Je bent nooit te oud om van jong te leren.... oftewel leerzame gesprekken met mijn onzichtbare kinderen.

Alweer ruim een week geleden kwam mijn leven door een nieuwsberichtje weer even helemaal op zijn kop te staan. De inhoud van het berichtje deed me enorm herinneren aan situaties uit mijn eigen jeugd en triggerde me nogal, met alle gevolgen van dien. Ik schreef er in mijn vorige post al over, dus mocht je het gemist hebben, lees het daar dan even terug. Dat scheelt mij weer een hoop type- en jullie een hoop leeswerk.

Door één zo'n kort berichtje stond mijn leven dus weer op z'n kop en kreeg ik nóg meer last van nachtmerries en flashbacks. En daar heb ik maar één oplossing voor en dat is lief zijn voor mezelf, iets waar ik niet zo heel goed in ben, maar al doende leert men.

Voor mij betekent lief zijn voor mezelf, dat ik even helemaal niks MOET van mezelf, en dat ik alleen maar dingen ga doen die IK leuk vind. Maar ja, dat laatste is natuurlijk een hele mooie theorie, die met zoveel verschillende hoofdbewoners niet altijd uit te voeren is.

Maar ik wist iets te bedenken wat iedereen in mijn hoofd wel leuk vindt, namelijk een film dagje. Thuis welteverstaan, wat op dat moment was de bioscoop door de lockdown nog steeds niet geopend. En dus laste ik een extra spreekuur in met mijn stemmen en was de filmdag al gauw een feit. Ik sloot het spreekuur af en kwam zelf tot de oplossing dat Rik de eerste film mocht bepalen, Lesley de tweede en Roy de derde en als er dan nog energie en tijd over zou zijn, zou ik zelf ook nog een film kiezen. 

Nou lijkt dat misschien tegenstrijdig met wat ik schreef over 'dingen doen die IK leuk vind', maar dat is het niet helemaal. Ze mochten namelijk kiezen uit de dvd's (of vhs banden, jawel ik ben echt héél oud) die er hier in huis aanwezig zijn. En die zijn ooit door mijzelf aangeschaft en het zijn dus ook films die ik leuk vind. Dus wat er ook gekozen zou worden, ik zou het sowieso vast wel leuk vinden. 

En hoewel ik zelf vond dat ik dat best goed bedacht had, kwam Roy (de oudste puber) in 'opstand'. En dat is een groot woord, want hij gaf heel rustig en beheerst aan dat hij het er eigenlijk niet mee eens was. 

Nu trekt Roy niet zo heel vaak meer zijn mond open, dus leek het me heel verstandig om eens goed naar hem te luisteren. En dat was zeer verhelderend kan ik je zeggen.

Roy wees me erop dat hij altijd aan het kortste eind trekt. En dat hij dat op zich nog niet zo erg vindt, omdat het hem allemaal niet zoveel uitmaakt, zolang ik maar blij ben. Maar hij vond het niet ok dat Rik altijd en overal alles maar bepaalt en zo de macht heeft. En hoewel ik het liefst meteen in de tegenaanval was gegaan en gezegd zou hebben dat dat niet zo was en dat het allemaal wel meeviel, besloot ik om eens even mijn mond te houden en gewoon te luisteren. 

En eerlijk is eerlijk, Roy had gewoon gelijk, het is ook zo. Rik bepaalt inderdaad alles altijd en overal. En het ergste vind ik zelf misschien nog wel dat het er zo ingeslopen is, dat ik het zelf niet eens zie. 

Ooit heel lang geleden in het Maastrichts Interview voor Stemmen hoorders werd er gevraagd naar 'de stem die het dominantst was'. Als die vraag gesteld werd, kwamen mijn stemmen acuut in opstand, want dominant is in mijn optiek iets negatiefs en de stemmen vonden het dus niet fijn als zij zo gezien werden. Alternatieven zoals 'het meest belangrijk' of 'het meest aanwezig' werden door hen ook afgeschoten want ze zijn allemaal belangrijk en allemaal evenveel aanwezig, al zegt de een soms wat meer dan de ander. 

Maar Roy wist me er haarfijn op te wijzen dat Rik momenteel toch echt de meest dominante (etter) ooit was.... Goed, een etter is Rik (meestal) niet, maar het klopt wel dat hij de meeste aandacht vraagt, opeist en ook krijgt en daarmee heel veel macht heeft en de sfeer bepaalt. En dat is al zo vanzelfsprekend voor mij geworden dat ik het niet eens meer opmerk. 

Rik mag altijd als eerste iets kiezen, Rik is meestal degene die, wanneer de kids mogen kiezen, bepaalt wat er gegeten wordt. Rik is degene die bepaalt welke 'weekendsnack' er gekozen wordt. Rik bepaalt welk pc spel er gespeeld gaat worden. Rik stuurt allerlei berichtjes aan mijn Woonbegeleider en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

En (wijze) Roy gaf aan dat dat allemaal niet zo'n ramp was, omdat dat ook de rust bewaart, maar dat het niet leuk en niet eerlijk was. 

Toen ik hem vroeg wat hij daarmee bedoelde gaf hij aan dat als Rik maar zijn zin krijgt, dat Lesley en hij niet moeilijk zullen doen en dat de sfeer daardoor op zich goed blijft. Maar als Rik een keer niet zijn zin krijgt, dan komt er 'altijd drama'. En ook daarin moest ik Roy helaas gelijk geven, want als Rik zijn zin niet krijgt, dan neemt hij ofwel de boel over en drijft nog steeds zijn zin door, ofwel hij gaat het voor de rest verpesten; door de film of serie van de ander heen praten, schreeuwen of lopen uitdagen, Lesley overstuur of Roy boos maken. Ofwel hij delete de spelgegevens van de ander en zo komt uiteindelijk de aandacht toch weer bij Rik terecht.

En hoewel ik het liever niet toe zou geven, heeft Roy helemaal gelijk en is het inderdaad niet eerlijk en heeft Rik wel heel veel macht, terwijl ze allemaal belangrijk zijn. En dus vroeg ik of hij misschien ook een oplossing had bedacht. 

Hij moest een beetje lachen en toen ik hem vroeg waarom hij moest lachen gaf hij aan dat wat ik ook zou bedenken als 'oplossing' om Rik weer op zijn plaatst te zetten, Rik dat nooit zou accepteren, omdat hij er alleen maar 'op achteruit zou gaan'. En tja, ook daar had hij waarschijnlijk weer gelijk in.... 

We kwamen er in ieder geval op uit dat de volgorde van keuzes niet automatisch moet zijn. Niet automatisch Rik, Lesley, Roy, maar ook niet automatisch Lesley (omdat zij de kleinste is) enz. Maar dat we misschien moeten dobbelen of zo voor een volgorde. Dat Rik wat minder game tijd moet krijgen, want hij pikt vaak de gametijd van Roy ook in. En dat als Rik zich niet gedraagt, zijn zakgeld afpakken of iets ervan inleveren een consequentie zou kunnen zijn. Zijn zakgeld is immers zéér belangrijk voor hem!

We kwamen in ieder geval wél samen tot de conclusie dat Rik dit niet leuk zou gaan vinden.... En daarin hadden we dan weer beiden gelijk....

En hoewel het niet leuk is om door 'je kinderen' terecht gewezen te worden op iets dat je niet goed aanpakt, ben ik stiekem ook wel heel trots op Roy. Want ooit was Roy mijn 'wandelende dynamietstaaf' die om alles en niks heel kwaad en agressief kon worden, en daar is nu niet zo veel meer van over. Ik mocht van hem gaan leren om zelf boos te worden en hij zou zich meer gaan inhouden en mij coachen in mijn boosheid uiten. 

En nu, nu is mijn wandelende dynamietstaaf veranderd in een wijze raadgever....

Zucht...
Kleine jongetjes worden groot....
(haha... bijna weer een dynamietstaaf geactiveerd)

foto: Rosita van Eijsden,
gevonden op internet

Drama in mijn hoofd….

Afgelopen week kwam er in mijn newsfeed op m’n gsm een nieuwsbericht voorbij, waarvan ik nogal de weg kwijt raakte. Ik zal jullie de precieze inhoud besparen, maar het thema was kindermishandeling. 

Nu komen berichten met dat thema wel vaker voorbij en meestal lees ik ze bewust niet, maar dit bericht trok nogal bijzonder mijn aandacht, simpelweg omdat ik de situatie die in de ‘krantenkop’ beschreven stond herkende uit mijn eigen verleden. 

Ja, ik ben als kind/jeugdige mishandeld, en sommige professionals noemen dat nog wel eens een understatement. 

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik over heel veel dingen heel erg open ben. Ik ben open over het feit dát ik mishandeld ben, ik ben (redelijk) open over wat dat (ook in het heden nog) voor gevolgen voor me heeft. 

Maar als je me héél echt zou kennen, dan zou je ook weten dat dat ergens ook maar schijn is. En dat klinkt misschien wat raar. 

Ik heb een boek geschreven over één van de gevolgen van dat verleden, namelijk over de stemmen die ik hoor en hoe ik daarin mijn weg heb proberen te vinden en zelf vind dat ik die weg, met af en toe nog wat hobbels en kuilen, ook best wel aardig gevonden heb. 

In dat boek staan ook een paar voorbeeldjes van de mishandelingen, maar dat zijn er serieus maar heel erg weinig. Wat er écht allemaal plaats heeft gevonden heb ik nog nooit volledig met iemand gedeeld en ik denk ook niet dat dat ooit nog gaat gebeuren. 

Natuurlijk heb ik in mijn ruim dertig plus jarige carrière in de psychiatrie een aantal gebeurtenissen met m’n toenmalige psychiater en sociaal psychiatrisch verpleegkundige gedeeld, maar ook wat ik daar deelde was nog minder dan het topje van de ijsberg. En het delen van de rest van die ijsberg heb ik nog nooit voor elkaar gekregen, zal ik waarschijnlijk ook nooit voor elkaar gaan krijgen en dat ga ik zeker ook niet online delen, want ook al twijfelen sommige mensen daaraan (omdat ze vinden dat ik al veel te veel deel via sociale media en internet), zelfs ík heb grenzen. 

Maar goed, een nieuwsbericht dus dat me gigantisch triggerde en mijn hoofd en leven even compleet op z’n kop gooide. 

In de korte paniek en verwarring die er toen ontstond heb ik in die chaos m’n gedachten op dat moment op (digitaal) ‘papier’ geknald en naar Woonbegeleider en Psycholoog gestuurd. En al meteen toen ik het verzond had ik daar acuut spijt van en raakte ik nog meer in paniek. 

Een stuk van mijn verwarring zat in de herkenbaarheid van de omschreven dingen in het artikel: het had (een klein stukje van) mijn verhaal kunnen zijn. 

Een ander stuk verwarring zat in het feit dat de dader uit het artikel in de gevangenis zat. 

En dat raakte me heel hard, want als deze dader al vast zat voor ‘zo’n klein stukje’ van mijn verhaal, wat zegt dat dan (of wat zou dat dan moeten zeggen) over de daders in mijn verhaal? 

En daar raak ik in de knoop: voor mijn verhaal is er niemand gestraft, dat kan ook niet, want ik deed mijn mond niet (meer) open en dus wist niemand het verhaal en kon er ook geen actie (in welke vorm dan ook) ondernomen worden. 

Het is overigens niet zo dat ik helemaal niks vertelde. Ik vertelde de ‘kleinere’ dingen, een soort van ‘kindermishandeling voor beginners’ situaties. 

Maar ik werd niet geloofd en het werd afgedaan als onzin, als leugens en met de mededeling dat ik een slecht kind was, al dan niet met de toevoeging dat als het écht waar was, dat ik het dan wel verdiend zou hebben. 

En als mensen de ‘kindermishandeling light’ versie al niet aan konden of wilden horen, wat had het dan voor zin om nog meer te vertellen? 

Maar blijkbaar zou dat dus wel degelijk zin gehad hebben, want zouden mijn daders dan ook in de gevangenis beland zijn? En was dat wat ik gewild had? En wat zou er dan met mij gebeurd zijn? 

Ik weet niet of kindermishandeling verjaart, zoals men dat in de rechtspraak zo mooi kan zeggen. Ik heb geen idee. En ik heb tot nu toe ook nog niet de moed op kunnen brengen om het op te zoeken. 

Maar met mijn verwarde, (te?) openhartige, paniekerige mail van afgelopen week zorgde die gedachten wel weer voor stress. 

Ik ben nu geen kind meer. Bij kinderen zouden de ontvangers van mijn mail nu ‘meldplicht’ hebben. Maar wat als je volwassen bent en hetgeen je schrijft niet verjaart is? Hoe zit het dan met meldplicht? Ik weet het niet, wil het ergens ook niet weten. Maar tegelijk ben ik bang dat ik nu iets ‘heb aangericht’. En dat gevoel verschilt heel weinig van het gevoel dat ik als jong mishandeld kind al had: het is mijn eigen schuld, kijk eens wat ik iedereen aan doe. 

Vandaag deelde ik bovenstaand relaas (met een heel klein beetje meer detail) met iemand die me dierbaar is (dankjewel voor het luisteren). 

Deze persoon vroeg me: zou je willen dat de daders alsnog de bak in zouden gaan? 

En mijn antwoord daarop is (denk ik) een stellig (of misschien iets minder stellig als ik erover moet denken) ‘nee’. De daders zijn oud nu, het zou mosterd na de maaltijd zijn. 

Straf (wat de bak in mijn ogen zou moeten zijn) heeft in mijn beleving alleen zin, als de persoon in kwestie er iets van leert en de gemaakte fouten in ziet. 

In mijn geval ontkennen de daders tot op heden nog steeds dat er überhaupt iets gebeurd is. De een wat stelliger dan de ander, maar ze zijn zich niet echt van ook maar enig kwaad bewust. Dus tja, heeft het dan zin? Nog los van dat ze gewoon echt oud zijn nu. (Bestaat er een bejaarden gevangenis? Vast niet) 

Zou het mij afsluiting of een soort van genoegdoening geven? 

Nee, ook niet. De schade die met hun daden destijds is aangericht en waar ik nog dagelijks mee deal, zal er niet mee verdwijnen en mezelf kennende zou ik me er alleen maar (nog) schuldig(er) over gaan voelen. Dus nee, toen zou het wellicht goed geweest zijn, maar nu lijkt het me zinloos…. 

Goed... 

Dit is/was dus een trigger en dat zorgt weer voor de nodige onrustige nachten vol nachtmerries en flashbacks die ik normaal ook al heb, maar nu dus nog een kilootje extra… 

Om te voorkomen dat mijn handen ‘s nachts zó sterk verkrampen dat het zoveel pijn doet dat ik ze niet meer open kan krijgen als ik eenmaal wakker ben, hou ik tijdens de nacht mijn trouwe metgezel in mijn hand. Maar ik heb nogal zweethandjes en dat wordt er tijdens dit soort nachten niet beter op. En dus stonk mijn metgezel een uur in de wind en moest hij vandaag toch écht weer in bad. 

Maar dát levert dan weer extra drama op in mijn hoofd, want daar kan mijn jongste hoofdbewonertje niet zo goed mee dealen. 

Een onder water ronddraaiend nijlpaardje is al dramatisch, maar dat ik hem daarna ook nog eens met zijn billen (en later zijn hoofd) ook nog eens tussen de (opgestookte) verwarming durfde te duwen, puur zodat hij komende nacht weer in mijn klauwen fijngeknepen kan worden, dat was toch echt allemaal iets teveel voor de jongste telg. 

En zo gaat het ene drama feilloos over in het volgende drama…. 

Welkom in mijn hoofd…. 

Welkom in de wereld die trauma heet!

foto: mijn onschuldige slachtoffer

Over nachtmerries en flashbacks....

Als je me echt zou kennen, zou je weten dat ik in mijn leventje, en zeker als kind/puber behoorlijk wat heb meegemaakt. Vermoedelijk meer dingen dan sommige mensen in hun hele leven meemaken. En voor de duidelijkheid: ik heb het niet over leuke, luchtige dingen, maar over dingen die nooit hadden mogen gebeuren en die je samen kunt vatten onder de noemer ‘kindermishandeling’. 

En hoewel er een hoop mensen zijn die maar blijven roepen “je moet het verleden achter je laten, het ligt immers achter je en je leeft in het nu”, kan ik het niet helpen dat ik, hoe waar hun opmerking in theorie ook is, ik deze mensen het liefst op hun neus wil slaan. 

Nou doe ik dat doorgaans niet, want ik heb inmiddels wel geleerd dat je dat mag denken, voelen en willen, maar dat het uitvoeren daarvan nou eenmaal niet mag. Maar als slachtoffer/‘overlever’ (ik weet nog niet goed welk woord ik zelf het meest toepasselijk vind) van vroegkinderlijke traumatisering, weet ik wel heel goed dat zo’n opmerking niet méér is dan dat: een theoretisch riedeltje. 

Ja, het klopt, ik leef in het nu. 

Ja, het klopt, het verleden is meestal een tijd die achter je ligt en afgerond is. 

Maar, als het verleden je nog (bijna) dagelijks achtervolgt in het heden, is het dan verleden of heden? 

Daar kun je over discussiëren. Maar mijn standpunt: niet alles wat eerder gebeurd is, is automatisch verleden. 

Van tijd tot tijd word ik ingehaald door dat zogenaamde verleden, in verschillende vormen. 

Afgelopen week kwam er weer zoiets op m’n pad: een horror nacht. Dat hield in dit geval in, dat ik een combinatie van een nachtmerrie en flashbacks had, daar (in theorie) wakker uit werd, maar geen idee meer had, wie ik was, waar ik was, hoe oud ik was, welk jaar het was en überhaupt wat er hiervan waar was. En waar ik dus ook niet meer uit kon komen, omdat er te veel ‘wie wat waar’ was. Volgt u het nog?

Het probleem is, dat ik sommige gebeurtenissen in deze (ik noem het maar even) ‘droom’, heel duidelijk herkende als situaties die zich al eerder in mijn jonge leven hadden voorgedaan. Verschillende herkenbare situaties, uit verschillende tijdsperiodes uit mijn leven, gemixt in één ‘droom’. 

En dat zou nog niet zo verwarrend zijn geweest, als er niet ook een aantal dingen in zaten die niet (kunnen) kloppen, of die totaal onbekend zijn. Zo klopte het huis waar mijn ‘droom’ zich afspeelde, qua inrichting, niet met het huis waar die daadwerkelijke situaties zich hadden afgespeeld en kwamen er een paar personen in voor die ik echt nog nooit gezien heb en niet eens ken. 

En daar begon voor mij de grote mindfuck. 

Als ik iets van jongs af aan veel en vaak te horen heb gekregen, dan is het wel dat ik ‘een grote fantasie’ had, dat wat ik zei niet waar was en dat ik een leugenaar was. En als dat maar vaak genoeg, door de belangrijkste personen in je leven tegen je gezegd wordt, dan ga je dat vanzelf wel geloven. Je wordt als het ware iemand met een grote fantasie, je zegt dingen die niet waar zijn, je bent een leugenaar. Zelfs als dat allemaal niet zo is, kruipt het langzaam je systeem in en neemt het je gezonde verstand over. 

Het nam mijn gezonde verstand zodanig over dat ik enorm aan mezelf ging twijfelen. Ik twijfelde over alles wat ik dacht, zei, me herinnerde, zeker wist, maar ook over wie of wat ik dan zelf was en óf ik er wel was. 

Ik ging twijfelen aan de dingen die er met me gebeurden, waren die wel echt gebeurd? Of had ik ze verzonnen? Had ik die blauwe plekken dan zelf gemaakt? Had ik zelfs maar verzonnen dat ik blauwe plekken had? Ik had geen flauw idee meer. 

Was er überhaupt wel zoiets als een ‘waar’? Of was dat ook een verzinsel van mijn brein, of een leugen? 

Hier heb ik mijn hele leven mee geworsteld, en hoewel het soms even wat minder kan zijn, kan het door iets relatief kleins, ook zó ineens weer volop boven komen drijven zoals nu. 

Ik appte mijn psycholoog met de vraag: hoe weet je zeker dat iets een nachtmerrie is of een flashback. Hoe weet je zeker dat iets waargebeurd is? 

Haar antwoord was iets in de trant van: een nachtmerrie heb je doorgaans als je slaapt en een herbeleving (flashback) komt meestal overdag naar aanleiding van een trigger. 

Maar in plaats van dat dit antwoord me hielp, raakte ik alleen nog maar verder in de war, want mijn herbelevingen komen juist vaak ‘s nachts, als ik slaap en de trigger is niet altijd even goed te achterhalen. 

En ook rondom deze ‘droom’, kon ik de trigger maar moeilijk vinden. Ja, ik herkende een onderdeel/thema (alcoholisme) en ja daar had ik eerder op de dag wel een (luchtig/grappig) gesprekje over gehad met m’n Woonbegeleider, maar dat woord/thema hoor, zie en ervaar ik wel vaker en dat leidt (gelukkig) echt niet altijd tot dit soort nachten.... Eigenlijk nooit. 

Ik kwam er maar niet uit. En omdat sommige stukken zo overduidelijk niet uit het verhaal komen dat ik als waargebeurd zie, maar mijn brein het blijkbaar verzonnen had, was de conclusie voor mij dan ook dat ik dus een leugenaar ben en dat ik misschien toch mijn hele leven wel aan elkaar verzonnen heb (zoals mijn familie nog steeds vindt en me dit ook nog steeds met regelmaat wijs probeert te maken). 

Me erbij neerleggen, dat ik nooit zal weten hoe het brein precies werkt en dat ik misschien wel nooit zeker zal weten wat ‘waar’ is en of er überhaupt een ‘waar’ is, en waarom het brein dan zelf maar de gaten dicht gaat metselen in het stukje film dat zich in mijn hoofd afspeelt, gaat me niet lukken. 

Ik wil graag alles kunnen verklaren, de wereld (of toch die van mij), moet duidelijk zijn en kloppen. En dat gaat nu eenmaal niet (altijd). 

Maar ik kwam vanavond ineens tot een (soort van) inzicht. 

Ik had het er met Woonbegeleider ook over gehad dat een boel spannende, moeilijke en onduidelijke dingen in mijn huidige leven, nu op hun plek begonnen te vallen of zelfs opgelost lijken te zijn. En dat dit me een soort van rust gaf: ik voelde me wat rustiger, meer ontspannen, minder op mijn hoede misschien wel.

Mijn leven is van jongs af aan een opeenstapeling van stress op stress op stress. 

Ik denk zelfs dat ik niet eens weet hoe een leven zonder ellendige dingen en stress eruit ziet of hoe dat voelt. 

En nee dat zeg ik niet om zielig gevonden te worden, maar stress en ellende zijn voor mij (onbewust) een overlevingsnoodzaak geworden, zoals ademen dat ook is. 

En als er dan dus even rust in mijn leven en brein lijkt te komen, dan krijgt mijn brein acuut een soort van paniekaanval/kortsluiting. Het heeft geen idee wat het daar nou toch mee moet, of hoe het daarmee om moet gaan en dus doet het wat het het beste kent: stress ellende en chaos creëren, in dit geval (en volgens mij ook al vaker in het verleden) in de vorm van een nachtmerrie/flashback die me dan meteen weer ontregelt en op scherp doet staan.... 

Maar misschien is dat allemaal ook wel onzin en lieg ik mezelf maar weer wat voor. En is het toch gewoon wel (of niet) waar.... 

Of zelfs dat niet eens.... 

Wie het weet mag het zeggen....

foto: tekening van Rik (lang geleden)

Een ezel stoot zich geen twee maal aan dezelfde steen... iets over familie patronen...

Afgelopen week overleed mijn tante. En voordat iedereen meteen 'gecondoleerd' en 'sterkte' gaat roepen, wat doorgaans heel gepast zou zijn, moet ik er misschien even bij vertellen dat die mededeling vrij weinig met me deed. 

Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik haar (of de rest van de familie) voor het laatst in het echt gezien heb, maar dat moet toch zeker al een jaar of 15 geleden zijn. 

Ik heb dus niet zoveel met mijn tante (of de rest) en de mededeling van haar overlijden deed me dan ook niet echt overlopen van verdriet. Naast de gedachte: ach, wat sneu, was het enige andere dat ik kon denken: 'oh jee, dat betekent dus een 'familie bijeenkomst'. En dat zorgde voor heel veel stress en paniek in mijn hoofd.

Ik hou niet van familie aangelegenheden, nooit gedaan ook. Als kind kon je mij op de oh zo gezellige familiefeestjes in het verste hoekje van de gang, op een rustig plekje met een boek, of met mijn eigen gedachten vinden. Ik vond die bijeenkomsten vreselijk! Er werd heel veel gerookt (niet handig als je astma hebt), heel veel gedronken en naar mate er meer alcohol in ging werd het luider en luider en werd het bullshit gehalte hoger en hoger. En tegen al die dingen (en vooral de combinatie), kon ik niet zo goed tegen en dus probeerde ik steeds opnieuw weg te vluchten naar een rustig plekje in het huis waar ik me veilig, ongestoord en mezelf kon voelen. 

Toen ik wat ouder werd kreeg ik letterlijk van ze te horen dat ik 'niet één van hen' was (hen= de familie). De reden? Ik rookte niet, ik dronk niet en ik was ongezellig. En dat klopte allemaal en stiekem was ik blij dat ik niet één van hen was, maar het maakte ook dat ik me er nooit bij voelde horen (wat ik uiteraard ook voor een heel groot deel zelf deed) en dat zorgde weer voor veel verdriet.

En tot op de dag van vandaag voel ik me er niet bij horen, alleen heb ik nu, als volwassene, in tegenstelling tot vroeger, zelf de keuze of ik er wel of niet bij WIL horen.

Maar goed. Mijn tante is dus dood. En dus gaat er een soort van afscheid plaatsvinden. Naar het schijnt is het heel erg druk in de lokale crematoria en omdat de eerstvolgende optie (met publiek) pas over drie weken kon plaatsvinden, werd er gekozen voor een dienst in een kleine kerk en daarna niks. Geen koffietafel, geen bijeenkomst, gewoon, naar de kerk en naar huis. 

Mijn ouders, die best op leeftijd zijn, en hier een flink eind voor moeten reizen, lieten weten dat ze niet aanwezig konden zijn. Voorzichtig polste ik eens bij mijn broer of hij misschien zou gaan, maar ook hij zag het heen en weer rijden voor een kerkdienst niet zitten. En ik.... tja, ik wil het liefst ook niet gaan, maar ik vind ergens ook dat ik 'de eer van ons gezin (waar ik me overigens ook geen onderdeel van voel) moet hooghouden' en dus moet gaan. Ik woon in de buurt, dus die 'smoes' heb ik niet en dus zat ik maar te piekeren over wat ik zou gaan doen. 

Vanavond kwam er weer een berichtje van mijn vader en ik hakte de knoop door: ik zou namens ons gaan. Maar ik besloot ook om heel eerlijk en open tegen hem te zijn en voegde eraan toe: "maar dat vind ik ook doodeng, want ik heb ze al zeker 15 jaar niet gezien en heb geen idee wat ik moet zeggen of doen, want handen schudden mag ook al niet."

En dat klinkt misschien raar, maar dit levert me echt stress op, ik weet écht niet wat ik moet zeggen, wat ik moet doen of hoe ik me moet gedragen en daar lig ik dus serieus wakker van en niet gaan voelt voor mij dan voor de fijnste en veiligste optie.

De reactie van mijn vader was simpel: "Je hoeft niks te doen, je hoeft er alleen maar te zijn. En misschien vraagt iemand wel aan je hoe het met je gaat. Dát kun je toch zeker wel handelen?"

En hij had me net zo goed een vuistslag in mijn gezicht kunnen geven. Want wat als het antwoord nou eens nee is? En spontaan zat ik jankend op de bank, me weer de puber voelend die in de kinderpsychiatrie zat en het verwijt kreeg van zijn ouders dat hij zo moeilijk te lezen was, dat ze nooit wisten wat er in hem omging en dat hij nooit eens iets deelde...

En dit is dus waarom. Ook in die kinderpsychiatrie tijd deed ik ontzettend mijn best om tijdens de gezinstherapie in de (relatief veilige) aanwezigheid van de therapeuten uit te spreken hoe ik me over bepaalde dingen voelde. Over wat dingen of uitspraken met me deden. Ik stelde me kwetsbaar op, liet verdriet zien, liet boosheid zien, maar al mijn emotie/gevoel, werd, net als nu, met één klap/opmerking van tafel geveegd, teniet gedaan. Ik denk dat ik vanaf dat moment definitief mijn mond ben gaan houden over hoe het werkelijk met me ging of wat ik voelde. Want zwijgen en erover liegen was makkelijker en veel minder pijnlijk dan keer op keer de deksel op mijn neus krijgen.

En ja, ik ken het spreekwoord van die ezel en die steen. En misschien was ik als puber een stuk verstandiger dan nu. Hoe kon ik denken of hopen dat er ook maar iets veranderd zou zijn in onze familie dynamiek? Naïef toch? Ik zou beter moeten weten en ik wéét het ook. Mijn ouders gaan niet meer veranderen, ze kunnen het stomweg niet. Ik moet mijn gedrag veranderen, mijn houding naar hen toe. Doe ik dat niet, dan zal ik keer op keer teleurgesteld worden en die oude (?) pijn voelen. 

Vooral niet open zijn over hoe het écht met me gaat, wat ik denk of wat ik voel. Maar gewoon lekker blijven liegen, want dan....

Pas dan, pas ik in het familiesysteem en hoor ik erbij.

Wel enigszins ironisch dat juist dát gedrag ervoor zorgde dat ik destijds in de psychiatrie terecht kwam... maar dat is een ander verhaal.

foto: gevonden op internet

Kerst: de mooiste tijd van het jaar of toch niet echt....

Als je me echt zou kennen, dan zou je inmiddels kunnen weten dat ik niet zo'n grote fan ben van Kerst. Misschien komt dat omdat het in het einde van het jaar zit, in de winterse maanden en ik dan meestal (qua stemming en mentale gezondheid) onderuit ga. Maar misschien ga ik juist ook wel in die periode onderuit omdat in die laatste maand van het jaar die oh zo gezellige feestdagen zitten. Wie zal het zeggen, voor mij is het een kip of het ei kwestie, kortom: ik weet het antwoord niet.

Heel veel jaren belandde ik rondom de Kerst in de psychiatrische inrichting. En dat vond ik ergens wel heel prettig, want als er ergens weinig Kerstsfeer te vinden is, eender welke dag van het jaar, dan is het daar wel. 

Maar met het veranderen van de GGZ is het steeds moeilijker geworden om een (time out) plek te kunnen krijgen. En dus moest ik op zoek naar een manier van met Kerst omgaan, waar ik de minste last van zou hebben. 

Ik koos er toen voor om Kerst te benaderen als twee heel gewone zondagen achter elkaar. Zoals u ziet is deze keuze al best wel oud, want dit was gebaseerd op het feit dat op zondag de winkels nog dicht waren en ik kan me niet eens meer herinneren sinds wanneer dit niet meer het geval is. Ik zou zelf geen big deal meer maken van Kerst, gewoon iets simpels eten wat ik heel lekker vind en de hele dag films en series kijken waarbij ik de ogen uit mijn kop mocht janken, want vreemd genoeg voelt dat best lekker.

Die keuze om er zo tegenaan te kijken, dus als twee dagen waarop de winkel gewoon niet open is (wat nu dus nóg minder normaal is als destijds...), zorgde er overigens niet voor dat ik het minder moeilijk had. Het bleef gewoon moeilijk. 

Ik probeer er achter te komen waarom ik zo'n hekel aan Kerst heb, en klopt het eigenlijk wel dat ik een hekel heb aan Kerst? Of heb ik gewoon een hekel aan alles wat (in mijn hoofd) verbonden is aan Kerst? En ook dat is best een ingewikkeld vraagstuk. 

De afgelopen dagen betrapte ik mezelf erop dat ik, als ik in een winkel was geweest, in de auto had gezeten, of tijdens het afwassen of koken de radio aan had gehad, ik ook daarna nog de zojuist gehoorde kerstliedjes van de radio mee bleef zingen of neuriën. En ik heb vanmiddag zowaar vrijwillig het stof van een kerst cd afgeveegd en deze zelf aan gezet (en daar ook nog van genoten).

De lichtjes die momenteel de binnenstad of de huizen in de buurt 'versieren' (al is dat woord in sommige gevallen best discutabel) vind ik eigenlijk heel mooi en sfeervol, ik ben gek op lichtjes! Dus dat is het ook niet. 

Een boom in huis zetten, die moeten versieren om het daarna weer af te moeten breken, tja... dat blijf ik onzinnig vinden, dus daar doe ik ook niet aan mee. Als ik dennengeur in huis wil, koop ik wel een geurkaars (of een wc verfrisser), dat is een hoop minder gedoe. 

Kaarten schrijven doe ik het hele jaar, maar een kerstkaart met een persoonlijke boodschap erop en de moeite die een ander heeft gedaan om die kaart bij jou te krijgen, kan ik (eigenlijk het hele jaar door wel) waarderen, dus dat is het ook niet helemaal. Hoewel ik als kind kerstkaarten niet zo'n feest vond, want aangezien ik ook rond deze tijd van het jaar jarig ben, kreeg ik nooit/zelden een aparte verjaardagskaart, maar werd alles op één hoop geveegd: kerst, oud en nieuw, en de verjaardagen van zowel mij als mijn familieleden. Dus je verjaardagswensen stonden al op een kerstkaart en die moest je vervolgens ook nog eens delen met de rest. Dát vond ik destijds vreselijk, ik voelde me dan nóg minder speciaal dan ik me sowieso al voelde. 

Ik snap dat het voor de verzender lekker makkelijk en goedkoop was, één kaart voor de prijs van vier, maar leuk vond ik dat als kind echt niet (en laten we het er maar op houden dat ik heel lang kind gebleven ben in dat opzicht). Tegenwoordig krijg ik van ooms/tantes nog steeds een kerstkaart gecombineerd met verjaardagswensen, maar tegenwoordig moet ik er om glimlachen en ben ik blij dat ik überhaupt nog een kaart van ze krijg.

Wat is het dan wel dat ik Kerst zo vreselijk vind?

En ik denk inmiddels dat het niet zo heel veel met Kerst zelf te maken heeft, maar wel met het plaatje dat er door de media (en de maatschappij) van Kerst gecreëerd is. De nadruk wordt zó ontzettend gelegd op het 'samen zijn', het 'samen vieren' en op het feit dat niemand tijdens deze dagen 'eenzaam mag zijn' (waardoor je eenzaamheid eigenlijk nóg meer benadrukt en dus groter maakt). 

Maar feit is dat er mensen wel degelijk alleen zijn met Kerst. Er zijn mensen die geen familie hebben of (al dan niet zelf gekozen) om welke reden dan ook niet met familie kunnen of willen vieren. Er zijn gewoon mensen die (net als alle andere dagen van het jaar ook op deze dagen) gewoon alleen en/of eenzaam zijn. En van al die reclame beelden en films, krijg ik persoonlijk altijd het gevoel dat je zielig bent als je met Kerst alleen zit. 

Ok, ik kies ervoor om niet naar mijn familie te gaan, want dat maakt dit soort dagen voor mij nóg vreselijker. Ik heb/voel nou eenmaal nauwelijks een band met deze mensen. Ik word ook wel eens uitgenodigd door vrienden om deze dagen bij hen (en hun gezin) door te brengen en ook daar zeg ik doorgaans nee tegen, want het geeft me altijd het gevoel dat ik het vijfde wiel aan de wagen ben, ook al is dat vijfde wiel meer dan welkom. Mijn hoofd (en hart) krijgt dat niet voor elkaar, het voelt niet zo en dus kun je zeggen dat ik er zelf voor kies om alleen te zijn. En daarmee ook 'het recht op me eenzaam voelen' verlies, want ik doe het immers zelf. En dat klopt, ik doe het ook zelf.

Ik ben nou eenmaal iemand die graag alleen is. Ik heb het vaak ook nodig om alleen te zijn, want in gezelschap verlies ik heel snel mijn energie, óók als ik het hartstikke gezellig vind met anderen om me heen. Ik moet alleen zijn om bij te kunnen tanken. En hoewel ik dus graag alleen ben, voel ik me echt niet altijd eenzaam. 

Maar zo rondom de Kerstdagen, kijkend naar al die reclame filmpjes en films, waarin 'samenzijn' erg gepromoot wordt, en er enorm de nadruk gelegd wordt op dat je niet alleen mág zijn in die tijd, maakt dat ik me op die momenten zó ongelooflijk eenzaam voel, dat het soms niet meer te dragen is. 

En dat is denk ik het antwoord op mijn zoektocht: ik heb geen hekel aan Kerst, maar ik heb een hekel aan het feit dat ik in deze periode extra met mijn neus op de feiten word gedrukt dat ik alleen ben en daardoor een enorme gevoel van eenzaamheid dubbel en dwars ervaar. 

Maar goed, ook dit jaar zal ik er wel weer doorheen komen. Misschien iets minder lastig dan de voorgaande jaren, wetend dat door de maatregelen rondom Corona ook dit jaar er weer vele mensen zijn die Kerst eenzamer (of toch met minder mensen om zich heen) moeten vieren dan dat zij normaal zouden doen. Een schrale troost!

Ik wens iedereen een zo fijn mogelijke periode toe. Maak er jouw feestje van, dan doe ik dat ook. Op mijn manier.

foto: Ontvangen kerstkaart van vorig jaar

De Voedselbank.... meer dan een donatie waard.

Ik vind het best een beetje een dingetje om toe te geven, maar al een hele tijd worstel ik nogal om de eindjes aan elkaar te knopen. Tot nu toe is het me wel nog steeds gelukt om uit de schulden te blijven, maar dat bracht nogal wat stress met zich mee. En stress is niet één van de dingen waar ik lekker op reageer.

Op zich is het best leerzaam. Je wordt er vrij creatief van en bedenkt allerlei manieren om van heel weinig/niets toch nog iets te maken. 

Maar toen ik vorige maand op de tweede dag van de maand wederom een bedrag van onder de 2 euro op mijn bankrekening zag staan, brak er toch echt wel iets in me. 

Ik ging maar weer eens opnieuw door mijn kosten heen en schrapte weer een paar dingen uit het lijstje, maar heel veel te schrappen viel daar niet meer, want het leven moet ook nog leefbaar blijven en daar heb ik sowieso al wat moeilijkheden mee. De rek was eruit, er kon even niet verder bezuinigd worden en dus kocht ik een kilo aardappels, een kilo winterpeen en een pak diepvrieshamburgers, waar ik de rest van de maand van gegeten heb. En ondertussen hield ik mijn vingers gekruist, hopend dat er niet nog ergens een verborgen rekening vandaan zou komen.

Je wordt er ook best een soort van 'sneaky' van, althans ik. Omdat ik zo erg niks wilde laten merken aan de mensen in mijn omgeving, deed ik mee met dingen die ik me eigenlijk niet kon veroorloven en daar moest ik dan thuis weer een compensatie voor zoeken (dingen verkopen, maaltijden skippen enz) En hoewel ik dat natuurlijk helemaal zelf deed en dat mijn 'keuze' was, voelde het verre van goed. maar de schaamte was gewoon te groot.

De stress die dit de hele tijd met zich meebrengt, is niet echt bevorderlijk voor mijn welzijn. En dus besloten Woonbegeleider en ik om maar een poging te doen om te kijken of ik voor de voedselbank in aanmerking zou komen. En dus gingen we aan de slag met de rekenhulp, maar die liet zien dat ik eigenlijk boven de norm zat. 

De moed zonk me in de schoenen, want hoe kan het dat ik boven de norm zit en niet rond kan komen? Wat doe ik dan fout? Ik doe geen rare dingen, kan niks meer schrappen en toch lukt het niet. Ik werd er moedeloos van. En tegelijkertijd besefte ik me ook heel goed dat er heel veel mensen zijn die het nog véél slechter hebben dan ik.

We dienden de aanvraag (tegen beter weten) toch maar in en toen Woonbegeleider vertrok, kon ik niks anders meer dan huilen. Daar zat ik dan... 45 jaar oud en nog steeds niet in staat om voor mezelf te zorgen. Best wel confronterend.

De volgende dag kwam er al een antwoord en tot ons beider verbazing was het antwoord positief: mijn aanvraag werd voor de komende zes maanden toegekend.

Vorige week mocht ik dus voor het eerst naar de voedselbank om een voedselpakket op te halen. En ik kan je vertellen: ik vond het nogal een dingetje. En ik kan je ook vertellen dat dat best een understatement is.

Aanschuiven in een rij om eten te krijgen. Ik kreeg er heel nare associaties bij.

De vrijwilligers waren super lief en deden echt heel erg hun best om je welkom te doen voelen en je op je gemak te stellen, maar mijn hoofd liet zich maar moeilijk kalmeren. Het voelt toch weer opnieuw, voor de zoveelste keer, als falen. 

Eenmaal thuis, met de tassen met voedsel uitgepakt, zat ik op de grond tussen al die spullen in en moest ik huilen. Het was zó veel.... En even kwam er een heel ander soort paniek boven drijven: Wat moet ik in vredesnaam eten.... Alleen dit keer niet omdat er niks was, maar juist omdat ik even niet kon kiezen.

De volgende ochtend had ik mijn rust weer een beetje gevonden en zat ik met een kop thee en een broodje (uit mijn pakket) op de bank. Er kwam een soort rust over me heen. En dat was voor het eerst in hele lange tijd. 

Het is fijn om te merken dat er hierdoor een hoop denkwerk en gestress wegvalt, waardoor er weer iets meer ruimte is voor andere dingen. Maar het blijft ook knagen.

Het is hartstikke goed dat er zoiets als een Voedselbank is, maar eigenlijk is het van de zotte, dat we dit in een welvarend land als het onze nodig hebben. 

Ik ben eens op zoek proberen te gaan naar cijfers over armoede in Nederland, niet teveel en niet te lang, want dan verzuip ik in de informatie en daar word ik zelf niet beter van. Maar ik belandde op de website van het Armoedefonds en de Voedselbanken Nederland, waar ik (bij de laatste) het onderstaande plaatje vond met cijfers. 

En ik schrok daar best wel van. Dit zijn alleen nog maar de cijfers van mensen waarvan het bekend is dat er armoede is. Terwijl ik ervan overtuigd ben, dat de werkelijke cijfers nog vele malen hoger liggen. 

Ik denk namelijk dat ik lang niet de enige ben, die het reuze moeilijk vond om toe te geven dat ik niet meer wist hoe ik de eindjes aan elkaar moest knopen. Ik denk dat er heel veel mensen zijn, die hier structureel mee kampen, maar hun trots (nog) niet opzij kunnen zetten. 

Dus tja.... Mocht u nou met uw broek op standje vreethaak, na een zeer overvloedig kerstdiner (wat u van harte gegund is overigens) op de bank liggen uit te buiken en bij uzelf denken: dit moet ik echt niet meer doen, dit moet anders...

Misschien kunt u dan de daad bij het woord voegen en vóór u inkopen gaat doen een deel van uw kerstdiner budget overmaken naar de Voedselbank..... (of voedsel doneren bij uw lokale voedselbank). Dan kunnen er nóg meer mensen genieten met en van uw kerstspirit! Want het is echt broodnodig! 

Overigens niet alleen met Kerst of andere feestdagen... Het hele jaar door, want armoede heeft schijt aan een jaarkalender!

bron: www.voedselbankennederland.nl

Welkom bij de cursus "communiceren kun je leren"... een fictief sprookje.

Er was eens een zorginstelling voor mensen met psychische en/of sociale problemen. Zij boden allerlei soorten zorg aan, aan mensen die dat vaak wat langere tijd nodig hadden. Goed, tot zover de sprookjesstijl, dan gaan we nu weer over naar de realiteit.

Laat ik er niet omheen draaien: ik ben zo'n persoon die langere tijd zorg nodig heeft en dit verhaal gaat over de instelling waar ik in zorg ben. 

Ik woon zelfstandig, maar krijg eens per week (en soms iets vaker als dat nodig mocht zijn) begeleiding van een persoon bij mij thuis. Die contacten zijn in mijn geval vooral gericht op het leeg/leger krijgen van mijn hoofd door middel van ventilerende gesprekken en hulp bieden bij de regelzaken die ik niet voor elkaar krijg. 

Sinds ik hier in zorg ben (en dat is al best wat jaartjes) heb ik al 11 begeleiders versleten, waarvan vier alleen al dit jaar. Dat ligt overigens echt heus niet altijd aan mij (slechts 2 heb er ik zelf weggestuurd). 

Nu krijg ik mijn hele leven al te horen dat ik 'moeilijk' of  'lastig' ben. En als je dat maar vaak genoeg hoort, word je daar, denk ik, vanzelf wel lastig van. En ik weet best dat ik niet de makkelijkste ben, want ik ben heel kritisch, maar volgens mij is dat niet automatisch gelijk aan moeilijk. 

Ik snap dat mijn kritisch zijn lastig kan zijn voor de ander, maar ik weet van mezelf ook heel goed dat ik alleen maar mijn mond (kritisch) open trek als ik zeker weet dat ik ook een punt heb.

Vorig jaar op de laatste dag van het jaar kwam mijn Woonbegeleider A onverwacht op visite. Hij wist heel goed dat ik niet zo'n fan ben van onverwachte dingen, maar hij vond dat op dat moment wel nodig. Op de voor mij leukste en feestelijkste dag van het jaar, een dag waar ik me altijd erg op verheug, kwam hij me mededelen, dat hij niet veel langer meer mijn begeleider zou zijn, hij ging een ander deel van zijn functie full time doen en daar paste ik niet meer in.

Mijn wereld stortte op dat moment even in en een uur na zijn vertrek lag ik met een ietwat verhoogde (understatement) dosis pillen in mijn bed en heb ik de komst van het nieuwe jaar, waar ik altijd naar uitkijk, niet eens meegekregen. 

Die laatste dag van het jaar viel op een vrijdag en op maandag zouden we een afspraak hebben, maar toch wilde hij niet het risico lopen dat ik dit nieuwtje in die dagen ertussen van iemand anders zou horen. Op zich heel lief bedoeld, behalve dan dat ik ook tijdens die dagen niemand zou zien die me dit nieuwtje had kunnen vertellen, want hé ik heb net als normaal ook dan nauwelijks contact met andere mensen. Niet zo'n handige manier/timing van communiceren, maar op zich had hij er wel over nagedacht.

Woonbegeleider A vertrok en ik werd voorgesteld aan Woonbegeleider B, die eigenlijk vanaf het eerste moment dat hij alleen met me was luid en duidelijk liet weten dat hij vrijwel alles aan en rondom mij onzin vond (met die letterlijke woorden, ik verzin ze niet). Tussen Begeleider B en mij klikte het niet echt heel goed. Ik snap wat je bedoelt als je tegen me zegt 'Ik ben nou eenmaal B en ik doe dingen op mijn manier', maar ikzelf ben nu eenmaal Mick en ik heb soms dingen op mijn manier nodig. En voor zover ik de relatie hulpverlener-cliënt ooit begrepen dacht te hebben, zou mijn (hulp)vraag centraal moeten staan en zou de begeleider de professionaliteit in huis moeten hebben om daar aan te kunnen werken op een manier die bij beiden past. Dat was niet helemaal het geval. En alles wat ik aangaf was onzin, en hij deed wat hij vooral nodig vond, zonder rekening te houden met wat ik aangaf of nodig vond. Lang verhaal een beetje korter: op een dag barstte de bom bij mij en kwamen we samen tot de conclusie dat hij niet de begeleider voor mij was.

Probleempje, want gezien de dingen waarmee ik worstel, is het handig/noodzakelijk om een mannelijke begeleider te hebben, maar die hadden ze blijkbaar niet meer in het team voorradig. 

Ze waren er overigens wel hoor (niet veel, maar toch), maar er werd gekozen om die niet aan mij toe te wijzen, omdat die mensen anders in hun caseload moesten gaan schuiven en dat was niet zo handig. In plaats daarvan, kreeg ik een tijdelijke (gloednieuwe) vrouwelijke Begeleidster C toegewezen "met heel veel ervaring" tot er organisatiebreed een oplossing voor het 'mannenprobleem' gevonden zou worden en als dat gevonden was en het zou klikken, dan zou Begeleidster C reserve begeleidster worden (vakantievervangingen en eventuele aanvullingen) en Nog te vinden Begeleider D de rol van eerste begeleider op zich nemen. Kunt u het nog volgen??? Ik neem het u niet kwalijk als dat niet zo is.

Dit werd afgesproken in een gesprek tussen mij, de Cliëntvertrouwenspersoon (die ik had ingeschakeld), Begeleider B en zijn (tijdelijke) Teamhoofd (al heet dat vast anders momenteel, dat wisselt nog wel eens, net als begeleiders blijkbaar). Het Teamhoofd zou mij op de hoogte houden van de zoektocht. 

Begeleidster C deed haar intrede en ik kan tot op de dag van vandaag niet zeggen of er een klik was of niet. Er was eigenlijk gewoon niets. Ik vond het een beetje zonde van zowel haar als mijn tijd en kletste mijn verplicht te leveren zorguren vol met onzinnige dingen, omdat het anders nóg ongemakkelijker voelde. 

Ondertussen zou er dus een zoektocht zijn, waar ik van op de hoogte zou worden gehouden, maar ik hoorde helemaal niks. Uiteindelijk stuurde ik na anderhalve maand maar eens een mailtje aan Teamhoofd met de vraag hoe het ervoor stond en kreeg ik een berichtje terug dat er een gesprek gepland stond en dat ze me daarna iets zou laten weten. De datum van dat gesprek verstreek en er kwam wederom geen bericht. 

Na een maand besloot ik nogmaals te vragen hoe het zat. En wederom kreeg ik een bericht dat er een gesprek gepland stond en dat ze me op de hoogte zou houden... Maar goed, moet ik het eigenlijk nog typen??? Er gebeurde niks. Inmiddels had ik eigenlijk vanaf Maart al geen fatsoenlijke begeleiding meer gehad en het was al minstens September. Maar.... "Ik moest vooral vertrouwen hebben dat de organisatie het zou regelen...."

Mijn hoofd (jongste puber Rik) werd er ongeduldig van. Hij had moeten beloven dat hij het een kans zou geven, dat hij Begeleidster C een kans zou geven ondanks het feit dat zij een meisje was, dat hij zijn best zou doen en dan zou Teamhoofd haar best voor hem/ons doen. Rik deed zijn best, hij betrok Begeleidster C bij al zijn berichtjes die hij ook trouw naar Begeleider A en Vroegere Begeleider stuurde. Die laatste twee reageerden ook op hem, terwijl Begeleidster C dat nauwelijks deed (en de hoeveelheid berichtjes viel voor Rik's doen heel erg mee).

Ik kon niet meer aan Rik verkopen dat Teamhoofd haar best aan het doen was om een mannelijke begeleider te vinden, want heel eerlijk? Ik had geen idee of ze ook maar iets aan het doen was, ik hoorde immers helemaal niks. Het was dan ook een enorme puinhoop in mijn hoofd en leven (onduidelijkheid=puinhoop in mijn brein). En toen ik voor een ander probleem op het hoofdkantoor een afspraak had en daar instortte omdat het allemaal een puinhoop was en ik er niet meer uitkwam, werd er voor me besloten om opnieuw de Cliëntvertrouwenspersoon aan haar jasje te trekken, omdat dit niet langer kon en er duidelijkheid en rust moest komen. Op de trap naar beneden kwamen we haar toevallig tegen, en zo werd het inplannen van een gesprek met Teamhoofd prioriteit.

Hoe ik thuisgekomen ben, weet ik niet meer. Ik ben eigenlijk niet zelf thuis gekomen, maar vanaf daar heeft Rik het van me overgenomen. Hij besloot om Begeleidster C niet meer binnen te laten (heeft dit zelfs vooraf al aangekondigd), niet te reageren op haar berichtjes of telefoontjes. Hij was er klaar mee! 

Via mijn noodcontact probeerde Begeleidster C uiteindelijk om er achter te komen hoe het met me ging. En toen dat noodcontact wél gewoon contact met Rik kreeg, heeft Begeleidster C het eigenlijk ook gewoon opgegeven.

Ik kwam haar pas twee weken later weer tegen toen ik 'bij kwam' bij het geplande gesprek met Teamhoofd en Cliëntvertrouwenspersoon, waar zij ook even aanschoof. Ze moest eerder weg en op weg naar buiten deelde ze me mee: "Oh ja, ik heb volgende week vakantie." Ik mompelde haar nog een fijne vakantie toe en weg was ze.... Ik bleef verslagen achter....

Die vakantie stond al langer gepland, maar dat was weer eens niet gecommuniceerd. Ik had al weken geen begeleiding meer gehad (en ja, daar was ik dus zelf min of meer bij), maar mijn 'verdwijningstruc' (dissociatieve periode) liet volgens mij wel duidelijk zien, dat het verre van goed met me ging. En toch was dat de enige mededeling en liet ze me achter, zonder vervanging te hebben geregeld, zonder nieuwe afspraak of wat dan ook. 

Die middag werd ik door Teamhoofd op de valreep via de mail op de hoogte gebracht dat nieuwe Begeleider D gevonden was, een oude bekende overigens, waar ik heel blij van werd. Van Begeleidster C heb ik na een 'mosterd na de maaltijd mededeling' dat Begeleider D gevonden was en dat hij contact op zou nemen (wat hij dus al gedaan had toen dit berichtje van haar binnen kwam), nooit meer iets vernomen. En dat terwijl er in dat gesprek best wat dingetjes zijn gezegd die nog even besproken hadden moeten/kunnen worden. Ze zou immers mijn reserve begeleiding worden. Maar nee...

Vandaag mocht ik op bezoek bij Psycholoog. Zij vertelde me dat ze een berichtje had gekregen van Begeleidster C. Ik was uiterst verbaasd, want al die maanden had ik Begeleidster C gezegd contact met Psycholoog te zoeken om kennis te maken en wat meer over (omgaan met) mij te vragen. Maar dat had ze dus nog nooit gedaan, en nu.... Nu had ze dus gemaild. 

Ze heeft aan Psycholoog medegedeeld, dat ze niet langer mijn begeleidster is, maar dat Begeleider D dat heeft overgenomen (dat is al een maand!!!), en dat zij nu reservebegeleidster zou zijn, maar dat dat niet doorging omdat ze de organisatie ging verlaten en er naar een nieuwe reserve begeleider gezocht zou gaan worden....

Mijn oren flapperden zo hard, dat ik nu nog naar mijn weggewaaide kaak aan het zoeken ben, om die van de grond op te rapen, zo hard viel mijn mond hiervan open. Deze mail is ruim een week geleden al aan Psycholoog gestuurd. Maar ik, die haar cliënt ben en hiermee te maken krijgt (of juist dus eigenlijk niet meer) heeft ze nog niks laten weten....

Ik ben zelf niet heel goed in communiceren, dat geef ik best toe, maar dit???
Ik had al niet zo'n hele hoge pet meer van haar op, maar hier kan ik echt met mijn pet (maar ook met mijn verstand) niet bij. 

foto: Gevonden op Internet

ps: ik weet dat een sprookje altijd fictief is....