Fight Club.... Pick your battles....

Goed.... Dat ik in een 'levendige' buurt woon, dat was misschien wel al duidelijk. Maar soms gebeuren er hier toch nog steeds dingen waar ik behoorlijk van onder de indruk ben. En niet in al te positieve zin overigens...

Terwijl ik in mijn hut zit te schuilen voor het warme weer buiten mijn hut, bedenk ik dat ik even naar de supermarkt moet. En dus pak ik mijn tas en sleutels en ga op pad. Zodra ik mijn voordeur open doe, en het trappenhuis in loop, hoor ik buiten al een boel geschreeuw. Ik kijk naar de overkant, waar mijn buren, die ik gekscherend (doch enigszins serieus) altijd De Flodders noem, alweer met een redelijk groepje de stoep bezetten (als in gezellig met z'n allen op het kamp voor de wagen, maar dan niet (meer) op het kamp...). Daar staat echter niemand tussen die aan het schreeuwen is. Vreemd.

Op het moment dat ik buiten kom, wordt het geschreeuw nog luider en ik zie een stukje verderop een aantal wel en niet familieleden van mijn overburen met elkaar op de vuist gaan. Een vrouw staat vol op een man in te rammen. En terwijl ik me erover sta te verbazen dat de 'Flodder kinderen' er op een meter afstand met hun neus als toeschouwers bovenop staan, komt er een man tevoorschijn die met zijn volle vuist en kracht uithaalt en de vrouw letterlijk neermaait. 

Ok, ik ben wel wat gewend sinds deze familie (met alle uitbreidingen tegenwoordig) hier woont, maar dit is toch wel weer een graadje erger dan 'normaal' en ik besluit, terwijl ik doorloop richting de supermarkt, om me over mijn enorme telefoon angst heen te zetten om iets verderop de politie te bellen. Helaas kom ik tot de conclusie dat ik mijn telefoon niet mee heb genomen, maar alles in mij knaagt en vind dat ik dat wél moet doen.

Op dat moment komt er een autootje van mijn Woningbouwvereniging aangereden, dat voor mijn neus parkeert. Er stapt een meneer uit, die niet eens reageert op het aanhoudende geschreeuw en gescheld een stukje verderop. Ik besluit om deze meneer te vragen of hij een telefoon bij zich heeft (hij is immers aan het werk, dus ik gok van wel). Hij zegt dat hij inderdaad een telefoon heeft en vraagt waarom ik dat wil weten? 

Ik vraag hem of hij misschien de politie zou willen bellen, omdat het nogal uit de hand loopt. Hij draait zijn hoofd in de richting van het gevecht en zegt tegen me dat dat één grote familie is die elkaar altijd de koppen inslaan, dat dat al jaren speelt en dat de politie daar toch niet voor komt. 

Ik geef aan dat ik weet dat dit al jaren speelt, omdat ik het al jaren zie, maar dat dit toch wel weer een next level is. Hij zegt vervolgens nogmaals dat het geen zin heeft om de politie te bellen en dat dit zichzelf wel oplost en dat ik me er niet mee moet bemoeien. 

Ok... Niet ok, maar pick your battles. Van hem ga ik geen telefoon krijgen om te bellen en ik ben inmiddels zó opgefokt, shaky en uit mijn doen, dat ik besluit om door te lopen naar de supermarkt en als ze bij terugkomst nog steeds bezig zijn, dat ik dan met mijn eigen telefoon wel de politie ga bellen. 

Ik raak echter steeds meer van de leg en het shaken wordt alleen maar erger. Loslaten is niet mijn sterkste ding (en bovendien was dit sowieso al niet zo mijn dag). In de supermarkt laat ik dingen uit mijn handen vallen (van het shaken) en ik besluit om maar gauw weer terug naar mijn hut te gaan.

Bij terugkomst is de relatieve rust weergekeerd. De Woningbouwman was alweer vertrokken en ook de fight club was verdwenen en de kids zaten aan een ijsje. Voor hen was de sensatie blijkbaar alweer vergeven en vergeten. 

Helaas werkt mijn zenuwstelsel niet zo simpel. Ik ben aan alle kanten getriggerd en heb er last van! En ik weet niet wat me het meest getriggerd heeft: het feit dat die man die vrouw met een volle vuist en volle kracht letterlijk tegen de grond werkt of het feit wat die meneer van de Woningbouw tegen me zei?

Ben ik dan écht zo raar, dat ik dit niet normaal vind? Dat ik dit niet normaal WIL vinden? Het besef dat veel mensen vanaf hun deur of balkon (of achter de gordijnen) staan te kijken en NIEMAND, maar dan ook niemand (nog) iets doet??? 

Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik er heel verdrietig van word. En dat kon ik er vandaag nou net niet meer bij hebben.

PS: Voordat er misverstanden ontstaan: ik vind het ook niet ok dat die vrouw op die man stond in te hakken, maar op de een of andere manier werd voor mij de grens overschreden op het moment dat het andersom was... Wat op zich ook wel interessant is en stof tot nadenken geeft.

foto: internet

"Trek het je niet zo aan"..... een verhaal over dooddoeners.....

Vandaag heb ik een ‘lastige’ dag en dat is een beetje een understatement. Ik voel me zwaar kut en wat het nog zwaarder maakt voor mij is dat dit gevoel voortkomt uit iets dat ik niet echt met iemand kan delen. Uiteraard kan dat wel, ik kan het vertellen, maar de kans dat degene tegenover me écht begrijpt of kan invoelen wat er door me heen gaat is vrij nihil. En dat doet pijn en maakt extra eenzaam. 

Dus meestal trek ik me dan terug, hou mijn mond tot ik weer in staat ben om de wereld weer wat rooskleuriger te zien, maar misschien wordt het nu ook wel eens tijd om ook dit stuk te delen, want dit is een kant van de medaille die bijna nooit iemand van me ziet. En laat ik dat dan maar doen op een manier waar ik (denk dat ik) goed in ben: van me afschrijven. 

Gisteren ging ik naar de bioscoop. Dat doe ik wel vaker overigens, maar het was een dag waarop mijn genderdysforie weer eens een feestje vierde in mijn brein. En dat zijn voor mij gewoon lastige dagen. Maar omdat ik ook graag naar buiten wilde, besloot ik me te ‘wapenen’ op de manier die me soms een beetje opfleurt: ik trok mijn strakste binder aan, zette mijn petje op en ging op pad. Mijn binder, mijn petje en mijn nieuwste aanwinst (waar ik het nog even niet over wil hebben) hebben een soort van magische werking voor mij. Ze zorgen ervoor dat ik me ‘mannelijker’ voel en daardoor voel ik me zelfverzekerder. Misschien is dat op zich al raar, maar dat is hoe het voor mij werkt. 

Na de bios besloot ik (nog steeds vrolijk en zelfverzekerd) langs de Hema te gaan omdat ik wat spulletjes nodig had. Vervolgens kwam ik bij de kassa, waar ik braaf afrekende en de jongeman achter de kassa een fijne dag wenste. De jongeman zei heel vriendelijk en zich van geen kwaad bewust terug: “U ook een fijne dag mevrouw”.... En op dat moment stortte mijn wereld, of in ieder geval mijn zelfverzekerdheid als een plumpudding in elkaar. 

Ik heb mijn naam veranderd en ik doe zó m’n best om er qua uiterlijk zoveel mogelijk ‘mannelijk’ uit te zien, zodat deze misgender momentjes minder vaak voorkomen, maar wat ik ook doe, het helpt dus geen zak! Mensen zien me nog steeds als vrouw en benoemen me ook zo. En dat doet zóveel pijn, ik word daar zó ongelukkig van, dat ik op die momenten het liefst van een flat afspring en niet kan stoppen met huilen. 

Op het moment dat ik aan mensen probeer uit te leggen wat dat met me doet, hoe ik me dan voel en hoe ik daar op zo’n moment van onderuit ga, dan krijg ik meestal als reactie: ‘trek het je niet zo aan, die mensen weten niet beter’. En los van dat die uitspraak wel laat zien dat anderen dit echt niet (kunnen) begrijpen, is dat laatste deel van de opmerking natuurlijk ook gewoon zo, maar dat eerste deel.... tja..... als ik dat zou kunnen, dan ging ik niet keer op keer onderuit. 

Ik was zó overstuur en verdrietig, dat mijn jongste puberstem Rik het overnam en zorgde dat ik weer thuis kwam (ook al kreeg ik dat nog wel mee. Een soort van co-bewustzijn, waarbij hij als het ware stuurt en ik op de achterbank zit). 

Hij appte mijn Begeleidster over wat er gebeurd was en ze reageerde daar ook op, maar in haar reactie (tussen de bedrijven door) maakte ze dezelfde fout als de jongeman van de Hema: ze sprak over me als ‘haar’. Rik wees haar daarop en als reactie bood ze haar excuses aan, stomme fout, beter opletten en “ik zie Mick 100 procent NIET als vrouw.” Het nadeel van dat ‘co- bewustzijn’ is, dat ik dit soort dingen dan tóch meekrijg en ik werd er nóg verdrietiger van. Ok, de jongeman van de Hema kent mij niet, kent mijn achtergrond en verhaal niet, maar Begeleidster weet dat wel. En ik weet heus wel dat een fout gauw gemaakt is, maar dat maakt het niet minder pijnlijk voor mij. 

De rest van de dag/avond kon ik niet meer stoppen met huilen en wilde ik het liefst dood. En uiteindelijk, laat in de avond, ging het een beetje mis en besloot ik om mezelf pijn te doen (de details zal ik besparen), in de hoop dat ik me dan wat beter zou voelen. Het gevolg was dat Rik het wederom van me overnam (co-bewustzijn) en ook dit liet weten aan Begeleidster.

Vanochtend lag er een antwoord voor Rik in zijn mailbox en hij was zó boos, dat hij me het antwoord liet lezen, iets wat niet snel gebeurt. 

Hoewel het natuurlijk heel lief is dat ze wederom op zijn berichtje gereageerd had, misgenderde ze me in dit berichtje opnieuw..... 

En toen ik dat dus las, brak er ook iets in mij. 

Ik snap dat foutjes snel gemaakt zijn. Ik wil ook nog best proberen te geloven dat men het niet met opzet doet. Maar als je in je vorige bericht je excuses aanbiedt, zegt dat je beter moet opletten en schrijft dat je me 100 procent NIET als vrouw ziet, en je doet het dan vervolgens gewoon weer opnieuw fout, dan kan ik het niet helpen dat ik me afvraag of je dat laatste dan zegt omdat je het echt meent, of omdat je weet dat dat is wat ik wil/moet horen? 

Wat het antwoord ook is, ik voel me er in ieder geval nóg ellendiger door en ben er wel weer even klaar mee. 

foto: internet (artiest: Sophie Labelle)

Genderdysforie deel 13: Dagje dierentuin... oftewel: waar een nijlpaard zwembad wel niet goed voor is.

Heel af en toe trakteer ik mezelf eens op een social deal aanbieding. Er is namelijk niet zo heel veel geld hier, dus een bezoekje aan een pretpark of dierentuin zit er zonder hele mooie aanbieding meestal niet in. (En ik mag nog van geluk spreken hoor, want voor heel veel andere mensen is dit dus nooit mogelijk, bij mij af en toe dus wel). 

Een hele tijd terug kocht ik een deal voor de lokale dierentuin, maar omdat je sinds corona van tevoren moet vertellen wanneer en hoe laat je komt en vooruit plannen niet echt mijn sterkste kant is, was het er nog niet van gekomen. En toen ik vorige week dus een blik wierp in mijn app, zag ik dat ik welgeteld alleen nog de volgende dag had om mijn deal in te leveren... Dus... zo gezegd zo gedaan.

Het was een erg warme dag en ook daar ben ik niet zo goed in. Warme dagen zijn eigenlijk de enige dagen waarop ik merk dat ik astma heb en dat ademen niet altijd helemaal vanzelf gaat. En juist... zo'n dag was het dus!

Het was ook een dag waarop mijn genderdysforie behoorlijk van zich liet horen in mijn hoofd en dus besloot ik om dat te doen waarvan ik weet dat het het dysforie monster in mijn hoofd soms wat minder maakt: ik besloot mijn binder aan te trekken...

Voor alle niet transgender mensen en andere onwetenden... Een binder is een kledingstuk om je borst platter te maken. Je kunt het vergelijken met een hele, hele strakke sportbh (en het liefst drie maten te klein) maar dan in de vorm van een (in mijn geval) lang hemd, waar je je eerst met heel veel moeite in wurmt, dan je linkerborst onder je linker oksel propt en de rechterborst onder de rechteroksel zodat je borst platter en meer mannelijker lijkt. (over uittrekken hebben we het maar even niet, dat is een vak apart).

Nu hoor ik menig vrouw of anderszins borstendragend persoon denken.... doet dat niet vreselijk veel pijn? Mwaahhh, laten we zeggen dat het op zich went, maar prettig is echt een heel ander verhaal. Maar dat maakt misschien wel duidelijk hoe groot de pijn of last van de genderdysforie is, als je jezelf (met 30 plus graden) in zo'n ding wil hijsen. 

Ik vind het zelf niet (meer) pijnlijk, maar doordat het zo strak zit, kan ik wel moeilijker ademen. En dan heb ik dus eigenlijk ook nog een maat te groot, omdat anders mijn longverpleegkundige 'heel boos' op me wordt. (nee hoor, ze is heel lief...) Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik het ene probleem (genderdysforie) vervang door een volgend probleem (ademhalingsproblemen). En dus neem ik genoegen met een minder strakke binder, tot het moment dat die krengen er eindelijk afgesloopt zullen gaan worden....

Ik dwaal af... Warme dag, dierentuin, binder... Juist... 
En met die binder en dus iets plattere borst durfde ik ook  mijn favoriete outfit aan: korte camouflage cargo broek, m'n Australië petje en een heren singlet.... En zo sjokte ik dus heerlijk rustig door de dierentuin, op zoek naar de dieren die het net als ik allemaal bloed heet hadden en op de energie bespaarstand stonden. 

Maar ja, uiteindelijk komt er (door het vele drinken) een moment waar ik in zo'n omgeving altijd een beetje tegenop zie: ik moest naar de wc. 
Ja en, hoor ik u denken, wat is het probleem? Nou... ik weet nooit zo goed waar ik voor moet kiezen. Ik vind mezelf nu eenmaal geen meisje en geen jongen, dus een deur kiezen vindt mijn hoofd niet zo makkelijk. Invaliden toilet is doorgaans de beste keuze, maar net op dat moment was die niet open/bezet... En dus besloot ik te doen wat ik uit gewoonte meestal doe: ik liep het damestoilet binnen. 

De details zal ik u besparen, maar terwijl ik vervolgens braaf mijn handen sta te wassen en mijn fles bij sta te vullen ontstaat er een ongemakkelijke situatie. Er komt een groepje (pré)puber meisjes binnen met een begeleidster (schoolreis). Ze lopen half de deur in, zien mij staan, lopen weer met zijn allen naar buiten, kijken nog eens naar het plaatje op de deur, discussiëren met elkaar in een taal die ik niet versta en dan komt de begeleidster met een boos gezicht (en bijbehorende stem) op me af met de mededeling dat dit het damestoilet is en dat ik daar dus niet hoor. 
Ik draai rustig de dop op mijn fles, droog mijn handen aan mijn broek, glimlach naar de vrouw en loop naar buiten... Zonder dat die mevrouw het wist had ze me stiekem best blij gemaakt. 

Later die dag besloot ik om dan maar de heren wc in te lopen (bestaande uit enkel hokjes, net zoals bij de dames), maar ook daar werd er vreemd gekeken en iets gezegd (wat ik niet verstond). Dus tja... het moge duidelijk zijn: ik hoor nergens thuis en dat komt dan op zich wel weer overeen met hoe ik het zelf beleef....

Maar zoals ik net al schreef, ik werd er wel een beetje vrolijk van, want blijkbaar zaai ik met mijn binder en mijn petje inmiddels af en toe wel wat twijfel en dat vind ik zelf wel fijn... (niet twijfel zaaien op zich, maar wel dat ik niet automatisch tot vrouw wordt gebombardeerd!)

Die dag viel me nog iets op aan mezelf. Iets wat ik misschien wel al wist, maar waar ik me nooit zo heel erg bewust van was geweest. 

Op de dagen waarop ik mijn binder niet aan doe, en je het bestaan van mijn borsten dus wel kunt zien, ga ik automatisch mijn best doen om dat minder te laten zien. Ik loop al vanaf mijn puberteit 'krom', d.w.z. met mijn schouders een beetje naar voren gebogen zodat ik mijn borst verberg. En dat doe ik dus al zo lang dat ik laatst van een fysiotherapeut te horen kreeg dat mijn skelet dus min of meer zo vergroeid is.... Als ik ergens stil moet staan, dan gaat er automatisch eigenlijk altijd minstens één arm voor mijn borstkas... En dat viel me eigenlijk nooit echt op, tot afgelopen week dus. 

Die dag in de dierentuin, toen ik langs het spiegelende glas van het nijlpaarden verblijf/zwembad liep, viel het me op dat ik me met mijn binder écht anders voel, een soort van zelfverzekerder en dat kun je ook aan me merken (ik zag het zelf): ik loop en sta letterlijk rechter op, hoofd omhoog en kijk de wereld in (in plaats van naar de grond). Ik voel me zekerder en vrijer en zo loop ik ook rond. 

En terwijl ik mezelf zo zag in dat spiegelende glas werd ik blij en verdrietig tegelijk.... Zo zou ik altijd wel willen zijn. Zo zou ik me altijd wel willen voelen.... Vrij....

Dus... laat die borstverwijdering maar gauw komen.. ik ben er meer dan klaar voor!

foto: plaatjes gevonden via internet
(kunstenaars voor mij onbekend, weet je wie het zijn,
laat het me weten: ere wie ere toekomt!)

Genderdysforie deel 12: What's in a name....

Tijd voor een nieuwe naam dus. Het lijkt misschien iets heel simpels, maar dat was het voor mij zeker niet. Het idee dat een nieuwe naam 'voor altijd' is, vond ik best een beangstigende gedachte, want wat als je er na een tijdje achter komt dat de door jou uitgekozen naam toch niet bij je past?

Ik had tenslotte al een keer vrij ondoordacht en overhaast een keuze gemaakt (Mick) en kwam er na een tijdje achter, dat dat het toch niet helemaal was. En dus ging ik terug naar mijn geboortenaam, want tja, alhoewel het iedereen meteen aan 'vrouw' doet denken, is het wel wie ik al die jaren geweest ben. 

Een beetje als je lievelingstrui... Hij zit heerlijk, lekker comfortabel, zacht, vertrouwd en ook al zitten er hier en daar wat vlekken in die er niet meer uitgaan, en komen er hier en daar wat gaatjes in, toch doe je hem het liefst niet weg... Maar misschien ben ik gewoon een beetje vreemd dat ik dat heb met mijn lievelingstrui, t-shirt, broek enz...

Hoe dan ook, een naam kiezen vond ik ingewikkeld, want wat ik ook bedacht, het voelde toch niet zo lekker als die ene uitgelubberde 'lievelingstrui'. Maar ja, aan die lievelingstrui heb ik ook ooit moeten wennen en dat kon alleen door hem aan te trekken...

Ik had vrienden en kennissen om hulp gevraagd om een lijstje te maken van namen die ze bij mij en mijn initialen vonden passen en zo kwam ik tot een top vier. Maar eigenlijk wist ik in mijn hoofd wel al welke van de vier het zou gaan worden. 

Tot het tandartsbezoek waar ik laatst over schreef, bleef ik maar volhouden dat die nieuwe naam nog niet nodig was. En ach, wat is 'nodig'? Maar ik denk dat ik dat ook wel een beetje vol bleef houden omdat ik het kiezen van die naam heel spannend vond. Op het moment dat ik het hardop zou zeggen, dan was het 'echt' of zo en kon ik niet meer terug. (wat natuurlijk onzin is, want je kunt altijd terug!)

Toen ik Mick 'werd', kon ik dat voor mijn gevoel niet overal zijn, waardoor ik vooral 'part time Mick' werd en dat niet goed voelde. 

Mijn grootste struikelblok zat destijds bij (joh, je raadt het al...) mijn familie. Ik wist niet goed hoe ik ze moest vertellen dat ik transgender was en dan ook nog dat ik mijn naam ging veranderen. Ik wist niet hoe ik het moest brengen en ik wist ook niet of ik kon dealen met hun reactie en dus deed ik waar ik goed in ben: ik deed het gewoon niet! 

Dat was makkelijker, maar ik werd er zeker niet gelukkiger van!
Een les voor deze keer dus: óf je doet het helemaal, óf je begint er niet aan!

De zaterdag na het tandartsbezoek, besloot ik in een beeldbel gesprek met  Woonbegeleider dat het tijd was en na enige moeite (het bleef gewoon lastig, al stond mijn keuze voor een naam inmiddels echt wel vast) sprak ik uit welke naam ik gekozen had en dat ik voortaan zo genoemd wilde worden met gender neutrale voornaamwoorden. En vanaf dat moment werd ik S*!

Er kwam een klein groepje mensen om me heen die 'mijn grote geheim' alvast mochten weten, zodat ik ook een beetje kon wennen, terwijl ik op een plan broedde om het mijn familie te vertellen.

In april besloot ik eindelijk dat het tijd was om aan mijn ouders te vertellen dat ik non-binair was. En hoewel ik ervan overtuigd ben dat er meer dan genoeg aanwijzingen in mijn jeugd te vinden waren, hadden ze dit blijkbaar niet aan zien komen en sloeg mijn mededeling in als een bom. Pas een paar weken geldeden, twee maanden later dus, toen ik eindelijk mijn plannetje klaar had om ze over mijn nieuwe naam en voornaamwoorden te vertellen, kwam er voor het eerst een reactie van hun zijde op wat ik hen in april vertelde. En met die reactie zakte de moed voor deze volgende stap meteen weer in mijn schoenen en stelde ik het weer even uit. 

Uiteindelijk heb ik afgelopen week mijn plannetje uitgevoerd en heb ik mijn familie op de hoogte gebracht. Op mijn eigen manier uiteraard. 
Pas toen ik zeker wist dat de boodschap aangekomen was, heb ik (een groter deel van) 'de rest van de wereld' op de hoogte gebracht, en zo zal ik de komende tijd nog wel even bezig blijven gok ik. 

Mijn familie heeft tijd nodig, dat snap ik diep van binnen ook wel. Ik ben hier, met deze genderzooi, al dertig jaar bezig, maar voor hen is het nieuw en dus ligt mijn tempo voor hen heel erg hoog. Ik zit als het ware al in Parijs en zij staan nog thuis op het perron te wachten op de trein... zo iets... 

Het stomme is (of misschien is dat juist wel niet stom) dat ik de afgelopen weken moeite had om aan mijn nieuwe naam te wennen. Het voelde een beetje alsof je linkshandig bent en iets met je rechterhand moet doen... Een beetje een 'ieeeeuw' gevoel. Maar sinds ik mijn familie heb ingelicht en ik weet dat ze het ontvangen hebben (ook al heeft er (nog) nauwelijks iemand gereageerd), voelt het ineens minder 'ieeeeuw' en voel ik me ook meer S dan die dagen ervoor. 

Ik begin er dus langzaam aan te wennen.
En ik hoop dat de rest van de wereld (inclusief mijn familie) dat ook (ooit) gaat lukken.

foto: internet

* Aangezien ik hier gewoon als Mick blijf schrijven, vind ik het verder niet zo relevant om mijn nieuwe naam hier te delen. 

Genderdysforie deel 11: Hoe een bezoek aan de tandarts mijn ogen opende....

Een tijdje terug las ik ergens in een Facebook groep, dat je bij mijn tandartsenpraktijk de mogelijkheid had om je in het computersysteem te laten registreren als 'non-binair'. Dit vond ik zó gaaf, dat ik op een dag samen met Woonbegeleider op pad ging om daar aan de balie te gaan vragen, of ze mij zo in het systeem konden zetten. 

Vol zelfvertrouwen, ik was immers een persoon met een missie, liep ik de praktijk binnen. Ik wachtte keurig tot de dame aan de andere kant van de (veel te hoge) balie, achter het glimmende spatscherm (waar ook nog eens de zon in scheen) uitgebeld was en stelde haar toen mijn vraag: "Ik heb gehoord dat jullie in jullie systeem mensen als non-binair in kunnen schrijven en dat zou ik heel graag willen." 

Er kwam een vrij chagrijnige, kortaffe snauw mijn kant op, waaruit ik opmaakte dat ze me niet had verstaan, niet heel vreemd, want ik kom niet boven die balie uit en ik vind ook niet dat de hele wachtkamer mijn vraag hoeft te horen, dus ik vertik het om (door haar scherm en over haar radio heen) te schreeuwen. 

Door haar reactie was ik echter wel een beetje (veel) uit het veld geslagen en durfde ik mijn vraag eigenlijk amper nog te herhalen. Van de persoon met een missie, bleef na die blaf niet zoveel over... Maar goed, ik herhaalde mijn vraag (met alweer tranen in mijn ogen, ze zitten nogal hoog momenteel) en de vrouw voerde het in het computersysteem in. En min of meer opgelucht verliet ik het pand, op naar mijn volgende missie (die voor dit verhaal wat minder belangrijk is, maar voor de stroom aan tranen niet voor de eerste missie onderdeed), om vervolgens weer naar huis toe te gaan.

Op donderdag moest ik dan daadwerkelijk voor een afspraak naar de tandarts en ik was heel erg benieuwd. Ik kwam bij de aanmeldzuil en zag inderdaad in het scherm de derde toegevoegde optie naast man en vrouw, non-binair. En met een huppeltje in mijn hart klikte ik het aan en ging breed glimlachend in de wachtkamer zitten... Mission completed!

Na een tijdje kwam de mondhygiëniste me uit de wachtkamer halen: "mevrouw Deschrijver". Mission aborted! Mijn glimlach verdween acuut en het huppeltje in mijn hart maakte plaats voor een dolkstoot. Geen goed begin.... En waarom? Ik stond nu toch als non binair in het systeem? Wat voor nep bedoening was dit dan? Als je er niks mee doet, hoef je het natuurlijk ook niet te noteren, dan is het puur voor de schijn! 

Ik vroeg het aan de mondhygiëniste, een Duitse die ik nog nooit gezien had (en nooit meer hoop te zien, maar dat terzijde). Misschien was het de taalbarrière (ik mocht geen Duits praten, ze moest Nederlands leren....zucht), maar ze begreep mijn vraag niet en was vooral geïrriteerd dat ik een afspraak in haar overvolle agenda had, terwijl dat volgens haar totaal niet nodig was... Anyway... Ik kon me, ondanks mijn tranen, ervan weerhouden om haar tegen haar poten te schoppen en  weg te rennen, noch beet ik in haar vingers. Ik zat mijn tijd met haar uit en mocht terug naar de wachtkamer, wachtend op de tandarts die me zou komen halen....

En wederom; "Mevrouw Deschrijver" en de moed zakte in mijn schoenen en de tranen knalden uit mijn ogen. 

Ik vroeg aan de tandarts wat het voor zin had om iemand in het systeem als non-binair te noteren, als er vervolgens niks mee gedaan werd. De tandarts keek alsof ze het in Keulen hoorde donderen. Ik probeerde het zo rustig mogelijk uit te leggen en ze liet mij zien wat zij in het systeem zagen..... 

En daar was dus helemaal niks te zien van man/vrouw/non-binair. Alleen een voor en achternaam en op grond daarvan haalden ze mensen uit de wachtkamer. Mijn (geboorte) naam wordt door 99% van de bevolking acuut gelinkt aan mevrouw en dus werd ik ook zo uit de wachtkamer gehaald...

Ok, dat was dus duidelijk. Maar het maakte het voor mij niet minder pijnlijk en ik liep weer jankend naar huis. Ik was er zó vreselijk klaar mee! Ik wilde dood! En ik weet wel dat dat voor heel veel mensen heel erg overdreven klinkt, maar op dit soort momenten, als ik toch al niet zo lekker in mijn vel zit en alle tranen al heel hoog zitten, is dit wat 'mis-genderen' met me doet: ik wil dood, echt dood...

De hele 'non-binair' optie bij de tandarts blijft voor mij dan ook voelen als een 'kijk eens hoe goed en inclusief wij bezig zijn' momentje, maar het was tegelijkertijd ook een enorme eye opener. 

Al vrij lang heb ik met Woonbegeleider gesprekken over het veranderen van mijn geboortenaam, naar een naam die wat neutraler of zelfs mannelijker is, puur om het steeds mis-genderen te voorkomen (of toch zeker minder frequent te maken). En voor mij is het heel duidelijk dat de naam Mick (waaronder ik overigens wél zal blijven schrijven) het niet zal gaan worden. Puur omdat het niet de naam is die bij mij past en ook omdat deze naam gewoon niet zo praktisch is.

En steeds bleef ik maar tegen Woonbegeleider, Psycholoog, anderen en vooral mezelf zeggen dat het nog geen tijd was om mijn naam te veranderen. Pas als ik straks aan de testosteron zou zijn en de veranderingen die daarmee gepaard gaan er voor zorgen dat mijn oh zo vrouwelijke geboortenaam écht niet meer zou kunnen met mijn uiterlijk, pas dán was het tijd om mijn naam te veranderen. Blablabla.

Dat hield ik al best een tijdje vol, maar 'voor de grap' had ik wel al eens rondgevraagd welke naam met de juiste initialen mijn vrienden en kennissen bij me zouden vinden passen. Zo ontstond er een lijstje waarvan ik een groot deel al meteen weg kon strepen, maar waarvan er ook een klein groepje overbleef waar ik steeds maar naar bleef kijken.

Dit bezoekje aan de tandarts en mijn reactie daarop, maakten het voor mij heel erg duidelijk. Ik kon wel blijven roepen dat het nog geen tijd was, maar alles in mij schreeuwt dat de tijd toch echt gekomen is, dat deze versleten, gebroken en uiterst pijnlijke kies (mijn geboortenaam) niet langer voldoet en vervangen dient te worden. 

Het is tijd om een keuze te maken voor een nieuwe naam, een nieuwe ik....

foto: internet

Genderdysforie deel 10: In behandeling zonder behandeling... dag hoop.

Dit wordt een reeks blogjes over mijn worstelingen met mijn genderidentiteit en mijn zoektocht naar mijn ware zelf. Ik schrijf ze vooral voor mezelf, omdat ik mijn verhaal op (digitaal) papier wil zetten en daardoor misschien de chaos in mijn hoofd wat kleiner te maken. En hoewel ik het voor mezelf schrijf en me heel goed realiseer dat dit heel persoonlijke, intieme informatie zal/gaat bevatten, ga ik het tóch plaatsen. Want als mijn geworstel en gezoek ook maar één iemand op welke manier dan ook kan helpen, dan is het me dat meer dan waard!

Dus: wees gewaarschuwd.. Het gaat over gender, over transgenders, non binair, gender neutraal, voornaamwoorden/pronouns enz. Dus als je daar niks mee te maken wil hebben, dan kun je nu nog wegklikken. 

**********

Mijn traject leek dus weer gestart, ik had immers een intake met de endocrinoloog (hormoondokter) gehad. Voor de zorgverzekeraar is er dan dus een DBC geopend en ben je dan dus officieel 'in behandeling', maar die behandeling bestond dus weer uit op een lijst staan en wachten. In die intake werd er gezegd dat het 'een paar maanden' kon duren. 

Een paar maanden.... ok, dat zou ik wel redden, wetend dat de complete wachtlijst jaren beslaat, dus een paar maanden was ok. Alleen heb ik een hoofd dat dingen vrij letterlijk neemt. Een paar is voor mijn hoofd twee. Maar twee werden er al gauw drie, drie werden er vier enz. 

In die maanden, zocht ik dingen uit die ik graag wilde weten. Ik zocht en vond informatie over het gebruik en de werking van testosteron. De verschillen tussen een 'gewone' dosering en een 'micro dosering'. Ik las over wat testosteron met iemand kan doen en dat het niet te voorspellen is, wat er bij wie in welke mate gaat gebeuren en ik las ook dat je er altijd mee kon stoppen. Niet al die veranderingen waren omkeerbaar, maar je kon er wel gewoon mee stoppen, wat ergens een geruststellende gedachte was. Waar veel mensen in de omgeving vaak onwetend riepen: maar wat als je spijt krijgt? en weet je het echt wel zeker want je kunt nooit meer terug? Dat bleek in ieder geval voor de vlieger die testosteron heet niet op te gaan. 

Uiteindelijk was ik wel een beetje 'uitgelezen' over de onderwerpen waar ik meer van wilde weten (en wat ik kon vinden) en begon ik weer last te krijgen van het lange wachten en de onzekerheid die daar hand in hand mee gaat. 

Ik stuurde een mail naar de genderpoli met de vraag of ze ook maar iets konden zeggen over hoe lang het nog zou duren, omdat ik mijn hoop begon te verliezen, me heel goed realiserend dat dat voor al die anderen op die ellenlange wachtlijst vast niet anders is. Ik kreeg in eerste instantie geen reactie en dus stuurde ik diezelfde mail, gewoon nog een keer. 

Toen kwam er wel een reactie, gericht aan Mevrouw Vandeschrijver... Dubbel fout dus, waarbij die eerste fout echt heel erg verkeerd viel en zeker (in mijn ogen) bij deze afdeling niet gemaakt zou mogen worden, maar wie ben ik... het deed me in ieder geval heel erg veel pijn.

Van de inhoud werd ik ook niet veel vrolijker: ze waren nieuwe psychologen aan het opleiden en inwerken en pas als dat gebeurd was zouden ze weer mensen gaan oproepen. Ze hadden geen enkel idee hoe lang dat zou gaan duren. Dat was naast teleurstellend ook verwarrend, omdat de endocrinoloog ook gezegd had (op mijn verzoek) dat ik bij mijn oude psycholoog (die daar nog steeds werkzaam was) terecht zou kunnen, dus tja, die was al ingewerkt, ik snapte het probleem niet zo goed.

Langzaamaan begon ik mijn hoop weer te verliezen, ik kreeg weer meer last van mijn genderdysforie, ik werd weer verdrietiger. Het leek zo uitzichtloos allemaal. In het begin na die intake, zit je in een soort van high: yes er gaat eindelijk wat gebeuren en ook nog eens heel snel! Maar toen heel snel steeds langer ging duren en er geen enkel uitzicht was op wanneer het ging komen, sloeg de euforie terug om in dysforie en twijfel.

Via facebook kwam ik erachter dat er eigenlijk in mijn achtertuin over de grens (bij wijze van spreken op fietsafstand) ook een genderpoli zat. En dat bood een nieuw perspectief! En dus begonnen er weer talloze telefoontjes en mailtjes naar dat ziekenhuis en naar de zorgverzekering. 

Bij het ziekenhuis was ik gewoon welkom. En van de zorgverzekeraar kreeg ik te horen dat ik wel op twee wachtlijsten kon staan, maar dat ik maar bij één ziekenhuis in behandeling kon zijn. Dus zodra het ziekenhuis in België  zich zou melden, moest ik een knoop doorhakken. 

En dat telefoontje gaf weer nieuwe hoop, want daar was de wachtlijst maximaal een jaar. Ik liet me in Januari van dit jaar dan ook daar op de wachtlijst zetten en van het gegeven dat er binnen een jaar hoe dan ook écht iets zou gaan gebeuren, gaf weer even lucht. Waar het zou gaan gebeuren wist ik niet, maar er zou wat gaan gebeuren!

Maar ook dat gevoel van euforie hield niet heel lang aan, want tja, een jaar is ook best wel heel ver weg. En dus ging ik in mijn wanhoop op zoek naar andere opties.

En zo plaatste ik via het wereldwijde web testosteron in mijn winkelmandje, met het idee dat ik dan zelf wel op eigen houtje zou gaan beginnen. Wetend dat dat gevaarlijk kan zijn, dat het heel duur is en vaak niet eens aankomt enz. 

Ik heb ze uiteindelijk nooit daadwerkelijk besteld, maar alleen al het idee dat ze daar al die tijd in mijn digitale winkelmandje lagen en ik de optie had om op een knop te duwen om het te bestellen, gaf ergens het gevoel dat ik zelf nog een klein beetje regie had in deze (voor mijn gevoel) uitzichtloze periode.

Ik durfde steeds maar niet te bellen naar Amsterdam, omdat ik zo ontzettend bang was voor het antwoord. Ik kon niet dealen met (alleen al) het idee dat er weer geen duidelijkheid zou komen, wat als een soort afwijzing voelde, ook al zou het daar niks mee te maken hebben, het was wel hoe dat voor mij voelde. En hoewel mensen om me heen er meermaals op aan drongen om gewoon regelmatig te bellen om te vragen hoe het ervoor stond, lukte dat me niet (en wilde ik ook niet dat een ander het voor me deed). 

En net toen ik de avond voordat Woonbegeleider met vakantie ging tijdens een video afspraak tegen hem zei: "Hoe hard ik ook tegenstribbel, hoe hard ik ook nee, ga roepen, als je terug bent van vakantie, moeten we naar Amsterdam gaan bellen ok?", ging de volgende ochtend mijn telefoon en verscheen er in het scherm "Genderpoli Vumc"... en kreeg ik zo ongeveer een hartverzakking.

Timing is everything...
Eind mei stond er een eerste afspraak met (een voor mij nieuwe) psycholoog.
Het feest kon weer beginnen! 

foto: Internet

Genderdysforie deel 9: Knopen doorhakken.

Dit wordt een reeks blogjes over mijn worstelingen met mijn genderidentiteit en mijn zoektocht naar mijn ware zelf. Ik schrijf ze vooral voor mezelf, omdat ik mijn verhaal op (digitaal) papier wil zetten en daardoor misschien de chaos in mijn hoofd wat kleiner te maken. En hoewel ik het voor mezelf schrijf en me heel goed realiseer dat dit heel persoonlijke, intieme informatie zal/gaat bevatten, ga ik het tóch plaatsen. Want als mijn geworstel en gezoek ook maar één iemand op welke manier dan ook kan helpen, dan is het me dat meer dan waard!

Dus: wees gewaarschuwd.. Het gaat over gender, over transgenders, non binair, gender neutraal, voornaamwoorden/pronouns enz. Dus als je daar niks mee te maken wil hebben, dan kun je nu nog wegklikken. 

**********

Hoe ik ook mijn best deed, ik kon mijn plek in de wereld maar niet vinden. Ik bleef een hekel hebben aan mezelf, of eigenlijk meer aan mijn lijf en ik werd er steeds ongelukkiger van. 

Als een soort van laatste druppel die de emmer deed overlopen, kwam mijn toenmalige begeleider me op 31 december 2020 vertellen dat hij weg zou gaan en dat er dus (alweer) een nieuwe begeleider zou komen. En hoewel iedereen me maar bleef vertellen dat dat nu eenmaal de realiteit van het leven was, was het voor mij het moment waarop ik vond dat dat prima was, maar dat ik dan nu toch echt wel klaar was met dat leven. (En ik realiseer me dat dat voor veel mensen heel dramatisch en overdreven klinkt, maar dat verandert niks aan hoe het op dat moment voor mij voelde.)

En zoals dat steeds gaat: met de komst van een nieuwe begeleider moesten er ook weer nieuwe doelen gesteld worden, zelfs als ik al ruim 20 jaar dezelfde doelen heb (die ik nooit bereik). Ik was er klaar mee en ik besloot dat mijn doel werd (naast het leger krijgen van mijn hoofd) om me te gaan verdiepen in een euthanasie traject. 

Met die nieuwe begeleider klikte het niet echt (understatement) en daarom voelde het voor mij niet veilig genoeg om het over dat (toch best gevoelige) onderwerp te hebben. Om eerlijk te zijn voelde geen enkel onderwerp veilig genoeg. Doordat ik het gevoel had dat ik niets met hem kon delen, werd mijn hoofd voller in plaats van leger, kwam ik weer in m’n eigen denkcirkel terecht en begon ik vooral heel erg na te denken, waarom ik juist op dit moment zó klaar was met het leven. Ik vond het al heel lang geen feestje, hoeveel slingers ik ook probeerde op te hangen, maar wat was het dan, dat er nú voor zorgde dat het klaar was? En ik kwam tot de conclusie dat het vooral m’n geworstel met de genderdysforie was die daarvoor zorgde. En steeds vaker kwam de gedachte aan een her-aanmelding bij de genderpoli in me op. 

Dat was makkelijk gedacht, maar ik wist ook dat de wachtlijst inmiddels ondraaglijk lang was geworden en zou ik dat wel trekken? Ik had geen idee. 

Ik was immers al 45, dus tegen de tijd dat ik dan aan de beurt zou zijn en het moment dat er eindelijk veranderingen zouden komen, zou nog lang op zich laten wachten. Was het dan nog wel 'de moeite waard'? 

In diezelfde periode vond ik via sociale media een jongere terug met wie ik een aantal jaar daarvoor had mogen ‘werken’. Ik werd er destijds door mijn ex-behandelaar bij gevraagd omdat we nogal wat overeenkomsten hadden. Eén daarvan was dat we beiden trans waren. Dat contact destijds verwaterde en lange tijd was er zelfs geen contact. 

Inmiddels was hij  volwassen geworden en blijkbaar in transitie gegaan. Ik hoorde hem praten in zijn filmpjes, zijn stem een stuk lager dan toen ik hem leerde kennen en ik vond het heerlijk om hem zo te zien en te horen! Ik werd er plaatsvervangend blij van en tegelijkertijd ook bijna een soort van jaloers. En de gedachte ‘dit wil ik ook’, begon in mijn brein rond te zwerven.

Een tijdje later plaatste hij een filmpje van vlak na zijn borstverwijdering. Een soort van ‘onthullings’ filmpje, waarbij hij zijn platte borst voor het eerst zag. Ik keek er naar, ik keek naar hem en ik moest heel hard huilen! Voor het eerst keek ik in zijn ogen en zag, naast zijn highe koppie van de morfine, dat de depressie plaats had gemaakt voor iets anders: pure euforie! En op dat moment wist ik het zeker: dit wilde ik ook! Ik moest niet dood, dat kon altijd nog. Ik moest me opnieuw gaan aanmelden bij de genderpoli. Schijt aan wat iedereen in mijn omgeving zou vinden en denken. Ik moest met mezelf kunnen leven en me happy gaan voelen met wie en wat ik was. Ik was eindelijk klaar om mezelf te gaan worden!

Tijdens een wandeling met m’n begeleider trok ik de stoute schoenen aan en besloot hem toch maar eens iets persoonlijks te vertellen en ik vertelde hem over m’n worsteling en m’n denkwerk. Ik vertelde hem over het filmpje en over dat ik twijfelde of ik me terug moest aanmelden of niet. Maar eigenlijk had ik geen twijfels meer, maar had ik de knoop al door gehakt. (Niet veel later kwamen deze begeleider en ik tot de conclusie dat we geen match waren (alweer een understatement) en gingen we uit elkaar.)

Een week later mailde ik met de genderpoli om te vragen hoe ik me opnieuw kon aanmelden en wat de wachttijd en procedure dan zou zijn. En vlak na het antwoord, ging ik naar de huisarts voor m’n nieuwe verwijzing. En weer een week later ongeveer vond mijn her-intake plaats via een video call. 

Het gesprek gaf me hoop. Er kwam beweging in, en ik hoefde er 'maar een paar maanden' op te wachten, zo vertelde de endocrinoloog met wie ik dat gesprek had. 

De trein stond weer op de rails, en was weer gaan rijden. En op dat moment leek het niet meer op de ouderwetse stoomtrein van de vorige keer, waarvan het soms leek alsof de kolen op waren... Dit keer leek het alsof het een supermoderne hogesnelheidstrein was... 

Leek... maar dat wist ik op dat moment nog niet.

foto: internet