

Afgelopen nacht was het in mijn gezellige volksbuurt wijkje weer eens raak en om iets na 1u vannacht werd ik abrupt gewekt door een heuse explosie, waarvan je eigenlijk meteen weet: hier is iets flink mis. 
Ik sprong uit m'n bed (want hé trauma modus geactiveerd), zocht m'n bril en een broek en ging het balkon op om te kijken, luisteren en ruiken. 

Al gauw was duidelijk dat ik niet de enige was die wakker was geworden en ik vroeg aan een buurman op straat wat die explosie was. Hij wist het niet maar zei dat het wel leek op een gasexplosie. Op dat moment hoorde ik geschreeuw en besloot ik om zelf ook maar even naar beneden te gaan. Oké, misschien een beetje ramptoerist spelen, maar vooral ook zodat mijn hoofd het plaatje duidelijker krijgt van wat er gebeurd is, waardoor de stress en de angst wat omlaag gaan, althans, dat is altijd de hoop. Als ik weet wat er aan de hand is, kan ik het beter plaatsen en word ik doorgaans rustiger. 

Ik rook brand, dat was overduidelijk, maar het bleek geen huis te zijn (gelukkig!) maar 'gewoon' een auto. Nu gebeurt dat hier een paar keer per jaar, dus daar ben ik op zich aan gewend (voor zover je daaraan kúnt wennen) maar deze knal klonk echt niet zoals een 'normale' auto die in de fik vliegt (en ik vind het ernstig dat ik moet toegeven dat ik inmiddels weet hoe dat klinkt). 

Maar goed, ik liep een stukje verder en zag met eigen ogen wat er aan de hand was en op veilige afstand bleef ik even kijken. Terug naar binnen gaan, om rustig verder te slapen zou immers tóch geen optie zijn, want iedereen in mij was wakker, alert en op ieders eigen wijze van streek. 
Uiteindelijk kwam de brandweer en ben ik naar binnen gegaan. 

Slapen lukte niet, dus heb ik op het balkon gezeten, scrollend op m'n telefoon terwijl ik een soort van zittend buffet was voor de muggen. 

Rond een uur of vier ben ik terug in slaap gevallen, maar mijn brein stond (nog meer dan anders) op standje alert. Dus toen een van mijn gezellige flatgenoten om 4.21u bedacht dat het wel weer eens tijd was om met luid gerinkel nog wat extra glas toe te voegen aan de (door deze persoon) reeds rijkelijk van glas voorziene straat, zat ik wederom rechtop in m'n bed en werd al snel duidelijk dat slapen er niet meer in zat: Jongste Stemmetje was zo vreselijk  over de zeik en in paniek dat ik die echt niet meer rustig ging krijgen. En dus haalde ik m'n tablet tevoorschijn en luisterde een boek terwijl ik spelletjes deed.

Toen het eindelijk 7u was, mocht ik van mezelf mijn bed uit en deed ik mijn best om de dag op te starten. Maar Jongste Stemmetje was nog steeds compleet over de zeik en er was geen land met haar te bezeilen. Jongste Puber was vooral boos omdat hij normaal niet van mij op straat mag gaan kijken als er iets gebeurt, maar zelf deed ik dat dus wel en dat is niet eerlijk. En daar had hij gelijk in, dat is in zijn ogen ook niet eerlijk. Ikzelf, die ook lichtelijk geïrriteerd was door het gebrek aan slaap, teveel adrenaline en zoveel intern gezeik op de vroege ochtend probeerde hem nog duidelijk te maken dat hij eigenlijk niet moest zeuren (ook met die woorden, niet handig dat geef ik toe) omdat hij het nu wél van dichterbij had kunnen zien. Maar hij besloot dat hij BOOS was en dat vooral ook ging blijven. En ook hij werd al gauw onmogelijk en de combinatie van deze twee is als olie op het vuur gooien, om maar bij het brand thema te blijven, het werd er dus niet gezelliger of rustiger op. 
Hoe langer dit duurde, hoe geïrriteerder en bozer ook Oudste Puber werd en mijn energie was vóór 9u minstens voor de komende week opgebruikt.

En dan volgt er dus een moeilijke dag waarin ik echt niet meer weet hoe ik het op kan lossen.
Waarin ik mijn hoofd weer tegen de muur wil slaan om rust te krijgen.
Een dag waarop ik absoluut niet de de controle heb en compleet wanhopig ben en de stemmen de overhand hebben.
Waar het minste of geringste om me heen mijn overprikkelde brein me in huilen uit doet barsten.
Waar ik me nergens op kan concentreren.
Waar ik op de bank hang en voor me uitstaar, omdat meer dan hangen en staren niet mogelijk meer is. 
Waar ik niks leuk vind.
Waar geluid en licht pijn doen aan mijn hersenen. 
Waar ik continu sirenes hoor, maar niet weet of dat in of buiten mijn hoofd is en ik dat niet gecheckt krijg.
Waar alles, maar dan ook alles me de stuipen op het lijf jaagt (geluid, licht, geur, gevoel).
Maar rustig worden of slapen nog steeds niet lukt.

Een 'ziekenhuis' afspraak hebben (waar je lang op hebt moeten wachten dus die je niet wil afzeggen) waar je met een onbekende man in het donker moet zitten, terwijl hij (ook na drie keer corrigeren) maar het lokale dialect tegen je blijft wauwelen, wat je normaal prima verstaat, maar nu als Swahili in je oren klinkt. Je geen idee hebt wat hij met je gaat doen en hij dat ook niet echt vertelt (of misschien wel?) waardoor de angst nog verder stijgt, je koppijn krijgt en hij vervolgens 8x met een flits in je ogen flitst waardoor je denkt dat je hersenen open splijten. 

Ondertussen kreeg ik nog meer koppijn en moest ik alle zeilen bij zetten en vechten tegen het wegraken, omdat ik aan alle kanten zwaar overprikkeld was. Maar niemand die dat aan de buitenkant ziet en ik die niet meer in staat ben om nog iets te zeggen en dus ging ik door (het is niet dat ik echt een keuze had).

Met bonkend en zwaar jankend hoofd naar huis slenteren, je vergissen in het portaal, vervolgens in verdieping, maar toch je woning bereiken en daar letterlijk in de gang instorten en op de grond blijven liggen. Na een tijdje op handen en knieën naar m'n slaapkamer gekropen, daar mijn  Knuffel Nijlpaard van het bed getrokken en met hem in de kleerkast gekropen, wat (ook na 45 jaar) nog steeds mijn veilige plek blijkt te zijn, waar ik wacht tot er iets gebeurt zodat ik deze dag kan afronden. 

Dat gebeurde, ik viel een uurtje in slaap. Niet dat het nu veel rustiger is in mijn hoofd. De kids zijn nog steeds van streek en dat zal ook nog wel een tijdje duren, maar de hoofdpijn is iets minder waardoor ik weer een beetje (zelf) kan nadenken.

Dus tja.... Zo'n dag dus.
Ze zijn er nog steeds, al is het steeds minder en weet ik heel goed dat ze ook weer over gaan.
Maar dat maakt het niet makkelijker of aangenamer.

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Fingers crossed dat het vannacht rustig blijft, want ik weet momenteel écht niet of ik nóg zo'n dag aan kan.

foto: gemaakt met ChatGPT

Let’s talk about…. Ja, wat eigenlijk? Oftewel in transitie met een hoofd vol stemmen.

Ik heb lang nagedacht of ik dit blogje wil schrijven of niet. Of nou ja, niet zozeer schrijven, want dat wil ik zeker, maar of ik het ook met de wereld wil delen aangezien het over iets heel erg persoonlijk gaat, namelijk seksualiteit. Dus als je dat niet wilt weten, dan is dit het moment om weg te klikken.    

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik stemmen hoor, en in transitie ben. En dat is best een interessante, maar soms ook een ingewikkelde combinatie. Vandaag wil ik jullie een kijkje geven, in de complexiteit van het hebben van verschillende leeftijdscategorieën in je hoofd en een van de (bij) werkingen van de testosteron. 

Een van de dingen die (in ieder geval bij mij) het meest is veranderd sinds het begin van de testosteron, is het feit dat ik ineens een libido kreeg. Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens het gesprek met de psycholoog waarin ze je voorbereiden op wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren als je aan de hormonen gaat en wat je daarvan vindt: “oh, dat libido daar maak ik me niet zo'n zorgen om. Ik ben namelijk zo aseksueel als de pest.” 

Maar goed, ongeveer een week na de start van de hormonen moest ik erg lachen om die opmerking van mezelf.… 

Ik kreeg een libido, en als je geen partner hebt, dan zul je andere manieren moeten bedenken om daar iets mee te doen. Want dit niet doen, dat is écht geen optie met de testosteron die door je lijf giert. En dus werd solo seks, oftewel masturberen, een vrij regelmatige bezigheid hier in huis. 

Ik heb twee pubers in mijn hoofd, Jongste Puber van 12 (maar emotioneel veel jonger) en Oudste Puber van 16 (ook emotioneel veel jonger) die mij beiden over kunnen nemen en zelfstandig kunnen functioneren. (Sommige mensen noemen dit alters, of persoonlijkheden). 

Beide heren moesten voorafgaand aan de transitie in het algemeen en de testosteron in het bijzonder helemaal niks hebben van alles wat ook maar een beetje naar romantiek of seks neigde. Als er op tv gezoend werd, dan begonnen de heren in mijn hoofd te giechelen als pubermeisje en kots geluiden te maken. Ze vonden het echt helemaal niks. 

Maar toen de hormonen hun werk gingen doen, veranderde de zestienjarige in een echte puber. Ineens veranderde IEWWW BAH in heel veel nieuwsgierigheid. Hij kreeg interesse in porno, en ging zelf uitproberen wat er nou zo bijzonder of lekker was aan masturberen. 

De twaalfjarige, had niet zo goed door wat er allemaal gebeurde, maar wilde niet onderdoen voor Oudste Puber en sprak heel stoer met hem mee over dingen die hij eigenlijk niet begreep. Oudste Puber was nieuwsgierig en ging op onderzoek uit en dat is schijnbaar heel erg gezond en normaal. Maar hoe normaal seks, masturberen en alles daaromheen ook is, of zou moeten zijn, het beestje bij de naam noemen is tot op heden een groot probleem. 

Beide heren (en dus met name Oudste Puber) ontwikkelden hun eigen taal. Zo heet masturberen ‘spareribs doen’, een orgasme ‘spareribs hebben/krijgen’, geil zijn heet ‘lekkere kriebels hebben’ en lichamelijk opgewonden zijn heet ‘nat en plak’* en in die bewoordingen, wordt er in mijn hoofd en met de beide Woonbegeleiders af en toe (of wat regelmatiger) over gecommuniceerd. 

In het begin was met name Oudste Puber erg in de war van alles wat er wel niet gebeurde in en aan ons lijf. Maar inmiddels heeft hij z’n draai gevonden en lijkt hij het wat beter te snappen. Meestal dan, want net op het moment dat je denkt, hij begrijpt het, volgt er de volgende dag een vraag of opmerking dat je denkt misschien toch niet helemaal. 

Maar dan is er ook nog Jongste Puber. Ook hij is nieuwsgierig, maar niet zozeer naar seks, maar meer naar wat Oudste Puber (en ik zelf) uitspoken. Al gauw werd duidelijk, dat ook hij last heeft van de hormonen, maar op een heel andere manier dan Oudste Puber en ik. 

Jongste Puber heeft af en toe naar eigen zeggen ‘een lekker gevoel in zijn buik’. Als we hem vragen waar zit dat lekkere gevoel dan, dan wijst hij op een plekje boven onze navel. Terwijl als we diezelfde vraag aan Oudste Puber zouden stellen, dan wijst die onmiddellijk naar ons kruis. 

Jongste Puber heeft per ongeluk ontdekt, dat als hij dat lekkere gevoel in zijn buik heeft en hij gaat liggen ‘wiebelen’, dat dat heel lekker aanvoelt en dat zijn buik op een gegeven moment dan op een heel fijne manier ontploft. Ook hier is op zich niks vreemds aan, want ook hele jonge kinderen masturberen zonder dat ze weten dat dit masturberen is, gewoon omdat het een lekker gevoel geeft los van het seksuele. En dit is waarschijnlijk (denk ik) ook bij Jongste Puber het geval. 

Waar Oudste Puber, wel degelijk nat wordt (want hé we hebben biologisch gezien een vrouwenlijf), wordt Jongste Puber dit helemaal niet, zelfs niet als ‘zijn buik ontploft’ (wat dus eigenlijk een orgasme is). Dit vond ik op zich best raar, omdat artsen altijd tegen mij zeiden ‘ jullie hebben één lijf, dus dat reageert gewoon op alles hetzelfde’. Maar die opmerking, die losstaat van deze situatie overigens, bracht mij heel erg aan het twijfelen. Want als dat zo is, zou het lijf van Jongste Puber tijdens het wiebelen toch hetzelfde moeten reageren als dat van Oudste Puber of mijzelf tijdens het masturberen? 

We legden die vraag voor aan de psychologen van de Genderpoli van het Vumc en zij legden die vraag weer voor aan een zogenaamde deskundige op het gebied van DIS** 

Het kwam er op neer dat ons gedeelde lijf wel degelijk op verschillende manieren kon reageren en dat in dit geval de ontwikkelingsfase van Jongste Puber een rol speelde en hij nog niet zover was dat hij/zijn brein/lijf echt gericht was op seksualiteit. Met andere woorden, hij wiebelt erop los omdat het lekker voelt, maar dat heeft bij hem geen enkele seksuele lading/betekenis. 

We hebben besloten om hem niet al te veel te vertellen over wat hij doet en wat hij voelt , maar ‘gewoon’ te reageren op wat hij vraagt. Aansluiten bij waar hij is. 

Afgelopen week kwam er ineens een vraag van Jongste Puber naar Woonbegeleidster. Hij wilde graag weten wat er in zijn buik zat dat kon ontploffen en waarom zijn hoofd dan rustig werd. Woonbegeleidster antwoordde hem: “Het voelt alsof er iets ontploft, maar er ontploft niets. Het zijn hormonen die dat gevoel geven en die hormonen zorgen er ook voor dat je hoofd rustiger wordt.” 

Voor Jongste Puber was dat op dat moment op zich duidelijk genoeg, maar ik merkte dat hij er toch nog erg mee bezig was. En dus besloot ik er zelf nog een stukje aan toe te voegen: Op het moment van de ontploffing in zijn buik komen er dus heel veel hormonen, kleine stofjes (of monstertjes), in zijn buik die héél hard gaan lopen feesten, waardoor hij een lekker gevoel heeft in zijn buik. Maar doordat ze zo klein zijn zijn ze heel snel uitgeput van het feesten en worden ze moe en vallen ze in slaap. Daardoor duurt dat lekkere gevoel maar kort en is hij daarna rustig/moe. 

We probeerden nog even uit of we de ‘grote mensen termen’ of de termen van Oudste Puber erin konden gooien, maar daarvoor is het klaarblijkelijk nog te vroeg. Stapje voor stapje dus, rustig aan.

Maar voorlopig zijn zijn vragen weer even beantwoord, terwijl het bij Oudste Puber juist weer een nieuwe golf van onrust en vragen oproept. Zo zie je maar weer, met een hoofd vol stemmen in transitie gaan/zijn is nóg minder saai dan dat het normaal al is. 

*hoe deze woorden zijn ontstaan is weer een verhaal apart. 

** DIS Dissociatieve Identiteits Stoornis, oftewel wat men vroeger een meervoudige persoonlijkheid noemde

***Diep respect voor mijn Woonbegeleiding die steeds opnieuw de tijd moeten/willen nemen om al hun vragen te beantwoorden, ook al hebben ze dat al 100x gedaan.

foto: gemaakt met Gemini