Een naar trekje in mezelf: oftewel een cursus pesten voor volwassenen....

Kent u dat? Dat u uzelf op een heel naar trekje betrapt, waarvan u liever niet zou willen dat u het in zich had en dat u zich er best voor schaamt? Ik wel....

Ik woon in een flat met een aantal medebewoners. Het is sociale woningbouw, dus er wonen (net als ik zelf) naast wat ‘normale’ mensen ook nog een aantal kwetsbare mensen. Iedereen leeft hier een beetje langs elkaar heen. De meesten zeggen nog net wel hallo tegen elkaar, maar de meesten komen niet veel verder dan dat en eigenlijk weten we dus vrij weinig van elkaar.

Eerlijk is eerlijk, het valt ook niet echt mee om elkaar te leren kennen. Twee mensen werken de hele dag en zijn dus meestal niet thuis. Één persoon woont hier momenteel überhaupt niet meer, maar er wordt al twee jaar lang braaf nog steeds huur betaald, één persoon spreekt twee talen die ik niet spreek en geen enkele (goed genoeg) van de vier die ik wel beheers en de laatste.... tja, dat is een geval apart, zullen we maar zeggen.

Deze bewoner heeft nogal een gebruiksaanwijzing, maar helaas hebben we die geen van allen nog kunnen ontcijferen. Dat er ‘iets mis’ met hem is, dat weten we allemaal. En dat is niet lullig bedoeld, maar gewoon een feit. We worden namelijk allemaal wel met zijn vreemde acties geconfronteerd. Hem erop aanspreken of erop bevragen, is echter een heel andere tak van sport. Een tak van sport, die wij hier geen van allen in staat zijn om ons eigen te maken.

Deze buurman veroorzaakt af en toe best wat overlast. Was het eerst de meneer die nu dus al twee jaar op een ander adres woont die de flat wakker hield met zijn geschreeuw en het veelvuldig dichtgooien van de deuren, deze buurman heeft zijn gedrag min of meer gekopieerd. Hij staat soms ineens midden in zijn woning te schelden en te tieren, of hij rent het balkon op om te schelden. Het blijft een raadsel tegen wie of wat hij het heeft, maar ja, ook dat hoeft geen probleem te zijn. Ook ik praat wel eens tegen en met dingen die anderen niet zien of horen.

Naast zijn geschreeuw, het nadoen van de leef geluiden van de andere bewoners, het uitschelden van jou persoonlijk en dan hard wegfietsen, het plassen, poepen en kotsen in de kelderruimte en nog wat van die dingetjes, gooit hij ook overal zijn afval neer (of verstopt het) in de gemeenschappelijke ruimte.

Als je hem aan wilt spreken op zijn gedrag of wat dan ook, dan doet hij de deur niet open en zodra je wegloopt van zijn deur, begint hij je uit te schelden. Briefjes op zijn deur en in zijn brievenbus lijken allemaal niet te werken en als je de woningbouw inschakelt om ‘het leefbaar’ (en hygiënisch) te houden, komt hij overal mee weg en moeten wij rekening houden met zijn kwetsbaarheid. 

En tot op zekere hoogte zijn we allemaal bereid om dat ook best te doen, maar rekening houden met heeft ook grenzen. Als iemand zó kwetsbaar is dat hij zich niet aan normale/sociale (want was is normaal?) (omgangs)regels kan houden, dan kun je je afvragen of hij hier misschien (zonder begeleiding) wel zou moeten wonen?

Maar goed. Hij vindt het heel normaal dat anderen zijn rotzooi opruimen (de woningbouw doet dit namelijk voor hem zonder dat het consequenties voor hem heeft). Maar ik ben het van tijd tot tijd behoorlijk beu. 

Hij gooit ook alle post die hij niet wil hebben/zien boven op de gezamenlijke brievenbus, waar het blijft liggen totdat onze afwezige huiselfjes het een keer voor hem opruimen. Vervolgens worden wij hier door de woningbouw op aangesproken (brandgevaar) en dat schiet in ieder geval bij mij in het verkeerde keelgat, ik kan nou eenmaal niet zo goed tegen onrecht en ongelijkheid.

Twee weken geleden was het weer zover. Er lagen weer aan hem geadresseerde poststukken boven op de brievenbus en mijn stoppen sloegen door. Ik pakte zijn post op, propte het terug in zijn brievenbus en bleef dit continu herhalen als hij het er weer terug op gooide. Ik ben iemand van een lange adem en kan dit heel lang volhouden. 

Mijn doel was eigenlijk dat hij op het lumineuze idee zou komen dat hij het beter zelf weg kon gaan opruimen. Tja en dat tegen hem zeggen, kan dus niet, dus dan maar zo... En ik geef toe, het is onwijs kinderachtig, en ik ben er niet trots op, maar ik kreeg er ook best plezier in.

Op een dag had hij zijn adres er vanaf gescheurd, maar de rest lag er nog steeds bovenop en dus ging ik door met het terug stoppen in zijn brievenbus. En weer een aantal dagen later kwam ik beneden en lag zijn post dus in stukken gescheurd op de stoep voor de ingang van het portiek. En dus raapte ik een aantal van zijn snippers op en stopte die wederom in zijn brievenbus....

En dat was het moment waarop ik dacht: “waar ben je in hemelsnaam mee bezig?” Mijn gewenste doel zou ik nooit gaan bereiken. Deze meneer gaat niet begrijpen dat hij zijn eigen rotzooi op moet ruimen, hoe vaak ik het ook blijf terug stoppen. En inmiddels is mijn gedrag een vorm van pesten geworden en schiet het mijn oorspronkelijke doel totaal voorbij. En dat besef, dat ik hem eigenlijk gewoon aan het pesten was, gaf me een heel naar gevoel over mezelf.

Ik wil geen pester zijn, ik vind dat een heel naar trekje, iets dat ik liever niet in mezelf zou herkennen, maar ik kon er moeilijk omheen dat het wel degelijk in mij zit en er nu in volle hevigheid uitkwam. 

En dus heb ik me voorgenomen dit niet meer te gaan doen. Ik ga proberen om me, net als de rest van de bewoners, er niks meer van aan te trekken. En ook al weet ik dat ik dat heel hoogstwaarschijnlijk niet kan (want hé, ik heb nou eenmaal ook een zekere kwetsbaarheid), dit was niet en mag nooit de oplossing zijn....

Goed... Ik ben verre van perfect en heb nog veel te leren.

foto: internet

Tea Topic: Liever 1 jaar vooruit of 1 jaar terug?

Ik ben dol op 'tea topics'... De vragen op de labeltjes van pickwick thee*. Soms zijn  het hele 'simpele' vragen waar je snel en makkelijk een antwoord op hebt, maar af en toe zitten er ook wel wat vragen tussen die me behoorlijk wat stof tot nadenken geven. En dit is er weer eens zo een. 

Liever een jaar vooruit of een jaar terug?

Om heel eerlijk te zijn: ik zou het niet weten. Voor beiden is genoeg te zeggen, maar een definitieve keuze hierin vind ik lastig.

Een jaar geleden leek mijn leven in sommige opzichten simpeler, of toch zeker minder chaotisch. Corona verstoorde het dagelijkse leven met al zijn regels en maatregelen en hoewel dat vaak voor onrust zorgde in mijn hoofd en lijf (als de regels weer eens wijzigden en dat deden ze nogal vaak), gaf het me (als iedereen in mijn hoofd ze doorhad) ook een zekere rust. Ik hou van duidelijkheid en regels geven mij dat meestal en daarmee dus ook een soort van rust. 

Ik volgde de regels dan ook trouw op, ook als ik niet van alles het nut in zag (en zie). Sommige mensen noemen me om die reden 'een mak schaap' dat danst naar de pijpen van meneer Rutte en consorten, of dom, of nog wat van die (veroordelende) termen, dat mag, maar zolang jij niet in mijn hoofd woont en niet weet wat zich daar allemaal afspeelt, en wat de interne gevolgen zijn als ik dat niet doe, zou je je misschien ook wat 'bescheidener' op mogen stellen. 

Het volgen van die regels gaf (en geeft) me minder stress, dan het niet doen. Het maakt dat ik niet de strijd hoef aan te gaan met al de verschillende hoofdbewoners (en dat zijn er nogal wat) voor wie (door verschillende leeftijden) verschillende regels gelden. Steeds opnieuw die strijd aan moeten gaan, maakte me gek, En dus heb ik gekozen voor datgene wat het meest bevorderlijk was voor mijn geestelijke gezondheid: innerlijke rust. Noem het de weg van de minste weerstand, so be it. Voor mij werkt dit.

Een jaar geleden was er ook nog rust op het hulpverleningsvlak. Ik had een super goede woonbegeleider en een fijne psycholoog en daar leek ook geen verandering in te komen. Dus op dat vlak was er ook een hoop rust. 

Op het gebied van mijn genderdysforie was het een stukje onrustiger. Zo onrustig zelfs dat ik overwoog om uit te zoeken hoe ik op een humane manier een einde aan mijn leven zou mogen maken.

Kortom een jaar geleden was echt niet alles koek en ei, maar vergeleken met nu, was mijn leven een stuk rustiger en overzichtelijker.

Hoe is het nu dan?

Nou... Corona is er nog steeds en we zitten blijkbaar in de zoveelste golf en gisteren is ook de zoveelste (milde) lockdown begonnen. De verdeeldheid in de maatschappij is bijna groter dan ooit en daar heb ik heel veel last van. Ik, als mak schaap, ben gevaccineerd en heb op zich 'nergens last van' want ik mag overal naartoe en overal binnen. Maar door die verdeeldheid in de maatschappij, voel ik me daar verre van prettig bij! Ik voel me af en toe bijna schuldig dat ik die 'vrijheden' heb en een groot deel van mijn vrienden niet, omdat ook zij gekozen hebben voor hun innerlijke rust, zij het op een andere manier. 

Ik háát de discussies die er ontstaan tussen voor- en tegenstanders, tussen gevaccineerd en ongevaccineerd. En het spijt me oprecht dat ik hierin tóch nog steeds trouw aan mezelf en mijn innerlijke rust blijf, ook al ben ik het lang niet met alles eens. Maar ik word er enorm verdrietig van!

Op hulpverleningsgebied staat ook alles weer even op losse schroeven. Die woonbegeleider van een jaar geleden, ging zomaar ineens weg, compleet uit het niets. Er kwam een vervanger, maar dat klikte voor geen meter en toen de bom barstte vroeg ik met lood in mijn schoenen (en met hulp van de cliënt vertrouwenspersoon) om een nieuwe mannelijke begeleider. Die was er niet en dus kreeg ik een vrouw en zou men op zoek gaan naar een man. Tot afgelopen donderdag leek daar totaal geen schot in te zitten, maar gelukkig is er nu iemand gevonden die 'mij wel wil'.... Dus hopelijk gaat dat voor een klein beetje rust zorgen.

Mijn psycholoog heeft inmiddels aangegeven dat ook zij me niet de begeleiding kan bieden die ik nodig heb (en ga hebben) en dus ben ik aangemeld bij een instelling waarvan ik ruim 20 jaar mijn best heb gedaan om 'uit hun klauwen' te blijven. Het is nu wachten op een intake en ook van deze ontwikkeling word ik heel verdrietig. 

Mijn keuze om me te verdiepen in een euthanasie traject is gewijzigd in een her aanmelding bij de Genderpoli in Amsterdam. De intake was er binnen een week,dat gaf hoop, maar daarna heb ik niks meer vernomen. Er was gezegd dat het niet zo lang zou duren omdat het om een heraanmelding ging, maar ja... Inmiddels ben ik geloof ik 6 maanden verder. En nou zou ik natuurlijk kunnen bellen om te vragen hoe en wat, maar ik ben zó bang voor het antwoord (dat ik tóch de gewone wachtlijst moet doorstaan) dat ik die stap niet durf te zetten. Maar de motivatie vinden om door te blijven gaan (met leven bedoel ik dan), is erg moeilijk zonder hoop.

Dus tja, een jaar geleden was niet helemaal super, maar nu is het dat ook niet echt. 

Hoe zou het over een jaar dan zijn??

Als ik mijn fantasie de vrije loop laat (en dat is eng want ik wil het niet jinxen) dan hoop ik dat ik over een jaar weer rust heb in hulpverleningsland. Dat de nu gekozen woonbegeleider langere tijd mag blijven en dat het klikt en blijft klikken. 

Ik hoop dat het nieuwe team waar ik naartoe gestuurd word, inmiddels iets flexibeler is dan ze ooit waren. Dat ze me serieus nemen en naar me luisteren. Dat ze een beetje bekend zijn met genderdysforie of zich daar in zouden willen verdiepen. En dat het een plek gaat worden waar ik mijn ei kwijt durf (anders heeft het ook niet zoveel zin).

Ik hoop dat Corona de wereld uit zal zijn, of beheersbaar wordt zonder verdeeldheid, regels, maatregelen en andere onzin, maar ik besef ook wel dat die kans met een muterend virus niet zo groot is.

En last, but not least, hoop ik over een jaar van mijn borsten af te zijn of toch op zijn minst een datum te hebben voor wanneer dat gaat gebeuren en wie weet... dat een kleine dosis testosteron langzaam zijn werk gaat doen, zodat ik me misschien wat meer mezelf kan gaan voelen....

Dus tja, een jaar terug of een jaar vooruit? 
Ik kruis mijn vingers en hoop oprecht dat er toch minstens een deel van mijn hoop voor over een jaar uit gaat komen.

Foto: eigen creatie

* mocht je nog labeltjes hebben waar je vanaf wil, ze zijn hier altijd van harte welkom!

De meeste dromen zijn bedrog.....oftewel: een gevalletje transfobie.

Ik heb nogal eens van die nachten waarin ik nogal veel droom. Dat kan zowel fijn als niet fijn zijn, maar het is in ieder geval altijd heel erg intens. Soms zijn de dingen waargebeurd, soms zijn het verzinsels van mijn creatieve brein en soms is het een combinatie van die twee. Hoe het ook zij, vannacht was het in ieder geval weer raak. 

In mijn droom was ik in gesprek met een ex-behandelaar van me. Hij vroeg me in het verleden wel eens om mee te kijken en mee te denken met (vooral jonge) mensen die hij in zijn spreekkamer kreeg en waar hij van dacht dat ik misschien iets kon toevoegen, aangezien ik ook op jonge leeftijd al met veel (en vaak dezelfde) klachten worstelde. 

Op deze manier kwam ik in contact met een jonge dame, genaamd Lisa. Lisa zal op dat moment zo’n 14 of 15 jaar geweest zijn gok ik. Zij hoorde stemmen, sneed zichzelf zeer regelmatig open, dissocieerde vaak en hevig en deed dan dingen die niet zo goed voor haar waren (understatement), ze was suïcidaal, nog wat andere dingetjes en.... Lisa zei dat ze een jongen was. 

Kortom.... we hadden nogal wat met elkaar gemeen. 

In het gesprek met de ex-behandelaar vroeg ik hem of hij ooit nog wel eens iets van Lisa vernomen had en of hij wist hoe het nu met haar ging. Het antwoord was nee. En toen ik hem vroeg of hij het zou willen weten antwoordde hij volmondig ja en hij was bijzonder geïnteresseerd in een paar specifieke vragen: Had Lisa haar automutilatie kunnen stoppen en was het slechts een spelletje/dans om haar schizofrenie/bipolariteit en nog wat diagnonsens te camoufleren.... en zo kwamen er nog wat stigmatiserende vragen uit, die ik (ook in mijn droom dus) al niet meer kon horen.... 

Ik vroeg hem nogmaals of hij wilde weten hoe het nu met Lisa ging, zijn antwoord bleef gretig ja en dus besloot ik hem mijn ‘avontuur’ met Lisa te vertellen. 

In eerste instantie hadden Lisa en ik vooral mail en app contact. Ik vertelde wat dingen over mezelf, waarvan ik bijna zeker wist dat dit herkenbaar voor haar zou zijn, vroeg haar of ze dingen herkende en al gauw was het ijs gebroken en bleken we inderdaad heel veel gemeen te hebben. 

Op een dag werd Lisa, na een zoveelste (serieuze) zelfmoordpoging opgenomen in een kliniek voor kinderen en jeugdigen ergens in het land. En niet lang daarna stelde ze me de vraag of ik een keer langs wilde komen. En hoewel ik dat (om meerdere redenen) doodeng vond, was dit de eerste vraag die uit haar zelf kwam en vond ik dat ik dit moest doen. 

Ondanks mijn angsten, was ik ook heel erg gehecht geraakt aan Lisa en wilde ik haar graag in het echt leren kennen. En dus ging ik naar de kliniek en hadden we een openhartig gesprek. Het leek wat beter met haar te gaan en ze had al iets meer vrijheden gekregen. 

Vanaf het moment dat ik Lisa zag, was het voor mij heel duidelijk dat Lisa geen meisje was. Voor mij was Lisa vanaf toen hij en hem. Het gesprek kabbelde wat heen en weer. We hebben veel gelachen die middag. En opgelucht stapte ik terug in mijn auto op weg naar huis. 

Die avond kreeg ik een telefoontje van Lisa’s vader. Lisa was weggelopen uit de kliniek, ze was spoorloos. Of ik meer wist, of ze mij hierover iets verteld had? 

Ik was sprakeloos. Het leek zo goed met hem te gaan, had ik teveel shit opgeroerd met mijn vragen, was hij door mijn bezoek de kluts weer kwijt geraakt? En dacht hij (de vader) nou serieus dat als Lisa me zoiets verteld zou hebben, dat ik dit dan toch niet op z’n minst tegen mijn behandelaar gezegd zou hebben, zodat dit misschien voorkomen had kunnen worden??? Hoe dan ook ik was enorm bezorgd en voelde me schuldig. 

Later die avond kreeg ik een berichtje van vader, dat zijn dochter terecht was. Ze had geprobeerd om voor een bus te springen. Ik gaf aan dat ik blij was dat hij terecht was en dat het hem niet gelukt was, heel bewust gebruikmakend van de door Lisa gewenste voornaamwoorden. Vader was duidelijk geïrriteerd over mijn gebruik van de voornaamwoorden hij/hem. 

Nóg later kreeg ik een email bericht van vader: Ik moest stoppen met zijn dochter van alles aan te praten en haar niet bevestigen in die rare ideeën in haar hoofd. Ze was zijn dochter, punt uit. 

Ik weet nog dat ik met mijn ‘olifant in een porseleinkast tact’ reageerde en aan hem vroeg/schreef: wat heeft u liever: een dode dochter, want ze is hard op weg en als het zo doorgaat is dat wat er uiteindelijk gaat gebeuren, of erkennen dat u een levende zoon heeft? Het contact met vader hield hierna dan ook op... 

Ook het contact met Lisa werd daarna nihil. (Later bleek dat hij zowel van de kliniek als van zijn ouders geen contact meer mocht zoeken). 

De ex-behandelaar was geïnteresseerd in de zelfbeschadiging en linkte dit aan de bij Lisa vastgestelde diagnonsens. Geen moment werd ook maar de optie genoemd dat Lisa’s zelfdestructieve gedrag alles, maar dan ook alles te maken kon hebben met haar overtuiging dat ze een jongen was (oftewel: haar genderdysforie). 

Lisa was elf jaar toen hij tegen zijn ouders zei dat hij een jongen was en, zoals dat vaak gaat, werd dit vakkundig door zijn ouders genegeerd en ontkend. Lisa was echter heel hardnekkig en bleef dit volhouden, zijn ouders bleven er tegen in gaan. Op dat moment begon het zelfbeschadigend gedrag. 

Toen Lisa begon te puberen en zijn lichaam tot zijn grote schrik, frustratie en verdriet veranderde in een vrouwenlichaam, werd het zelfbeschadigende gedrag nog extremer. (Zoals hij zelf zei: dit lijf moet kapot, het is niet wie ik ben). 

Lisa deed (gelukkig tevergeefs) poging na poging om dood te gaan en kwam dus in de psychiatrie terecht. Ook daar werd zijn genderdysforie genegeerd en ontkend. Sterker nog: hij kreeg te horen dat het gewoon een fase was, dat hij in de war was en dat hij gewoon lesbisch was, maar dat dat niet erg was*. 

Gevolg: zodra het maar kon ging Lisa ervandoor en probeerde zich weer van het leven te beroven. 

Ik weet niet of mijn Mick (gebrek aan) tact ertoe bijgedragen heeft, maar uiteindelijk kwam Lisa bij een kliniek voor genderdysforie terecht en was al heel snel duidelijk dat Lisa geen onzin sprak, in dit opzicht niet in de war was, dat het geen fase was, maar dat Lisa overduidelijk transgender was en in transitie wilde. Zijn ouders wilden er echter nog steeds niks van weten en hielden de start van zijn transitie lange tijd tegen. Toen hij 17 was begon hij met testosteron (zijn ouders nog steeds niet echt aan boord) en een jaar later liet hij zijn borsten verwijderen. 

Lisa heet geen Lisa meer, maar heet nu Lennert en is echt een leuke, stoere, coole dude! Zijn ouders staan nog steeds niet achter zijn besluit. Ze kunnen niet accepteren dat hun Lisa nu (en altijd al) Lennert is. En dat is op zich best heel begrijpelijk en invoelbaar, want voor ouders is het misschien wel een soort van rouw proces. Ze raken hun kind dan wel niet daadwerkelijk kwijt, maar de dromen en verwachtingen die jij als ouder op de oude versie van je kind geplakt had (die zijn vaak geslachtsgebonden zonder dat je het weet en ja, die heeft IEDERE ouder) vallen in duigen. En dat doet, heel begrijpelijk, pijn. 

En dáár zou Lennert nog wel mee kunnen leven: ouders die zijn transitie niet accepteren. Maar op dit moment is er een 'toneelstukje' gaande, waarbij zijn ouders Lennert en zijn transitie niet accepteren, maar tegelijkertijd door de buitenwereld gezien (en benaderd) worden als de liefhebbende, accepterende, vooruitstrevende ouders. De experts….En dat..... dat maakt hem opnieuw kapot. 

Ik weet één ding heel zeker. Lisa heeft nooit bestaan en was altijd al Lennert. En ik heb hem nog nooit zó gelukkig gezien als nu, maar de ontkenning van zijn ouders overschaduwt zijn geluk/gendereuforie best regelmatig. 

Hoe mijn ex-behandelaar op dit relaas reageerde weet ik niet, want tja, de realiteit was, dat ik op dat moment moest plassen en (gelukkig) wakker werd en daarna niet meer kon slapen, omdat dit blogje geschreven moest worden.... 

Goed... Dromen zijn bedrog zeggen ze wel eens. En nu mag je zelf beslissen welk deel van dit relaas dan bedrog is. Maar ik zal je een hint geven.... die ex-behandelaar heb ik nog nooit dit soort stigmatiserende taal horen gebruiken en ik heb hem al jaren niet meer (echt) gesproken of gezien. 

Ps: om vanzelfsprekende redenen zijn de namen van zowel Lisa als Lennert gefingeerd en in die zin bestaan ze dus beiden niet. Maar ook gefingeerde dingen zijn niet automatisch bedrog.

foto: gevonden op internet.

* mocht je denken dat dit verhaal zich lang geleden afspeelt, in een tijd waar de begrippen transgender of genderdysforie nog onbekend waren, dan kan ik je uit de droom helpen. Dit speelde zich een paar jaar terug af. Dus zelfs door (opgeleide) hulpverleners wordt genderdysforie soms ontkend en genegeerd...Laat staan geaccepteerd. (en dat in een omgeving waar je je veilig zou moeten voelen en aan jezelf zou moeten werken.... I rest my case.)

"En het wordt alleen nog maar erger"....

Al een aantal maanden merk ik dat ik moeite moet doen om goed te kunnen zien. Veraf gaat op zich nog prima, maar zodra ik een tekst moet lezen, dan moet ik echt met mijn ogen knijpen of mijn huidige bril af zetten, om ook maar iets te kunnen maken van al die onsamenhangende rare streepjes die letters blijken te zijn die dan uiteindelijk toch een heel samenhangend geheel lijken te vormen.

Nu ben ik al heel veel jaar de (niet zo) trotse bezitter van een bril, dus ik ken het fenomeen van 'niet zo goed zien' al een tijdje. Maar als er één ding in al die jaren voor mij nooit makkelijker is geworden, dan is het wel naar de opticien gaan voor een oogmeting.

Dat gedoe met die wegschuivende glaasjes de hele tijd, gevolgd door de vraag "wat is beter: één of twee?" Kriegel word ik daarvan! Mijn hersens moeten al schakelen als zo'n ding weggedraaid wordt, maar voordat ze weer 'vaste grond' hebben gevonden, wordt het alweer weggedraaid naar de volgende optie. Ik wist zo vaak niet wat 'beter' was, want laten we wel wezen, wat is de definitie van 'beter'. (ja, ik weet het, ik denk teveel, maar dat kan ik ook op die opticienskruk niet uitzetten).

Als ik nog iets heel moeilijk vind, dan is het een 'lange termijn afspraak maken'. Voor het corona tijdperk kon je altijd en overal gewoon naartoe gaan, binnen lopen, wanneer het jou uitkwam. Maar nu, moet je dus overal een afspraak maken, reserveren of een tijdsslot kiezen. En als ik ergens niet zo goed in ben, dan is het wel om nu al te bepalen of ik volgende week tussen 14 en 16 ergens wil/kan zijn. Mijn hoofd blokkeert door zo iets en dus schoof ik  die afspraak met de opticien maar voor me uit.

Maar goed, ik was al dat geknijp met mijn ogen wel een beetje beu en natuurlijk eindigt het verzekeringsjaar binnen een paar maanden, dus werd het toch echt tijd om een nieuwe bril aan te gaan schaffen. En dus moest ik er nu toch echt aan geloven en maakte ik vanochtend online een afspraak. 

Eerlijk is eerlijk, ik was al een beetje voorbereid, want ik herkende mijn 'bril afpakken om te lezen' gedrag van een van mijn ouders, toen deze wat ouder werd (we hebben het over zo'n 30 jaar geleden.... hun leeftijd van toen is mijn eigen leeftijd van nu.... oud is een relatief begrip.) Ik wist dus dat ik een kans liep dat mijn ogen, zodra ik wat ouder zou worden 'beter' zouden kunnen gaan worden. 

Goed....
Ik kreeg dus van de oogmetingmevrouw inderdaad te horen, dat er iets aan de hand was. Aan mijn sterkte voor veraf was niks veranderd. (ik heb overigens nauwelijks sterkte), ook mijn cilinder was nog exact hetzelfde (maar dus wel behoorlijk fors). Maar mijn lees sterkte was drastisch veranderd... 

Al snel werd me duidelijk gemaakt dat dit door mijn leeftijd kwam. En..... vertelde dit zonnetje in huis: "dat gaat alleen nog maar erger worden." 

Goed... Bedankt, ik dacht dat ik een onweerswolk op een heldere dag was, maar deze mededeling (hoe waar hij waarschijnlijk ook is) was ook niet al te optimistisch. Eigenlijk zei ze gewoon tegen me: JE WORDT OUD!

En ja, ik was voorbereid, en nee ik vind het op zich niet erg om ouder te worden, maar dit vond ik best wel een confrontatie, die wat mij betreft best wat zachter gebracht had mogen worden, maar ja, dat verandert niks aan het feit dat ik dus oud ben en aan de leesbril moet.....

Fuck.... Ik ben dus oud.... En om dat te bewijzen heb ik mezelf dan ook maar meteen getrakteerd op een paar heel volwassen sloffen...

Fuck it! Ik ga schommelen! Met mijn nieuwe sloffen aan, dat dan weer wel!

foto: eigen creatie

Spreken is zilver, zwijgen is goud… of toch niet?

Soms vraag ik me af of ik moet leren m’n mond te houden of dat het juist goed is dat ik dat soms (bewust of onbewust) niet doe…. 

Laat ik dat even uit proberen te leggen met een voorbeeldje, waarvan ik niet zo goed weet of ik er goed aan doe om mijn mond open te trekken of juist niet...

Ik maak graag en het liefst ook dagelijks gebruik van de ‘tegen verspilling’ bak van mijn lokale supermarkt. Alle vers producten (vlees/vis/koeling) met de datum van vandaag komen daar in te liggen voor het geweldige bedrag van €0,35. Ik zoek braaf iets uit om die dag (of de volgende) te eten, zowel lunch als avondeten en soms neem ik iets mee om in te vriezen. Zou ik dit niet doen, dan heb ik simpelweg aan het eind van de maand slechts droge oude boterhammen om op te knagen en op deze manier kan ik ook aan het eind van de maand nog een redelijk gezonde maaltijd klaarmaken. 

Vandaag werd de bak gevuld toen ik aankwam in de supermarkt en ik wilde graag wat sla scoren voor vanavond. Tot mijn verbazing vormde zich al snel een flinke rij voor die bak. Dat had ik echt nog nooit gezien! 

Toen de medewerker klaar was met het vullen ervan, duwde een mevrouw haar karretje naar voren, haar partner duwde iemand anders aan de kant en vrouwlief en hij begonnen ALLE (dure) producten (zoals vlees en vis bijvoorbeeld) in hun kar te schuiven. Iemand probeerde nog om een arm uit te steken naar de bak, maar werd niet zachtzinnig aan de kant geduwd door meneer… 

Andere mensen uit de rij begonnen af te druipen en ik stond echt met verbazing en een overdosis ergernis van een afstandje toe te kijken. Ineens hoor ik mezelf vragen: “vindt u uzelf niet ook een beetje ontzettend asociaal?” Een boel ogen uit de rij keken enigszins verschrikt mijn kant op. En eerlijk is eerlijk, ik schrok zelf ook wel van mezelf. 

Het koppel vond dit echter duidelijk niet. Waar ik me mee bemoeide? Ik kon niet oordelen over of zij dat nodig hadden of niet. Dus ik hoorde mezelf opnieuw zeggen: “dat klopt, daar kan ik ook niet over oordelen, dus dat deed ik ook niet. Maar ik kan wel oordelen over wat ik u hier ZIE doen. En dat is wat ik dus doe. Ik vind uw gedrag nogal asociaal en vraag me serieus af of u dat zelf niet vindt?” Het antwoord van dit koppel kwam niet, maar andere mensen uit de rij knikten van ja, dus ik zal niet de enige zijn die dit nogal belachelijk vond. 

Ik besloot dan ook maar dat ik vandaag maar even geen zakje sla zou gaan eten. En shakend van boosheid/adrenaline/angst of wat dan ook, liep ik de winkel uit. 

Ik ging braaf nog een pokemon vangen op het plein (om rustiger te worden) en liep vervolgens richting huis. Onderweg zag ik het betreffende koppel hun buit in een dikke (behoorlijk nieuw uitziende) Audi (met Belgische kentekenplaat) stoppen….. 

Ik kan niet helpen dat de oordelen massaal door mijn hoofd beginnen te gieren, Maar ik doe mijn best om mijn mond te houden over mijn opkomende twijfels over de noodzaak van hun ‘rooftocht’….. 

Natuurlijk mag ik er niet al te veel van zeggen en vinden: ik ga zelf ook naar België om daar goedkoop te tanken en wat boodschappen te scoren die daar nu eenmaal wat goedkoper zijn dan hier, maar toch, houd ik altijd wel rekening met andere mensen en zal ik me (zeker in een ander land) nooit zo opstellen als dit koppel hier deed, om welke reden dan ook.

Ik weet nog steeds niet of ik trots ben dat ik er iets van gezegd heb, of dat ik beter mijn mond had kunnen houden, maar één ding weet ik wel zeker: dit vond ik nou eenmaal niet ok!

Hoe dan ook Belgisch koppel: Ik hoop dat u heel trots op uzelf bent en dat u hier lang van zult eten, zodat de inwoners van deze armere (achterstands) wijk de komende dagen ook nog wat kunnen scoren en u lang niet meer hoeven te zien!

foto: gevonden op internet

De macht van het (familie) systeem...

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik niet zo'n goede band heb met mijn familie. En als je me nog beter zou kennen, dan zou je weten dat wat ik net schrijf nogal een understatement is.

Als je mijn boek gelezen hebt, dan begrijp je misschien wel waarom dat zo is, maar voor degenen die mijn boek (nog?) niet gelezen hebben, zal ik het zo kort mogelijk proberen uit te leggen.

Ik kom uit een heel perfect gezin, waar op het eerste zicht niks mis mee is. Vooral aan de buitenkant, want binnen de vier muren van ons huis speelden zich een hoop dingen af die het daglicht niet konden (en kunnen) verdragen. Maar ja, dat zag dus niemand, omdat het hele gezin er enorm in getraind was om aan de buitenwereld vooral niks te laten merken, behalve dan hoe keurig, netjes, perfect en normaal we waren.

Als kind had ik allemaal niet zo goed door, dat het niet klopte. Ik zag heus wel dat dingen bij ons thuis (heel) anders gingen dan bij andere gezinnen, maar ja, als wij visite hadden gingen dingen er ook ineens heel anders aan toe. Dus waarom zouden andere gezinnen, de boel ook niet een beetje (veel) opleuken als er iemand mee kon kijken? Voor mij was dat de normaalste zaak van de wereld: wat er bij mij thuis gebeurde, was mijn realiteit en ook al was die heel anders dan wat ik bij anderen zag, dat deed niks af aan het feit dat ik het moest doen met hoe het er bij ons aan toe ging.

Voor veel mensen klinkt dit onbegrijpelijk als ik dat zo zeg. Er was namelijk sprake van mishandeling en verwaarlozing, dus hoe kun je, zeker als je wat ouder wordt, stug vol blijven houden dat je het niet doorhad?

En toch was dat zo. Ik was niet dom, integendeel, ik kon heel goed nadenken. Maar ik ben opgegroeid in dit zieke systeem, waardoor deze zieke realiteit, mijn dagelijkse realiteit was. Een realiteit waarvan ik ergens wel wist dat het niet helemaal klopte, maar waarvan ik het ook niet in mijn hoofd haalde om er iets mee te doen of om het bespreekbaar te maken met anderen, juist omdát ik heel goed wist wat er dan zou gebeuren.

Ons gezin hing eigenlijk van geheimen aan elkaar. Op het verklappen van die geheimen stond straf. Dus eigenlijk werd ik van kleins af aan opgeleid tot een soort van topacteur: Altijd en overal mooi weer spelen, het gaat altijd goed, en ook als het niet goed gaat, dan lieg je alles bij elkaar zodat de buitenwereld maar blijft denken dat het goed gaat.

Toch ben ik de enige die door deze familiedynamiek in de problemen raakte. Ik kon mijn echte wereld niet aan mensen uitleggen, dus verzon ik een compleet andere wereld die ik wél kon vertellen. En op die manier probeerde ik (zeer onhandig, ik geef het toe) duidelijk te maken dat er iets goed mis was, zonder mijn ouders (en ook mezelf) in de problemen te brengen.

Maar goed, dat ging mis, en ik kwam wel degelijk in de problemen, zodanig dat ik in de psychiatrie belandde. Maar ook daar hing altijd de dreiging van thuis boven mijn hoofd, waardoor ik loyaal bleef aan mijn familiesysteem en nooit kon zeggen wat er daadwerkelijk thuis gebeurde.

Toen ik klaar was met mijn middelbare school, wist ik niet hoe snel ik thuis weg moest komen en ging ik op kamers. Maar loyaal als ik was, bleef ik ieder weekend braaf naar huis gaan en zo bleef het familiesysteem zijn macht over mij houden. 

Doordeweeks deed ik mijn best om aan mezelf te werken en iets positiefs op te bouwen, maar na een weekendje thuis, konden mijn hulpverleners en ik eigenlijk samen weer van voor af aan beginnen. Ik wist wel dat die bezoekjes aan huis me verre van goed deden, maar ik kon het contact ook niet helemaal verbreken. Hoe kut en moeilijk het thuis ook was, die loyaliteit zat er (letterlijk) zó in geramd, dat ik die stap (verbreken van contact) niet kon zetten, ook al werd me dat van alle kanten aangeraden.

Een aantal jaar heb ik nauwelijks contact gehad en heb ik mijn ouders ook niet gezien. Er was heel af en toe een keer een smsje, maar dat was het dan ook wel. En in die periode groeiden we (voor zover dat mogelijk was) nóg verder uit elkaar, tot het punt waarbij ik het gevoel kreeg dat ik geen familie meer had, ook al was dit mijn eigen keuze.

In die jaren dat het contact minimaal was, bloeide ik redelijk op. Ik zal nooit gaan blaken van het zelfvertrouwen of gaan overlopen van positiviteit, maar het werd in die periode in ieder geval stukken beter dan het ooit geweest was. Maar het stuk loyaliteit bleef toch altijd aan me knagen. Het zijn nu eenmaal toch mijn ouders.

En dus besloot ik dat ik toch zo af en toe eens langs moest gaan. Tenslotte worden zij ook ouder, hebben niet het eeuwige leven en het zou voor mij pas écht heel ongemakkelijk worden als hun begrafenis de eerstvolgende gelegenheid zou zijn dat ik ze (nou ja, degene die niet dood is dan) weer zou zien. En dus besloot ik dat ik 1x per jaar op bezoek moest gaan, al was het maar voor een kopje koffie. 

Zodra ik ook maar één teen over de drempel van mijn ouderlijk huis zette, merkte ik dat ik meteen terug in het systeem zat. Onmiddellijk werd ik weer meegezogen in de negativiteit, het klagen, het zeuren, het afkraken van alles en iedereen, het 'wij zijn beter dan de rest'. Kortom: alles waar ik mijn hele leven zo'n grote hekel aan had. Binnen drie seconden, zat ik er weer tussen en in, met als grote verschil dat ik het nu herkende, ervoor kon kiezen om er (redelijk) uit te blijven en om te vertrekken als ik er geen zin meer in had. Dus tja, het is niet heel veel, maar het is wel een beetje winst.

Corona zorgde ervoor dat ik een heel goed excuus had om  niet bij ze op bezoek kon gaan. Maar wat ik steeds meer merk, is dat zelfs op zoveel afstand, mijn ouders nog steeds heel veel macht over me hebben. En daar baal ik enorm van....

Hoe ze dat dan doen? Eén van de straffen van bijvoorbeeld mijn moeder vroeger, was om me dood te zwijgen. Op die manier merkte je héél goed dat je iets misdaan had, maar je had geen idee wat het was. En geloof me, dat vond ik erger dan een goed pak slaag krijgen. 

Ook nu maakt mijn moeder nog gebruik van deze tactieken. We hebben sporadisch een app contact, maar als ik iets terug schrijf wat mijn moeder niet bevalt, dan gaat ze me weer doodzwijgen, door niks terug te sturen. En meestal kan ik nu denken: prima, jij je zin, lekker rustig. Maar op dit moment is er weer zo'n zwijg offensief bezig, waarbij ik merk dat ik dat allemaal wel heel stoer kan denken, maar dat ik aan alles in mijn lijf voel dat ik er tóch heel veel last van heb. Dat ik me bijna weer dat kleine kind (of de puber) voel van vroeger, die aan alles voelt dat ik iets misdaan heb, maar geen idee heb wat dat dan moet zijn.

Ik merk dat ik er op dit moment veel wakker van lig (letterlijk) en als ik al een keer slaap, dat ik dan droom over wat het is wat ik dan fout heb gedaan en waarbij alle mogelijke scenario's de revue passeren. De nachtmerries en flashbacks nemen weer in volle hevigheid toe. En dat is op z'n zachtst gezegd kut. Want wat ga ik nu doen? Hou ik vol om er niet op te reageren (en hou ik dat daadwerkelijk lichamelijk en geestelijk nog lang vol?) of stap ik weer terug in het systeem en trek ik het boetekleed alvast aan en ga vragen wat ik misdaan heb? 

Ik wil heel graag kiezen voor het eerste, er gewoon schijt aan hebben, mijn leven leven en me niet laten beïnvloeden door de nukken van mijn moeder. Maar tegelijkertijd trekt de loyaliteit me ook aan mijn t-shirt en vindt dat ik de eerste stap dan maar weer moet gaan zetten... 

En zo zit ik, zonder dat ik het wil, zonder dat ik er ook maar iets voor hoef te doen, terug in het oude familiesysteem. 

Eén ding is heel duidelijk: mijn familie hoeft niet bij me in de buurt te zijn, om nog steeds heel veel macht over me te hebben: Loyaliteit sucks....

foto: gevonden op internet

Wat vind jij daar nou van???

De laatste tijd zijn er steeds vaker woorden in onze taal die om wat voor reden dan ook veranderd ‘moeten’ worden. Wat al die oude woorden gemeenschappelijk schijnen te hebben, is dat ze op de een of andere manier voor bepaalde mensen kwetsend zijn, of toch op z’n minst zeer gevoelig liggen. 

Nu gaat het me in dit stukje niet zozeer om een podium te geven aan de welles/nietes of zin/onzin discussie. Mocht je dat willen doen, dan wil ik je met liefde en plezier doorverwijzen naar andere onderdelen op internet (zoals Facebook of twitter) waar dat soort dingen, het liefst anoniem en zo haatdragend mogelijk de norm lijken te zijn (geworden). Dus laten we die onzinnige discussie vooral niet hier gaan voeren. 

Of iets kwetsend of niet is voor een ander, is namelijk niet aan mij om te bepalen. Ik weet niet wat een ander ergens diep of minder diep (van binnen pijn doet). Ik kan namelijk ook niet oordelen over lichamelijke pijn, dus ook niet over geestelijke pijn. 

Pijn, zowel lichamelijk als geestelijk, zijn relatief, subjectief en persoonlijk. Iemand kan (bij wijze van spreken) een dubbele beenbreuk hebben en geen krimp geven, terwijl een ander bij een splinter in zijn vinger al krijst als een speenvarken. Daar kan ik als mens van alles van vinden en denken, maar ik heb geen idee hoe de persoon in kwestie deze pijn daadwerkelijk ervaart. 

Dus ook als het gaat over kwetsende opmerkingen, dan kan ik daar persoonlijk van alles van vinden, maar wat ik er ook van vind, het zegt in ieder geval niks over hoe anderen iets kunnen beleven en of ik wel of geen gelijk heb. 

Goed... dat gezegd hebbende... 

Een relatief nieuwe trend lijkt een poging om taal inclusiever te maken. En dat is een heel mooi streven, tenslotte zijn er denk ik weinig mensen op de aardbol die het fijn vinden om zich buitengesloten te voelen. En om het nóg iets specifieker te maken: er zijn veel discussies gaande om taal gender neutraler te maken. 

Ik, als non-binair persoon, worstel al vele jaren met het gevoel van wel of geen bestaansrecht te hebben, soms ook juist door taal. Dus dingen als ‘beste reizigers’ in plaats van ‘dames en heren’ vind ik zelf erg prettig. 

Een van de recentste woorden die ‘vervangen’ zou moeten gaan worden, is het woord ‘moedermelk’. En dat schopt vele mensen tegen het zere been, of om bij het onderwerp te blijven: het stuit vele mensen tegen de borst(en). 

Of JIJ het nu leuk vindt of niet, niet iedereen die zojuist een baby op de wereld heeft gezet, voelt zich een moeder. Daar kun je wederom van alles van vinden, maar dat verandert niks aan het feit dat er personen zijn, die zich nu eenmaal niet als ‘moeder’ identificeren. En ja ze hebben vrouwelijke onderdelen, waardoor ze die baby op de wereld konden zetten, maar het feit dat er een Ferrari motor in mijn Fiat 500 zit, wil nog niet zeggen dat mijn Fiat 500 dan ineens ook een Ferrari is. Het is nog steeds gewoon een Fiat 500 met een niet matchende merk motor erin. 

Feit is dus dat er mensen zijn die zich geen moeder voelen, en voor deze groep mensen, die ongetwijfeld een minderheid vormen maar daardoor niet minder belangrijk zijn, zal deze term niet passend zijn. 

Allerlei alternatieven passeerden de revue: mensenmelk, borstkasmelk en ik zal er vast nog wel wat gemist hebben.... 

En juist doordat een deel van mijn omgeving weet dat ik non-binair ben en soms worstel met het vinden van mijn plek in de taal, krijg ik recentelijk vrij vaak de vraag ‘wat vind jij daar nou van?’ 

Zoals ik mijn stuk al begon: het maakt niet uit wat IK ergens van vind. Ik heb zelf geen enkele kinderwens, en zal me nooit in de situatie gaan bevinden, dat ik voor mijzelf over deze dingen moet gaan nadenken, maar dat betekent niet dat er daarom niet over nagedacht HOEFT te worden. Als we geen van allen meer na zouden denken over dingen die voor onszelf een ‘ver van mijn bed show’ zijn, dan wordt de wereld, denk ik, vrij snel een nog engere en naardere plek dan het nu al is. 

Er is niks mis met woorden vervangen. Tijden veranderen, dus waarom taal dan niet? Jammer dat wij mensen, graag alles in hokjes en regels willen vastleggen. 

Waarom moet er voor een woord waar sommige mensen last van hebben een ‘set in stone’, vastliggend alternatief zijn? 

Als je in de geboortezorg werkt (welke functie dan ook) dan werk je met mensen. Dan gok ik dat er vast ergens in die (meestal) negen maanden ook wel eens een gesprek heeft plaatsgevonden en er ergens een dossier is aangelegd (we moeten namelijk alles hier protocolleren en vastleggen). Dan is er toch ook vast wel ergens een moment geweest waarop je samen tot een gezamenlijke taal kunt komen? 

Als een cliënt moeite heeft met de term moeder in het algemeen, dan spreek je over ‘ouder’ of desnoods ‘opvoeder’. Als het woord ‘moedermelk’ lastig is, dan zoek een alternatief waar deze persoon mee kan leven..... 

Moedermelk wordt heel vaak overigens ook gewoon ‘borstvoeding’ genoemd. En hoewel ik als geen ander weet dat non-binaire en/of trans mensen die borsten soms/vaak liever kwijt dan rijk zijn, zul je ze toch écht moeten hebben om überhaupt met dit bijltje te gaan hakken. Dus tja.... volgens mij ligt in dat woord ergens ook gewoon de oplossing. Maar misschien kan ik dat alleen maar zo voelen, denken en zeggen, omdat het mij persoonlijk niet raakt... wie weet... 

Het probleem ligt in ieder geval niet bij die ‘zeikerige, overgevoelige’ non-binaire of trans mensen, het probleem ligt in ons mensen, in ons als maatschappij, die alles in regels willen vastleggen.

Oeps... gaf ik stiekem toch mijn mening.