Vol verwachting klopt ons hart....

Het is wat.... het is bijna 5 december en dat is voor lijfelijk jonge kinderen al heel spannend, maar ook voor het niet lijfelijke jonge kind in mijn hoofd is dit een (veel te) spannende tijd.... 

Al weken is het spannend en leeft de jongste telg in mijn hoofd, Lesley, continu op het randje van hysterie en dat allemaal door Sinterklaas. 

Alsof het in een normaal jaar al niet uitdagend genoeg is om daar mee te dealen, spant 2020 toch echt wel de kroon, of de mijter, wat jij wil.... 

Het is net als met Sinterklaas zelf, of je er nu in gelooft of niet, het valt niet te ontkennen, corona waart door de wereld en dat bracht bij Lesley nog net wat meer stress dan anders. 

Sinterklaas is natuurlijk een oude man en valt onder de doelgroep. In Spanje waren ze een tijd lang heel streng en mocht niemand meer naar buiten en oh jee, zou Sinterklaas dan wel mogen komen? 

Nou ging dat gelukkig goed; hij is nog gezond en hij en zijn Pieten gezelschap, inclusief paard zijn veilig in Nederland aangekomen. 

Dat Sinterklaas thuis werkt is hier in huis en hoofd absoluut geen probleem, dat doen een aantal van mijn vrienden ook en die zijn niet eens zo oud als Sinterklaas, dus dat werd acuut geaccepteerd. Maar de zorgen over of en hoe Sinterklaas hier langs zou kunnen komen om een schoen te vullen (want cadeautjes, tja, daar doen we dan maar niet aan, dat lijkt een onmogelijke opgave) bleven toch wel 24/7 door het hoofd van Lesley en daardoor dus ook mijn hoofd spoken. Hysterische huilbuien, heel veel vragen en daardoor een hele boze en geïrriteerde puberstem tot gevolg. 

Al weken zitten Rik en Lesley elkaar nog meer in de haren dan ze anders al doen (en geloof me, het is op een normale dag al niet echt heel gezellig tussen die twee). 

Rik is al die Sinterklaas hysterie van tijd tot tijd helemaal beu en zegt dan tegen Lesley dat Sinterklaas niet bestaat. Dat levert dan uiteraard het nodige gehuil op en uiteindelijk komt Lesley steeds vaker met haar verweer tegen Rik: "Je bestaat zelf niet!", waarop Rik weer even zijn mond houdt en ik stiekem best moet gniffelen.... Go Lesley! 

Maar goed.... 

Nu kan ik/mijn systeem best veel dingen regelen en oplossen, maar 5 december blijft toch altijd een ingewikkeld dingetje met een 24/7 en nog meer alerte Lesley dan anders... 

Nou kent mijn Woonbegeleider Sinterklaas toevallig persoonlijk en dus hadden we afgesproken dat Lesley een brief aan Sinterklaas mocht schrijven en dat hij die dan persoonlijk af zou geven. Maar domme ik, vergat samen met Lesley de brief te schrijven en dus kon Woonbegeleider afgelopen maandag geen brief meenemen. En dus waren we terug bij af: tranen met tuiten.

Woonbegeleider komt altijd op maandag en dat is op zich een fijne dag, volgens Lesley, want dan mag ze haar/mijn schoen zetten en dat doet ze altijd meteen al 's morgens vroeg. Je kunt er immers maar op tijd bij zijn. Als woonbegeleider dan komt, dan drinken we thee en eten mandarijntjes. Alleen heeft Woonbegeleider niet altijd trek in zijn mandarijntjes. 

Op dinsdag ochtend is het dan altijd een enorm feest want dan is Sinterklaas of Piet geweest en heeft Lesley overheerlijke mandarijntjes in mijn schoen! Hoera!! 

Rik was het gehuil en gezeur om de brief helemaal beu en dus schreef hij vannacht een mail naar Woonbegeleider of hij de brief misschien kon komen halen, want zaterdag was Sinterklaas (gelukkig) weg en zou de brief maandag dus te laat zijn. Hij wilde hem ook wel naar Woonbegeleider gaan brengen als het moest, als het gezeur maar ophield. En zo verscheen er een uur geleden een appje in mijn gsm: "is het goed als ik om 12.45u de brief voor Sinterklaas kom halen?" Slik, oeps... eh.. JAAAA! 

En zo schreven we dus ook samen (Lesley kan niet lezen of schrijven, behalve in emoticons en daar is de Sint toch echt te oud voor!) een korte brief aan Sinterklaas, de oude man heeft het immers razend druk... Lesley dicteert, ik schrijf en ze ondertekent hem uiteraard helemaal zelf. En stiekem moet ik best lachen. 

Woonbegeleider kwam langs, we renden naar beneden, overhandigden hem de 'brief' en ik vroeg hem of hij hem even wilde lezen... Vooral de eerste zin. En of hij wist of Sinterklaas zijn weekboodschappen toevallig nog moest doen? Woonbegeleider dacht van wel en dus drukte ik hem gauw een muntstuk in handen met de woorden. Wow... Als je maandag dan langskomt dan zijn we heel benieuwd of Sinterklaas de brief gelezen heeft en wat hij daarvan vond. En we snappen het best wel als hij zaterdag niet langs kan komen hoor. We zien je maandag weer ok? Groetjes aan Sinterklaas. 

En zo vertrok Woonbegeleider weer naar huis, of misschien wel meteen naar Sinterklaas, dat weten we niet zeker. 

Of Sinterklaas ook iets komt brengen zaterdag of misschien wel iets achterlaat bij Woonbegeleider, dat weten we natuurlijk niet, maar Lesley is in ieder geval dolgelukkig dat Sinterklaas haar brief toch nog op tijd gaat lezen! 

En Rik.... die is er iets minder blij mee... 

(maar het was wel een lieve actie van hem om Woonbegeleider om deze grote gunst te vragen) 

Enne Woonbegeleider, mocht je dit ooit lezen: dank je wel dat je die extra mile loopt om dit soort (en nog veel meer) dingen voor mij/ons te doen!

Error in mijn brein...

Vanochtend was het weer zo ver.... mijn halfwekelijkse martel sessie bij de fysiotherapeut. 

Het heeft lang geduurd voordat ik eindelijk een afspraak durfde te maken, want door Corona gaat alles nu net een tikkeltje anders en ‘anders’ is nou niet echt iets waar ik goed in ben. 

Normaal gesproken zou ik bij een praktijk naar binnen stappen om face to face een afspraak aan de balie te maken, omdat bellen niet mijn hobby (en op sommige dagen zelfs onmogelijk) is. 

Maar ja, dat mag nu dus niet en ook al ligt de praktijk om de hoek en kom ik er dagelijks langs gedribbeld, ik MOET bellen voor een afspraak. 

Ik dacht slim te zijn en de praktijk te mailen voor een afspraak zonder mijn telefoonnummer in de mail te vermelden, maar op mysterieuze wijze wisten ze dat toch te bemachtigen en belden ze me op. Als ik niet al een klein beetje (veel) aanleg had om achterdochtig te zijn, dan word ik het wel van dit soort acties maar dat terzijde.... 

Om een lang verhaal iets minder lang te maken: er werd een afspraak gemaakt voor afgelopen maandag. En uiteraard waren er wat ‘Corona regels’.... 

- Niet komen als je klachten hebt. 

- Geen handen schudden. 

- Handen desinfecteren bij binnenkomst 

- Eigen handdoek meebrengen. 

- Mondkapje dragen verplicht. 

Goed..... het kan maar duidelijk zijn. 

En laat me heel helder zijn: het doet er niet toe of ik voor of tegen die maatregelen ben, of dat ik denk dat het zinvol is of juist onzin, die discussie wil ik voorkomen. 

Voor mij geldt: regels geven (meestal) duidelijkheid en duidelijkheid geeft rust aan/in mijn brein. En als ik ook maar iets of iemand een ietsiepietsie kan beschermen, dan wil ik dat best proberen. (En ook hierover hoef ik geen discussie te voeren: laat mij maar in mijn waan) 

En zo liep ik maandag braaf de praktijk binnen met m’n koeien mondkapje op mijn snoet en mijn handdoek onder de arm. Ik desinfecteerde braaf mijn handen en wachtte tot ik werd opgehaald. 

Ondertussen verlaat een heer op leeftijd zonder mondkapje (hoestend) langs mij het pand en komt er een dame op leeftijd zonder mondkapje binnen en neemt op de stoel direct naast mij (zo ongeveer op mijn schoot) plaats.... 

Mijn brein krijgt ondertussen een soort van error omdat ik het niet helemaal meer snap, maar gelukkig werd ik opgehaald door mijn (zeer jonge) fysiotherapeute, met mondkapje. 

Na wat koetjes, kalfjes en algemene martel praktijken kan ik het niet helpen en flap mijn verwarring eruit: “ik snap het niet zo goed, ik loop hier met een mondkapje op om met name de oudere medemens te beschermen (of ze dat nou willen of niet) en zij zelf lopen rond alsof er niks aan de hand is?” De fysio zucht en zegt: “jij zegt het, en wij denken het, maar we kunnen er (nog) niks aan doen”. 

Opgelucht (dat het martelen over is) stap ik naar buiten, trek mijn muilkorf van mijn gezicht en haal een paar keer diep adem alvorens ik naar huis wandel. 

En zoals dat bij mij nu eenmaal gaat: mijn brein laat dit niet los en ik blijf er de hele week over piekeren. 

Vanochtend mocht ik weer terug en wederom stap ik gemuilkorfd het pand binnen, ontsmet mijn handen en neem plaats. 

Verbaasd kijk ik voor me uit en mijn brein slaat op tilt van wat ik daar zie..... er staat één jonge dame met mondkapje te zwoegen op een loopband, er lopen twee jonge medewerkers met mondkapje heen en weer en..... er zit/staat een groepje bejaarden op een kluitje bij elkaar te kletsen, te lachen en elkaar al kwekkend aan te raken. Dit alles zonder mondkapje en mijn hoofd krijgt opnieuw error.... maar dan echte, van mijn gezicht afleesbare error (althans op het stukje dat je nog kunt zien). 

Op dat moment word ik opgehaald en zegt m’n fysio “zeg maar niks, ik weet het”..... 

En om me af te leiden begint ze me acuut te martelen.... 

Eenmaal thuis komt de error eruit.... ik ben boos, ik moet huilen en dat wil ik allemaal niet, en dus wordt het nog erger. 

Ik HAAT het als ik dingen niet begrijp. En sinds Corona is uitgebroken begrijp ik heel veel dingen niet meer waardoor ik eigenlijk continu op het randje van dit soort error zit. 

Ik hou me zoveel mogelijk aan de regels, niet zozeer voor mezelf, want het kan me weinig schelen of ik morgen dood neer val of niet. Ik kies ervoor dat te doen, omdat ik niet (of nog minder) met mezelf kan leven als ik een ander ziek zou maken. 

Maar als ik om me heen kijk dan zie ik de jongere generaties zich redelijk aan de gevraagde regels houden, maar juist de oudere generatie niet! En daar kan ik met m’n verstand erg moeilijk bij...... 

Want..... voor wie, om wie te beschermen, waren die maatregelen ook alweer vooral in het leven geroepen????

Doe eens effe normaal joh!

Al een paar weken is het weer bezig en sinds een paar dagen is het eigenlijk niet meer normaal: illegaal vuurwerk.

Ongeveer een uur geleden zat ik met mijn luie reet aan de bank vast geplakt toen er zo’n ongelooflijk harde knal klonk, dat ik niet eens aan vuurwerk dacht, maar aan een heuse explosie.

Acuut begonnen er allemaal alarmen af te gaan variërend van auto/scooter alarmen tot (wat ik dacht te herkennen als) een brandalarm. 

Ik besloot als een ware ramptoerist mijn balkon op te schuiven om van een veilige afstand te kijken wat er mis was....

Er stonden meer buren op straat, dus dat er echt iets aan de hand was, leek me duidelijk. 

Er kwamen geen sirenes aan, dus op zich ‘viel het dan dus wel mee’. Op dat moment zie ik een tweede  ‘explosie’ ter hoogte van de friettent en volgde er een hoop geschreeuw. Ik stond nog altijd verstijfd op m’n balkon. 

Nog steeds kwamen er geen sirenes deze kant op...en ik werd nieuwsgierig.

Braaf schoot ik in m’n schoenen en m’n jas en besloot ik dat het NU toch echt het moment was om twee overvolle zakken plastic naar het milieu perron te brengen. 

Ik stak braaf de weg over om aan de ‘veilige kant’ te gaan lopen en onderweg vroeg ik aan twee jongens die er al de hele tijd heen en weer liepen of ‘het gewoon vuurwerk was, of wat anders’.

Ze vertelden me dat het bellen/brievenbus blok van twee portieken naast me was opgeblazen en dat de twee pubers die dat gedaan hadden daarna nog even een projectiel naar de buiten wachtende klanten van de friettent hadden gegooid.... Daarna waren ze er als een haas vandoor gegaan.

Afijn, ik breng braaf m’n afval weg en loop terug naar huis, dit keer aan de eigen kant van m’n straat....

De politie was inmiddels gearriveerd en ik kan je vertellen dat ‘het bellen/brievenbus blok eruit geblazen’ best een understatement was....

Ik durfde geen foto te maken omdat de politie er nog stond (zo dapper ben ik dus 😉 ) maar deze twee pubers hebben met hun leuke vuurwerk bommetje de hele portiek eruit geblazen!!!! 

Echt serieus! 

Ouders, ik weet dat je je puber niet 24/7 in de gaten kunt houden en dat je echt niet kunt weten wat ze 24/7 uitspoken, maar toch.... Als de kosten hiervan op jou als ouder zouden worden verhaald, dan werd je echt niet blij gok ik.....en zou je je puber voor straf levenslang naar de vakkenvul gevangenis hebben gestuurd.

Maar goed, bedankt voor die explosies.... mijn opgespaarde afval is weer weggebracht, de ook al opgespaarde afwas is weer gedaan en ook de was ligt weer gevouwen in de kast.... Blijkbaar had ik dit even nodig om in actie te komen.....

foto: gejat van internet

Bizarre schepsels en mooie herinneringen...

Soms komen er 'nieuws' artikelen voorbij waar ik best een beetje om moet lachen en tegelijk ben ik er ook soms een beetje verbaasd over... Zo ook het bericht (met filmpje) vandaag over vissers die een bizar schepsel in de zee tegen kwamen. 

Zonder de tekst te lezen en alleen kijkend naar het filmpje herkende ik dit ‘vreemde bizarre schepsel’ meteen.... Sterker nog.... Ooit ‘stond’ ik steeds oog in oog met dit monster, want ja.... ik vond het een monster! 

In 2008 ging ik namelijk snorkelen in the Great Barrier Reef, tijdens mijn reis in Australië. En dat terwijl ik doodsbang was voor al die levensgevaarlijke enge haaien die daar uiteraard elk mens acuut als lekker hapje zouden aanvallen. 

Eerlijkheid gebiedt me om er misschien ook even aan toe te voegen dat ik door problemen met een jetlag en het daarbij behorende slaapgebrek (en een van nature al warrig/achterdochtig brein) ik ook in elke fluffy koala, schattige kangoeroe of mollige wombat de meest wrede, door de duivel bezeten, monsters zag, maar dat terzijde. 

Tijdens dat snorkelen zwom er een fotograaf mee, die onder water mooie foto's probeerde te maken van jou en wat je zoal tegenkwam. En daar zwom dus zo'n monster (oftewel) Maanvis rond. Die werd door de fotograaf ‘gelokt’ en dan werd je daar dus mee op de foto gezet. 

Maar mijn brein maakte uiteraard zijn eigen versie van dit beest. 

Als je het bekijkt is het namelijk net alsof het beest 'niet af' is.... alsof zijn achterwerk (of meer... de andere helft) er vanaf gebeten is. En in mijn hoofd kwam dat uiteraard door die bloeddorstige, agressieve haaien! En voor mijn hoofd was de cirkel dan ook rond. 

Resultaat: als deze blije maanvis ook maar één vin in mijn richting zwom, dan verbrak ik het wereldrecord snelzwemmen in tegenovergestelde richting. 

Kortom geen foto van mij met de Maanvis. wel een herinnering voor het leven! 

Geen haai gezien trouwens, maar wat was het prachtig daar onder water!

foto: internet

Zorgverzekeraar onzin om gek van te worden

Zucht..... 

Het is weer eens zover, ik ben geïrriteerd. Nu gebeurt dat wel vaker, maar op dit moment is dat niet zo handig. De herfst is namelijk begonnen, er zijn wat andere indrukwekkende/ingrijpende dingen in mijn leven gebeurd en nog gaande en het gevolg daarvan is, dat het momenteel even niet zo heel goed met me gaat. De spreekwoordelijke koek is weer eens op, de emmer weer te vol en nog wat van die cliché (maar oh zo ware) beeldspraken.

Ik heb dus noodmedicatie, voor situaties waarbij mijn brein (en ik) écht even rust nodig heb, om te voorkomen dat het écht fout gaat. Nu is dus zo’n moment. Maar m’n noodmedicatie was bijna op en dus bestelde ik met frisse tegenzin (ik ben geen fan van pillen) nieuwe.... 

Nu krijg je bij de apotheek (dankzij de macht van de zorgverzekeraars is mij verteld) zo ongeveer elke keer een andere versie van jouw medicijn, waarvan men dan heel stellig beweert: “dat dit exact hetzelfde is en ook exact hetzelfde werkt.” 

Maar mijn ervaring vertelt me toch echt dat dit NIET zo is. Zo heb ik één merk medicijnen, dat ik steevast net zo goed meteen door de plee kan spoelen, omdat het bij mij gewoon helemaal niks doet. 

Daar ging ik (met wat hulp) over in gesprek met de plaatselijke apotheker. En na lang en onnodig (in mijn ogen) getouwtrek, werd in mijn dossier (hun computer dus) genoteerd, dat ik geen medicijnen van dit merk meer zou krijgen. Ik blij, de apotheker vast ook, want ik kan best moeilijk doen als ik dingen niet snap of onzinnig vind... en tot nu toe ging dat op zich goed. 

Nu in coronatijd, ben je het liefst niet meer welkom in de apotheek en kun je herhaalrecepten afhalen in de ‘servicelocker’ die zich buiten de apotheek bevindt. Op zich ideaal, kan ik namelijk ook niet in een discussie belanden, maar dat terzijde. 

Ik kon dus mijn noodmedicatie afgelopen week (donderdag) uit de locker halen. Pas vandaag besloot ik de medicijnen eens op hun vaste plek te leggen. En wat wil?? jawel, ik heb dus wederom het merk gekregen dat ik niet meer zou krijgen... Lekker makkelijk, want ik kan ze nu dus niet terugbrengen, want de apotheek is momenteel hermetisch dicht.... 

Ik heb geen (werkende) noodpilletjes meer.... 

En ik word onderhand knettergek van deze zorgverzekeraar onzin... 

Of wacht.... dat was ik natuurlijk al....

foto: internet

En ineens heb je het..... een plan... nu nog wat hulp/steun!

Zoals ik een paar weken geleden al hier schreef, zit mijn tijd in het ‘fat people program’ er bijna op. 

Twee jaar lang reed ik minimaal twee keer per week naar Geleen, om daar te sporten, te wegen, te praten, te lachen, te huilen, fitter en gezonder te worden. En natuurlijk om kilo’s kwijt te raken en wie weet (ooit) niet meer in de obesitas categorie te vallen.

Dat laatste is me me helaas (nog) niet gelukt, maar hé, het leven gaat door, ook ná het fat people program. En dat vond ik zelf de afgelopen weken (en nóg) best een dingetje. 

Dit programma was twee jaar lang mijn dagstructuur. En heel eerlijk: de enige dagstructuur die ik had. Ik ben 100% afgekeurd (en nee dat is niet zielig), heb dus geen baan, ik doe ook niet aan vrijwilligerswerk (en nee, dat wil ik ook niet), de klussen die ik had zijn allemaal gestopt, dus dat betekent dat er naast mijn wekelijkse afspraak met mijn woonbegeleider geen enkele structuur meer te vinden is in mijn leven. En dat is best wel een dingetje kan ik je zeggen.

Het is niet het einde van de wereld want ik heb zat dingen die ik leuk vind en genoeg hobby's om me de rest van mijn leven mee te vermaken, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat er een moeilijke periode aan gaat komen. 

Hoewel ik in de afgelopen twee jaar mijn plezier in bewegen weer heb teruggevonden en er nu graag op  uit trek om te wandelen of te fietsen, weet ik ook dat ik daar in de herfst en winter heel veel moeite mee ga hebben. Dan word ik somber, moe, lamlendig en vind ik het heel lastig om mezelf van mijn bank af te sleuren en mijn huis uit te schoppen. 

Kennis is macht zegt men wel eens, dus met deze kennis over mezelf, kan ik er maar beter voor zorgen dat ik een plan heb.

Tegenwoordig vind ik wandelen zelfs leuk! Ik beleef er lol in, het maakt mijn hoofd leeg en ik kom er steeds meer achter hoe mooi ons (en vooruit ook ons buur-) land eigenlijk is. En terwijl ik vandaag met een vriendin weer door de Zuid-Limburgse natuur stapte, bedacht ik ineens een plan.

Ik wil van September mijn persoonlijke STEPtember maken. Mijn idee is dus om in die maand (minstens) 250km te gaan wandelen. Ik wil uiteraard eigenlijk meer, maar laat ik mezelf een klein beetje in bescherming nemen en er 250 van maken. 

Het liefst zou ik anderen op de een of andere manier, van mijn STEPtember willen laten profiteren. Maar aangezien ik een paar maanden geleden al aan mensen gevraagd heb om me tijdens de home edition van de avondvierdaagse te sponsoren voor het goede doel (het reumafonds) vind ik het heel lastig om nu weer om sponsoring te gaan vragen.

En dus bedacht ik iets anders...

De natuur hier is prachtig en ik vind het vreemd en jammer tegelijk dat ik dat niet veel eerder ontdekt heb. Maar tijdens mijn wandelingen zie ik vaak zóveel zwerfvuil liggen, dat ik daar best een beetje verdrietig van word. Wat bezielt mensen om hun rotzooi zomaar op straat of in het bos te kwakken? Dat slaat toch nergens op?

En dus werd mijn STEPtember plan uitgebreid: Ik wil tijdens die 250 km ook nog eens zwerfvuil gaan oprapen. Op die manier laat ik andere mensen ook een beetje profiteren, want ik maak die prachtige natuur weer net een beetje schoner...

Maar ja, om al die troep nou met mijn blote handen op te gaan rapen vond ik ook niet zo aantrekkelijk. En mijn budget is ook niet echt berekend op het aanschaffen van een degelijke zwerfvuil tang. En dus trok ik een uur geleden de stoute schoenen aan en mailde het 'lokale vuil prik' bedrijf hier in de stad, met de uitleg van mijn plan en de vraag of ik van hen in die maand een zwerfvuil tang mag lenen!

Ik heb nog geen antwoord, maar ik hoop dat hij net zo enthousiast is als ik....

Als dat niet zo is, dan weet ik het ook even niet meer, maar misschien zijn er dan onder mijn lezers (en/of hun vrienden/kennissen) wel mensen die me verder kunnen helpen.

Toch laat het sponsoren me ook niet helemaal los. Ik zou zelf niet goed weten welk doel ik zou moeten kiezen. Mijn voorkeur gaat zelf uit naar: 

1. de voedselbank, 
2. de kinderen van de voedselbank, maar ook naar iets als 
3. Natuurmonumenten. 

En wat nou, als ik mensen de mogelijkheid zou geven om te doneren en zelf te laten kiezen bij welke van deze drie doelen ze graag zouden zien dat hun donatie terecht komt? Zouden mensen dat doen? Ik heb geen idee... Maar het is het proberen waard...

Het plan kwam vanmorgen in me op en moet nog precieze handen en voeten krijgen, maar:

• Dat ik die 250 km  wil gaan doen, staat vast. 
• Dat ik zwerfvuil wil oprapen ook.
• Dat ik er een facebookpagina voor wil maken, waar de wandelingen, foto's en kilometers op komen te staan en waar je me kunt volgen en aanmoedigen ook....
• En of ik me laat sponsoren tja... dat hangt van jullie af ;-)

Je kunt in de reacties aangeven (of via het contactformulier/mail wat je ervan vindt. En ik zou het tof vinden als jullie mijn bericht en plannen delen.... 

Helpen jullie mee om mijn plan waar te maken?

Afbeelding gevonden op internet

Je plek in de roedel vinden..... of juist niet....

Dromen dus.... het is een thema momenteel. 

Ik schreef hier al over een stukje van m’n droom, maar de droom bevatte nog meer fragmenten. 

Zo woonde ik ergens in die droom ineens weer bij mijn ouders in mijn ouderlijk huis. Qua leeftijd was ik een oudere puber, maar met de kennis en levenservaring van nu. Een beetje ingewikkeld uit te leggen, maar misschien ook wel niet heel anders dan het in mijn hoofd in het heden ook aanvoelt. (Voor mijn gevoel ben ik in mijn hoofd nooit ouder dan 16 geworden, maar dat is een nog langer verhaal en kun je in mijn boek lezen). 

Goed, ik woonde bij mijn ouders dus en onze relatie verliep nog steeds niet zo soepel. Mijn moeder had nog steeds problemen met mijn jongensachtige uiterlijk en gedrag en vond het heel moeilijk dat ik zo gesloten was. Ze namen me mee uit wandelen (jaja, het was een droom, mijn ouders wandelen niet) maar eigenlijk alleen maar naar het huis op de hoek. 

Daar stonden ze met elkaar te bekvechten over of ‘ze’ wel thuis zouden zijn of niet. Ik had geen idee waar het over ging en zoals altijd (vroeger) hield ik me afzijdig van hun gesprek/discussie. Maar toen liep mijn moeder naar de voordeur toe en zag ik een naambordje, met de naam van twee mannen en een lijstje hele vreemde namen. Ik begreep er niet zo veel van. 

Toen de deur openging, kwamen er een boel honden naar buiten gelopen (de verklaring voor de vreemde namen) en stond er een man in de deuropening toe te kijken wat er gebeurde. De ene hond liep meteen naar me toe en liet zich aaien, een ander bleef eerst staan kijken en kwam toen naar me toe om voorzichtig aangehaald te worden, een derde sprong enthousiast tegen me op en ging er weer vandoor en nog een andere, ging tegen me opstaan, en klom zo bovenop me (al staand) tot op m’n schouders om er daarna weer af te springen (oftewel, liep letterlijk over me heen). 

Toen mochten we binnen komen van de man. In de woonkamer nestelden mijn ouders zich meteen op een bank, een andere bank was bezet door een aantal honden en de twee stoelen waren door de beide mannen bezet. Voor mij was er geen plek meer en dus ging ik op de grond zitten, waar ik me normaal ook het meest prettig voel. 

De man zei: “dus jullie wonen nu al een week weer samen in een huis, maar dat loopt niet soepel en toch zijn jullie nu pas hier.” En tegen mij: “Misschien moeten we eens gaan uitzoeken wat jouw plek in de roedel is.” Ik had geen idee wat ik ermee moest. 

De man gaf wat voorbeelden over hoe de honden op mij gereageerd hadden en wat dat over mij en mijn plek zei (en hoe en wat dat ben ik écht vergeten), maar mijn moeder nam het woord over en begon haar klaagzang over wat er allemaal mis was met en aan mij. En het was alsof ik in die droom van een afstandje naar mezelf keek en mezelf zag ‘uitschakelen’. Ik haalde een borduurwerkje tevoorschijn en ging ongeïnteresseerd zitten borduren, net doen alsof ik niet luisterde, maar ik hoorde elk woord. Alleen..... ik had het al zo vaak gehoord. 

Ze vertelde dat ik zo jongensachtig was en dat ik me verzette tegen alles wat vrouw(elijk) was. Dat ik dat expres deed om haar pijn te doen, want ik wist hoe belangrijk het voor haar was om een dochter te hebben. Dat ik zo gesloten was, dat ik geen woord zei van wat er in me omging en hoe naar dat voor haar was en hoeveel pijn ik haar deed. En zo ging het nog even door. Ik haalde af en toe adem om iets te zeggen, maar dan was ze alweer verder in haar relaas en dus deed ik wat ik gedurende m'n puberteit steeds meer ben gaan doen: ik hield m’n mond stijf dicht en zei niks. 

De man keek het een tijdje aan en vroeg toen aan mij: “en wat vind jij hier nou allemaal van?” En ik weet nog dat ik gezegd heb: “maakt het wat uit wat ik ergens van vind dan? Mij wordt namelijk nooit iets gevraagd. En als er al iets gevraagd wordt, dan wordt er nooit geluisterd, maar altijd geoordeeld. Dus wat ik ergens van vind is irrelevant, want het gaat nooit om wat IK vind, maar om wat mijn moeder denkt dat ik vind.” 

En daar werd ik wakker, dus ik zal wel nooit weten wat mijn plek in de roedel nou precies is, maar hoewel de droom op zich een beetje vreemd is, is de inhoud voor mij heel herkenbaar en kan ik ook wel plaatsen waarom dit op dit moment naar boven komt. 

Ooit werd ik naar de kinderpsychiatrie gestuurd omdat ik een probleem had/was. We kregen systeemtherapie (oftewel met het ‘hele’ gezin) en die gesprekken verliepen ongeveer op dezelfde manier. Ik was daar destijds niet omdat ik dat zelf wilde, maar omdat ik meegesleurd werd. Ik mocht niks zeggen, maar als ik niks zei, kreeg ik op m’n donder. Als ik wel wat zei (maar ook als ik niks zei trouwens) dan ging mijn moeder theatraal zitten huilen en klagen over hoe zwaar en moeilijk ze het met me had. Wat ik ook deed, ik kon het nooit goed doen. 

En dus zei ik niks meer. En dat hield ik ook ver na de kinderpsychiatrie vol. Als ik één ding namelijk heel goed geleerd heb tijdens m’n jeugd dan is het wel hoe pijnlijk het is als je steeds het deksel op je neus krijgt. Als je (diep van binnen) dingen verwacht, die de ander je niet kan of wil geven. En dat waren niet eens zulke ‘grote’ dingen, maar gewoon, dat er een keer echte belangstelling voor me was, dat er een keer geluisterd werd zonder oordeel, dat iets wat ik leuk vond niet meteen de grond ingestampt werd, dat ze een keer blij voor me konden zijn. 

Maar al die dingen konden ze (en kunnen ze nog steeds) niet. En dat deed pijn, iedere keer opnieuw. Dus na een tijdje hou je de deksel maar heel hard op de pan. Ik deelde niks meer. Niet hoe het met me ging, niet hoe ik me voelde, waar ik mee bezig was, waar ik blij of verdrietig van werd, gewoon niks. 

We groeiden nog verder uit elkaar en mijn wereld werd MIJN wereld en die van hen die van hen. Twee totaal verschillende werelden, waar we beiden geen weet van hadden en die we beiden niet begrepen. 

Sinds een aantal jaar probeer ik het ‘contact’ een beetje te ‘herstellen’, want ik zie steeds vaker in m’n omgeving dat het zomaar ineens afgelopen kan zijn. En dat zou ik heel erg vinden, want op mijn eigen manier hou ik wel van ze. Maar ik merk ook dat we zo ver uit elkaar gegroeid zijn, dat er eigenlijk niets meer te herstellen valt. Je kunt misschien ook wel niet echt herstellen wat er toch al nooit was. 

Sommige dingen veranderen nooit. Nog steeds begrijpen ze weinig van wat ik zeg, kunnen ze maar moeilijk blij voor me zijn, wordt alles nog steeds met een sauslepel aan oordeel overgoten en wordt alles waar ik plezier in heb de grond in geboord. En dus blijf ik oppervlakkig en vertel nog steeds niks over mezelf. Zolang we het maar over het weer, voetbal, anderen of zonnepanelen hebben, gaat het prima. Maar iets persoonlijks, dat durf en kan ik niet meer, nog steeds bang voor de pijn van dat deksel en die neus.... 

Toen Corona uitbrak stuurde mijn moeder en ik af en toe eens een sms’je heen en weer met de vraag hoe het ging. Maar van beide kanten kwam er zelden een écht antwoord op die vraag. 

Gisteren kwam er weer zo’n appje met de vraag of het allemaal nog steeds goed met me ging. 

En tja, wat moet ik dan zeggen? Ik heb enorme bloedarmoede, een enorm lage bloeddruk, ik ben zo duizelig als de pest en val steeds om, ik kan niet autorijden, niet sporten, doe elke dag een dutje omdat ik anders de dag niet doorkom en aan het eind van de maand moet ik naar het ziekenhuis? 

Dat gaat ze ongetwijfeld als persoonlijke aanval opvatten en daar heb ik momenteel geen energie voor, en dus gaat alles zoals altijd hartstikke goed, net zoals aan hun kant van de telefoonlijn.... 

Liegen is een familiekwaal geworden... 

Maar ergens zou ik best graag met ze kunnen delen wat er allemaal speelt. Ik zou ze zo graag vertellen over m’n genderdysforie en het gevoel geen man en geen vrouw te zijn. Over mijn hele ‘avontuur’ en zoektocht naar m’n genderidentiteit, maar toch deel ik het niet. En dat is op zich heel vreemd, want als dit hele ‘ik voel me geen vrouw’ gedoe ergens bekend in de oren zou moeten klinken of herkenbaar zou moeten zijn, dan is het wel bij mijn ouders. En zeker bij mijn moeder. Ze heeft zich immers jaren beklaagd over dat onderwerp. 

Maar toch denk ik niet dat ze me zou begrijpen als ik het probeer uit te leggen..... En daarnaast.... hoe leg je zoiets uit aan je bijna 80 jarige ouders die vol oordelen zitten (ik heb het niet van vreemden hoor, is er met de spreekwoordelijke pap lepel ingegoten)...

 

Hoi pap en mam, weet je nog dat jullie bij mijn geboorte tussen mijn benen keken en toen op het geboortekaartje schreven dat ik een meisje was? Nou, dat was dus een grapje van jullie geliefde god, want weet je.... ik ben helemaal geen meisje.... nee ik ben ook geen jongen.... ik ben gewoon helemaal niks. 

Ik geloof niet dat ze dat zouden accepteren, om over snappen nog maar te zwijgen. En dus zwijg ik maar, en merk ik dat als mijn hoofd veel met dit onderwerp bezig is, ik het ‘contact’ maar weer op een laag pitje zet, uit angst dat ik me verspreek en zo slapende honden wakker maak. En plaats ik mezelf dus eigenlijk zelf buiten de roedel, waarvan ik toch namelijk al jaren het gevoel heb dat ik er sowieso al geen deel van uitmaakte. 

En zo is de cirkel weer rond en heb ik klaarwakker zijnde misschien toch die plek in de roedel gevonden.....

foto: internet