Van 'therapie' naar 'therapie' naar 'therapie'.... oftewel de zin en onzin van een dagprogramma.

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Horen, zien en voorlopig nog zwijgen... Mijn crisis opname in de GGZ. Deel 2

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Four seasons in one day.... Mijn crisis opname in de ggz... deel 1

Het is alweer behoorlijk lang geleden, maar eind oktober 2022, werd ik voor een tijdje opgenomen in het lokale psychiatrische ziekenhuis. Aangezien er erg veel dingen gebeurden tijdens die opname die mis gingen en die absoluut niet ok waren en ik dit maar niet uit mijn systeem krijg, wil ik hier (nog steeds) een aantal blogjes over gaan schrijven. Gewoon omdat ik vind dat het belangrijk is om een aantal dingen te laten 'zien'. In de hoop dat de mensen die in de psychiatrie (gaan) werken, hier misschien iets van kunnen leren en dingen voor andere cliënten/patiënten in de toekomst misschien anders en vooral beter kunnen worden. Misschien is dat een utopie, maar niet geschoten is altijd mis...

Een stukje achtergrond informatie:

Het ging al heel lang niet goed met me: ik sliep niet/nauwelijks en mijn situatie op de genderpoli was nogal spannend. Ik raakte heel veel tijd kwijt, vond mezelf met regelmaat terug op plekken waar ik niet hoorde (en zou moeten) zijn en het duurde inmiddels zo lang en werd soms zó 'gevaarlijk' dat m'n Woonbegeleiding, de ggz en ikzelf het tijd vonden voor een (vrijwillige) 'crisis time-out' opname. Er was echter een wachtlijst (jawel, voor een crisisplek) en ik kon niet meteen terecht.

Op 27 oktober kwam er om 16.55u, na ruim acht weken op de wachtlijst te hebben gestaan een telefoontje dat er een bed vrij kwam en dat ik de volgende ochtend op de afdeling verwacht werd. En hoewel het inmiddels al wel een klein beetje beter met me ging, besloot ik na overleg om er toch gebruik van te gaan maken, omdat de komende week heel spannend voor me ging worden en ik daar (op dat moment al) niet zo goed mee om kon gaan. 

En zo zat ik op 28 oktober samen met mijn begeleidster van het ggz team in een kamertje, tegenover een hele jonge, lieve en geduldige dame van het afdelingsteam, die met mij de intake ging doen. De psychiater van dienst was op dat moment bezig, maar deze zou mij later die dag nog wel komen zien. 

Wat ik heel apart vond, was dat men wel wist dat ik zou komen, maar dat men geen idee had waarom ik zou komen of hoe lang ik zou blijven. Wel was men op de hoogte dat ik Mick, meneer, hij en hem was. 

Het was een prettig gesprek. Ik voelde me gehoord en gezien en ik was mezelf. Wat zo'n beetje inhoudt dat ik er alles eerlijk uitflapte, ook dingen waarvan ik verdomd goed weet dat ik die beter niet kan zeggen. Maar ik ben ik, en ik wil open kaart spelen en ben dus (te) eerlijk. Ik gaf aan dat ik mensen en nieuwe situaties eng en moeilijk vond, dat ik het moeilijk vind om zelf om een gesprekje te vragen en dat ik heel erg de behoefte heb aan duidelijkheid, omdat ik anders boos word. Dat ik zelf leef onder het motto: doe wat je zegt en zeg wat je doet en dat ook van anderen verwacht. Dat ik een voedselallergie heb en eetmomenten daardoor extra spannend vind (ivm kruisbesmetting). 

De afspraak was dat het personeel me elke dag een ventileer gesprek aan zou bieden, zodat ik er niet zelf om hoefde te vragen en dat ik mijn eigen brood, boter en beleg kreeg, die in de afgesloten keuken bewaard zou worden waar niemand verder aan kon. En verder zou er even goed met de keuken overlegd worden over de ingrediënten van de maaltijden en dit zou aan mijn teruggekoppeld worden.

Aan het eind van het gesprek leverde ik mijn eigen (net opgehaalde) volle doosjes medicatie in, kreeg ik een boekje met instellings- en afdelingsregels (van heul veul pagina's) in mijn handen gedrukt en nam ik afscheid van mijn begeleidster. 

Ik zou een rondleiding krijgen vóór de lunch. Maar toen dat eindelijk gebeurde, ging de pieper af. Het is niet mijn eerste opname, ik weet wat het betekent: Ergens is een collega in gevaar of er is ergens een gevaarlijke situatie en dan moeten de andere personeelsleden gaan rennen en assisteren. En zo stond ik ineens alleen in de gang. Ik was al overprikkeld van het feit dat ik opgenomen was en dus vluchtte ik terug naar het stukje 'veiligheid' dat ik daar had: mijn kamer, waar ik huilend met mijn knuffel in een hoekje wegkroop. 

Uiteindelijk werd ik weer opgehaald en kalmeerde ik wel weer, maar het was niet echt een lekkere binnenkomer zullen we maar zeggen (waar overigens niemand iets aan kon doen, dit is hoe het nu eenmaal kan gaan).

De psychiater van dienst die nog zou komen, liet doodleuk weten dat ze het te druk had om mij te komen zien en dat m'n regiebehandelaar (m'n eigen psychiater dus) de medicatie maar in orde moest maken. Klein relevant probleem: mijn eigen psychiater had die week vakantie en was er helemaal niet en dus ontstond er een probleem. 

Een deel van mijn medicatie krijg ik via het ggz team en een deel van de huisarts. Daar weten beide partijen van en ik ben daar ook eerlijk over. Het probleem is alleen dat de medicatie die via de huisarts geleverd wordt, niet in het systeem van de ggz staat (andersom overigens wel!) en de instelling dus alleen mag uitreiken wat in het ggz systeem staat. Tja, en dat was momenteel dus niet de medicatie waar ik de afgelopen maanden zo ongeveer op 'overleefd' had. Dit zorgde bij mij voor paniek, want de situatie was onduidelijk en onduidelijkheid geeft error in mijn hoofd. De psychiater van dienst was verre van behulpzaam hierin. 'Dat had maar geregeld moeten zijn voordat ik kwam.' En daar had ze vast gelijk in, maar daar had ik op dat moment niks aan en ik kon er ook niks aan veranderen, maar ik leek er nu wel de dupe van te worden.

Tijdens de intake was ik Mick, meneer, hij en hem en de verpleegkundige hield dat ook goed vol. De psychiater had daar geen boodschap aan, bleef het hebben over mevrouw, zij en haar. In het begin ging de verpleegkundige daar nog tegenin, maar uiteindelijk zwichtte zij ook en nam het mevrouw zij en haar over (wat ik haar vergeef, want de rest van mijn verblijf heeft ze het niet fout gedaan). Dit zorgde voor extra spanning, boosheid en verdriet. Het maakte dat ik me niet gehoord, niet serieus genomen en onveilig voelde.

De verpleegkundige van die ochtend besloot (terwijl ik naast haar zat) naar mijn apotheek te bellen om te vragen of zij een medicatieoverzicht konden faxen. Het was vrijdagmiddag en als die lijst voor een bepaalde tijd binnen zou zijn, dan kon de medicatie nog geregeld worden, zo niet dan zou het pas na het weekend worden...(nog meer paniek in mijn hoofd). 

De apotheek wilde niet meewerken, want dit was niet gebruikelijk. Normaal gesproken moet je zo'n overzicht persoonlijk aan de balie komen ophalen. En nee, ze konden dat niet faxen, dat was niet gebruikelijk. Dat ging tegen de wet op de privacy in... Ik riep in de hoorn dat ik ernaast zat en dat ik hier toestemming voor gaf, maar nee, wet op de privacy, niet gebruikelijk, bla bla bla. De moed zakte in mijn schoenen, de paniek werd niet minder. Maar van de apotheek hoefden we in ieder geval geen medewerking te verwachten, dat was duidelijk.

Ik opperde nog dat ze me mijn ingeleverde 'illegale' (=niet in hun systeem staande) medicatie maar terug in eigen beheer moesten geven, thuis ben ik immers ook verantwoordelijk voor mijn eigen medicatie inname en beheer, maar ja, dat mocht uiteraard niet. Aan de ene kant snap ik dat best, maar aan de andere kant vind ik het ook best een beetje onzin. (waarmee ik bedoel dat dit ook op een veilige manier zou kunnen, door de hoeveelheid van één dag bijvoorbeeld uit te reiken, kamers zijn op slot).

Maar goed, uiteindelijk bedacht ik dat ik in mijn huisartsenapp een medicatielijst heb staan en dus maakte ik daar een pdf van en die mocht ik naar de verpleegkundige mailen. Met veel gemopper en gezucht bleek de psychiater van dienst daar dan (voor deze ene keer) mee akkoord te gaan en het leek geregeld.  

Mijn energie was op, mijn prikkelgrens zwaar overschreden en ik wilde het liefst naar huis. Maar in plaats daarvan werd er verwacht dat ik deelnam aan het dagprogramma. En ik koos voor dat wat ik thuis ook doe, alleen heet het thuis 'hobby' en hier creatieve therapie. Er was echter niemand die tijd (of zin) had om met me mee te lopen. Nieuwe situaties en ik zijn niet zulke goede vriendjes. Ik stond een behoorlijke tijd voor het lokaal (met glazen ramen), maar de drempel was te hoog: ik durfde niet naar binnen: teveel nieuw, ik was moe. En dus ging ik terug naar de afdeling en dook mijn kamer in, daar kon ik ook borduren, want ik had mijn spullen gewoon meegenomen. Ik bleek echter een borduurnaald vergeten te zijn en dus kon ik niks en dus eindigde ik weer huilend met mijn knuffel in een hoekje. 

Later die dag kwam er iemand van 'creatieve therapie' naar de afdeling en ik werd voorgesteld. Ze nam me mee naar het lokaal zodat ik wist waar ik moest zijn en wat ik daar allemaal kon doen. En bij hele hoge uitzondering mocht ik van haar een borduurnaald lenen en meenemen naar mijn kamer waarna ik me zielsgelukkig op mijn borduursels stortte en ik voor het uur dat ik daarmee bezig was, ik geen meldingen van mijn horloge meer kreeg dat mijn hartslag gevaarlijk hoog was....

De hele dag ben ik al aan het vechten tegen het 'switchen' (=dat mijn stemmen mij overnemen en ik er even niet meer ben), de reden waarom ik hier dus eigenlijk ben. Dit zou een plek moeten zijn, waar dat gewoon zou moeten kunnen, of toch op zijn minst niet als heel vreemd gezien zou moeten worden. Switchen is voor mij een soort van ontspanning, mijn brein en mijn lijf kan op die manier een beetje rust krijgen. En door het (min of meer) gecontroleerd te laten gebeuren, voorkom ik vaak erger, maar alles in mij schreeuwt dat het hier niet veilig genoeg is. En dus vecht en vecht ik ertegen en ik ben kapot moe. 

Als dan 's avonds bij het naar bed gaan ook nog blijkt dat de medicatie nog steeds niet geregeld is, het nu dus officieel weekend is en er niks meer te regelen valt, verdwijn ik huilend in mijn kamer. Ik ben op...

Ik kijk uit m'n raam naar de 'binnentuin'. Er staat een treurige boom met de herfstblaadjes er nog aan, maar tegelijkertijd zitten er katjes aan de takken. 

Het symboliseert hoe ik me momenteel voel: Four seasons in one day.

Zelfs de natuur is op deze plek in de war....

Pubermeisjes! Oftewel: een verhaal over jaloezie.

Twee keer in de week sport ik onder begeleiding in een groepje op een sportpark hier in de stad. Weer of geen weer, schoolvakantie of niet, op wat landelijke feestdagen na, gaat het sporten altijd door en dat vind ik een fijne gedachte. 

Onlangs was het hier meivakantie en dus hadden zowel de basis- als middelbare scholieren vakantie. Dat heeft, zoals alles in het leven, zowel voor- als nadelen. Uiteraard vind ik het super leuk voor de plaatselijke jeugd dat ze lekker vrij hebben van school. Ik ben immers ook ooit lang geleden jong geweest en ik kan me nog heel goed herinneren hoe speciaal vakanties voelden. Dus het is fijn om te zien en merken dat dat voor de schoolgaande jeugd nog steeds niet veranderd is. 

Wat ik zelf niet zo fijn vind aan die schoolvakanties, is dat er dan allerlei sportactiviteiten (toernooien, kampen enz) voor de kids georganiseerd worden en het dan dus best wel druk is op het sportpark. Op zich geen probleem, maar ik (en nog een aantal uit mijn groepje) ben niet zo fit en lenig als die kids. En ik merk dat ik me dan best een beetje schaam als ik hijgend als een paard bijna dood neerval na een keer het veld over joggen. En de (meestal goed bedoelde) aanmoedig kreten van de kids, die in hun pauze langs ons veld komen hangen, hebben op mij eigenlijk een averechts effect: ik voel me niet aangemoedigd, maar voor lul staan... maar goed dat zegt meer over mij dan over de kinderen (hoop ik). 

Ik dwaal weer eens af.... Sporten, meivakantie, kids...

Vóór mijn sportuurtje kies ik er soms voor, om een half uur tot een uur rondjes te wandelen over de atletiekbaan, die om ons veld ligt. Lekker met mijn favoriete muziek in mijn oren stevig door wandelen, zodat ik aan mijn kilometers kom en op een relaxte en prettige manier aan mijn conditie kan werken. 

Tijdens die meivakantie, besloot ik dit ook te doen. Het was heerlijk weer: het was voor de verandering eens droog, de zon scheen en het was behoorlijk warm. En terwijl ik mijn rondjes liep, zag ik op het veldje naast ons een aantal pubers voetballen. Het groepje bestond vooral uit jongens, maar er stonden ook een paar (duidelijk geen voetbal ambities hebbende) meiden tussen.

Bij een volgend rondje, was het groepje uitgedund tot twee jongens en twee meiden. De jongens lagen met ontbloot bovenlijf, op hun rug in het kunstgras, terwijl de meiden in hun strakke, korte topjes, al giechelend, de jongens goed aan het uitdagen waren. Met hun gedrag overigens, ik bedoel niet met hun kleding (dat kan en mag immers NOOIT een uitdaging voor wat dan ook zijn!) Kortom: heel normaal puber gedrag. 

Ik observeerde dit gedrag een paar rondjes lang en keek daarbij vooral naar het gedrag en de houding van de meiden. En terwijl ik zo naar ze keek, moest ik ineens huilen. Ik begreep niet zo goed waarom dat zo was, en waar dit nou ineens vandaan kwam. Maar gelukkig kon ik nog genoeg rondjes wandelen om daar over na te denken. 

Ik kwam tot de conclusie dat ik stinkend jaloers was op deze twee jonge meiden. Daar zaten ze dan, in hun strakke topjes, fier rechtop in het gras. Vrolijk, lachend, zelfverzekerd, uitdagend plagen. Het zag er zo zorgeloos uit! En ik weet heus wel dat dit echt niet het geval hoeft te zijn, en dat ieder puberbrein een hoop zorgen kent, maar ik kon het niet helpen dat ik me jaloers voelde om het tafereel dat ik hier zag. 

Hoe anders was dat ooit voor mij? En eigenlijk nog steeds? 

Toen ik de leeftijd van die meiden had, verging mijn wereld juist!  

Waar deze meiden (ogenschijnlijk) vol trots en zelfverzekerd hun jonge meisjesvormen durfden te showen, en zich daar absoluut niet voor schaamden, en er zelfs plezier in leken te hebben, ging ik mijn stinkende best doen om onzichtbaar te worden. Ik ging steeds krommer lopen. Ik leerde mezelf aan om mijn schouders steeds verder naar voren te doen, kocht kledingstukken die minstens 4 maten te groot waren. Alles om maar mijn best te doen, om die opkomende borsten onzichtbaar te maken en het liefst in die hoop kleding te verdwijnen. 

Ik werd een verdrietige, boze, onzekere (nog erger dan het al was) puber, wiens lijf meer en meer haat opleverde.

Dus daar liep ik dan, al huilend mijn rondjes over de atletiek baan te wandelen. Jaloers op twee tienermeisjes, die daar heerlijk zorgeloos zichzelf stonden te zijn. 

Jaloers op twee tienermeisjes wiens grootste zorg op dat moment leek te zijn of de desbetreffende jongens hen wel op zouden merken en leuk (genoeg) zouden vinden.

Jaloers op twee tienermeisjes, voor wie dit alles zo vanzelfsprekend leek te zijn. 

Jaloers op de zorgeloosheid  en de zelfverzekerdheid. 

Gewone, alledaagse dingen die genderdysforie (voor mijn gevoel) van mij heeft afgepakt.

foto: gevonden op internet

Het domino-effect…. Oftewel: kun je me laten uitpraten.

Al mijn leven lang loop ik tegen sommige dingen aan, die ik nooit kon verklaren of uitleggen. Soms omdat ik het zelf niet begreep, of zelfs niet door had. Soms omdat ik er simpelweg de woorden niet voor kon vinden. En soms door een combinatie van al die dingen.

Een voorbeeld hiervan is dat ik heel vaak boos werd op anderen als ze mij (in mijn beleving) niet begrepen. Pas heel laat in mijn leven begon ik in te zien, dat ik boos werd op de verkeerde persoon. Of eigenlijk, dat ik helemaal niet boos zou hoeven zijn, maar dat terzijde. Ik begreep pas heel laat dat het niet zozeer de ander was die MIJ niet begreep, maar dat ik de ander niet begreep. En iets niet begrijpen en ik zijn niet zulke goede vriendjes. Dus als ik iets niet begrijp (of als iets onduidelijk is), dan word ik boos. Vaak heb ik dan ook nog eens niet door dat ik boos aan het worden ben, of dat ik iets niet snap, dus tja... die situaties escaleerden nog wel eens.

Maar goed, een mens is nooit te oud om te leren en dus leer ik steeds dingen bij. 

Zo ook de afgelopen weken. 

Waar ik ook al mijn hele leven tegenaan loop, is dat ik het soms heel lastig vind om mensen uit te laten praten. Soms gebeurt dat uit enthousiasme en moet ik dat wat in mijn hoofd opkomt meteen eruit flappen, omdat ik het anders weer vergeten ben. Dat is niet netjes en niet sociaal wenselijk gedrag, maar op de een of andere manier heeft mijn hoofd (of mond) op dat moment geen rem. Maar zelfs als ik het binnen zou kunnen houden en netjes zou wachten tot het einde van het verhaal en het er dan pas uit zou flappen, dan is de kans groot dat ik me zo heb zitten concentreren om mijn mond in bedwang te houden, dat er geen ruimte meer was voor het verhaal op zich en ik dat dus verder niet meer mee krijg. Tja, het is het een of het ander (en geloof me, daar baal ik best van).

Ik ben de laatste maanden aan het sporten en daar merk ik soms iets soortgelijks. Wanneer de coach een oefening uitlegt en er iets in gezegd wordt wat ik niet helemaal snap, dan flap ik die vraag er meteen uit, al voordat de coach aan het einde van zijn verhaal is. Dat is lastig voor de mensen om me heen denk ik, maar ook voor de coach. En laatst zei hij dan ook: "kun je me even laten uitpraten? Dan wordt het vanzelf wel duidelijk." En dat vind ik een lastige opmerking, want ik weet dat het antwoord op zijn vraag (die geen vraag is) 'nee' is, maar ik wil me ook gedragen zoals 'het hoort'. 

Zo kan ik nog tal van voorbeelden opnoemen, maar ik zal het voor de duidelijkheid even bij dit voorbeeld houden. 

Zo'n opmerking (kun je me even laten uitpraten) voelt voor mij als een tik op mijn vingers voor iets waar ik niet echt controle over heb. Maar zoals ik al zei: ik weet ook dat het antwoord daarop eigenlijk 'nee' is, dat kan ik niet.

Afgelopen week vroeg ik me af waarom ik dat niet kon. Wat gaat er mis, waar gaat het mis, waarom gaat het mis en hoe kan ik aan een ander uitleggen wat er in mijn brein gebeurt?

Elk verhaal, of dat nou een sport oefening is of een andere uitleg, bestaat uit een aantal componenten. Schakeltjes in een soort van ketting. 

Mijn brein werkt als een soort van ketting, of misschien nog beter: als een rij met domino stenen. Elk component van een verhaal is een dominosteentje dat neer gezet wordt. Aan het einde van de uitleg, als alle componenten besproken zijn, heb je dus een rij met dominostenen die als je ze een zetje geeft, netjes een voor een tegen elkaar aantikken en daardoor netjes omvallen.

Als ik alle componenten in de uitleg van de eerste tot de laatste steen snap, dan is er niks aan de hand en gaat de hele rij stenen om en kan ik de oefening (in theorie) probleemloos uitvoeren. 

Maar als ik dus ergens in die uitleg een steentje niet snap, of mis, dan stopt de rij bij het laatste steentje dat ik begrepen heb en verder valt er niks meer om. 

Op het moment dat ik een stukje/steentje niet begrijp, krijgt mijn brein een soort van error en kan letterlijk niet verder tot dat ene steentje op zijn plek staat.

Als je me op dat moment vraagt of ik je helemaal kan laten uitpraten omdat het daarna 'wel duidelijk wordt', dan kan ik dat misschien wel doen, maar alle informatie na dat 'foute steentje' hoor ik misschien nog wel, maar het komt niet meer binnen. De informatie komt pas weer binnen als dat ene steentje hersteld (en dus begrepen) is en je dan pas verder gaat met de verdere uitleg. 

Sommige mensen hebben niet alle steentjes nodig om de rij keurig netjes te laten vallen. Bij hen staan de steentjes waarschijnlijk dicht genoeg bij elkaar, zodat een ontbrekend steentje de boel niet laat stagneren. Dat is cool en zou ik ook wel willen, maar mijn brein heeft echt alle steentjes in de juiste volgorde nodig om tot een resultaat te komen.

Dus: kan ik je even laten uitpraten? 

Nee, sorry, als je je verhaal niet voor niets wilt vertellen, of het niet wil moeten herhalen, dan is het antwoord 'nee, dat kan ik niet.'

Foto: internet

Klem...

Op dit moment ben ik vier maanden bezig met mijn hormoontherapie. Al die tijd dat ik er op moest wachten duurde een eeuwigheid, maar de afgelopen vier maanden zijn werkelijk om gevlogen. 

In die vier maanden is er heel veel veranderd. En ik zal echt niet alles met jullie delen, want sommige dingen wil je denk ik niet weten, of misschien is het meer dat ik dat niet zomaar kwijt wil aan Jan en Alleman. Maar laat ik het erop houden dat er een boel meer verandert dan ik altijd dacht. 

Eén van de fijnste veranderingen voor mij is toch wel het feit dat mijn stem behoorlijk gedaald is. Dat, in combinatie met een redelijke opkomst van gezichtsbeharing, maakt dat ik steeds vaker met meneer wordt aangesproken. En hoe vreemd dat ook mag klinken voor mensen om me heen, iedere keer als dat gebeurt, maakt mijn hart een huppeltje. 

Kortom, ik ben heel erg blij met de veranderingen die er momenteel allemaal plaatsvinden. Ik voel me rustiger en meer mezelf dan ik ooit gedaan heb. Maar er zijn ook best wel wat dingen waar ik aan moet 'wennen'. 

Ik heb namelijk ook nog steeds het gevoel dat ik momenteel nergens bij hoor. Ik voel me absoluut geen vrouw, maar ook niet echt een man. De term non-binair was mijn 'werktitel' maar ik voel ook dat ik meer naar de 'ik ben een man' kant hang, dan voordat ik met de testosteron mocht beginnen. 

Nu was het kiezen van een wc de laatste jaren toch al een steeds groter wordend probleem. Niet een wc op zich, want een wc is een wc, maar in zo'n ruimte bevinden zich vaak ook andere mensen en die andere mensen vinden vaak dat zij het recht hebben om dingen te vinden en ook te zeggen. Met als gevolg dat als ik naar het dames toilet ging, ik steeds vaker opmerkingen kreeg dat ik daar niet hoorde, maar als ik naar de heren ging, kreeg ik meestal alleen blikken, maar voelde ik mezelf rete ongemakkelijk. Ik voelde me een soort bedrieger, een insluiper die daar niet thuis hoorde. En bovendien, wie ooit bedacht heeft dat de urinoirs in het begin van een wc ruimte zitten en de 'hokjes variant' aan het einde van die rij, moeten ze toch ook ontslaan. Zo werd door de heren wc wandelen een heel ongemakkelijke wandeltocht, een soort van walk of shame. Niet goed wetend waar ik mijn ogen moet laten... 

Toen ik m'n ongemakkelijkheid hieromtrent eens besprak met Woonbegeleider zei hij dat ik gewoon voor mezelf een keuze moest maken: vanaf nu ga je gewoon naar de heren. En dat deed ik ook. Het wordt inmiddels een beetje makkelijker (voor mij), al merkte ik laatst ook dat mannen die mij al lang kennen, toch lichtelijk paniekerig begonnen te kijken toen ik uit het hokje stapte, langs liep en mijn handen ging wassen.... Ach ja... 

Ik ben blij dat de 'buitenwereld' me nu steeds meer gaat zien als man, al voel ik me nog steeds niet echt helemaal man. Ik ben gewoon Mick, niet meer en niet minder, maar ik word wel extreem blij van meneer, hij en hem. 

Maar hoewel ik heel erg blij ben met de veranderingen, merk ik ook dat mijn genderdysforie daardoor juist weer groter wordt. En ik weet dat dat tegenstrijdig klinkt, maar het is wel zo.

Ik word nu steeds vaker waargenomen en aangesproken als meneer, maar er zijn momenten waarop de verwarring in de buitenwereld acuut terug komt. En daar heb ik last van! 

Ik mag bijvoorbeeld niet sporten met mijn binder aan. Dat is een enorm strak kledingstuk, dat mijn nog steeds aanwezige borsten, plat drukt, zodat je een platte(re), mannelijkere borstkas krijgt. Zolang ik een binder aan heb, vallen die krengen niet zo op, maar bij het sporten heb ik dat ding dus niet aan en een sport bh helpt dan geen zak. Dan zie je ze ineens weer wel, vooral als je mag rond huppelen en springen, huppelen die krengen gewoon vrolijk mee.

En daar word ik enorm verdrietig van. Ik merk dat ik weer voorover gebogen ga staan, mijn armen voor mijn borstkas kruis en dat ik er onzeker van word. Al die dingen waar ik in het dagelijks leven juist zo in gegroeid was en vanaf was. Ik hoor m'n mede sporters fluisteren en aan elkaar vragen wat ik nou eigenlijk ben en daar word ik echt intens verdrietig van. 

Ik voel me een beetje klem zitten. Ik moet afvallen om mijn borst verwijderende operatie te kunnen krijgen. Daarvoor moet ik dus sporten/bewegen. Maar juist dat bewegen zorgt er momenteel voor dat ik me weer (soms letterlijk) dood ongelukkig ga voelen. 

Natuurlijk kan ik ervoor kiezen om dan maar in mijn eentje te gaan sporten in plaats van in een groep. Dat doe ik ook, maar feit is dat ik het met een groep ook makkelijk en leuker vind, en  het op die manier ook makkelijker volhou. 

Eén ding is me in ieder geval wel heel erg duidelijk geworden. Ook al ben ik op dit moment heel erg gelukkig met de veranderingen die er al zijn en geniet ik daar ook van, het is echt tijd voor de volgende stap!!!

Denkbeeldige drempels….

Het is alweer een tijd geleden dat ik hier wat geschreven heb. Dat is niet omdat er niks gebeurt in m’n leven, integendeel.ik ben sinds 1 december (eindelijk) begonnen met m’n (lichamelijke) transitie, dus er verandert en gebeurt juist nogal veel. Maar het is nooit mijn bedoeling geweest (en nog steeds niet) om dit blog alleen nog maar te richten op transgender gerelateerde onderwerpen. 

Ik wilde altijd schrijven over wat ik in m’n leven mee maak. De grappige en minder grappige dingen waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop. Dus eigenlijk is het op dit moment in mijn leven dan juist wel logisch dat die transitie en alles er omheen het grootste deel van mijn blog vullen, simpelweg omdat het op dit moment mijn leven beheerst, of sterker nog: mijn leven is. Maar ja…. Of anderen daarop zitten te wachten? 

Ik merk echter dat ik met een aantal dingen ‘in de knoop’ zit. Schrijven is mijn manier om de wereld te ordenen en mijn hoofd te ‘ontknopen’. En dus wordt ook dit weer een transgender gerelateerd verhaal. Dan weet je dat en kun je nu een keuze maken of je verder wilt lezen of niet. Dat gezegd hebbende… daar gaan we dan. 

Voordat ik met het hormonale traject mocht starten hebben er behoorlijk wat gesprekken plaats gevonden met een (in gender) gespecialiseerde psycholoog. In die gesprekken wordt o.a. gekeken wat je wensen zijn en vervolgens wordt er een soort van gekeken of je verwachtingen overeenkomen met wat er kan gaan gebeuren (en andersom). 

Zo werd er met mij meerdere keren een lijstje besproken over wat de gevolgen zouden kunnen zijn van het gebruiken van testosteron. Er werd een (bij) werking benoemd en uitgelegd en steeds opnieuw was de vraag ‘wat vind je daarvan, hoe kijk je daar tegenaan?’. 

Ik merkte in die gesprekken al dat ik het lastig vond om daar een antwoord op te geven. En dat was om meerdere redenen. 

De eerste was dat je nooit echt weet wat er bij jou wel of niet zal gaan gebeuren. Hoe het een en ander zich ontwikkelt of juist niet ontwikkelt, wordt voor een groot deel bepaald door je genen. Je kunt dus niks voorspellen. 

Het andere wat ik heel lastig vond, was dat ik het heel lastig vond om te voorspellen wat iets met me zou doen. Ik weet namelijk inmiddels uit ervaring dat ik dat pas echt weet als iets ook daadwerkelijk gebeurt en dat die mening dan heel anders kan zijn, dan dat ik van tevoren had gedacht. Dus mijn antwoord was eigenlijk steevast dat ik het niet wist en wel zou zien als het zover was. Mijn motto werd een beetje ‘er is wat er is, dat zie ik dan wel weer’ en als je me een beetje kent, dan weet je dat dat zinnetje op zich al best opmerkelijk is voor mijn doen, aangezien ik het liefst tot in details op iets voorbereid ben. 

Een van de dingen waar ik niet echt op zat te wachten, was ‘haargroei’. En dan vooral gezichtsbeharing. Ik hoef niet zo nodig een volle snor/baard. Liever niet zelfs. Maar ik wist eigenlijk ook al van tevoren dat mijn genen zodanig in elkaar zitten dat de kans dat ik nauwelijks gezichtsbeharing zou krijgen vrijwel nihil was. Ik had namelijk voordat ik met de testosteron startte al een behoorlijke snor voor een vrouw. Daar had ik echter nooit echt last van tot het moment dat mensen het nodig vonden om daar (afkeurende) opmerkingen over te gaan maken. Door die opmerkingen werd ik er heel erg zelfbewust van en schaamde ik me er nogal voor, maar harsen of scheren vond ik ook onzinnig en dus nam ik m’n (zelfbenoemde) ‘walrussnor’ min of meer voor lief en liet het ding staan. 

Nu ben ik dus bijna vier maanden aan de testosteron. Mijn snor is erger geworden en ook ‘anders’. Een ander soort haar of zo. Echt goed uitleggen kan ik het niet. 

Op/onder m’n kin verschijnen steeds meer haren. En op dit moment kom ik tot de conclusie dat ik het niet allemaal meer uitgetrokken krijg met een pincet…. 

Tegelijkertijd begin ik ‘last’ te krijgen van m’n snor. Ik kijk er tegenaan, ik voel het de hele tijd. Als ik iets eet of drink dan ben ik me er dubbel bewust van. En ik merk dat ik hier nog niet aan toe ben (terwijl het ding er eigenlijk toch altijd al was). 

En dus is het tijd om over scheren na te gaan denken. Maar ook hier merk ik dat mijn hoofd daar nog niet klaar voor is. Nog los van het feit dat ik geen idee heb hoe je zoiets aanpakt of wat je moet doen, merk ik ook dat het in mijn hoofd een enorme drempel is. En m’n gevoel/hoofd zegt dat als ik die drempel eenmaal over ben, ik niet meer terug kan. (En ik weet ergens wel dat dat natuurlijk onzin is). 

Begrijp me niet verkeerd: ik heb absoluut geen spijt van de testosteron. Ik heb me namelijk nog nooit zo goed, rustig en mezelf gevoeld als sinds ik hiermee ben gestart. Maar op de een of andere manier voelt dat scheren als een soort ‘rite of passage’ naar ‘man zijn’ (whatever that may be). Als ik dat gedaan heb kan ik niet meer terug…. 

Misschien is het vergelijkbaar met voor het eerst seks hebben: als je dat gedaan hebt kun je niet meer terug, je kunt het niet ongedaan meer maken, je zult nooit meer maagd zijn. 

Ik denk dat die vergelijking het best omschrijft hoe het voor mij op dit moment in mijn hoofd werkt…. 

Woonbegeleider heeft al aangegeven dat hij het me best wil leren. Ik merk aan alles dat ik er last van begin te krijgen en dat het tijd is. Inmiddels heb ik ook alle benodigdheden in huis… ik sta dus eigenlijk al met twee voeten bovenop die drempel, maar toch heb ik nog net een zetje nodig denk ik om die denkbeeldige drempel ook daadwerkelijk over te gaan…

Foto: internet