De ziele-roerselen van het zelf...

Af en toe heb ik het talent om op de juiste momenten binnen te vallen in een live stream van Hersteltalent. Hersteltalent is een geweldige stichting, die zijn basis heeft in Zeeland en die mensen vanuit ervaringsdeskundigheid begeleidt en ondersteunt. Nou ja, dat is mijn simplistische samenvatting van wat deze geweldige mensen o.a. doen, maar ze doen natuurlijk nog veel meer en dat kan je allemaal lezen op hun website,

In deze vreemde tijden waarin fysiek contact niet voor iedereen vanzelfsprekend of zelfs mogelijk is, hebben zij een manier gevonden om mensen te ondersteunen, of in ieder geval tot steun te zijn. Eens in de zoveel tijd komen ze met een live stream over een bepaald onderwerp en nodigen ze je uit om mee te doen, op een manier, die bij jou past.

Vandaag, tijdens de afwas, waren ze weer live en (ok, ik was er niet helemaal vanaf het begin bij) ging het over 'wat is een zelf'. En het gesprek wat daarop volgde, gaf weer genoeg denkstof hier aan de andere kant van Nederland.

Want tja... Wat is een Zelf?
Ik dacht eigenlijk, dat ik daar het antwoord wel op had. In ieder geval een antwoord voor mijzelf, want dat het voor iedereen anders is, dat leek me vrij vanzelfsprekend.

Het antwoord kwam meteen in me op. En dat is niet zo heel vreemd, want ik denk dat ik heel erg geworsteld heb (en soms nog) met de vraag 'wie ben ik'? Een vraag die in mijn ogen ook heel erg samenhangt met het al dan niet (gevonden) hebben van een 'zelf'.
Ik wist eigenlijk nooit een antwoord op de vraag 'wie ben je'?

Soms dacht ik er een antwoord op te weten, om eigenlijk vrij kort daarna, weer terug bij af te zijn. De vraag (en vooral het antwoord) 'wie ben ik' voelde voor mij een beetje als een kaartenhuis. Net als ik m'n kaartenhuis voor mijn gevoel een beetje redelijk had opgebouwd, gooide iemand ergens een raam open en zorgde een windvlaag ervoor dat mijn kaartenhuis acuut weer in elkaar stortte en daar als een hoopje ellende weer in puin lag.

Heel lang begreep ik niet waarom ik maar niet snapte WIE ik was. Hoe moeilijk kan het immers zijn?
Tot ik in 2013 hardop uitsprak dat ik geen idee had wie ik was, sterker nog, dat ik geen idee had WAT ik was. Dat was het begin van mijn zoektocht naar mijn genderidentiteit. En ik kwam er toen achter dat ik al die tijd wanhopig geprobeerd had om een huis te bouwen zonder grondige fundering.

Met andere woorden.... Ik kwam tot de ontdekking, dat je voordat je kunt bouwen aan WIE je bent (het huis), er een vraag aan vooraf gaat, namelijk de vraag WAT ben ik (de fundering). Voor de meeste mensen is die fundering al aanwezig en is hij duidelijk (man/vrouw), maar voor sommige mensen is dat minder duidelijk en die moeten dus eerst een fundering vinden/bouwen, voor ze aan hun huis kunnen beginnen. Zo ook ik.

Goed... Voor mij was het antwoord op 'wat is een zelf' dan ook heel simpel namelijk: Een lap grond met een fundering, waarop je een huis kunt gaan bouwen.

Maar toen kwamen er vragen als:
- heb/ben je nog een zelf als je een arm mist, een been mist, armen en benen mist?
- heb/ben je nog een zelf als je hart ermee op houdt?
- heb/ben je nog een zelf als je hart het nog wel doet, maar je hersenen ermee op houden.

Ehm.. ja.. In eerste instantie dacht ik: voor mij staat 'zelf' los van een lichaam. Ledematen missen is een nare gedachten, en het zal mijn kwaliteit van leven voor mijn gevoel waarschijnlijk aardig omlaag halen,  maar het beïnvloedt het hebben van een zelf niet, het zal er in mijn ogen wel voor zorgen dat je het zelf een nieuwe/andere/aangepaste invulling zult moeten gaan geven.
Oftewel... het huis dat je gebouwd hebt, daarvan worden de deuren ingetrapt en de ramen ingegooid, maar het blijft een huis. Het is wennen aan de tocht, en de gaten in het huis, het gevoel dat alles en iedereen nu zomaar binnen kan komen, maar het is nog steeds een huis. En als mijn huis me op die manier niet bevalt, dan zal ik het moeten verbouwen/aanpassen. Ik gooi er nieuwe deuren en ramen in, mijn huis ziet er anders uit, maar het is nog steeds een huis.

Maar als mijn hart ermee ophoudt, heb/ben ik dan nog een zelf?
Tja, iets in mij riep meteen: nee, als je hart stopt, ben je dood en heb/ben je geen zelf meer, hooguit nog het beeld dat anderen van jou als zelf hebben.
En ik wilde typen (in de livestream) Dan stort het huis in en heb je geen zelf meer (nodig).....
En toen kwam ik dus in de problemen met mijn beeldspraak en mijn bewering dat 'zelf' een lap grond is met de fundering voor een zelf te bouwen huis. Want als het huis instort, is die lap grond met fundering er nog steeds. Er ligt weliswaar een hoopje puin op, maar dat wat ik in eerste instantie 'zelf' noemde, was er nog steeds. En dat terwijl mijn gevoel heel hard roept dat als mijn hart ermee ophoudt ik er niet meer ben en er dus ook geen zelf meer is... Error!

Hier raakte ik van in de war. Ik ben er niet zo'n fan van als mijn beeldspraak ondersteboven gegooid wordt.

En toen ook nog de termen 'ziel', 'energie' enz voorbij kwamen, werd het voor mij te ingewikkeld. vooral omdat ik nog bij mijn huis beeldspraak was en dat nog niet opgelost had. Ondertussen was ook de afwas gedaan, dus had ik even genoeg denkstof opgedaan.... En dus schakelde ik de live stream weer uit.

Maar dat denken kon ik dus even niet uitschakelen.
Blijkbaar is 'zelf' voor mij dus niet de lap grond met de fundering, maar meer het huis zelf. Of is het in mijn geval dan een hele straat, of zelfs een hele wijk?
Of zijn al die verschillende zelven (want hé ik ben een zelf met heel veel verschillende zelven in zich) een huis met heel veel verschillende kamers? Ik weet het niet...
En BEN je dan een huis/zelf?  of HEB je een huis/zelf.

En is een zelf hetzelfde als een identiteit?

Voor nu denk ik dat voor mij geldt: Ik HEB een zelf, die maakt dat ik MEZELF  BEN (of kan zijn). Maar dat zelf is maakbaar en flexibel terwijl er (inmiddels gelukkig) ook een vaste basis is. Ik kan het aanpassen aan datgene wat ik wil, maar ook aan dat wat van mij verwacht wordt, of wat anderen willen, zonder dat de basis verloren gaat. Pas ik het (teveel) aan aan wat anderen willen, dan ben ik niet meer mezelf en ben ik mijn zelf kwijt.

Kortom... ik ben eigenlijk een huis die zijn fundering nog niet zo lang geleden heeft gevonden. Ik ben dat huis dus nog steeds aan het uitbouwen en vorm aan het geven. En binnen dat huis zijn er heel veel verschillende kamertjes met heel verschillende inrichtingen. Maar tegelijk denk ik ook dat het een soort van 'Help mijn man is klusser' aflevering wordt: iets wat nooit af gaat zijn (minus de puinhoop die je in dat programma altijd ziet).

Conclusie: Ik had (binnenhuis) architect moeten worden.

Hersteltalent, dank je wel voor de denkstof...

foto: van internet

Corona voordeeltje....

Een aantal weken geleden wilde ik graag een blog schrijven over de Corona gevolgen, maar ik merkte dat ik er niet tevreden over was. Ik kwam niet bij m'n punt. Nou kom ik dat wel vaker niet, maar in dit geval kwam dit doordat ik te hoog in mijn emoties zat en daardoor teveel tegelijk wilde zeggen (Ook niks vreemds voor iemand die het hele alfabet nodig heeft om van a naar b te komen).
Hier komt hij dus alsnog, in aangepaste vorm....

Het zal ongetwijfeld niemand ontgaan zijn. Net zoals de lente inmiddels is gearriveerd in ons land, is het Coronavirus dat ook. En het slaat (nog steeds) hard om zich heen.

Nu kan ik er heel veel over zeggen, maar ik weet er niet zoveel van, dus ik zal het vooral bij mezelf en mijn gevoel houden. Er wordt namelijk al genoeg geroeptoeterd waarvan niemand weet of het wel of niet waar is... Want feit is, dat 'we' of  'ze' eigenlijk nog maar verdomd weinig weten over dit enge virus.

Ik ben op zich niet iemand die snel in paniek raakt. Ook denk ik niet erg snel dat ik ziek word. Maar op dit moment, zeker in het begin, bemerkte ik bij mezelf dat de paniek en de angst langzaam toe aan het slaan waren. Inmiddels is dat ook wel weer gezakt, maar soms komt het nog met vlagen om de hoek kijken.

Ik kijk geen nieuws meer (dat deed ik al bijna niet, maar nóg minder dus). Ik zet de radio uit als er nieuws op komt en ik probeer zoveel mogelijk corona nieuws op sociale media te vermijden.... een vrijwel onmogelijke opgave.

Ik wilde eigenlijk heel graag mensen die de deur niet uit konden helpen met dingen die ik wél kan: een boodschap, iets halen of brengen en dus sloot ik me aan bij een lokale variant van 'we helpen' op Facebook. Maar veel mensen gebruikten die site niet waar het voor bedoeld was (vragen/aanbieden van hulp) maar om te 'ventileren'. Zo werd ik opgeroepen om tot Maria te gaan bidden, kwam ik erachter dat Trump en 5G o.a. verantwoordelijk waren voor het virus en toen uiteindelijk een mevrouw een foto van zichzelf in het ziekenhuis postte, met haar hele verhaal over hoe Corona bij haar had toegeslagen en haar in het ziekenhuis had doen belanden, liep bij mij de emmer over en gooide ik me weer uit die groep. Dan maar egoïstisch zijn en niet helpen!

Er werden maatregelen ingevoerd, thuiswerken, horeca ging dicht. De maatregelen werden verscherpt: mijn geliefde bioscoop ging dicht, het sporten bij mijn 'fat people program' werd afgezegd en  ook het allerlaatste stukje aan contacten die ik heb (hulpverlening) moest een andere vorm krijgen (bellen en beeldbellen... geen succes). Kortom.... Ik zag écht niemand meer.

Maar goed, het is wat het is... dus probeerde ik mijn dagen maar, in mijn eentje, gewoon weer door te komen met borduren, puzzelen, beetje tv kijken enz. Zolang we nog naar buiten mogen maak ik daar graag en vaak gebruik van en wandel en ren ik me rot, met als kers op de taart: elke avond de zonsondergang bekijken.

De manier waarop ik momenteel mijn dagen slijt, is niet veel anders dan normaal. Ik ben elke dag alleen, zie nauwelijks mensen en heb nauwelijks afspraken. Ik kom in normale tijden de dagen door met borduren, tv kijken en wat andere dingetjes en verveel me eigenlijk zelden tot nooit.
Dus eigenlijk is er voor mij niet zoveel veranderd. Dat is, denk ik, waar ik een 'voorsprong' had op andere mensen die niet gewend zijn om thuis te zijn, alleen te zijn, zichzelf bezig te houden: ik weet hoe ik me in mijn eentje moet vermaken en ik hoef niet in een nieuw ritme te komen, want dit was altijd al mijn ritme... Een Corona voordeeltje aan mijn adres dus....

Op dit moment mogen we nog steeds naar buiten. En dat doe ik dan ook, meer dan normaal.
Maar zelfs al na een week, merkte ik dat de muren vrij snel op me afkwamen, mijn huis als isoleercel voelde, nog steeds...
Dat alleen zijn nu omslaat in het gevoel van continue eenzaamheid en dat terwijl er voor mij dus eigenlijk niks anders is dan anders. Maar het idee dat ik binnen MOET blijven, op afstand van mensen MOET blijven, maakt dat ik soms in paniek schiet.

Ik merk dat de wereld om me heen 'moe begint te worden' van het binnen zijn, het thuiszitten, van de 'verplichte vakantie', van de kinderen om zich heen hebben, van onderwijzer, ouder, werknemer, partner in één te zijn. Ik hoor mensen 'klagen' en dat mag, het is niet fijn als je wereld zoals jij die kent (tijdelijk) gaat afwijken van normaal en als dingen die jij altijd als heel vanzelfsprekend hebt gezien, ineens niet meer mogen. Het is ook niet leuk dat je niet bij je ouders, familie en vrienden op bezoek kan. Het is saai, het is eenzaam.

Ik hoor en lees jullie allemaal. Ik begrijp het ergens diep van binnen ook nog wel. Maar ik kan het niet helpen dat het me ook een beetje boos en verdrietig maakt.

Ik hoop namelijk, dat er ooit een dag gaat komen, dat alle mensen die nu zo'n last hebben van de gevolgen van die vrijheidsbeperkingen daadwerkelijk gaan begrijpen, dat er mensen zijn voor wie die beperkingen niet opgeheven gaan worden. Niet nu, niet over een tijdje, niet als het virus (helemaal) de wereld uit is, misschien zelfs wel nooit.

De mensen zonder baan, zonder familie, zonder netwerk.... Want voor hen, verandert er bij het opheffen van de maatregelen niet zo veel meer. Zij blijven (ongewild) achter in de wereld zoals iedereen hem nu kent.

Laten we daar, voor die mensen, ook eens klappen....

(en laten we ze vooral na deze periode niet weer opnieuw vergeten)

foto: mijn eigen kers op de taart

Ik hoop dat je trots op jezelf bent!

Gisteren ging ik mijn wekelijkse boodschappen rondje doen, althans een poging tot, want in deze tijden van het Corona en het Hamster virus, valt het nog niet mee, om bij elkaar te verzamelen wat je eigenlijk zou moeten/willen hebben. En dan heb ik het gewoon over 'normale' dingen zoals een half brood, een broccoli en een klein doosje eieren. (ik had er vier supermarkten voor nodig om het bij elkaar te krijgen.... maar dat terzijde)

Nu woon ik in een grensplaats en de grenzen zijn (nog) gewoon open, dus veel Belgen komen hier hun boodschappen halen, want veel dingen zijn hier goedkoper. Daar heb ik ook niks op tegen hoor, ik doe andersom namelijk ook hetzelfde: ik rij ook naar België om daar te tanken aangezien het er een pak goedkoper is, maar toch....

Ik moest ook even bij de drogist met het rode logo zijn.
Want ook al zie ik de komende weken nauwelijks mensen omdat mijn hulpverlening en het sporten (mijn enige twee activiteiten die ik heb en waar ik mensen zie) gecanceld zijn, toch vind ik het voor mezelf ook wel prettig om af en toe eens deodorant op te smeren of mijn tanden te poetsen, en tja, dat spul koop ik nu eenmaal in die winkel.

Ook hier waren veel schappen leeg. Deels door hamsteren, deels door bevoorradingsproblemen (als gevolg van hamstergedrag), maar gelukkig vond ik een deel van wat ik nodig had en sloot aan bij de kassa.

Voor mij stond een Belgische man, die compleet uit zijn dak stond te gaan tegen het jonge verkoopstertje. Hij was boos, buitengewoon boos en dat liet hij merken ook. Hij stond tegen haar te tieren en te schelden alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.

Zo erg dus, dat het lieve verkoopstertje in tranen uitbarstte.
Maar de man ging gewoon verder. Tot de bedrijfsleider ingreep en de meneer vroeg het pand te verlaten.

En waarom was deze Belgische meneer nou zo boos???
Juist.... Omdat er in het hele filiaal, net zoals in de hele omgeving, geen paracetamol meer te krijgen was.
Hij deed, alsof het lieve kind, alle doosjes uit de hele omgeving persoonlijk in haar werkschortje had verborgen voor eigen gebruik....

En tja, daar kan ik dus niet zo goed tegen.
Ik snap echt wel dat je als Belg hier je paracetamol komt scoren, omdat het een stuk goedkoper is dan 100 meter verder in je eigen land. Zoals ik al zei, ik kom ook 100 meter van hier (nou ja, iets verder vanaf mijn huis) mijn benzine scoren, maar als de pomp geen benzine geeft, of gesloten is, of de verplichte bankcontact automaat werkt niet, dan neem ik mijn verlies, stap de auto in en keer met lege handen (of in dit geval tank) huiswaarts en probeer het elders of neem mijn verlies en pak wat vaker de fiets of bus....

Wat mij betreft is iedereen welkom om hier zijn boodschappen te doen, maar als je hier komt, gedraag je dan een beetje!!!

Serieus meneer de Belg.... ik hoop dat u heel trots op u zelf bent, dat u een onschuldig verkoopstertje dat daar op haar werk op komt dagen en daarmee haar gezondheid riskeert voor u en alle andere klanten, terwijl de meeste mensen in uw en ons land thuis zitten te werken en daar veel minder risico lopen, aan het huilen hebt gebracht.... voor een fucking doosje paracetamol....
Ik hoop dat u goed slaapt vannacht...

Ik heb er in ieder geval weer eens wakker van gelegen....

foto: gejat van het internet

Wanneer heb je recht op verdriet?

De afgelopen weken gebeurden er hier een boel dingen tegelijk.
En om heel eerlijk te zijn, is mijn brein daar niet zo goed in.

Ik was al behoorlijk overprikkeld, omdat ik maar niet/nauwelijks kon slapen door de immer terugkerende nachtmerries en flashbacks. En zonder slaap krijgt mijn overprikkelde brein toch al niet helemaal de kans om te herstellen.

Mijn 'eerste' seintje (nou ja.... voor mij duidelijke seintje dan) dat het mis aan het gaan was, de dag waarop ik op de snelweg in een scherpe bocht reed, er twee loeiende ambulances achter me reden en ik niet meer wist naar welke kant ik op moest schuiven om de loeiende krengen langs te laten: de vluchtstrook opduiken of op de linkerbaan blijven, zoals iedereen dat voor mij deed, zodat zij over de vluchtstrook langs konden. Ondertussen begonnen de geluiden en lampen zodanig op mijn hersenen in te beuken en te prikken dat het écht pijn deed en ik helemaal niet meer kon denken.

Zodra ik de bocht uit was, ben ik ook meteen (al huilend en in de war) de vluchtstrook op gereden. Heb de auto uitgezet en ben met mijn handen over mijn oren en mijn ogen dicht daar blijven staan. En blijkbaar was dat een soort van druppel want ik raakte 'weg' (verdwaald in mijn eigen hoofd/wereld ook wel dissociatie genoemd) en werd pas 'wakker' toen er twee agenten (anderhalf uur later) op mijn ruitje stonden te tikken.

Dit was de allereerste keer dat me dit overkwam en wat mij betreft ook de laatste, want ik schaamde me kapot! En eenmaal thuis besloot ik maatregelen te nemen, zodat ik weer zou kunnen slapen. Maar in die pogingen om de juiste pillen te krijgen, werd ik van kastje naar de muur gestuurd en dat leverde nog veel meer stress op.

Stress die mijn brein niet meer kon hanteren, energie die ik niet meer had, en dus raakte ik steeds grotere stukken tijd kwijd.

Later die dag kreeg ik te horen dat de moeder van een vriendin was overleden. En hoewel ik een jaar geleden in een soortgelijke staat van overprikkelheid (en eigenlijk een vorm van ontoerekeningsvatbaarheid) mezelf uit het app groepje van die vrienden had gegooid (en niks meer van (de meesten van) hen had vernomen), kwam dit bericht binnen als een mokerslag.
Op zich kende ik haar moeder amper. Ik zal haar een aantal keer gezien hebben, maar kennen is een groot woord. Het raakte me, omdat ik aan m'n vriendin moest denken, die het nu zonder moeder moest stellen. En hoewel ik zelf dan wel nauwelijks/geen relatie met mijn eigen ouders heb, weet/kan ik heus wel bedenken, dat als je dat wel hebt, zoiets nogal rauw op je dak moet vallen en je heel verdrietig kan maken.

Maar in plaats van verdriet te voelen, of in ieder geval te uiten, deed mijn brein waar het gedurende mijn hele leven heel erg goed in is geworden: het gaf kortsluiting en ik werd overgenomen door een (en soms meerdere) van mijn stemmen.
Op de crematie was mijn lijf aanwezig, mijn hoofd was nog altijd wazig, geen gevoel komt binnen. Maar ik wilde er zijn, voor vriendin, en ik was er, maar verdriet kon ik niet uiten. Niet omdat het er niet is overigens. Mijn hart breekt als ik mensen die me dierbaar zijn, zie huilen, maar mijn 'gedissocieerde toestand' maakt dat ik het niet kan uiten.

Hoe ik van deze crematie thuis gekomen ben, weet ik niet, want blijkbaar werd ik opnieuw overgenomen en veilig thuis bezorgd. En daar ging het leven en de bijbehorende opstapelende problemen en stresspunten gewoon door.

Een paar dagen later kwam er een bericht van een andere vriendin uit dezelfde groep, met de mededeling dat haar broer zou sterven. En ook hier geldt: ik had haar broer (voor zover ik weet) nog nooit ontmoet. Maar toch wilde ik er zijn voor haar. En ja, het bericht kreeg ik zelf te horen, want als de stemmen ergens niet van weten hoe ermee om te gaan, dan sta ik acuut zelf weer aan het stuur, al is het maar voor tien minuten.

En ook hier stond ik op tijd bij het crematorium, als mezelf, maar nog altijd vooral lijfelijk, want mijn hoofd was nog steeds zo wazig als de pest. En toch kwam deze crematie op de een of andere manier binnen, want ik voelde water uit mijn ogen lopen en dat terwijl ik (emotioneel) niks voelde. Natuurlijk breekt mijn hart als ik vriendin en haar familie breekbaar en tegelijkertijd oh zo krachtig hoor vertellen, maar dit ging dieper, al kan ik nog steeds niet uitleggen hoe of wat.

Na de crematie, ging de vriendengroep meteen uit elkaar en daar stond ik dan met m'n verdriet (want dat is blijkbaar wat tranen zijn). Ik ben maar in mijn auto gaan zitten en heb daar maar zitten huilen. Hoe lang weet ik weer niet, en hoe ik thuis gekomen ben ook niet.

De dag erna, bereikte het bericht me dat een collega en in mijn ogen een vriendin was overleden. En die kwam helemaal binnen, uren heb ik zitten janken, terwijl ik me reteschuldig voelde.
Schuldig? Ja... Want wat geeft mij nou helemaal het recht om verdrietig te zijn?

Familie, hechte vrienden, die mogen verdrietig zijn, maar ik??
Wanneer is iets vriendschap en iemand een vriend?
Hoe vaak moet je elkaar zien? Hoe vaak moet je elkaar spreken?

Deze persoon was ziek, heel ziek en dat wist ik.
Ik ben geen prater, geen beller, ik ga niet onuitgenodigd langs.
In het begin probeerde ik elke week een (speciaal voor haar aangeschaft) kaartje te sturen.
Maar omdat het leven aan deze kant ook gewoon doorging, vergat ik dat steeds vaker.
De shit hier stapelde zich ook steeds verder op.

Ik vroeg haar in het begin geregeld hoe het ging, maar toen de chemo vervangen werd door immunotherapie werd ik bang voor het antwoord. En dus stelde ik de vraag, die zo op het puntje van mijn tong brandde (hoe gaat het nu?), niet. Uit egoïsme, want ik was bang voor het antwoord.

IK was er niet aan toe om te horen dat het niet goed ging en dat ze misschien niet al te lang meer had, dat ze dood zou gaan. En nu, nu voel ik me daar schuldig om. Het is nog veel sterker: ik haat mezelf erom.
En iedereen om me heen kan me vertellen dat dat niet nodig is en dat dat onzin is. Maar mijn gevoel is wat het is en zegt wat het zegt.

Ik heb haar meer dan een jaar (en misschien wel twee of meer) niet lijfelijk gezien.
Wel zaten we best vaak met elkaar achter de chat en voor mij was ze een vriendin. Iemand op wie ik kon rekenen, met wie ik kon lachen, kon huilen en lekker mopperen op de wereld. Zij was mijn vriendin, maar lekkere vriend ben ik als ik niet eens de belangrijke vragen durf te stellen.

En dat is nu weg. En mijn brein kan daar niet aan wennen.
Mijn brein denkt nog steeds dat als hij haar een berichtje via de chat zou sturen, dat ze wel zal antwoorden. Misschien niet meteen, maar misschien morgen, overmorgen, ooit...

En iedere keer als ik daar aan denk, dan biggelen de tranen over mijn wangen.
En tja... waar slaat dat op? Daar heb ik toch geen recht toe?

Dan zijn er nog de andere twee vriendinnen, aan wie ik heel af en toe (per app) de vraag stel hoe het nu met hen gaat, want hé, hoe pak je je leven weer op als er zo'n nabij dierbaar iemand van je overlijdt?
Ik weet het niet, ik heb er geen verstand van, want tja, mijn brein schakelt in dat soort situaties uit.
Maar nu dus even niet.

Ik merk dat ik ook hen de vraag niet meer durf te stellen, omdat ze ook weten van het overlijden van mijn collega, en dat ik daar mee zit... Maar ik mag er niet mee zitten van mezelf. zeker niet naar hen toe. Dus omdat ik bang ben voor de vraag 'hoe gaat het nu met jou dan?', vaag ik maar niks, of zeg ik 'prima', terwijl ik door de tranen nauwelijks de letters van mijn berichtje kan zien.

Wat geeft mij nou helemaal het recht om verdrietig te zijn?
Waar ben ik nou eigenlijk helemaal verdrietig om???
Ik weet het niet.
Maar ik ben het wel, zo erg zelfs, dat ik er niet wil zijn en domme dingen doe, die ik dan weer niet durf te delen. Gewoon omdat ik me schaam en ook omdat ik het gevoel heb dat er toch niemand is die het wat kan schelen.

Waar is mijn dissociatie brein als ik het hebben wil/nodig heb?

foto: internet

aan alle zombies, skeletjes, vampiers, prinsessen en elsa's....

Het is weer zo ver... Nog twee nachtjes slapen en dan is het zondag...
Niet zomaar een zondag, maar de zondag waarop hier in de stad het feest aanbreekt waar menig stadsgenoot al een heel jaar naar uit kijkt: Carnaval....

In veel steden begint het gedoe (sorry voor mijn minderwaardige benaming) al op vrijdagmiddag en gaat door tot dinsdag of zelfs woensdag... Hier niet. Hier begint Carnaval officieel op zondag.

Veel import Maastrichtenaren weten dat niet en die beginnen dus al vandaag en solidair als Sjengen kunnen zijn, doen een aantal daarvan alvast mee. Alvast indrinken, denk ik...

Hoe dan ook, vandaag is het dus vrijdag en dat betekent dat er vandaag op veel scholen schoolcarnaval gevierd werd, waarmee hier de vakantie ingeluid wordt, want de komende dagen, zit de stad hier aardig op slot (al wordt het wel steeds minder).

Tot een aantal jaar geleden was er tijdens carnaval geen winkel open, tegenwoordig moet je alleen zorgen dat je voor zondag eten in huis hebt en op de maandag en dinsdag kun je uitslapen voor je boodschappen wilt gaan doen..

Ik dwaal weer eens af..
School carnaval...
En dus stikt het hier in de buurt van de uitgelaten, rond rennende Elsa's, veel skeletjes en zombies en hier en daar een vampier.

Ik hou niet (meer) van carnaval, maar ik kan wel ontzettend genieten van deze verklede, onschuldige kinderen die de tijd van hun leven hebben.

Ik mocht een last minute bestelling van mijn boek op de bus gaan doen, en dus besloot ik maar meteen even een rondje Pokemon en Harry Potter te doen en dus sloeg ik aan de wandel.
Ergens bij een speelveldje/betonnen doos, staat een paal waar ik opdrachten kan uitvoeren in mijn spel en dus liep ik daar op weg naar huis naar toe.

Er waren een aantal skeletjes, en zombies aan het voetballen. Onder hun schmink was duidelijk te zien dat ze allemaal een verschillende huidskleur hadden. Ze waren heerlijk aan het voetballen toen er een zombie aan kwam en vroeg of hij mee mocht doen.
Dat mocht, maar na een paar minuten hoor ik een van de jochies tegen de zombie zeggen: "Jij kan écht niet voetballen zeg!" en ik dacht nog, nou zeg, dat is ook niet zo aardig, maar ik was te vroeg met mijn oordeel. Hij vervolgde zijn zin: "maar je kunt wel heel hard rennen zeg, ik kon je niet bijhouden en ik ben zelf best snel!"

En spontaan begint mijn hart te glimlachen... Goed zo, Skeletje, dat was superlief!
Ik ga op het bankje buiten de betonnen bak zitten om mijn opdrachten uit te voeren en luister en geniet van de gesprekken.

"Uit welk land kom jij?" hoor ik Skeletje vragen.
Zombie zegt: "uit Afghanistan."
Skeletje: "Is dat ver weg?"
Zombie: "Ja best wel, maar ook weer niet."
Skeletje: "huh, hoe kan dat nou? Iets is ver, of dichtbij, nooit allebei."
Zombie: "Jawel hoor. Afghanistan zelf is heel ver weg, maar het is dichtbij omdat het ook in mijn hartje zit."
Skeletje: "Oh, ok. Hoe was het daar? Was daar oorlog voor je hierheen kwam?"
Zombie: "Ja.... Maar het was er vooral heel warm. Gaan we nu weer voetballen?"

En ze draafden weer verder met z'n allen.

Ik woon in een zogenaamde 'achterstandsbuurt' of wat de politiek correcte naam daarvoor tegenwoordig ook is. Er gebeurt hier altijd wel wat, en meestal dingen die beter niet zouden kunnen gebeuren omdat ze doorgaans niet helemaal legaal zijn.

Maar weet je? Ik hou van mijn buurt. Het is er nooit saai, er is altijd wat te zien, wat te doen en wat te horen.

Lieve, lieve skeletjes, zombies, prinsessen, vampieren en Elsa's.
Blijf alsjeblieft voor altijd zo lief voor elkaar. Blijf nieuwsgierig naar elkaar en naar elkaars verhaal. Kijk naar elkaar zoals jullie dat nu doen: zie elkaars kwaliteiten en overeenkomsten, niet de verschillen. En blijf alsjeblieft voor altijd spelen!!!!

En met een grote glimlach in mijn hart vervolg ik mijn weg, al spelend, terug naar huis.
Mijn Carnaval kan niet meer stuk.

foto: gevonden op internet

Een verdrietige mededeling van Max...

Maastricht,  12 Februari 2020

Lieve Allemaal,

Hier even een briefje van Max.
Zoals ik jullie al verteld had, stond mijn baasje op de voicemail met de mededeling dat hij me iets moest vertellen en dat hij best een beetje verdrietig klonk. Ik heb hem dan ook meteen terug gebeld. Toen ik hem aan de lijn kreeg, vertelde hij me dat hij heel naar nieuws had.

Vorig jaar ging ik voor het eerst op reis. Weten jullie het nog?

Mijn warme sjaal

in de maak...

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn eerste reis ging naar Weert, naar Vera en Jozé. Toen ik er aan kwam, was ik helemaal verkleumd en heeft Jozé direct een heerlijk warme sjaal voor mij gebreid, waar ik haar nog steeds heel dankbaar voor ben.

Het viel me destijds op dat er een bed in de kamer stond en dat Jozé veel sliep. Ik vond dat verder niet erg, want in de tijd dat Jozé sliep, deed ik leuke dingen met dochter Vera.

Al vrij snel begreep ik dat Jozé zo veel sliep, omdat ze hard aan het knokken was om beter te worden. Jozé was namelijk ziek en van dat proberen beter te worden en dat knokken, werd ze soms nog zieker en heel erg moe.

Toen ik een dagje mee mocht naar het ziekenhuis, waar ze behandeling kreeg, begreep ik pas dat het niet zo maar een griepje was en dat maakte me best een beetje verdrietig.

Mijn baasje vertelde me dat Jozé deze week is overleden en dat vinden zowel mijn baasje als ik heel erg!

Rust zacht lieve Jozé...

Mijn baasje kent Jozé al heel erg lang. Hij mocht haar ooit ondersteunen met het begeleiden van groepen, maar ook haar ondersteunen bij het schrijven van haar verhaal (met de titel ‘mijn kistje’).

Maar al gauw waren de rollen omgedraaid en leerde mijn baasje superveel van Jozé.
Mijn baasje is goed in plannen bedenken en op papier zetten, maar om het vervolgens uitgevoerd en geregeld te krijgen, daar bakt hij niet zo heel veel van. Jozé was daar juist een kei in. Wat ze bedacht, kreeg ze (linksom of rechtsom) ook (bijna?) allemaal uitgevoerd en daar had mijn baasje heel veel respect voor. Hij had daar heel veel van willen leren.

Jozé heeft heel veel voor zowel mij als mijn baasje gedaan. Maar ook voor de stemmen in het hoofd van mijn baasje was Jozé heel belangrijk.

Voor mij breide ze, zoals ik al zei, een lekker warme sjaal en ze zorgde voor heel veel adressen waar ik mocht gaan logeren. Zonder Jozé was mijn reis al heel snel afgelopen!

Voor de puberstemmen, Roy en Rik, was Jozé iemand die altijd (digitaal) naar ze luisterde. Ze hadden een tijdje een eigen Facebookpagina, waar ze op konden schrijven wat ze wilden. Filmpjes, plaatjes, maar ook als ze weer eens boos op elkaar of de wereld waren. En van één ding konden ze zeker zijn: als er iemand was die ze serieus nam, naar ze luisterde of hun berichtjes las en like-te, dan was het Jozé wel! Dat geldt trouwens ook voor de zin en onzin die mijn baasje schrijft en deelt. Jozé was steeds een trouwe vaste rots in de branding, hoe cryptisch, maf of pessimistisch de berichten ook waren, en voor iemand die regelmatig het gevoel heeft er niet toe te doen, waren haar duimpjes en opmerkingen een lichtpuntje in een soms heel donkere tijd.

Jozé zorgde ervoor dat mijn baasje les mocht geven op zijn oude school, om mensen zoveel mogelijk te leren over stemmenhoren, psychiatrie en menselijkheid. En zij zelf heeft heel veel studenten heel veel geleerd daar, dingen die niet in die boekjes voorkwamen maar die veel belangrijker waren!

Toen mijn baasje een boek schreef was Jozé zo ongeveer de hoofd ambassadeur voor de reclame, promotie en distributie ervan.

En nu, nu is Jozé niet meer hier. Niet meer aan de andere kant van het scherm, niet meer aanwezig om mee te praten, te lachen, te vloeken en soms ook een beetje te huilen. En dat maakt mijn baasje (en mij) heel verdrietig. Zoals mijn baasje zei: De wereld heeft méér Jozé’s nodig, niet minder!

Ik had zo graag nóg een keertje willen komen mee genieten van je prachtige gezin en meer avonturen willen beleven met jou, maar zeker ook met mijn eerste grote liefde: Vera!!!

Er wordt wel eens gezegd, dat mensen hun ‘vleugels moeten verdienen’…. Nou als dat zo is, dan weten wij zeker dat jij van top tot teen onder de vleugels verstopt zit en er nog een berg over hebt!

Mijn baasje en ik gaan je heel erg missen. Hou een oogje op de wereld van daar waar je nu bent en je mag best bij ons komen spoken als je zin hebt in een geintje!

Het was een eer om je te mogen kennen en van je te mogen leren.

Wij wensen Vera en de rest van het gezin, en Ellen en de rest van de familie en iedereen die door jouw spirit en enthousiasme geraakt en geïnspireerd mocht worden heel veel liefs en sterkte.

Rust zacht,

Dag lieve Jozé,

Liefs van Max, Mick, Rik en Roy

Ps: Mick zegt: die koala hug die hou je van hem tegoed… Tot Ooit!

Wat je over mij/ons zou moeten weten....om ‘paniek’ te voorkomen...

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik stemmen hoor en dat een aantal van die stemmen mij van tijd tot tijd ‘over kunnen nemen’.

In de afgelopen weken, was het weer eens zo ver: ik miste ruim anderhalve week in mijn geheugen. Hier en daar heel even een helder moment of herinnering, maar verder niks. Een soort van zwart gat, waarin alle (of in dit geval bijna alle) herinneringen verdwenen zijn en ik niet ik was.

Het klinkt voor veel mensen onbegrijpelijk, ongrijpbaar en zelfs eng. En eerlijk is eerlijk dat was het voor mij ook hele lange tijd, en ik probeerde er vooral toch erg luchtig over te doen, en het weg te ‘grappen’. Maar het is niet ‘luchtig’ maar zeker ook geen reden tot paniek. En ik zou willen dat mensen dat begrepen, dus ga ik het (nog maar een keertje) uitleggen, of in ieder geval een poging daartoe toen.

Goed. Ik hoor dus stemmen, een heleboel en altijd. 24/7. 365/366 dagen per jaar.
Voor veel mensen is die gedachte op zich al heel erg akelig, maar voor mij is het eigenlijk heel ‘gewoon’. Ik heb altijd stemmen gehoord, dus in die zin weet ik niet beter en het voelt op dit moment zelfs heel veilig. Dat is echt niet altijd zo geweest, daar ben ik in gegroeid, maar dat is een ander (deel van het) verhaal waar ik een boek over geschreven heb.

De stemmen voelen veilig, omdat ik weet, dat ze allemaal op hun eigen(zinnige) manier proberen om mij te beschermen en veilig te houden, sommigen al letterlijk mijn hele leven lang.

De stemmen vormen een soort van gezinssysteem, die voor elkaar en mij zorgen. Op momenten dat mijn brein het leven even niet meer aan kan, dan zijn de stemmen er om me daarin te ondersteunen en te helpen.

De afgelopen maanden slaap ik weer eens heel erg slecht/niet. Als ik al in slaap val, heb ik heel veel nachtmerries en flashbacks en na een tijdje durf ik ook niet goed meer te gaan slapen, om die ellende maar te voorkomen. En van niet slapen, wordt niemand een beter mens....

Ik heb daar (voor het niet slapen) eigenlijk noodmedicatie voor, die mijn gedachten rustiger maakt, me in slaap helpt, of zelfs in een soort van droomloze nepslaap brengt. Op die manier krijgt mijn brein normaal gesproken even een soort van time out om bij te komen, uit te rusten en soms zelfs te resetten, zodat het daarna weer goed/beter gaat.
Alleen heeft de apotheek nogal eens de gewoonte om steeds een ander merk van die medicatie mee te geven. En hoewel iedereen kan roepen dat het ‘hetzelfde is’, leert mijn ervaring dat het misschien wel hetzelfde is, maar absoluut niet hetzelfde werkt. En bij de laatste uitgifte van mijn noodmedicatie kreeg ik dus weer eens de goedkoopste versie mee. Inmiddels weet ik dat ik alle pillen van dat merk eigenlijk gewoon net zo goed meteen in de wc kan gooien, dan hebben ze net zoveel effect als wanneer ik ze inneem, maar een ander merk medicijnen krijgen, is niet meer zo makkelijk. Daar gaat een hoop ‘gepraat en ge-onderhandel’ aan vooraf. En tja.... als ik al een tijd niet meer geslapen heb, dan lukt me dat al helemaal niet meer.

Als er dan naast dat niet slapen ook nog eens een hele hoop gebeurt, waar ik slecht/niet mee om kan gaan. En het ene, het andere opvolgt en het gaat maar door en door, dan houdt het gewoon een keer op en is de emmer vol. Op zo’n moment ontstaat er een soort van kortsluiting in mijn hoofd, waarbij ik niet meer kan denken, niet meer kan functioneren en er niet meer kan en wil zijn. Dát zijn de momenten waarop mijn stemmen het overnemen.

In de afgelopen weken nam mijn oudste puber stem het over. Hij heet Roy, is (in theorie) 16 jaar oud (maar in de praktijk emotioneel wat jonger) en wil graag laten zien dat hij, net als de volwassen stemmen, ook voor ons kan zorgen. En dat kan hij ook.

Nu is dit echt niet de eerste keer dat zoiets gebeurt, dus zijn er heel wat afspraken gemaakt, tussen mij en de stemmen, over wat er op zo’n moment wel en niet mag. Zo mogen de kinderen o.a. geen telefoon opnemen, berichtjes verzenden aan mensen die ze niet kennen (en misschien nog wel belangrijker: mensen die HEN niet kennen), niet de deur open doen enz. En over het algemeen, houden ze zich daar prima aan. En zoals ik hierboven al schreef, het is een soort van gezinssysteem, dus ook al is de puber ‘aan de macht’, de volwassenen kijken echt wel mee en grijpen in en sturen bij als dat nodig is. Op die manier gebeuren er geen ‘enge’ of ‘gevaarlijke’ dingen, want zoals De Brutaalste (een van de volwassen stemmen) ooit eens zei: “ja hé hallo, wij hebben je niet al die tijd in leven gehouden om zo’n kuiken (een van de kids) je alsnog om zeep te laten helpen.” En daar heb ik persoonlijk dan ook alle vertrouwen in.

Nu weet IK wel hoe het werkt, mijn begeleider en psycholoog ook wel, maar veel mensen in mijn omgeving schrikken nogal als het gebeurt. Als ik ergens niet kom opdagen, (meerdere) afspraken niet nakom, of andere dingen doe of laat die echt niets voor mij zijn, dan probeert men soms heel bezorgd contact met mij te krijgen. En dat is dus een beetje een groot dilemma, want wat dan?
Als er geen reactie van mijn kant komt, maken mensen zich zorgen, maar als een van de kinderen (maar ook de volwassenen) namens mij reageert (wat ze dus eigenlijk niet mogen, maar wat soms niet anders kan), dan raken mensen ook bezorgd, soms nog wel meer! En die zorgen, zijn dus echt niet nodig! Die stemmen houden me met z’n allen al 44 jaar in leven. De kans dat het mis gaat en ik mezelf iets (ergs) aandoe is vele malen groter als ik in deze situatie Mick zou blijven, dan wanneer de stemmen het overnemen, want hun taak en doel is: mij/ons beschermen.

Afgelopen week, bevond ‘ik’ me dus weer in zo’n situatie. In dit geval was ik ergens maar liefst drie keer niet op een afspraak verschenen en bij het tweede berichtje dat van die kant kwam, besloot Roy, de regels te overtreden en terug te schrijven dat Mick er even niet was, maar hij wel en dat die persoon mijn woonbegeleider kon bellen als zij meer wilde weten, omdat hij (Roy) eigenlijk niet met mensen mocht praten. Hij deed dit, omdat hij bang was, dat mijn niet verschijnen zonder afmelding, misschien nare consequenties voor mij zou hebben. (Wat ik persoonlijk een verstandige en wijze keuze van hem vond).

Deze week was ik zelf ‘weer terug’ en heb een mooi en open gesprek gevoerd met de ontvanger van Roy’s berichtje. Ook bij deze persoon was er enigszins sprake van bezorgdheid (en ook het professionele geweten knaagde, wat ik begrijp). Zij vroeg zich o.a. af of er op zo’n moment, dat ik dus langere tijd niet ‘mezelf’ ben en er dus eigenlijk een kind aan het stuur staat, of er dan niet iemand is, die regelmatig checkt hoe het met me gaat. En dat antwoord is ja en nee.

Als dit gebeurt, dan kun je er vanuit gaan, dat iig mijn woonbegeleider, keurig via een app of mail op de hoogte wordt gebracht door een (of soms meer) van de stemmen. Hij kent ze, dus hij weet wie er schrijft en weet inmiddels ook, dat het geen situatie is om onmiddellijk in actie te schieten. Het is mijn beschermingssysteem, en hij heeft er inmiddels ook op leren vertrouwen dat het doet wat het moet doen. Dus hoewel hij weet van de situatie, raakt hij niet meer in paniek en schiet niet meer in het handelen.

Roy heeft hem de afgelopen week heel veel appjes gestuurd. Om te laten weten wat hij allemaal gedaan heeft (huishouden, boodschappen, koken) maar ook als er iets was, waar hij even geen raad mee wist (een moeilijke brief, het rotgedrag van de andere puber, of je kakelkippen in de bios op hun bek mag slaan enz). En hulde en respect voor woonbegeleider, hij beantwoordt zijn appjes en vragen heel snel en met veel geduld. Dus hoewel hij niet lijfelijk langs is gekomen in deze periode (en ook dat is niet waar, want zijn bezoek was één van de momenten waarop ik er zelf heel even was en we samen het medicijnprobleem hebben getackeld), houdt hij wel degelijk een vinger aan de pols en zal ingrijpen (overleg met psycholoog of langskomen) als hij dat nodig acht, of als de stem 'die aan het stuur staat' daarom vraagt.

Waarom vind ik het nou zo belangrijk dat mensen begrijpen hoe dit (voor mij) werkt?

Dissociëren, wat dit feitelijk gewoon is, is een beschermingsmechanisme. En het zal niet voor iedereen zo zijn, maar bij mij, zorgt het er juist voor dat er geen gekke/onveilige dingen gebeuren.

Er zijn momenten geweest waarop mijn omgeving in paniek schoot en daarop ging handelen. Maar als de afspraak met de stemmen is om niet te reageren, of vreemde mensen binnen te laten, dan krijg je situaties waardoor ik in mijn hoofd in veel grotere problemen kom.

Mensen gingen de huisarts inschakelen, die langs kwam, niet binnen kwam, geen contact kreeg en vervolgens staat na verloop van tijd de politie voor de deur en dat zijn ook vreemden, dus daar werd (destijds) ook geen uitzondering voor gemaakt. Maar de politie heeft niet altijd boodschap aan gesloten deuren. En als ze dan ineens dwars door de deur heen in mijn woning staan, dan mag ik wel accuut weer zelf aan het stuur staan, maar dan raakt mijn systeem en ikzelf ook in paniek en paniek zorgt voor (nog meer) problemen.

Dus tja... als ik vertrouwen heb in mijn systeem en de mensen om me heen die mij en het systeem kennen dat ook hebben, is het dan heel veel gevraagd van anderen om dat ook te proberen?

Ik ben er tot nu toe al 44 mee geworden...
Dank je wel!

foto: gemaakt via internetsite