Je zal het maar hebben... een verhaaltje over genderdysforie.

Als je me een beetje kent en volgt, dan weet je inmiddels wel dat ik transgender ben.
Ik zie mezelf als non-binair, oftewel niet vrouw, niet man, maar geen van twee. Ik ben gewoon Mick, niet meer en niet minder.

Ergens vorig jaar sloot ik mijn traject op de genderpoli in Amsterdam af met de conclusie dat niet ik, of mijn lijf moest veranderen, maar dat de maatschappij moest veranderen. Net zoals er meer is tussen hemel en aarde, is er ook meer tussen man en vrouw en het wordt hoog tijd dat de maatschappij dat eens gaat snappen en daarnaar gaat handelen.

Ik kwam tot de conclusie dat als ik mijn lijf zou laten veranderen, ik nog steeds niet 'gelukkig' of vrij zou zijn. Want ook met dat veranderde lichaam klopt het plaatje over mijn lijf dat ik in mijn hoofd heb nog steeds niet.

Nou ben ik geboren met de innerlijke en uiterlijke onderdelen van een vrouw... Nou ja.... een paar van die uiterlijke kenmerken deden er uiteraard een tijd over om zichtbaar te worden, maar toch, inmiddels zitten ze er,  helaas.

Dat betekent dus ook dat mijn (lichamelijke) ontwikkeling tot vrouw inmiddels wel zo'n beetje af is. Mijn geestelijke ontwikkeling tot vrouw heeft echter nooit plaats gevonden en zal ook nooit plaats vinden. Ik voel me geen vrouw, ik voel me alles behalve vrouw, maar dus ook geen man. En ik haat alles aan mijn lijf dat me eraan herinnert dat ik in een vrouwenlijf geboren ben.

Mocht je niet begrijpen wat ik dan bedoel, dan zal ik het proberen duidelijk te maken.
Borsten: van mij had het niet gehoeven! Ik vind ze niet mooi, niet nuttig, nodeloos extra gewicht en ik zou ze graag kwijt zijn. Maar tegelijkertijd ze eraf laten halen klopt (in mijn hoofd) ook niet. Dus tja, ik probeer ze zo veel en zo vaak mogelijk 'weg te maken' met een speciaal daarvoor ontwikkeld kledingstuk (een binder), maar dit is pijnlijk, oncomfortabel en ook niet gezond.
Dames, mocht je een idee willen hebben hoe dat voelt, stel je een stevige sportbeha voor en dat dan vijf maten te klein.... zo iets...

Het andere 'onderdeel' dat me er steeds aan herinnerde dat ik een vrouwenlijf had, was mijn menstruatie. Iedere maand opnieuw was dit de hel voor me. Iedere maand opnieuw het bewijs dat mijn lijf niet klopt, dat ik niet klop. Sommige vrouwen hebben maandelijks last van PMS, in mijn geval was het geen PMS, maar werd ik zo ongelukkig dat ik er iedere maand suïcidaal van werd, en dat is niet overdreven.
Ik riep dan ook steeds: haal die hele boel er maar uit, want ik wil dit niet meer. Het is totaal overbodig en ik word er, letterlijk, doodongelukkig van!
Maar gelukkig was er een iets minder rigoureuze oplossing: de prikpil. Daar zou je na verloop van tijd ook niet meer ongesteld van worden.
En hoewel alles in mij riep dat dit fout was (volgespoten worden met vrouwelijke hormonen terwijl ik geen vrouw ben!) ben ik daar na lang worstelen tóch maar mee begonnen. En ik moet zeggen: het was een verademing! Al vrij snel werd ik niet meer ongesteld en ook van zogenaamde 'doorbraakbloedingen' had ik nauwelijks last.
En dat was maar goed ook....

Vorige week kreeg ik echter een antibiotica kuur. En hoewel iedereen weet te vertellen dat de gewone pil daardoor even niet betrouwbaar is, kan tot nu toe niemand mij met zekerheid vertellen hoe dat voor de prikpil zit. Misschien spreek ik de verkeerde mensen, dat kan, maar ook de gynaecoloog van de genderpoli 'had geen idee'.

Mijn ervaring met antibiotica en de prikpil zijn, in mijn hoofd, niet zo positief: na een antibiotica kuur, krijg ik acuut een 'doorbraakbloeding' en niet een beetje, maar echt alsof ik weer gewoon ongesteld ben.

En dat gebeurde dus vandaag....
En al klinkt het vast heel overdreven voor jullie: Tranen met tuiten, mijn hele leven opnieuw op z'n kop en ik wilde dood. Nu weet ik inmiddels wel dat er een verband is tussen die bloeding en het feit dat ik me zo voel en dat het dus ook weer overgaat, maar op zo'n moment lijk ik al mijn opgebouwde coping mechanismen spontaan te verliezen.

En dus probeerde ik me door de dag heen te worstelen. maar dat lukte me niet zo heel erg goed.
Op een gegeven moment voelde ik me zo wanhopig, dat ik terug wilde grijpen naar één van mijn strategieën die ik (gelukkig) al heel lang niet meer nodig heb gehad: mezelf beschadigen.
En terwijl ik met mijn mesje klaar zat (had ik overigens verdomd lang naar moeten zoeken, geen idee meer waar ik dat ding gelaten had) trad mijn andere beschermingsmechanisme in werking: mijn stemmen besloten met een streng: "dat gaan we dus mooi niet doen", over te nemen.

En hoewel dat voor sommige mensen misschien nóg enger klinkt, ben ik er wel blij mee. Ja ik ben tijd kwijt (dan gaat de dag ook lekker een stuk sneller), ik ben nog steeds heel en nu ik zelf weer aan het roer sta, is de wanhoop (voorlopig) ook wel weer een beetje gezakt.Maar ik weet ook dat het over vijf minuten weer opnieuw de kop op kan steken.

Waarom vertel ik dit nou?
Veel mensen vragen mij wel eens wat dat nou is, genderdysforie en hoe dat er dan uitziet. Ik vind dat best moeilijk uit te leggen. Voor mij ziet het er dus (onder andere) zo uit. Maar ik ben maar één individu (vooruit, bestaande uit meerdere delen, dat dan weer wel) en dit is dus maar één ervaring. Voor iedere andere persoon met genderdysforie kan het dus weer heel anders zijn. Sommige dingen zullen overeenkomen, andere dingen niet, net zoals geen twee mensen met bijvoorbeeld een depressie hetzelfde zijn of exact hetzelfde ervaren.

En hoewel ik dit soort dagen al heel erg vaak gehad heb en ik WEET dat er ongetwijfeld nog veel van dit soort dagen zullen volgen, blijf ik het rete moeilijk vinden om met dit soort dagen om te gaan.

Voor mij zijn en blijven dit letterlijk KUT dagen!

foto: internet

The fat people club...

Sinds drie weken ben ik serieus bezig met afvallen. Hiervoor deed ik ook al verwoede pogingen, maar die haalden ofwel niks uit, ofwel het was niet blijvend. De laatste poging deed ik samen met een diëtiste, maar aangezien de vergoeding bij mijn zorgverzekering veel harder opging dan mijn gewicht omlaag, ben ik uiteindelijk ook daar maar gestopt.

Toch wilde ik heel graag afvallen. Ik wil het liefst een gezond gewicht, maar zoals het er nu voor staat is dat best een onbereikbaar doel. Ik ben namelijk veel en veel te zwaar. Of te klein voor mijn gewicht, dat kan natuurlijk ook. Feit is, dat ik een BMI heb van 36,8 en een gezond gewicht zit tussen de 20-25.
Kortom, het doel: 'een gezond gewicht hebben' is heel ver weg en daarom heb ik mijn doel (in overleg) maar bijgesteld naar 'gezonder in mijn lijf zitten en fitter worden'.

Nu ben ik op zich best een gedisciplineerd mens. Als ik ergens voor ga, ga ik er voor 200% voor, of gewoon niet. En toch hielp deze instelling me tot nu toe niet met mijn wens om blijvend gewicht te verliezen. En op zich snap ik dat wel, want er zijn meerdere factoren van invloed op het 'dik worden' en enkel een dieet en/of meer bewegen pakt niet al die factoren aan.

En dus meldde ik me vrijwillig aan bij een programma dat alle facetten van obesitas aanpakt, of zoals ik het zeer oneerbiedig noem: the fat people club!*

Tot mijn verbazing mocht ik mee doen. En die verbazing kwam vooral voort uit het feit dat je alleen mag meedoen als je een eetstoornis hebt. Die heb ik in mijn ogen echter niet. Het zou ontkenning kunnen zijn hoor, maar ja, ik heb een probleem met eten, maar ik heb geen eetstoornis. Tóch kreeg ik een 'eetbuistoornis' opgeplakt. Plak wat je wil, als ik daardoor begeleiding krijg in wat ik wil bereiken (wat ik niet alleen kan blijkbaar) dan ben ik al lang blij. Maar verwacht niet van mij dat ik me nu een eetbuistoornis laat aanpraten, want dat gaat niet gebeuren.

Natuurlijk weet ik dat ik wat eetgewoontes heb, die niet helemaal normaal zijn. Zo kan ik het niet bij één handje chips houden, maar gaat de hele zak er aan en ik kan een kilo vlees uit de slowcooker opeten (en eet ik verder niks) terwijl dit eigenlijk voor meerdere dagen bedoeld was. Niet helemaal normaal dat weet ik. Maar ik denk eerder dat dit een probleem is in impulscontrole, dan een eetbuistoornis. Het gebeurt niet dagelijks, niet wekelijks, maar vooral wanneer ik door een welbekende (gele) supermarkt wandel die als vleesaanbieding: 4 voor 10 euro heeft. Kom ik daar langs, en zie ik daar mijn geliefde vlees liggen, dan ga ik voor de bijl en koop ik het, maak het klaar en vreet het op. Sla ik die hoek van de winkel over, dan is er geen probleem....

The fat people club heeft een aantal componenten: een diëtiste uiteraard, bewegen bij een bewegingstherapeut en de psychische component bij de psycholoog. En veel bewegen thuis uiteraard!
Het bewegen gaat prima, ik vind het heerlijk en heb het echt wel naar mijn zin, zou van mij zelfs vaker mogen zijn. Ik werk me iedere keer in het zweet, sta als eerste in de zaal en ga als laatste weg. Niet om me uit te sloven voor de rest, maar puur omdat ik het lekker vind!
De diëtiste gaat ook best redelijk. We kunnen met elkaar praten, met elkaar onderhandelen en samen komen we een heel eind. Natuurlijk ga ik nog best wel eens 'de mist in' met mijn eetschema dat ik van haar heb gekregen, maar hé, ik ben net een week daarmee bezig, ik mag mezelf ook wel wat tijd gunnen om dit onder de knie te krijgen. Het is namelijk best een verandering en verandering kost tijd, maar gelukkig is de diëtiste het hier ook mee eens.

Maar dan is er de laatste component, of zal ik het obstakel noemen? De psycholoog....
Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik al ruim 25 jaar onder handen genomen wordt door psychologen en ander hulpverlenend personeel. En wat dat betreft ben ik dus best een professional geworden. Het helpt ook niet dat ik zelf ook een (soort van) psychologie gestudeerd heb, dus je trucjes en je vragenlijsten, ken ik als geen ander. En na 25 jaar in de psychiatrie, neem ik niet meer alles klakkeloos aan wat je zegt en denk ik zélf na over wat ik wel en niet nuttig vind.
En daar zit dus een probleem.... dit maakt mij blijkbaar erg moeilijk voor een ander.

Het eerste gesprek met deze mevrouw ging nog wel redelijk. Ze legde me uit dat zij uitgekozen was om met mij te werken, omdat er bij mij veel sprake is van trauma en zij holistisch werkt. Holistisch wil zeggen, dat je alle factoren mee neemt in je behandeling. Daar werd ik blij van, want vroeger mag volgens de meeste mensen dan wel voorbij zijn, maar als het dagelijks in verschillende vormen nog in je hoofd en leven voorbij komt en je handelen, denken en (niet) voelen daar gevormd is, is vroeger ook nu nog van grote invloed. Eindelijk iemand die dat snapte, dacht ik heel even.

Maar toen begon ze te vertellen dat we het over het eten en het hier en nu gingen hebben en dat we het niet zouden hebben over vroeger, de stemmen, trauma's enz. Wat ik op zich wel begrijp, maar dat maakt wel acuut een einde aan je praatje over 'holisme', want je neemt dus niet alles mee. Toen ik die opmerking maakte: "tot zover dus het holisme", noemde ze me kritisch....

In het tweede gesprek, begon ze met vragen te stellen over mijn jeugd en het gezin waar ik uit kom. Hoe dingen toch zo misgelopen konden zijn. Ik vond dat vreemd, want we zouden het niet over vroeger hebben en zie hier: allemaal vragen over vroeger. Ik raak dan een beetje in de war, maar geef braaf antwoord op de vragen. In de laatste vijf minuten kreeg ik te horen: "je hebt het nu de hele tijd over vroeger, maar we moeten wel naar het eten en nu toe."
En terwijl ik mijn onderkaak langzaam van de grond raapte en probeerde heel snel tot 10 te tellen om mijn boosheid onder controle te krijgen, flapte er toch uit: "maar jij stelt toch de vragen hier? als jij vindt dat ik de verkeerde kant op ga met mijn antwoorden op JOUW vragen, dan moet je misschien je vragen aanpassen, want ik geef alleen maar antwoord, meer niet." Wederom was ik kritisch en maakte ik het haar wel erg moeilijk.  Dat zal best, maar ik begreep er geen bal meer van. Je kunt dat wel op mijn bordje neerleggen, maar het zou mooi zijn om toch minstens de helft van je eigen bordje te vullen.

In het derde gesprek, liep het nog verder uit de hand. Ik geef toe, dat ik ook niet meer 'neutraal' het gesprek in kon, mijn innerlijke stekels stonden al omhoog en mijn messen waren al geslepen. Al gauw ging het dan ook mis. Opmerkingen als "maar waarom gooi je die zak chips dan niet gewoon weg i.p.v. dat in een toch al veel te dik lichaam te stoppen" vind ik niet echt motiverend, en ook niet echt respectvol. (en ja in het kader van wat ik aan het doen ben daar, was die zak chips opeten ook niet zo heel erg handig, maar dat had ik al zeven keer gezegd)
Vier keer noemde ze me 'moeilijk' tijdens dit gesprek. En ja, hoe vaker je dat zegt en hoe meer onzin je (in mijn ogen) uitkraamt, hoe moeilijker en feller ik ga worden voor je. Maar één ding is zeker: ik trek alleen mijn mond open, als ik ook zeker weet dat ik een punt heb.

In de laatste vijf minuten kreeg ik te horen dat dit (therapie) "misschien wel wat hoog gegrepen is voor jou" en wederom kostte het even wat moeite om mijn onderkaak van de grond op te rapen, af te stoffen, terug op zijn plek te duwen en tegelijkertijd mijn tong af te bijten om er niet uit te flappen: 'zullen we het eens over projectie hebben'.**
En vervolgens werd er nog meer op mijn bordje gegooid, namelijk dat ik haar onmachtig maakte. Best knap, ik wist niet dat ik zóveel macht had! Mijn gedrag kan je misschien een heel onmachtig gevoel bezorgen, maar jij bent degene die die gevoelens toe laat....

Kortom, het is niet zo'n succes en ik voel eigenlijk aan alle vezels in mijn lijf dat dit het niet gaat worden met deze mevrouw. Alleen ben ik heel erg bang dat als ik dat aangeef dat dit het niet gaat worden (en ik dus opgeef), ik uit het programma geknikkerd ga worden omdat ik dan niet gemotiveerd zou zijn en ook omdat dit een verplicht onderdeel is.
Mijn hoop is gevestigd op het feit dat zij het opgeeft met mij, maar ik vrees dat haar ego dat nooit gaat toestaan (sprak mijn eigen ego).

Ik probeer nu dus al mijn moed te verzamelen.
Morgen heb ik weer een gesprek met haar en ik denk dat ik toch maar moet aangeven dat het niet gaat werken tussen ons. Want als ik heel eerlijk ben, raak ik al in de stress en in de 'verdedigingsmodus' als ik alleen maar aan morgen denk....

Wish me luck....

ps: ik ben overigens wel al het een en ander afgevallen, dus ik doe toch zeker wel IETS goed.

foto: internet

* ik wil met nadruk zeggen dat dit écht heel erg oneerbiedig is van mij, en geen recht doet aan het keiharde werk dat de deelnemers leveren om dit probleem te tackelen. Want één ding weet ik nu wel al: het zijn stuk voor stuk bikkels!

** projectie wil zeggen dat je je eigen gevoelens en gedachten aan een ander toeschuift. In dit geval: zij ervaart mij als heel moeilijk en weet zich geen raad meer met me, maar in plaats van dat te zeggen, benoemt ze vervolgens dat de therapie te moeilijk voor mij zou zijn, terwijl in feite omgaan met mij te moeilijk is voor haar.

Stem(men)recht

Afgelopen week van 12-15 september, vond in Den Haag het 10e wereldcongres stemmenhoren plaats. In de loop der jaren heb ik slechts 2 van deze 10 congressen gemist, maar daar staat dan weer tegenover dat ik al lang mee deed, voordat het 'wereldcongres ging heten.
Hoe dan ook, voor mij voelt dit jaarlijkse congres als thuiskomen, de deelnemers als mijn familie.
Dit jaar mocht ik de afsluitende speech verzorgen, in mijn ogen een hele eer.

Een aantal mensen vroegen me hoe het ging en zoals altijd weet ik niet hoe het ging.
"Valse bescheidenheid" krijg ik dan wel eens (vaker) naar mijn hoofd geslingerd en dat mag. Maar feit is dat ik werkelijk niet weet hoe het ging of wat mensen ervan vonden....Wat ik wel weet, is dat ik nog nooit met zoveel innerlijke rust een speech heb kunnen geven.

Ik heb besloten hem online te zetten... Dan kunnen jullie zelf oordelen.



Hallo allemaal,

Mijn naam is Mick en allereerst wil ik de organisatie bedanken voor de uitnodiging en het prachtige congres en publieksdag die zij hebben georganiseerd. Dankjewel.

Ik ben gevraagd om hier vandaag iets te komen vertellen over de combinatie van stemmen horen en mensenrechten en dat vind ik stiekem best wel een eer, maar ook heel erg spannend. Tegelijkertijd heeft die uitnodiging me heel erg aan het denken gezet, want wie ben ik nou helemaal om iets over dat onderwerp te zeggen?

Ik weet heel zeker dat er hier vandaag in de zaal heel veel mensen zitten die veel meer over mensenrechten kunnen vertellen dan ik, vooral als het gaat over de schending van die rechten, want wat dat betreft, en niet alleen wat dat betreft trouwens, ben ik een zeer bevoorrecht mens en heb ik niet zo veel meegemaakt. Ik ben nooit gedwongen opgenomen, heb geen dwangbehandeling of dwangmedicatie gehad. Ik heb het geluk gehad dat ik vanaf het moment dat ik vertelde dat ik stemmen hoorde, bij heel begripvolle hulpverleners terecht kwam. En daar prijs ik me heel erg gelukkig mee, maar tegelijkertijd geeft het me ook het gevoel van 'wie ben ik nou helemaal' om hier te staan en daar iets over te zeggen.

Vandaag, maar ook de afgelopen dagen is er al heel veel verteld en gezegd over mensenrechten al dan niet in combinatie met stemmen horen en ik denk niet dat ik daar veel zinnigs aan toe kan voegen. En daarom heb ik ervoor gekozen om het iets anders te doen.

Als je mij namelijk een beetje zou kennen, dan weet je dat ik niks doe, zonder dit te overleggen en bespreken met mijn stemmen. Dat klinkt voor sommige mensen misschien een beetje vreemd of misschien zelfs onmogelijk, maar toch is het zo.

Voor mij zijn mijn stemmen namelijk mijn netwerk. Ze zitten in mijn hoofd, ze zijn deel van mij, maar ze zijn ook mij, maar ze zijn ook zichzelf en losstaand.

Dat klinkt misschien wat ingewikkeld, maar wellicht wordt het zo duidelijker: We vormen allemaal samen één groot gezin. Ieder deel, zowel de stemmen als ik zelf kunnen apart van elkaar functioneren, maar uiteindelijk wonen we in één huis (mijn lichaam) en zullen we het met z'n allen moeten doen. Dat wil niet zeggen dat het altijd pais en vree is in mijn hoofd. Nee hoor, net als in een echt gezin, zijn er heel wat strubbelingen, onenigheden enz. Ik zou er een boek over kunnen schrijven ;)

Maar even serieus: Alles wat ik als Mick doe, heeft effect op alle stemmen en alles wat mijn stemmen doen, heeft effect op de andere stemmen en op mij. Dus.... als ik gevraagd word om hier iets te komen vertellen, dan is het wél handig als ik dit bespreek met mijn stemmen en we tot een consensus komen. Doe ik dat niet en neem ik hun visie niet mee in wat ik vertel, dan heb ik later een 'probleem' omdat ze zich dan niet gehoord en niet serieus genomen voelen en dus in opstand komen, op welke manier dan ook.

En al pratend met mijn stemmen over dit onderwerp "mensenrechten" kwamen we al gauw op iets heel anders uit en ik wil jullie graag meenemen in mijn denkwereld. Je hoeft het overigens niet met me eens te zijn, je hoeft het niet te snappen, je mag het onzin vinden wat ik ga vertellen, dat vind ik allemaal best, maar ik wil met jullie delen wat mij in de aanloop naar deze dagen heeft beziggehouden.

Mensenrechten..... Belangrijk! Absoluut.

Het liefst had ik er een paar uitgepikt, maar vanwege de tijd hebben we (mijn stemmen en ik dus) besloten om er één uit te pikken. Namelijk deze:

"Artikel 19 - Een ieder heeft recht op vrijheid van mening en meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging een mening te koesteren en om door alle middelen en ongeacht grenzen inlichtingen en denkbeelden op te sporen, te ontvangen en door te geven." 

Heel kort en zeer versimpeld samengevat: dat je het recht en de vrijheid hebt om te zeggen wat je denkt.

Even heel algemeen.... Wat gebeurt er op het moment dat mensen het gevoel hebben (al dan niet terecht) dat hun rechten worden geschonden? Juist, mensen komen in opstand. En soms gaat dat vreedzaam en of in stilte.... En soms gaat dat een stuk minder vreedzaam.

"Vrijheid van Meningsuiting" is slechts één van de 30 MENSEN rechten.... Met hoofdletters, dat woordje mensen, want dit is dus waar mijn hoofd over door blijft denken. Want hoe zit dat dan met stemmen?

Als je mij echt zou kennen, dan zou je weten dat ik van mening ben, dat stemmen eigenlijk net zo veel en dezelfde rechten zouden moeten hebben als mensen. Wij als mens hechten veel waarde aan ons recht op "vrijheid van meningsuiting". Ik in ieder geval wel. Ik vind het prettig dat ik in een land woon waar ik kan en mag zeggen wat ik denk en wat ik wil. Niet iedereen vindt dat overigens even fijn wat ik zeg, of is het altijd met me eens, maar dat geeft niet, want ik ben het ook niet altijd met iedereen eens en dat kan hele mooie gesprekken opleveren, mits je naar elkaar kunt luisteren, open staat voor wat de ander zegt en je probeert te verdiepen in wat de ander drijft.

Als iemand mij probeert de mond te snoeren, ga ik harder praten, meer praten, ik word ongeduldiger, brutaler, onvriendelijker en soms word ik zelfs ronduit boos en ga ik schreeuwen of loop ik weg. Maar als ik als mens mag zeggen wat ik wil, mijn mening mag uiten en niet de mond gesnoerd wil krijgen omdat anderen niet willen horen wat ik te zeggen heb, of het er niet mee eens zijn, waarom zouden mijn stemmen dat recht dan niet hebben, ook al vind ik het niet leuk, niet netjes wat ze zeggen, of wil ik het niet horen???

Waarom wordt in de reguliere psychiatrie (en soms ook door ons stemmenhoorders zelf) nog zó vaak geprobeerd de stemmen het zwijgen op te leggen, ze monddood te maken d.m.v. medicatie of andere methodes terwijl we zelf als mens ook niet willen dat dit met ons gebeurt?

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik weet nog dat er een periode was, waarin ik wilde dat de stemmen weg waren en dat ik vond dat ze allemaal hun bek moesten houden en moesten oprotten en ik ze dat ook toeschreeuwde. Het enige wat er dan gebeurde, was dat de stemmen harder werden, meer gingen praten, dat ze ongeduldiger werden, brutaler, onvriendelijker en soms zelfs boos werden en gingen schreeuwen. Helaas liepen ze niet weg.

Kortom, mijn stemmen zijn net mensen... ze reageren exact hetzelfde als ik, op het moment dat ze het gevoel hebben dat hun rechten worden geschonden of dat ze niet worden gehoord..

Ben ik daarin een uitzondering?
Uit gesprekken met andere stemmenhoorders, blijkt dat hun stemmen eigenlijk identiek reageren als die van mij. Soms zit er wel wat variatie in, maar als ze zich niet gehoord voelen, wordt het vaak 'erger'.

Zoals ik al zei: U hoeft het niet met me eens te zijn, U hoeft me niet te geloven en U hoeft me niet te snappen. Maar ik denk echt dat het tijd wordt dat we onze stemmen dezelfde rechten gaan geven als die we zelf willen hebben. Ik denk serieus dat het leven van een stemmenhoorder daar een stuk makkelijker van wordt.

En zeg ik dan dat je altijd maar naar de stemmen moet luisteren en moet doen wat ze zeggen?
Nee, dat is zeker niet wat ik zeg. Ik zeg wél: luister naar de stemmen, net zo goed als dat je naar de mening van een ander mens zou luisteren. En doe dan wat je ook met de uitspraken van andere mensen zou doen: neem het niet klakkeloos aan, maar denk er over na, weeg af wat JIJ ervan vindt en doe ermee wat JIJ vindt dat je ermee moet of kan doen.

Soms hebben stemmen, net als andere mensen, nog best wel eens wat nuttigs, zinvols of leerzaams te zeggen. Schrijf hun mening niet meteen af, maar geef ze hun recht op een mening, want Wat gij niet wilt dat U geschiedt doe dat ook een ander niet.

Dank je wel.

Galspuwen.....

Ruim een jaar geleden werd mijn galblaas eruit gesloopt.
Als ik ooit dacht te weten wat pijn was, dan kan ik nu met zekerheid zeggen, dat ik dat in die periode pas écht ontdekt heb.

Anyway, die galblaas werd verwijderd en de pijn nam (heel erg) langzaam af.
Er werd me wel verteld dat ondanks het feit dat ik geen galblaas meer had, ik wel nog gal aanmaakte en dat dit nog steeds tot galstenen kon leiden... ok, opgeslagen ergens in een vakje in mijn hoofd en verder niet meer echt over nagedacht.

De afgelopen weken, had ik weer een aantal nachten, waarin ik ‘ziek’ was: ontzettende buikpijn, misselijk en echt beroerd. Het drong niet tot me door dat dit eigenlijk exact hetzelfde was, als wat ik vorig jaar, voor de galblaasontsteking, ook had. Ik stond er allemaal niet zo bij stil, vooral ook niet omdat ik aan de prikpil ben (om menstruatie te voorkomen, want ja, ik heb vrouwelijke onderdelen al ben ik geen vrouw) en ik de laatste zes weken al een soort van 'doorbraakbloeding' had die niet door wilde breken, met daarbij menstruatiepijn (dacht ik).

Toen ik eergisteren weer zo’n mega buikpijn in aanvallen kreeg, dacht ik eerst dat de uiensoep die ik die middag gemaakt en gegeten had, niet zo’n goed plan was geweest. Maar toen ik die nacht weer opnieuw over de vloer kroop van de pijn, begon er een belletje te rinkelen: kut, dit voelt hetzelfde als voordat ze mijn galblaas eruit sloopten. En dus besloot ik gisteravond online een afspraak met de huisarts te maken, om te vertellen dat ik soortgelijke buikpijn had en dan zou ik ook maar even vermelden van die zes weken doorbraakbloeding-achtig iets. De afspraak was met een vrouw, dus dan zou dat toch nét wat makkelijker zijn om te vertellen.

Vanochtend ging ik dus naar de huisarts, in de overtuiging dat ik online een afspraak had gemaakt voor vandaag... oeps, dat bleek dus niet zo te zijn, ik had de. 14e aangeklikt... foutje bedankt. De vrouwelijke arts in kwestie was er niet, en de enige vrouw die er wel was, had al drie extra spoed afspraken gekregen....help! Toch was er een (mannelijke) arts die me wel ‘even’ wilde zien. En omdat de pijn best heftig was, besloot ik het toch maar te doen.

Dat ‘even’ werd iets langer dan even.... hij luisterde, voelde, duwde enz, en had me bijna tegen het plafond aanzitten van de pijn. En dus werd het echo apparaat maar even aangezet en werd een echo wederom een feit. Hij kon niet heel veel zien, maar dat zegt niet zo veel, vorig jaar konden ze op de echo ook niet heel veel meer zien dan een erg ontstoken galblaas, en aangezien er nu geen galblaas meer is om te zien....

Vervolgens wilde hij een inwendig onderzoek doen. Bij die woorden raak ik eigenlijk al min of meer in algehele staat van paniek. De reden waarom kan ik me dan ook niet zo goed herinneren, het was iets met de baarmoeder en zo blablablabla eierstokken. Of ik dat ok vond?

Alles in mij schiet in paniek. Nee natuurlijk wil ik dat niet? Dat hele onderdeel hoort er niet te zitten, dus daar moet jij al helemaal niet aan en niet in zitten! Maar hij gaf me in ieder geval de mogelijkheid om nee te zeggen...

Uiteindelijk besloot ik toch toe te stemmen omdat ik wist dat het toch zou moeten. En dus voerde hij zijn onderzoek uit en het was pijnlijk in zoveel opzichten. Ik voel me verkracht. En ik weet dat mensen dat overdreven vinden als ik dat zo zeg, maar dat is écht hoe het voor mij voelt! Het is een onderdeel van mijn lijf, waar ik als transgender overtuigd ben dat dit er niet hoort te zitten. Dat is al fout en als iemand daar dan ook nog aan en in gaat zitten dan is dat dubbel fout en een dubbele bedreiging.

Ik gok dat je dat als niet transgender niet zult snappen. Het is niet dat ik het ‘onaangenaam’ vind, zoals denk ik, elke vrouw dat wel vindt, maar ik vind het traumatiserend!

Hoe dan ook, ook daar kon hij op zich niets afwijkends voelen, maar hij wilde wel dat ik meteen bloed ging laten prikken en dan maandag weer bij hem langs zou komen. En dus stapte ik in de bus naar het ziekenhuis... tranen over m’n wangen, omdat ik me verkracht voelde, maar niemand aan wie ik dat kon vertellen.

De bloedprikmevrouw legde m’n tranen ook verkeerd uit en dacht dat ik bang was voor het prikken...ach mevrouw, dat prikken is wel het minste van mijn zorgen momenteel.

Daarna dus weer naar huis, waar ik uitgeput en ontzettend verdrietig op de bank stortte en alleen maar kon huilen. Niet weten met wie ik hierover kon praten. Zoveel zorgen!

Om 17u werd ik gebeld door de huisartsenpraktijk en zij hadden de uitslag van mijn bloedonderzoek. Daaruit bleek dat de galwaarden inderdaad aan het stijgen waren en dat de onstekingswaarden ook verhoogd waren maar (nog) niet heel sterk. Hij had overlegd met de Maag-Lever-Darm specialist, maar die 'was niet echt onder de indruk' op dit moment, maar als dit dezelfde hork was als vorig jaar.... ach, toen was hij ook niet onder de indruk. Toch wilde hij het wel in de gaten houden.

De afspraak is dus nu, dat ik as maandagochtend meteen weer bij de huisarts langs ga, dan krijg ik weer opnieuw een prikformulier en moet ik weer gaan laten prikken om te zien wat de waarden in het weekend hebben gedaan. Mocht de pijn nu erger worden en ik koorts krijgen, dan moet ik meteen naar de huisartsenpost gaan en word ik waarschijnlijk opnieuw opgenomen. En ik.... ik voel me ellendig.

Niet alleen vanwege de (toenemende) buikpijn, maar ook vanwege het feit dat het aankomende week Wereldstemmenhoor congres is in Den Haag en ik daar mag spreken en daar heel graag bij wil zijn. Wat als dat niet kan, hoe regel ik dat? hoe zeg ik mijn 'huisje' af? wie verkoopt die mega stapel (Engelse) boeken dan?

En als ik nog verder door denk (want dat kan ik op zo'n moment hartstikke goed).... Ik ben door de kennismaking van mijn nieuwe therapie heen en zou daar de week erna mee gaan beginnen. Voornamelijk met de sporturen en dat kan dan niet en hoe gaan ze dat dan vinden en hoe meld ik me daar dan voor af enz....

Kortom, ik ben bang.
Geen galblaas betekent echt niet, dat er geen zorgen meer zijn en dat ik eigenlijk niet heel hard zou wensen dat er iemand zou zijn bij wie ik mijn gal kon spugen....

foto: internet

Terrorisme...

Iedere ochtend als ik wakker word, heb ik eenzelfde soort ritueel. Eén van de onderdelen daarvan is de nieuwsberichten in de newsfeed op mijn iPad bekijken. Meestal staat er niet zo veel soeps tussen, maar soms, heel soms, staat er iets (in mijn ogen) opvallends tussen. En dat was dus het geval deze morgen.

Ik las een kop van het AD: "Dit is waarom Nederland zo gelaten reageert op de eerste terreuraanslag in 14 jaar."

Mijn brein, dat nog bezig was wakker te worden, vroeg zich af waar dit over ging. Voor mijn verdediging: ik kijk geen nieuws en ik lees ook geen kranten. En zelfs de radio staat hier niet vaak aan...

Ergens in mijn achterhoofd meen ik de afgelopen dagen wel iets opgevangen te hebben van een steekpartij in Amsterdam CS en ik herinnerde me ook vaag dat er in dat verband het woordje terrorisme ook gevallen was, maar inderdaad, ik heb daar geen aandacht aan besteed, ik had meer zoiets van 'het zal wel'.

En bij het openen van dit artikel bleek het inderdaad om dit incident te gaan. De steekpartij in Amsterdam CS, waarbij twee gewond raakten, bleek inderdaad een terroristische daad.

Er stond niet zoveel in dat artikel en eerlijk is eerlijk, ik ben te lui om meer informatie over deze daad op te zoeken. Maar ik vraag me dus wel af, waarom deze daad terrorisme genoemd wordt?

Bij 'terroristische aanslag' denk ik aan heel andere dingen dan (oneerbiedig gezegd) 'zomaar een steekpartijtje'. Dan denk ik aan de twin towers, aan mensen die zichzelf opblazen en dat soort dingen. Maar wat maakt een steekpartij tot terrorisme???

Als ik in de Dikke van Dale kijk, word ik niet heel veel wijzer:

ter·ro·ris·me (het; o)1het onder druk zetten van een regering of bevolking door daden van terreur

Want als iemand zichzelf opblaast en daarmee heel veel onschuldige mensen met zich meeneemt de dood in, dan is dat natuurlijk heel triest, maar ik zie niet hoe dat in bovenstaande definitie past? Hoe zet je daarmee een regering of bevolking  onder druk? Ik zie dat niet. Ik zie wel dat je in dit voorbeeld een bevolking schaadt, pijn doet, onterecht meeneemt in jouw strijd, maar ik snap serieus niet hoe het in die definitie zou passen.

Een tijd terug vonden er hier in mijn woonplaats kort na elkaar en kort bij elkaar in de buurt twee steekpartijen plaats, met dodelijke afloop. Zo ongeveer het halve politie, brandweer en ambulance korps was uitgerukt, omdat de burgemeester op het idee kwam dat dit wel eens terrorisme zou kunnen zijn. De dader was hier allochtoon. En ik weet niet waarom de burgemeester op het idee kwam om te denken aan terrorisme, ik hoop nog steeds niet dat het alleen op basis was van de nationaliteit en het geloof van de dader. Maar soms voelt het wel zo...

Ook nu was de dader weer iemand met een andere nationaliteit en een ander geloof.
En ik zal er ongetwijfeld naast zitten, dat hoop ik echt, maar waarom is het zo dat als er een steekpartij plaatsvindt tussen twee kaaskoppen (want dat gebeurt ook regelmatig) geen sprake of verdenking van terrorisme, en zodra de messentrekkers een kleurtje en een bepaald geloof aanhangen ineens wel dat woord valt??

Ik weet het niet, ik kom er niet uit. En misschien wil ik het ook wel niet weten.
Ik probeer mensen te zien als mensen, welke kleur, en welk geloof ze ook hebben.
En ik weet niet of ik er tegen zou kunnen, als ik er achter kom, dat mijn gevoel blijkt te kloppen. Dat het inderdaad samenhangt met kleur en geloof.

Ik geloof namelijk dat ik niet in zo'n land wil leven, waar mensen niet (min of meer) gelijk zijn en waar men zich laat leiden door angst...

screenshot nieuws item

Leven als non-binair persoon in een binaire wereld....

Deze blog zit al heel lang te sluimeren in mijn hoofd. Ik vind namelijk dat ik er iets over moet schrijven, maar ik wil ook niemand voor het hoofd stoten. Ik realiseer me namelijk heel goed dat mijn hele transgender zoektocht en mijn reis als non-binair persoon één groot leermoment is, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen om mij heen. Maar toch moet het geschreven worden.

Een tijd geleden was ik onder behandeling van de genderpoli van het VUMC in Amsterdam. Ik wist niet zo goed wat ik nu precies was en wat ik daarmee wilde. Ik dacht overigens dat ik zeker wist wat ik (aan lichamelijke veranderingen) wilde toen ik daar de eerste keer binnenstapte, maar naarmate de tijd verstreek en we in gesprek raakten, veranderde dat beeld en werd ik een stuk minder zeker.

Dit is voor mij heel makkelijk te verklaren. Oók ik ben opgegroeid in een binaire wereld, een wereld waar je óf het een bent, óf het ander. In dit geval man óf vrouw, meer smaken zijn er in de binaire wereld niet. Hoewel ik bij mijn geboorte tot vrouw gebombardeerd werd, op grond van uiterlijke kenmerken, heb ik mij nooit vrouw gevoeld. Maar ook ik wist niet beter dan dat er twee smaken waren: man of vrouw. En als ik dus geen vrouw was, dan moest ik wel man zijn...

Maar in het VU kwam ik erachter dat ik me ook niet helemaal man voelde. Tja en wat dan?? Ik leerde via Transvisie en nog wat andere kanalen, dat er ook nog zoiets bestond als non-binair, oftewel: ergens tussen die twee in. En in dat hokje (want laten we wel wezen, het is ook gewoon een hokje) voelde ik me helemaal thuis.

Ik kwam tot de conclusie, dat niet ik of mijn lijf moest veranderen, maar dat de maatschappij moet veranderen. En daarmee veranderde mijn vraag van lichamelijke aanpassingen naar: leer mij mezelf te wapenen om als non-binair persoon te leven in een binaire wereld. Want dat vond en vind ik nog steeds ontzettend lastig. Met het uitspreken van die vraag, eindigde overigens mijn traject bij het VUMC onmiddellijk.... maar daarmee had ik nog geen 'tools' om om te gaan met mijn 'probleem', want dat is wel hoe ik het ervaar.

Ik heb de pech dat mijn (echte) naam, onmiddellijk doet denken aan een vrouw en hoe mannelijk ik me dus ook presenteer aan de buitenwereld, zodra men mijn naam hoort (of mijn stem), word ik automatisch gebombardeerd tot mevrouw, zij, haar enz. En dat vind ik vreselijk, want dat ben ik niet!
Ik ben gewoon S. en als je over me moet spreken, dan het liefst met 'hij en hem'.

Hier had ik het met mijn hulpverleners over en we kwamen tot de conclusie dat we het voortaan over S, hij en hem zouden hebben, in spreektaal, maar ook in de rapportage. En hoewel er soms nog wel eens een vergissing is, gaat dat op zich best goed.

En begrijp me overigens niet verkeerd, die vergissingen vind ik niet erg. Het is ook best wel even wennen (ook voor mijzelf hoor!), maar verbeter jezelf en probeer het de volgende keer goed te doen.

In mijn dossier en hier in huis gaat het dus goed, maar toen moest er naar een instantie gebeld worden en mijn hulpverlener zei tegen me: "ik weet dat je graag S, hij en hem bent, maar bij die instelling ben je bekend als mevrouw, dus als je het goed vindt ga ik die woorden ook gebruiken, anders begrijpen ze er daar helemaal niks van."

En hoewel het hartstikke goed bedoeld was, op dat moment voelde dat al alles behalve ok, maar dat kon ik op dat moment niet uitspreken. Op dat moment begon dit blogje dus te broeien.

En laten we wel wezen: het is ook niet ok!
Hoe serieus neem je me, als je in huis en in de rapportage je taal wel aanpast, maar naar buiten niet? Doe je het in het verslag en in mijn huis dan puur om mij een plezier te doen? Om mij koest te houden? Het voelt (hoe onbedoeld ook) als een big fuck you naar mij, als verraad!

Die ander aan de andere kant van de lijn, hoeft het namelijk niet te snappen, die moet gewoon het probleem dat we aankaarten oplossen. En als jij het over S, hij en hem hebt en ze vragen: maar we hebben het toch over mevrouw? Dan hoef je helemaal niks uit te leggen. Je kunt gewoon zeggen, ja we hebben het over S en stug doorgaan met hij en hem. Persoonlijk moet ik de eerste telefonist nog tegen komen die meer dan twee keer die vraag stelt...

Dán zou je me helpen in mijn gevecht van "bewustwording en educatie" en me echt serieus nemen en respecteren.Want alleen kan ik dat niet, daar heb ik m'n netwerk voor nodig. Goed voorbeeld doet namelijk volgen.

En laten we het beestje gewoon bij de naam noemen en eerlijk zijn. De reden dat je kiest voor mevrouw, zij en haar heeft helemaal niks te maken met of de andere partij het begrijpt of niet. Het heeft puur en alleen te maken met je eigen gevoel van ongemakkelijkheid. Het gaat over je ongemakkelijk voelen over opkomen voor iets wat jezelf misschien niet begrijpt en wat je niet persoonlijk raakt. Misschien zelfs wel over angst om tegen een bestaande stroom in te zwemmen.

Maar hou het JUIST vol tegen de rest van de wereld, want misschien dringt het dan eindelijk door dat er meer is dan de standaard overduidelijke hij en zij hokjes. En kan ik (en de vele, vele anderen als ik) misschien eindelijk mezelf zijn zonder steeds maar weer een keuze te moeten maken tussen twee dingen die ik niet ben.

Namens de non-binaire mensheid: bedankt!

foto: internet

Iets met ouder worden...

De laatste tijd word ik steeds vaker geconfronteerd met een menselijk trekje dat ik niet zo heel erg tof vind. Ik word me namelijk steeds bewuster van het feit dat ik oud aan het worden ben.

Die grijze haren op m'n kop.... ach, dat kan me weinig schelen. Hoe vaak de kapper ook blijft vragen of ze er niet een mooi kleurtje in mag doen, mijn antwoord blijft steevast 'nee, dank je'. Ik vind dat namelijk maar een hoop ijdel gedoe en ik hou niet van gedoe. Ik vind het prima als anderen dat doen, maar van mij hoeft het niet, het maakt mij namelijk erg weinig tot niks uit hoe ik eruit zie.

Maar waar ik tegenaan loop, is dat ik steeds minder kan hebben. En ik weet niet zeker of het echt met ouderdom te maken heeft, of meer met het gegeven dat ik steeds gevoeliger word voor geluid (en ik was op dat gebied al erg gevoelig), maar wat het ook is, ik word er erg verdrietig van.

Ik zal een voorbeeld geven.
Een buurmeisje rijdt met haar piepende, roestige fietsje urenlang rondjes en elk piepje wringt zich een weg tussen mijn hersenkronkels door naar binnen. Elk piepje voel ik tot in mijn tenen. De ergste gedachten komen in me op. Ik wil stokken tussen haar spaken steken, haar van haar fiets sleuren, onder een auto duwen enz. Ik doe het uiteraard allemaal niet, wetend dat fietsen ooit een keer gaat vervelen.... en dat blijkt ook zo te zijn.

De roestige piepende fiets wordt ingewisseld voor een gloednieuw stepding, voorzien van een fietsbel. En wat is er nou leuker dan urenlang achter elkaar lopen bellen....
Oordoppen zijn mijn vrienden geworden.

Nog een voorbeeld:
Mijn overbuurjongetje is een erg druk mannetje en dat is prima, hij moet lekker levendig zijn, hij is tenslotte 6 of 7 jaar. Hij moet kunnen rennen, spelen, draven en lawaai maken. En hoewel ik dit écht meen, kan ik het niet helpen dat ik hem af en toe zijn huis in (en erger) wens, waar ik zijn gedoe niet meer kan horen.

Hij doet geen rare dingen hoor, eerder heel normale dingen, maar toch. Zo heeft hij laatst ontdekt dat als je heel hard op een leeg blikje stampt, het blikje zich om je schoen heen vouwt en blijft zitten en daar dan mee over straat rennen maakt een heerlijke herrie!
En terwijl hij urenlang enthousiast over de straat klettert met zijn blikjes, zit ik me binnen groen en geel te ergeren aan dat geluid, wat bij mij binnenkomt alsof iemand met spelden in mijn hersens zit te prikken (niet dat ik weet hoe dat voelt, maar ik denk dat het ongeveer zo aanvoelt).

En ondertussen probeer ik mezelf streng toe te spreken: wat nou, ouwe zeur.... wat deed je zelf toen je zo oud was als hij, en ouder nog? Ik liep ook met die blikjes aan mijn voeten en had dan de grootste lol. Goedkoop vermaak! En als iemand er wat van zei, dan hoorde ik dat amper, laat staan dat ik begreep waar ze het over hadden. Lawaai??? waar? Ik had alleen maar plezier.

De buurjongetjes vinden het ook heel leuk om te voetballen tegen de garage deuren (metaal.....) en dat maakt natuurlijk een prachtig kabaal, hoe harder je schiet, hoe groter het resultaat... En wederom erger ik me groen en geel, vanwege de impact die dat lawaai op mijn hersens heeft... Geen spelden dit keer, maar eerder een moker die inbeukt op mijn hersenen.

En dan denk ik terug. We woonden in een wijk met weinig kinderen en achter ons huis was een garagepleintje waar m'n broer en ik graag speelden. Voetballen was één van onze lievelingsspellen. En ja, hard tegen die eerst houten en later metalen deuren knallen was een sport! Hoe harder hoe beter. Toen er ooit een mevrouw aan de deur kwam, wiens huis aan dit pleintje grensde, om te vragen of we alsjeblieft wat zachter konden spelen omdat haar man ernstig ziek was en probeerde te slapen, vonden wij dat maar gezeur. Het resultaat was, dat we nog vaker gingen spelen en nóg harder gingen knallen. Rekening houden met anderen zat er op die speelmomenten écht niet in (dat moesten we namelijk altijd en overal al, buiten deze speelmomenten). Een week na het verzoek van deze mevrouw, viel er een overlijdenskaart in de bus: de meneer had de strijd tegen kanker verloren.

Als ik daar nu aan terug denk, dan vind ik mezelf een vreselijke egoïst. Ik weet dat ik jong was en niet beter wist. Dat ik me nog niet zo goed kon inleven in een ander... ik had wel wat anders aan mijn hoofd, maar toch. Ik voel me nu vaak schuldig over het ettertje dat ik destijds voor de buurt geweest moet zijn.

Maar als ik dan naar buiten kijk en mijn buurjongetje zie, die met al zijn herrie, lawaai, kattenkwaad en kwajongensstreken herrie loopt te maken en tegelijkertijd zo onschuldig en ontwapenend uit de hoek kan komen, dan kan ik ergens diep verstopt van binnen ook wel wat compassie voelen voor dat luidruchtige ettertje buiten, maar ook voor dat luidruchtige ettertje dat ik ooit was, dat tijdens het buitenspelen, heel veel stress van zich af moest schoppen.

Het verandert niks aan het feit dat ik me blijf ergeren aan al die geluiden, Dat ik inmiddels veranderd ben in die oude zeur waar ik vroeger zelf zo'n hekel aan had. Maar fair is fair: ook al heb ik het zelf vroeger ook allemaal gedaan: 30x belletje trekken in een half uur, is strontvervelend. Expres mensen klieren en laten schrikken is niet leuk. En ieder mens heeft ook een grens tot waar ze met dit soort dingen kunnen dealen. En mijn grens is erg snel bereikt tegenwoordig. Sorry!

Mijn emmer zit vrij snel vol en dan erger ik me dus groen en geel....
Gelukkig is geel toevallig wel mijn lievelingskleur.

foto: internet