Blijf van mijn lijf!

Ja hoor... Ik heb het weer eens voor elkaar! Ik heb weer een aantal mensen (onbedoeld) boos gemaakt.

Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik een grote passie heb. Nee, ik heb het dit keer niet over borduren, maar over Australië.
In 2008 ging ik daar voor de eerste keer naartoe en in 2013 ging ik nog een keer terug. Er was immers nog genoeg land over om te bekijken, al had ik in 2008 al erg veel gezien (meer dan de meeste van mijn Aussie friends).

Het klinkt vast raar, maar ik mis Australië best wel. Ik weet het, ik was er maar twee keer redelijk kort en als toerist, maar zeker de tweede keer dat ik er was, voelde ik me er zo ontzettend rustig en relaxed, dat het er serieus als 'thuis' voelde. Meer dan dat zelfs, want thuis kan ik die rust juist niet vinden.

Om het gemis een beetje tegen te gaan, ben ik op Facebook lid van meerdere groepen over Australië. Ik geniet van de foto's en weetjes die langs komen, de flauwe grapjes en bij elke foto die ik zie van een plekje waar ik ook geweest ben, geniet ik extra en word acuut overspoeld met fijne herinneringen.

Vandaag was er iemand in zo'n groep die vroeg waar men het beste een koala kon knuffelen. Er waren al tientallen reacties geplaatst, variërend van waar dat zou kunnen, tot waarom dat niet zou moeten. En geloof me, er zijn hele goede redenen waarom dat niet zou moeten. Er zijn niet voor niks maar twee staten in Australië waar dit daadwerkelijk (in Zoo's uiteraard) is toegestaan. Koala's zijn kwetsbare dieren en als je ze te hard knuffelt, dan breken oftewel hun ribben, of hun rug (ik weet het niet meer precies), maar wat ze dan ook precies breken is niet zo belangrijk in mijn ogen... Het gaat er mij het liefst om dat ze überhaupt niks breken.

Op het moment dat ik zo'n vraag lees, komt er van alles in mij op en het vervelende is, dat ik soms in plaatjes denk. En dus liet ik mijn fantasie de vrije loop en reageerde:

"Stel je eens voor dat je zelf de hele dag geknuffeld en aangeraakt wordt door wildvreemden... gewoon omdat je schattig bent...."

Ik bedoelde er verder niets mee, maar serieus, stel je eens voor dat je gewoon over straat loopt of op je werk zit, je ding te doen, en van alle kanten komen er om de beurt wildvreemden op je af die je knuffelen, over je bol aaien, rare geluidjes maken, je hoofd proberen te draaien voor de perfecte foto enz. Dat zou toch best een beetje ongewenst of toch op zijn minst raar zijn toch???

Maar goed... Daar werd een persoon heel boos van en voelde zich persoonlijk aangevallen of zo, geen idee wat er precies gebeurde. Ze vertelde me dat dit SLECHTS een uurtje per dag gebeurde en dat het niet zo was dat die beesten lastig gevallen/mishandeld werden.
Dat vond ik best een rare reactie op mijn opmerking (die over een menselijke ervaring ging) dus ik schreef terug:

"Ik vraag me af of je hetzelfde zou reageren als het jezelf betrof, ook al is het SLECHTS voor een uurtje." 

Tja en toen brak een beetje de pleuris uit en kreeg ik in mijn schoenen geschoven dat ik die dierentuinen beschuldigde van mishandeling, of ik zelf soms een koala was en wist wat een koala voelde, dat als ik niets wist van koala's ik me er eens in moest verdiepen en als ik nog nooit in Australië geweest was, ik mijn mond moest houden... (ik geef even een ongenuanceerde, doch vrij accurate samenvatting).

Maar weet je... Mij maakt het niks uit: als jij een koala wil knuffelen, dan moet je dat doen, als je maar voorzichtig doet en onthoudt dat het een wild dier is en blijft, ook al leeft hij in gevangenschap en dus niet moet zeuren als de koala in koala taal laat weten dat de knuffel niet wederzijds is! Maar als dat is wat je wil, be my guest!

Sterker nog, in 2008 was ik in Queensland, één van die twee staten waar je dus een koala mag vasthouden en knuffelen. Alleen was ik echter destijds zo bang van alles wat bewoog en ook van wat niet bewoog en was ik tegen die tijd (van het niet slapen) zó achterdochtig en in de war, dat zelfs de allerschattigste koala of wombat in mijn ogen in de duivel veranderde. Ik was doodsbang van die beesten en heb mijn foto momenten dan ook laten schieten....

In 2013 was ik een stuk beter voorbereid op mijn reis. Ik was namelijk vooral heel bang voor al die enge, levensgevaarlijke en vooral ook dodelijke dieren die daar rond slopen op zoek naar onschuldige toeristen om toe te slaan! En dus maakte ik in de tijd voorafgaand aan mijn reis een 'gevaarlijk dieren boek', waar precies in stond wat ik waar tegen zou kunnen komen, wat er dan kon gebeuren en hoe je dan moest handelen. En dat klinkt ongetwijfeld overdreven en stom, maar tja, mijn brein is nu eenmaal graag (heel, heel, heel erg) goed voorbereid en het hielp me om een stuk kalmer te zijn, te kunnen relativeren en meer te kunnen genieten! Ook vond ik een liedje dat me daar heel erg bij hielp... Helaas reisde ik toen door gebieden waar dit koala knuffelen niet toegestaan was, dus zelfs als ik gewild zou hebben (en dat wilde ik stiekem toch best wel), had ik geen koala meer kunnen knuffelen.

Maar goed.... Ik dwaal zoals gewoonlijk weer eens af.

Waar komt zo'n gedachte 'stel je voor dat...' nou vandaan, vraag ik me altijd af...
En eigenlijk kom ik tot de conclusie dat iets soortgelijks me al vaker is overkomen. Ooit was ik (onder de achttien en) in Parijs, met een aantal andere jongeren en ik was niet zo heel erg groot (nog steeds niet) maar blijkbaar wel heel erg schattig of zo, want het overkwam me meerdere keren dat ik door (voornamelijk Aziatische, sorry) toeristen vastgepakt werd, geknuffeld werd, over mijn bol geaaid werd en in een foto gesleurd werd. Ik begreep toen niet waarom, nog steeds niet trouwens, maar leuk vond ik het zeker niet! Ik ben niet zo'n knuffel type, toen al helemaal niet!
Het gebeurde overigens niet alleen bij mij, maar ook een blond (wit haar) vriendinnetje werd regelmatig vastgegrepen en aan haar haar betast en moest dan mee op de foto. En het toppunt vond ik zelfs dat ze een baby (ongevraagd!!!!) uit een buggy haalden en die mee op de foto moest. Misschien is het een cultuur dingetje, maar in mijn hoofd doe je dat (laatste zeker) niet!

Een aantal jaar later ging ik op vakantie naar Tunesië en zodra ik zelf een beetje rood en vellerig (en heel misschien ooit een beetje bruin) word van de zon, worden de littekens op mijn armen van mijn zelfbeschadiging veel duidelijker zichtbaar (want hé die blijven wit!) en valt het dus veel meer op. En als het ruim 30 graden is, loop ik echt niet met lange mouwen!
Daar kwamen wildvreemde mensen op me af, die over mijn armen en littekens gingen aaien, me meesleurden, hun vrienden erbij riepen, die ook weer gingen aaien enz... En ik kan je vertellen dat dat héél akelig en bedreigend overkwam. Zodanig dat ik uiteindelijk het hotel niet meer uit durfde.

Ik weet hoe IK me toen in die situaties voelde. En ik weet wel niet hoe een koala zich voelt en of die überhaupt nadenkt met z'n van eucalyptus benevelde hoofd, maar ik weet wel dat ik dát in ieder geval NOOIT meer wil meemaken.

Mijn lijf is van mij, daar moet iedereen die ik geen toestemming geef van af blijven...
Waarom zou dat voor dieren anders zijn!?!

foto: internet, bewerkt door mij.

Van monster naar mens oftewel niet willen versus niet kunnen....

Alweer heel wat jaren geleden werd ik gediagnosticeerd met Borderline persoonlijkheidsstoornis.
Op dat moment maakte dat stickertje me eigenlijk niks uit, ik was er zelfs wel blij mee.
Al die jaren voelde ik me slecht en anders dan anderen, maar ik kon nooit uitleggen wat er nou precies aan de hand was. Ik had alles om gelukkig te zijn: mijn studie ging goed, ik had geld, ik had een dak boven m'n hoofd, ik had een paar vrienden en ik deed af en toe ook nog best leuke dingen.
Allemaal ingrediënten voor een gelukkig leven en toch voelde ik me ellendig en wilde het liefst dood.

Dat etiketje voelde op dat moment dan ook als een opluchting: zie je wel, ik stel me niet aan, er is ECHT iets met me aan de hand. Want op de momenten dat ik me heel lamlendig voelde en niks voor elkaar kreeg en het liefst niet meer uit bed kwam, de deur uitging of wat dan ook, kreeg ik van mijn omgeving meestal te horen dat ik me aanstelde, ondankbaar was en gewoon een schop onder mijn kont moest hebben.

Door dat etiketje kreeg ik voor mezelf een bevestiging dat het in ieder geval niet allemaal alleen maar aan mij lag, dat ik niet gewoon ondankbaar was, maar dat er een oorzaak was voor dat onverklaarbare lamlendige gevoel. En jarenlang deed dat etiketje mij goed.... althans dat dacht ik toen.

Ik herkende me ook wel in de criteria van de toenmalige DSM (de psychiatrische bijbel). Niet in allemaal, sommige criteria herkende ik helemaal niet, maar ik herkende mezelf in ieder geval in genoeg criteria om te voldoen aan die diagnose.

Ik denk, achteraf gezien, dat je brein ook hele grappige dingen kan doen, zoals jezelf inpassen in een criterium, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Toch kreeg ik in de loop der jaren 'last' van dit etiket.
De visie op persoonlijkheidsstoornissen en zeker op Borderline persoonlijkheidsstoornis is niet bepaald positief. Hier liep ik in mijn stages (zowel social work als psychologie) keer op keer tegenaan. Een moeder met die diagnose kon bijvoorbeeld helemaal niks goed doen en al haar pogingen om iets liefs voor haar kind te doen, of haar kind grenzen te stellen, werden uitgelegd als manipulatief, mensen tegen elkaar uitspelen enz.

Groen (en verlegen) als ik toen was, vond ik dat op zich wel vreemd, maar als ik de uitleg hoorde van mijn collega's en ze de DSM erbij pakten en zeiden "zie je: dat hoort gewoon bij Borderliners", dan wist ik ook niet zo goed meer wat ik moest denken. En tja, wat weet een stagiaire nou helemaal? Dus hield ik mijn mond. Toch zag ik die pogingen vaak anders, positiever.

Ook in mijn persoonlijke leven liep ik tegen dit soort dingen aan. Binnen mijn eigen familie, mocht ik bijvoorbeeld niet op neefjes en nichtjes passen, want ik was 'gevaarlijk'. En ja ik beschadigde mezelf, maar het heet niet voor niks ZELFbeschadiging... Als ik mijn neefjes en nichtjes iets zou aandoen heette het wel ANDERbeschadiging, of nog erger. Tot me (achter mijn rug om, via via) gezegd werd dat ik de kids iets aan zou kunnen doen, was dat nog nooit in me opgekomen....

Tijdens mijn vele crisis opnames in die tijd, vond ik het belangrijk om de rapportages te lezen die over mij geschreven werden. Mijn gedrag werd namelijk heel vaak afgekeurd ("zó doen we dat hier niet'), maar ik begreep niet wat ik fout deed. Ik wilde het heel graag 'goed' doen, maar als je niet weet wat je fout doet en niemand je dat vertelt ("dat weet je best"), dan kun je het ook niet veranderen.

Wat mij opviel in die rapportages was dat ik keer op keer de criteria van borderline benoemd zag in gedrag/situaties waarvoor ik zelf een heel andere verklaring had.

Voorbeeld: er liep iemand met een breinaald rond die mensen probeerde te steken. Ik moest een boek uitlezen voor mijn studie en wilde niet op mijn kamertje gaan zitten, omdat ik wist dat de neiging om mezelf te beschadigen dan te groot zou worden (en daarop stond voor mij ontslag). Ik koos ervoor om in het halletje buiten de woonkamer te gaan zitten (in het zicht van de verpleging), omdat het daar rustig was, zodat ik mijn boek uit kon lezen. En omdat ik korte beentjes heb en stoelen doorgaans te hoog voor me zijn en ik daar rugpijn van krijg, ging ik (zoals ik altijd en overal doe) op de grond zitten om mijn boek uit te lezen. Een verpleegkundige kwam vragen wat ik daar deed, ik zei letterlijk: het is daar heel druk, ik moet nog een hoofdstuk uitlezen en als ik op mijn kamer ga zitten ben ik bang dat ik mezelf pijn ga doen, dus ik lees even mijn hoofdstuk uit en dan kom ik terug de groep in. Later las ik hierover terug in het dossier: "patiënt split (=mensen tegen elkaar uitspelen)". Nu kan ik heel veel in mijn gedrag zien, maar splitten is niet een van de dingen die ik kan zien.

Ander voorbeeld: Ook kreeg ik te horen dat ik vaak zat te drammen en persé mijn zin wilde krijgen en dat ik daar heel dwingend (manipulatief) in was.
Maar als zij (zonder de diagnose borderline) zelf iets heel graag wilden en er (in mijn ogen) net zo voor gingen als ik dat deed, heette dat ineens gepassioneerd zijn en opkomen voor wat je wil/nodig hebt.

Keer op keer kreeg ik te horen dat ik "niet wilde", dat ik maar "harder mijn best moest doen", dat het "Mijn eigen verantwoordelijkheid was" en "dat ik het zelf maar op moest lossen". Maar hoe? Dat vertelde niemand erbij, ook niet als ik het vroeg, want ik wist het echt niet. Maar steeds kreeg ik daarop te horen: "Dat weet je best, vraag niet naar de bekende weg".

En ik bleef gefrustreerd achter, beschadigde mezelf door die frustratie, cirkel rond.

Een aantal jaren later kreeg ik een nieuwe behandelaar die me al een paar jaar kende en meteen tegen me zei: "Mick, ik kan er niks aan doen, maar ik zie in jou geen borderline. Ik denk dat jij een vorm van autisme hebt. En als dingen voor jou onduidelijk worden, dan krijgt je hoofd kortsluiting en vertoon je gedrag dat op sommige gedragingen van borderline lijkt."

En als ik zelf even logisch nadenk over wanneer mijn 'borderline gedrag' om de hoek komt kijken, dan is dat inderdaad op momenten dat ik het niet meer snap en het overzicht kwijt ben. Dus tja, ik kon me hier wel in vinden. Bovendien was ik hier al eens op getest en kwam daaruit dat ik er wel aan voldeed, maar het niet gediagnosticeerd kon/mocht worden (iets met vroeg kinderlijke traumatisering enz).

Vanaf dat moment, werd ik benaderd alsof ik autisme had. De diagnose officieel opplakken kan/mag dan wel niet, maar sinds ze me zo zijn gaan benaderen, is er een hoop meer rust in mijn hoofd en heb ik nauwelijks nog 'borderline gedrag'. Het wordt in ieder geval niet meer zo benoemd of beschreven.

Ineens werd gedrag waar ooit van werd gezegd "je wil niet" nu ineens gelinkt aan mijn ontwikkelingsstoornis (want dat is wat autisme is) en werd het veranderd in een "je kunt niet'.
Ineens leggen mensen me dingen uit als ik aangeef dat ik het niet snap en gelooft men me als ik aangeef dat ik iets niet kan.

Is mijn gedrag veranderd?????
Ik betwijfel het. Volgens mij doe, denk, kan en zeg ik nog steeds dezelfde dingen als voorheen.
De visie van anderen op mij is echter veranderd en daarmee blijkbaar ineens ook mijn intenties.

Als iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis was ik er blijkbaar op uit om iedereen die met mij te maken had te jennen, het leven zuur te maken, kapot te maken enz. Een soort van evil persoon dus.
Maar als iemand met een vorm van autisme ben ik ineens veranderd in een mens die sommige dingen niet geleerd heeft, niet kan en misschien ook wel nooit zal kunnen, waar je begrip voor moet hebben.

En dat is best een vreemd fenomeen!
Wie wil of kan er nu niet???

foto: gekregen van goede vriend

Lekker in je vel....

Goed, het jaar 2020 dus. Een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen.
Laat ik die nieuwe uitdagingen eens meteen aangaan.

Een lieve vriendin van me heeft een eigen coachingspraktijk (o.a.) en zij organiseert dit jaar een gratis 'Lekker in je vel 10-daagse'. Iedereen kan en mag daar aan meedoen en je krijgt dan vanaf 6 januari zoals de titel al doet vermoeden, tien dagen lang elke dag een mail met tips en oefeningen die je kunnen helpen om lekker(der) in je vel te komen zitten.

Het is vrijblijvend, je hoeft er niks mee te doen, je hoeft aan niemand verantwoording af te leggen als je dat niet wil, het is gewoon een uitdaging voor jezelf.

En hoewel ik normaal niet zo van dit soort dingen hou, omdat 'ik er dan ook iets mee moet doen' en ik mezelf daarvoor iets te goed ken, besloot ik toch om gewoon eens mee te doen! Niet geschoten is altijd mis en wie weet leer ik er nog iets, waar ik wat aan heb en ga ik inderdaad lekkerder in mijn vel zitten. Wie wil dat nou niet???

In de aanloop naar 6 januari kreeg ik een mailtje met een soort van 'warming up' (maar dat zijn mijn eigen woorden). Een oefening voor als je al vast aan de slag wil gaan. En het mooie vind ik persoonlijk, dat het in de vorm van een uitnodiging is. Niks moet, het mág. Heerlijk!

Dit was de uitnodiging:

"Ken je dat gevoel, dat je best hoge eisen aan jezelf stelt? Dat je vooral stil staat bij de dingen die je beter kunt doen of die je fout hebt gedaan? Als ik je vraag een lijstje te maken met dingen van het afgelopen jaar die je anders zou willen doen, heb je daar vast meteen ideeën bij.

Voor nu wil ik je juist uitnodigen om eens een lijstje te maken van minimaal 5 dingen uit het afgelopen jaar waar je trots op bent. Doelen die je hebt bereikt, dingen die je hebt gedaan, maar die je misschien wel heel spannend vond. Contacten die je bent aangegaan, etc." (Janette, van Groei en Inzicht)

En ik moet eerlijk bekennen dat ik er eigenlijk meteen enthousiast van werd. Dus...
Of je het nou wil of niet, hier gaan we in willekeurige volgorde.

Halverwege 2018 begon ik bij het 'fat people program' om mijn obesitas aan te pakken. En ook in 2019 liep ik daar nog steeds rond. Ik verloor gewicht, centimeters, en kreeg er conditie voor terug. Het psychologische gedeelte van dit programma wilde ook in 2019 niet lukken en daar ondervond ik (heel) veel tegenwerking. Dat werkte enorm demotiverend, zodanig dat ik bijna de handdoek in de ring wilde gooien, onder het mom van 'ik kan het toch niet'. Maar als ik kijk naar wat ik daar tot nu toe bereikt heb, waar ik vandaan kom en wat ik het afgelopen jaar (zeker op sportief gebied) allemaal (terug) gewonnen heb, dan is 'ik kan het niet' echt een domme opmerking. Want ik heb mezelf laten zien dat ik het kan en ik ben er erg trots op!

In Maart van 2019 schreef ik me in voor de cursus 'Start to Run'. Doodeng vond ik het, om meerdere redenen. Ik kon niet hardlopen, eigenlijk mijn hele leven al niet. Maar goed, daar was deze cursus voor bedoeld: voor mensen zoals ik. Dus dankzij mijn impulsiviteit schreef ik me last minute in en stond de volgende dag voor het eerst in mijn leven met mijn spiksplinternieuwe renschoenen, vrijwillig op de atletiek baan. Het doel werd daar om in een aantal weken toe te werken van (in mijn geval niks) naar drie kilometer aan een stuk kunnen rennen. En guess what??? Hoewel ik zelf niet echt geloofde dat ik dit zou gaan kunnen, heb ik het wél gedaan. Ik kan nu dus, in theorie, rennen, zonder flauw te vallen. Ik kan blijkbaar dus wél rennen en ademen tegelijk!

Na deze cursus besloot ik om met een aantal anderen van de cursus aan te sluiten bij een hardloopgroepje van de atletiekvereniging. Zodat de stok achter de deur er nog even zou blijven, want hoewel het fijn is om te zien dat je steeds iets meer kan, kon (en kan) ik nog steeds niet zeggen dat ik het echt lekker of leuk vind. Dus die stok was ook echt wel even nodig. Maar ook dit vond ik doodeng, want de mensen in mijn eigen groepje waren wel aardig en niet eng, maar we werden samengevoegd met andere mensen en nieuw is per definitie nog steeds doodeng. Maar ik heb het wél gedaan en ook een tijdje volgehouden. Onlangs heb ik de keuze gemaakt om alleen verder te gaan en dat ben ik ook echt van plan. Maar laten we dan alsjeblieft hopen dat die lullige, steeds terugkerende blessures in 2020 snel op gaan houden, want op dit moment laat mijn lijf het even niet toe.

In Augustus deed ik samen met een lieve vriendin voor het eerst mee aan de Heuvelland Vierdaagse. Vier dagen wandelen door het prachtige Limburgse Heuvellandschap. Als je me een half jaar eerder ontmoet zou hebben op mijn wandeltochten, dan zou je weten dat als ik een heuvel zag, ik het liefste acuut om zou draaien, en als dat niet kon, huilend onderaan de heuvel op de grond zou gaan zitten en niet meer verder lopen. Als ik er dan toch echt niet omheen kon, dan deed ik het wel, maar met honderd keer stoppen, (bijna) moeten kotsen van de inspanning, hijgen als een dood paard en eenmaal boven eerst een halfuur bij moeten komen aan de zuurstoftank... Kortom, wandelen vond ik inmiddels best aardig, maar heuvels waren niet zo mijn ding (klein probleempje hier in Zuid Limburg!). Tóch wilde ik al heel lang een keer meedoen en dit jaar was het dus zo ver! Ok, we liepen de kortste afstand, maar ook op die kortste afstand kom je heel wat heuvels tegen! En guess what??? Het is mij (en ons) gewoon gelukt! We hebben het gedaan en wat was ik trots op mezelf dat we dit toch maar mooi geflikt hadden!
Ik zeg niet dat ik komend jaar een langere afstand ga doen, maar ik wil wel zeker weer opnieuw deelnemen!

Ik was zo enthousiast en trots op mezelf dat ik me eigenlijk meteen inschreef voor een volgende vierdaagse, namelijk de Vierdaagse in de Schoorlse Duinen. Vriendin kon niet mee, maar ik besloot me tóch in te schrijven en het dan maar alleen te doen. En ook dát vond ik weer rete spannend. Helemaal alleen (langs Amsterdam) daar naartoe rijden, in mijn eentje in een hotel verblijven, in mijn eentje dus ook ergens gaan eten en dus in mijn eentje meedoen aan die vierdaagse. Maar ik heb het gedaan, dit keer een iets langere afstand en ik heb me uitstekend vermaakt en was wederom rete trots op mezelf! (en ook weer zó enthousiast dat ik me meteen inschreef voor een Wandel Vierdaagse in Luxemburg voor 2020 met een busreis...met allemaal vreemde mensen...alleen!!!)

En hoewel ik al op die gevraagde vijf punten zit, is er eentje die ik ook nog wil noemen, want ik denk dat die wel de meeste moed en durf heeft gevraagd.

Ik heb een uitkering en heb het niet breed. Ik had best wat spaargeld, maar eigenlijk kom ik al jaren niet rond en heb ik dat (zonder dat ik dat echt door had) steeds aangevuld met mijn spaargeld. Maar dat raakt dus ook een keer op en ik kwam er (eindelijk) achter dat ik dus niet rond kan komen. En dus moest ik mijn financiën op orde zien te krijgen en dat kon ik niet alleen, daarvoor moest ik iemand mee laten kijken. En dat vond ik me een partij moeilijk en eng!
Want een wildvreemde gaat mee kijken hoeveel geld je hebt, en waar je het allemaal aan uitgeeft. Elke cent, elke beslissing moet je verantwoorden en op de een of andere manier voelde dat zó privé en akelig!
Ik ben ook vrij snel gestopt met deze persoon omdat ik zag waar ik kon en moest gaan bezuinigen en wat ik op orde moest gaan krijgen. Maar hulp vragen bij het op orde krijgen van mijn financiën was misschien wel het allermoeilijkste en allermoedigste dat ik afgelopen jaar gedaan heb. Of ik er trots op ben, dat weet ik niet, want niet rond kunnen komen, voelt voor mij eerder als falen en dat gevoel overheerst dan toch.
Maar het feit dat ik om hulp gevraagd heb, en nu zie waar het knelpunt zit en waar er dus ook mogelijkheden liggen, daar ben ik wél trots op. Het is namelijk een stuk makkelijker om je kop in het zand te steken.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, want als ik terugkijk op de successen, groot en klein, dan was 2019 misschien wel het jaar waarin ik het ongelooflijk moeilijk heb gehad, maar stiekem ook heel veel mooie en moeilijke dingen heb gedaan!

Dus kom maar op met die Lekker in je vel 10 daagse!
Ik ben er klaar voor!

Groei en Inzicht

Nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden...

Inmiddels is het alweer 2020.
Was ooit het getal 2000 magisch, nu vind ik 2020 toch ook wel een zekere magie bezitten.
Vraag me trouwens niet waarom, want ik kan het niet uitleggen, ik merk alleen dat het zo voelt.
(En wellicht is het gewoon de ervaring dat ik me oud begin te voelen!)

Bij een nieuw jaar, hoort voor mij ook een nieuw 'plan'. Ik ben namelijk iemand die het nut van het leven niet zo heel erg goed in ziet en ieder jaar dus door moet zien te komen door een plan te maken zodat het aankomende jaar in ieder geval voor mijzelf zin heeft of beter gezegd: weer even door te komen is.

Twee jaar geleden liet ik mijn plan aan iemand zien en liet ik me door het oordeel van die persoon over mijn doelen voor dat aankomende jaar volledig onderuit slaan. Ik heb daar van geleerd, namelijk, dat ik niemand, maar dan ook niemand ooit nog zoveel macht wil geven om me dingen 'af te (LATEN) pakken' waar ik zelf waarde aan hecht of die ik leuk vind.
Dus ben ik o.a. dit jaar weer langzaam begonnen met blogjes schrijven en ik merk dat ik dat echt gemist heb.

Ook voor komend jaar heb ik mezelf weer een aantal doelen en projecten gegeven, want hé ik blijf het moeilijk vinden om mijzelf en het leven zinvol te vinden, daar verandert zo'n nieuw jaar helemaal niks aan!

Ik hou van lijstjes en grafieken en dus ook van mindmappen, omdat ik daar meer orde mee in mijn hoofd krijg. Dus ook dit keer heb ik mijn plannen weer in een mindmap gegooid.

En kijkend naar mijn Plan voor 2020 hoor ik toch nog steeds het stemmetje van die persoon in mijn achterhoofd: het zijn totaal zinloze en nutteloze doelen.... En dat klopt!

Ze hebben voornamelijk met MIJN hobby's te maken en niks met een ander.
Maar ach... als ze me maar in leven houden, dat is waarvoor ik zo'n plan nodig heb.

Ik weet nu al dat niet al mijn plannen helemaal gaan lukken, maar dat is ook ok.
Goede voornemens zijn ook plannen en goede voornemens hebben nogal eens de neiging om te verzanden. Maar de intentie is er!

Er staan 15 doelen/projecten op mijn plan. Het ene wat makkelijker dan het andere, maar zo lang ik op 31 december kan zeggen dat ik aan alle plannen in ieder geval gewerkt heb, ben ik tevreden.

Sowieso.... Als ik dat kan zeggen op 31 december dan is mijn hele plan weer geslaagd, want dat betekent dat ik weer een jaar door gekomen ben!

Ik wens iedereen een mooi jaar. Dat het mag worden zoals JIJ het wilt hebben en wilt inkleuren.
En we weten allemaal dat we niet altijd alles kunnen hebben wat we maar willen, maar zorg dan in ieder geval dat je voor het inkleuren je lievelingskleuren gebruikt!

Mijn projecten voor 2020...
(niet in mijn lievelingskleuren overigens)

Tygo in de psychiatrie...

Vandaag kwam ik er eindelijk aan toe om de (al veel besproken) serie ‘Tygo in de psychiatrie’ te bekijken. Iets met vermijding, uitstelgedrag of welk label je er ook op wil plakken.
Maar de werkelijke reden dat ik zo lang gewacht heb, was, dat ik dan alle afleveringen achter elkaar kon kijken, want hé, ken u zelf: ik hou niet zo van wachten.

Maar goed, vier afleveringen dus. Vier afleveringen die ik met een dubbel gevoel bekeek.

Vanaf aflevering één kwam er een gevoel van herkenning bovendrijven, dat me redelijk verdrietig maakte. En ik weet niet precies waarom. Want mijn verhaal lijkt in bijna geen enkel opzicht op de verhalen van de mensen die geportretteerd werden in deze afleveringen. De enige overeenkomst is misschien wel dat ook ik in mijn leven al verschillende etiketten heb mogen ontvangen.

Eigenlijk weet ik niet eens of ik ze allemaal ‘officieel’ gekregen heb, of dat ze slechts benoemd zijn, zonder ze officieel op te schrijven. Maar eerlijk is eerlijk, heb ik, behalve de meest recente (en misschien juist wel de oudste) diagnose (genderdysforie) nog nooit officieel gehoord welke diagnose de psychiatrie op me geplakt heeft.

Hoewel ik in mijn opleiding (simpel gezegd: psychologie) leerde dat het protocol is dat je een patiënt vertelt wat zijn diagnose is, welke klachten daarbij horen, wat de behandeling en de prognose is, liep dat in de praktijk bij mij toch echt wel een beetje anders.

Ik kwam mijn diagnose namelijk te weten, doordat ik een ‘informed consent’ formulier moest ondertekenen voor deelname aan een onderzoek naar de behandeling van een borderline stoornis.... Aha, dat had ik dus.... fijn dat iemand me dat ook even vertelt en me ook uitlegt wat dat inhoudt.... (want geloof me, van de verhalen uit boeken, internet en collega hulpverleners, zijn dit verschrikkelijke mensen en daar werd ik persoonlijk niet heel gelukkig van).

Onofficieel heb ik heel wat etiketten voorbij zien en horen komen en bij elke nieuwe hulpverlener of begeleider, werd er wel weer wat anders gedacht en benoemd. En hoewel een etiket ooit heel belangrijk voor me was (ik stelde me niet aan, er was écht wat met me aan de hand), was ik inmiddels tot de conclusie gekomen dat een diagnose een momentopname was, afhankelijk van wat de persoon tegenover je dacht te zien/horen.

Dat werd me nog eens duidelijker toen ik tijdens mijn opleiding voor een blok over persoonlijkheidsstoornissen de diagnostiek hiervoor op een nep-patiënt mocht oefenen. Dit gebeurde in groepjes van vijf personen, die allemaal (samen en tegelijkertijd) dezelfde persoon voor hun neus hadden, allemaal dezelfde antwoorden hoorden. Toch kwam er aan het eind van de ellenlange vragenlijst geen eenduidige conclusie uit. Het was heel normaal dat er ook gewoon vijf (of meer) verschillende diagnoses uitrolden.... dus tja, daar spatte mijn geloof in etiketjes keihard uit elkaar, ik kon het niet meer serieus nemen.

Wat me ook uit eigen ervaring duidelijk werd, was dat je huidige etiket dan misschien wel kan veranderen, maar dat er een aantal etiketten zijn, die een soort van onverwijderbare lijm schijnen te hebben. Zelfs al kunnen de hulpverleners in je huidige leef en behandelomgeving zich absoluut niet vinden in dat etiket of jou er niet in herkennen, tóch blijft dat etiket staan, of het nou klopt of niet. Dat zou in mijn ogen mede ook een reden kunnen zijn voor het antwoord op de vraag die Tygo zich stelde: hoe kun je zoveel etiketten verzamelen?

Ik zou (en wil) zoveel over deze afleveringen willen zeggen, vooral ook over het laatste deel waarin de 21 jarige (en super intelligente) Jason naar een instelling belt om hulp te krijgen voor zijn Post traumatische Stress klachten, die volgens hem (heel herkenbaar en in mijn ogen volkomen terecht) het 'uitgangspunt' is voor alle (of toch zeker heel veel) van zijn andere klachten. Hij krijgt (o.a.) te horen dat hij 'stabiel' moet zijn om voor die behandeling in aanmerking te komen.

Ergens snap ik de opmerking in zekere zin wel, al denk ik dat het woord 'stabiel' een verkeerde keuze is. Ik gok dat het meer gaat over een (enigszins) balans hebben in draagkracht versus draaglast, maar toch vielen mijn spreekwoordelijke schoenen uit bij het horen van de woorden van die instellingsmevrouw en moest ik heel hard huilen..... (en petje af voor jou Jason, dat je zo ontzettend rustig kan blijven aan de telefoon!)

Want wat the fuck??? Wanneer vragen mensen om hulp? Volgens mij op het moment dat ze ergens (erg veel) last van hebben, het hun leven op de een of andere manier ontwricht en ze 'niet stabiel' zijn. Als je wel stabiel bent, nergens of weinig last ondervindt en dus kunt functioneren, dan hoef je toch geen hulp te zoeken, want dan heb je je weg toch grotendeels al gevonden??? (en ja er is altijd ruimte voor verbetering,)  Ben ik nou gek? (en dat is uiteraard een retorische vraag, na ruim 25 jaar behandeling/vertoeven in de psychiatrie)...

Dat antwoord is toch een beetje hetzelfde als wanneer je tijdens het voetballen in botsing komt met een tegenstander en die je onderbeen tot een hoopje gecompliceerde botbreuk schopt waar het bot uit je vel steekt, je naar de ehbo gaat en men daar zegt: Sorry, maar om dit te kunnen behandelen, moet u eerst zorgen dat uw bot weer heel is.... ?????

Ik zal wel raar in elkaar zitten. Maar dat bewezen al die etiketten al, dus dat is ook geen nieuws...

Ik begon met te vertellen dat ik met een dubbel gevoel gekeken had.
Ik vond het een goede documentaire, laat ik dat voorop stellen en ik ben blij dat Tygo (en zijn team en alle dappere mensen die zich met hun ervaringen in beeld hebben durven en laten brengen) dit moeilijke en ik mag bijna wel zeggen taboe onderwerp heeft durven aansnijden en in kaart heeft durven brengen.

Waar mijn dubbele gevoel om de hoek komt kijken is het volgende. Ik heb best wat jaren gewerkt als ervaringsdeskundige, waarbij ik mijn ervaringen en twijfels over deze zelfde ggz hardop uitsprak aan hulpverleners (al dan niet in opleiding). Dit doe ik overigens soms nog steeds. En ik weet dat veel van mijn collega ervaringsdeskundigen dit ook doen en deden. 

Ik weet dat mijn uitspraken en voorbeelden niet zo veel verschilden (en nog) van de dingen die Tygo in zijn documentaire concludeerde. Alleen.... Van mij als ervaringsdeskundige werd het gezien als 'negatief', als 'over-kritisch', als 'pessimistisch' en zo nog wat van die termen.

En ik weet dat ik niet de enige ervaringsdeskundige ben die dit soort opmerkingen naar hun kop geslingerd kreeg (al stonden ze bij mij meestal achteraf op een papieren evaluatie geschreven, want het in iemands gezicht zeggen, is ook nog een dingetje)

Dus hoewel ik het een goede docu vond, vind ik het ergens ook wel heel erg jammer dat er een bekende Nederlander voor nodig is om datgene wat wij (ervaringsdeskundigen) al jaren duidelijk proberen te maken, nu eindelijk eens 'geloofwaardigheid' en 'waarheid' te geven.

Nou ja, het zal wel aan het verschil in etiketje liggen.....
(BN'er <---> ervaringsdeskundige)

foto: van internet geplukt

"Want met Kerst mag niemand alleen zijn..."

Of ik het nu leuk vind of niet (en het antwoord is niet).... ineens is het weer zover: Kerstmis staat weer voor de deur.

Ieder jaar overvalt het me weer opnieuw en dat is op zich best raar, want ik loop al bijna 44 jaar op deze planeet rond en zou dan dus inmiddels kunnen/moeten weten dat het een terugkerend fenomeen is. En in mijn hoofd wéét ik dat natuurlijk ook heel goed, maar in de praktijk probeer ik het ieder jaar opnieuw te ontkennen. En dat helpt geen zier, want het gebeurt ieder jaar gewoon toch weer opnieuw: het wordt gewoon weer 25 december... Ontkennen is volstrekt zinloos dus.

Ik ben geen fan van Kerstmis.
Het is niet zozeer dat ik er iets op tegen heb, anderen moeten dat vooral lekker vieren, maar ik heb en kan er niks mee.

Een boom in huis zetten vind ik persoonlijk onzin en een hoop gedoe voor slechts twee dagen. Ik vind het er niet gezelliger op worden. Dennennaalden in m’n blote voeten of sokken, daar gruwel ik van en doen me heel hard vloeken. Kunstbomen vind ik helemaal debiel... En kerstverlichting hangt hier het hele jaar door al in huis.

Ik weet het, ik lijk de Grinch wel.

Heel veel jaren was ik met Kerst te vinden op de crisis afdeling van het plaatselijke psychiatrische ziekenhuis. Als de naderende Kerst niet daadwerkelijk voor een crisis zorgde, dan zorgde ik daar zelf wel voor en jarenlang voelde ik me tijdens deze tijd veilig en ellendig op een plek waar je je tenminste ongegeneerd ellendig MAG voelen. (En ja, ik voelde me er ook veilig, maar dat is een ander verhaal.)

Maar ja, dat was natuurlijk ook niet de oplossing en met die geweldige beslissing om bedden af te bouwen, kwam ik de kliniek ook niet meer in en dus moest ik noodgedwongen op zoek naar een andere oplossing.

En dus besloot ik om Kerst voortaan te zien als twee gewone zondagen achter elkaar waarop de winkels niet open waren. (U ziet.... dat besluit stamt al van enige tijd geleden, want tegenwoordig zijn de winkels ook op eerste kerstdag open....)
Deze gedachte hielp me gek genoeg een tijdje om deze tijd beter door te komen. Ik bedacht van te voren wat voor 'normaals' ik die twee dagen wilde eten (plannen is en was nooit mijn sterkste kant namelijk) en ik kocht een tv gids. En daarmee was mijn voorbereiding voor de Kerst bijna klaar.

Ik streepte elke zielige Kerstfilm aan in de tv gids. Maakte een heel schema van wat, wanneer en hoe laat op welke zender kwam en ik overlaadde mezelf met kerstfilms waarbij ik de ogen uit mijn kop mocht janken. En hoe vreemd dat waarschijnlijk ook klinkt: dat voelde heerlijk.

Maar na een aantal jaar kreeg ik het toch weer steeds moeilijker met Kerst.

Nog steeds probeer ik het leven zo 'normaal' mogelijk te laten zijn met die dagen, maar het lijkt wel of 'de omgeving' dat steeds moeilijker voor me maakt.
Van al die Kerst reclames op tv, met van die happy families die met z'n allen vredig, lachend en met vriendelijke blikken aan prachtige kerstdiners zitten, word ik nog steeds acuut depressief.

En natuurlijk weet ik heus wel, dat het maar reclame is en dat niet iedere familie zo happy en gezellig is. En dat er met Kerst misschien zelfs wel de meeste ruzies binnen families ontstaan.
Maar hoewel ik dat best wel weet doet het toch gewoon heel erg pijn.

Pijn, denk ik, omdat dit de momenten zijn waarop ik me realiseer wat ik mis. Naast alles wat ik allemaal wél heb (want ik ben een bevoorrecht mens en dat meen ik ook echt) is er één ding wat ik absoluut niet heb: een liefdevolle familie om me heen. En misschien zelfs wel geen thuis.
En hoewel ik dat op al die andere dagen ook wel merk, weet en voel, word ik met Kerst (door dit soort reclames) nog eens extra met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik er erg alleen voor sta en me eigenlijk fucking eenzaam voel (wat iets anders is als alleen zijn).

Op momenten dat ik dit gevoel bespreekbaar probeer te maken, en er door anderen weer aan herinnerd word dat die reclames nep zijn en dat elk huisje zijn kruisje heeft, voel ik me stiekem nog veel eenzamer. Want tja dat weten verandert niks aan mijn gevoel. En ik word er ook een beetje boos van.

Als iedereen weet dat die reclames geen afspiegeling van de werkelijkheid zijn, en dat er heel veel eenzame mensen zijn (en niet alleen ouderen!), waarom blijven we dat beeld dan toch consequent voorschotelen? Ik snap dat echt niet!!!

Tegelijkertijd wordt er geroepen dat we als maatschappij aandacht moeten hebben voor de mensen die het 'minder goed hebben dan wij', de armen en de eenzamen bijvoorbeeld. Hoe rijmt zich dat met elkaar? In mijn hoofd in ieder geval niet!

Ik kan niet voor anderen spreken, maar ik merk dat die reclames me nog veel eenzamer doen voelen dan ik me (het hele jaar door) al voel. Ik voel me een soort van buiten gesloten: iets 'gewoons' wat voor mij niet bereikbaar is of zo en dat wordt er keer op keer maar ingewreven.

Ik kan er niet precies de woorden voor vinden, maar één ding weet ik zeker....
Als ik Robert ten Brink nog één keer op tv hoor zeggen "want met Kerst mag niemand alleen zijn..." dan smijt ik eigenhandig mijn tv het raam uit!

Dat gezegd  hebbende wens ik een ieder die dat wil fijne feestdagen en voor anderen die net als ik worstelen met deze tijd van het jaar: Sterkte!

foto: gevonden op internet.

Rust in de tent....

Afgelopen weekend was ik een weekendje weg.
Ik had me wederom ingeschreven voor de Scheveningen Light Walk. Een wandeling door nachtelijk, of toch in ieder geval donker, Scheveningen, waarbij je langs allerlei licht en vuur acts wandelt.

Vorig jaar had ik me hier ook al voor ingeschreven, maar toen werd er last minute besloten dat het niet door kon gaan vanwege de heftige storm die er rondwaarde. Hierdoor zouden sommige acts een gevaar op kunnen leveren en dus werd de (op dat moment terechte) beslissing genomen. It's better to be safe than to be sorry.

Wat wel een beetje jammer was, was dat tegen de tijd dat de eerste startgroepen zouden vertrekken, de windkracht enorm was afgenomen en het gevaar geweken was, maar ja, ook de organisatie van een event heeft (net als de weer mannen en vrouwen) geen glazen bol. Niks zo veranderlijk als het weer, zo blijkt maar.

Maar goed, uiteraard was ik best een beetje teleurgesteld toen, vooral ook (Hollander als ik ben) omdat de deelnemers geen geld terug of andere compensatie kregen, maar de mail, later in het jaar, dat we met korting konden inschrijven voor de nieuwe editie van 2019, maakte veel goed. En dus schreef ik me opnieuw in!

Omdat Scheveningen voor mij niet bepaald naast de deur ligt, besluit ik er altijd een weekendje van te maken. Er gaat niks boven een weekendje aan zee, aangezien ik in ons ienieminie kikkerlandje zo ver van de zee vandaan woon, als maar mogelijk is.

Al jaren boek ik iedere keer hetzelfde 'hotel'. Ik zet het woord tussen aanhalingstekens, omdat het die naam eigenlijk niet echt waard is. Ok, vooruit het zijn geen slaapzalen, maar één of twee persoonskamertjes (van hooguit 12m2), veelal met gedeelde douche en toilet.

De kamer bevat vrij weinig: een bed, een wasbak, een plank die je bureau kunt noemen (20 cm breed) en een kast van dezelfde breedte. Verder hangt er een mini tv op een onmogelijke plek en staat er een stoel die je (door gebrek aan ruimte) amper kunt verschuiven....

Maar ach, het bed ligt zalig, de ligging is geweldig, het internet doet het goed, het ontbijt is heerlijk en de prijs is laag. Reden voor mij om er keer op keer dus weer terug te komen.

Het personeel kent me inmiddels al en weet dat ik de voorkeur heb voor een kamer bovenin aan de achterzijde en ook dat gegeven vind ik wel wat hebben.

Toen ik de trein uitstapte, kwam ik tot de ontdekking dat het hier een stuk kouder was dan thuis en daar had ik uiteraard niet helemaal op gerekend, dus met mijn wind en waterdichte zomerjack was het behoorlijk fris. Hoe dichter ik bij zee kwam, hoe meer het me opviel dat het wederom flink waaide.
En eenmaal op de boulevard, bedacht ik me, dat het helemaal niet onder deed voor de storm van het jaar ervoor. En dus hield ik mijn hart vast. Het zou toch niet weer afgelast worden???

De regen en de wind zorgden ervoor dat het enorm koud was, en dus dook ik al vroeg in de middag mijn hotel kamertje in, om me binnen te vermaken.

En wat me in de loop van deze dagen opviel was, hoezeer ik tot rust kwam in dit hokje.
Thuis heb ik enorm veel afleiding en enorm veel prikkels. Ik kan me van het een in het ander storten en ik ben altijd aan het multitasken, omdat ik zoveel tegelijk wil en kan doen. En eigenlijk word ik daar juist best heel erg moe van.

Hier in mijn hokje, heb ik al die dingen niet. Ik had een boek, een klein borduurwerkje, de tv en mijn ipad met internet. En dan merk ik dat ik dingen doe, kan doen, waar ik thuis nooit de rust voor neem.
Zo heb ik een heel boek gelezen in een weekend, terwijl ik thuis voor het slapen gaan hooguit een paar bladzijdes voor elkaar krijg (ongeacht hoe leuk of spannend het boek is). Ik heb een borduurwerkje, waar ik al meer dan een jaar mee bezig ben, eindelijk een stuk verder af kunnen krijgen, omdat ik me alléén daarmee bezig hield.

En hoewel er thuis altijd een soort van figuurlijk innerlijk stemmetje heb dat zegt dat ik te weinig doe en meer tegelijk moet doen, heb ik dat hier dus helemaal niet en kom ik heerlijk tot rust....

Dus tja, voor mijn geest geldt dus blijkbaar: hoe saaier,  hoe beter.

ps: de Lightwalk ging door en het was koud, winderig, maar wel gezellig en mooi! Volgend jaar weer!