Er zijn van die dagen...

Er zijn van die dagen.....
En vandaag is zo'n dag.

Soms werkt mijn hoofd niet helemaal mee. Dan ga ik me allerlei rare dingen in mijn hoofd halen en legt mijn hoofd verbanden die niet altijd noodzakelijkerwijs hoeven te kloppen, al is mijn brein er heilig van overtuigd dat het wel degelijk klopt.

De hele week heb ik eigenlijk al nergens zin in. Ik wil geen mensen zien, ik wil mijn huis niet uit, niet naar de film, geen Pokemons gaan vangen, niet fietsen, niet wandelen, zelfs eigenlijk liever niet borduren. Gewoon niks.

En dus zei ik de afspraak met mijn woonbegeleider af (en ben ik erg geneigd om dat gewoon maar tot na zijn vakantie te doen, maar dat heb ik nog niet gedaan), ben ik nauwelijks mijn huis uit geweest, heb ik me suf gekeken aan Netflix series.

Normaal gesproken houden dit soort dagen wel op na een dag of drie vier, maar nu dus niet. Het lijkt erger te worden en dat is verder niet zo'n ramp, want ik weet dat het vanzelf weer terug om slaat, maar lastig is het wel.

Ik heb een hoop hobby's, dus vervelen doe ik me vrijwel nooit en voor één van die hobby's moet ik me regelmatig op de straat begeven, doe ik dat namelijk niet, dan houdt de hobby na een tijdje gewoon op. Ik doe namelijk aan Postcrossing en om dat gaande te houden, moet ik met regelmaat een tripje naar de brievenbus op het winkelcentrum slenteren, om mijn kaarten te posten.

En dus trok ik net met tegenzin mijn schoenen aan en slenterde richting winkelcentrum.
Onderweg draaide ik mijn blik in de richting van de supermarkt en prompt valt er een oudere mevrouw pardoes op haar snufferd. Een aantal mensen hesen haar weer omhoog en bekommerden zich om haar, maar in mijn hoofd begon onrust te ontstaan.

Ik liep verder en mijn gedachten werden opgeschrikt door heel luid getoeter. En terwijl ik mijn hoofd draai om te kijken waar dat lawaai vandaan kwam, botst een uitdraaiende auto, op een achterop komende auto. Het was maar een zacht tikje, maar ook van hele zachte tikjes kunnen mensen heel hard tegen elkaar gaan schreeuwen.  En de onrust in mijn hoofd wordt nog groter.

Bij de brievenbus gooi ik braaf mijn kaarten in de bus, wens mijn afgehandelde boekbestelling succes op zijn reis naar een nieuwe eigenaar alvorens ik hem in de (verkeerde) gleuf laat vallen, en draai me om, om terug naar huis te slenteren.

En na een paar meter komt voor mij de druppel. Mijn oog valt op een mevrouw met een brommer die haar helm opzet en vervolgens flink gas geeft om weg te rijden. maar in plaats van dat ze wegrijdt, wordt ze van haar brommer gelanceerd en landt hard op de tegels. Gelukkig stond ze wel weer snel zelf op en zette haar helm af, maar toch, de onrust in mijn hoofd stijgt tot bijna onhanteerbare hoogte.

En ja, ik zag dat ze vergeten was haar kettingslot in haar voorwiel los te maken, waardoor deze lancering plaats vond, maar toch.

Mijn hoofd is er weer eens van overtuigd dat ik ongeluk veroorzaak en dat overal waar ik ga of kijk, mensen gewond raken of anderszins leed veroorzaakt wordt.

En dan kan ik ergens van binnen wel weten dat ik die macht niet heb, dat het niet kan, maar wat ik binnen 10 minuten allemaal zie gebeuren is genoeg bewijs om niet meer op dat weten te kunnen vertrouwen.

Dus tja... Er zijn van die dagen, dat ik liever met mijn kop onder mijn dekbed duik en daar blijf liggen tot de dag over is.
En dat is dan ook exact wat ik ga doen....

foto: internet

Plekje gezocht.....

Ik merk het al een tijdje: ik zit mezelf in de weg.

Nou gebeurt dat wel vaker, maar de laatste tijd heb ik het gevoel dat het chronisch aan het worden is. En daar baal ik van. Niet een beetje, maar heel erg.

En Mick zou Mick niet zijn als ik niet zou proberen een verklaring voor dit gevoel te vinden, want al van jongs af aan zit er bij mij ingebakken dat als ik dingen maar kan verklaren, dat de dingen ook onder mijn controle zijn. Dat dat bullshit is, weet ik inmiddels ook wel. Sommige dingen, zijn nooit onder controle te krijgen, hoeveel (goede) verklaringen je er ook voor hebt.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik heel sterk het gevoel heb dat ik mijn plek in de wereld kwijt ben. En dat maakt me erg verdrietig.

Ik kan niet goed uitleggen wat nou precies maakt dat ik dit gevoel heb, maar ik ga een poging doen.

Sinds een aantal jaar heb ik geen baan meer. En hoewel ik daar normaal gesproken wel vrede mee heb, merk ik wel steeds meer de gevolgen daarvan. Zo is mijn wereld een stuk kleiner geworden en merk ik dat het aantal mensen dat ik (bij wijze van spreken) kan bellen om iets te doen, erg minimaal geworden is. 

Ook lijkt (of voelt) het of ik niet meer meetel, omdat ik niet aan een organisatie verbonden ben, of een eigen bedrijf heb. Alsof met het opgeven van die baan (want ja, ik heb zelf ontslag genomen en dus in de ogen van sommige anderen 'gewoon opgegeven' of 'gebrek aan doorzettingsvermogen') ook mijn talenten verdwenen zijn. 

En ik geef toe: hoe langer ik geen werk heb en geconfronteerd word met bovenstaande opmerkingen van (ex) collega's, hoe meer ik er zelf van overtuigd aan het raken ben, dat ik ook daadwerkelijk geen talenten heb. 

Het zelfde met dromen. Ik heb geen dromen meer. Niet op het gebied van werk, maar ook niet in het dagelijks leven. De doelen (of dromen) die ik had, heb ik gerealiseerd. Ik wilde altijd een boek uitbrengen en dat heb ik in maart 2016 gerealiseerd. En ook mijn reisdromen zijn vervuld. 

Ik borduur veel, heb daar ook wel veel plezier in, maar het voelt tegelijkertijd alsof ik mezelf 'naar het einde toe aan het borduren ben'. En het is niet dat ik me verveel of zo, integendeel, ik vind het wel best zo. 

Maar op de een of andere manier, voel ik me vaak onzichtbaar omdat iedereen om me heen het druk lijkt te hebben, overvolle agenda's, te weinig uren in een dag. Een baan, een gezin, een verenigingsleven dat tijd opslokt. Kortom, ze hebben een leven. En hoewel ik ook wel weet dat een aantal van die mensen 'jaloers' zijn op mijn vrijwel lege agenda en gebrek aan een leven, maakt dit wel dat het gevoel van 'geen plek hebben in de wereld' versterkt wordt.

We leven, in mijn ogen, in een prestatiemaatschappij, waar het lijkt of je er alleen maar mag zijn, of meetelt op het moment dat je presteert. Of doet alsof je iets presteert, want als je maar hard genoeg brult, schijnt het ook mee te tellen, maar zo zit ik niet in elkaar.

Kijk maar eens om je heen. Bedenk maar eens wat er zoal gevraagd wordt wanneer je iemand leert kennen. Één van die vragen is steevast wat je doet in het dagelijks leven....

Sorry als dit allemaal wel erg negatief wordt, dat was zeker niet m'n bedoeling. Maar ik kan het momenteel niet mooier maken dan dit. Dit is hoe het voelt, dit is wat het is. Ik weet heel goed, dat ik zelf het hoofdaandeel in verandering heb. Maar ik merk dat ik moe ben. 

Ik heb geen zin meer om te vechten voor verandering, om te vechten voor een plekje in deze wereld. 

Ik ben namelijk al mijn hele leven aan het vechten voor dat plekje. Vechten om te overleven, om te mogen zijn, vechten voor bestaansrecht en ik merk dat de koek een beetje op is. Ik ben uitgevochten.

Geen zorgen overigens, uitgevochten zijn betekent voor mij niet dat ik het ook op geef.

foto: eigen creatie

Zo gaan die dingen....

Het is maandag, nog net ochtend. En met lange tanden werk ik mijn 'ontbijt' naar binnen: een bakje appel-perenvla. En al lepelend kan ik bedenken dat ik dat spul best lekker vind, maar het fijne gevoel van deze ontdekking (of ieniemini food challenge) blijft niet lang hangen.

Vandaag is weer eens zo'n dag.
Een dag waarop ik niet vooruit te branden ben en de tranen continu hoog aan de oppervlakte verblijven. Vaak, te vaak, laten ze zich zien en er is niks dat ik eraan kan doen.

Vanmorgen werd ik pas om half tien wakker en dat is echt uitzonderlijk voor mij in de zomer, zeker aangezien ik er gisteren al om half elf in lag. En nog steeds voel ik me niet fit en kan ik maar moeilijk op gang komen.

Soms heb ik van die dagen, en gelukkig herken ik het steeds meer en mag het er steeds meer zijn van mezelf. Niet dat ik echt een keuze heb, het is er nou eenmaal, ik kan het niet veranderen, dus kan ik maar beter lief zijn voor mezelf en me erbij neerleggen, want als ik er tegen ga vechten en boos word op mezelf omdat het zo is en ik het niet snap, dan wordt het eigenlijk alleen nog maar erger.

Hoe zinloos is het eigenlijk om boos te zijn op dingen die je niet kunt veranderen? Het kost alleen maar energie en veel frustratie! Dus hoewel ik een hekel heb aan het woord 'accepteren', probeer ik me er nu maar bij neer te leggen dat het is zoals het is. En dat valt niet altijd mee.

Wat ik dan wel weer prettig vind, is dat ik langzaamaan begin te begrijpen hoe het werkt. Waarom ik me vandaag voel zoals ik me voel. Ik ben namelijk gewoon doodmoe.

En dat is niet iets negatiefs. Ik heb namelijk een mooi en leuk weekend achter de rug, met lieve mensen in een mooie omgeving. Een weekendje weg, iets dat al heel lang op de planning stond, maar er niet van kwam tot nu toe. Maar nu was het eindelijk gelukt om het te organiseren.

Dat betekende wel dat ik 3 uur moest rijden van de ene uithoek van Nederland, naar de andere uithoek, maar dat was de moeite waard. Het betekende dat ik één van mijn angsten onder ogen moest zien, namelijk: over die drukke vijfbaanswegen bij Amsterdam rijden (en om het nog een graadje erger te maken kreeg ik uiteraard op dat stuk een soort van wolkbreuk over me heen). Op naar een onbekende plek en omgeving.
Maar dat ging allemaal goed. Vervolgens kwamen er langzaam mensen binnendruppelen en op het 'hoogtepunt' waren we met 6 mensen (we moesten er één helaas missen). En dat is leuk, en dat is gezellig. Maar dat is voor mij ook dodelijk vermoeiend!

Mijn hoofd zit al vol, en dan is óók het huis nog eens vol. Ik ben gewend om 'alleen' te leven, geen mensen om me heen, alleen het zootje ongeregeld in mijn hoofd. En dát vind ik al behoorlijk vermoeiend van tijd tot tijd (al zou ik ze ook niet willen missen). Maar nu kwam daar nog eens een lief zootje ongeregeld bij en ik merk dat, hoewel ik het heel fijn vind, ik het ook dodelijk vermoeiend vind en het alle energie uit me wegzuigt.

Dus toen het weekendje gisteren aan het eind van de middag op z'n einde liep en iedereen langzaam vertrok naar huis, besloot ik om in plaats van nóg een nacht alleen achter te blijven, ook maar naar huis te rijden.

Voor het eerst heb ik genoten van de lange autorit over de vijfbaanswegen. Ik ben in één ruk doorgereden, zonder pauze, en dat beviel prima. Maar eenmaal thuis kwam die beruchte man met de hamer en was ik echt op.

Ja, en dan is er vandaag dus: een dag waarop ik alleen maar wil hangen en veel moet huilen. Dagen waar ik toch een beetje van baal, omdat ik graag dingen wil ondernemen. Maar ik word steeds milder voor mezelf op dit soort momenten en sta mezelf toe om te hangen en te huilen. Want tja, dit is nou eenmaal hoe het is.... Zo gaan die dingen nou eenmaal....

foto: eigen creatie gemaakt tijdens het weekend

Een verhelderend gesprek met een groepje kleuters....

Van tijd tot tijd (en gelukkig steeds vaker) woont er een jong jongetje in mijn trappenhuis. Hij woont nog niet fulltime bij zijn moeder, maar inmiddels wel bijna. En dat is natuurlijk een goed teken en dus ben ik er blij om. Hij is ongeveer 7 jaar oud en voor een groot deel opgegroeid en opgevoed in België. Een uiterst beleefd blond jongetje dus.

Het nadeel hiervan is, dat mijn onderbuurjongetje natuurlijk ook iets te doen moet hebben. En dus ging hij op zoek naar vriendjes in de buurt. En dat is nog niet zo eenvoudig, want we hebben ofwel pubers in de aanbieding, ofwel kleuters en hij valt er een beetje tussenin. Maar omdat de pubers hem niet accepteren en niet mee laten doen (omdat ze hem een kleuter vinden), speelt hij dus regelmatig met de  4 tot 6 jarige jochies uit de buurt.

En af en toe betekent dat, dat er dus een stuk of 6 van die luid schreeuwende mennekes door mijn trappenhuis heen en weer rennen. Druk bezig met op elkaar te schieten en naar elkaar te schreeuwen.

En dat kan ik niet altijd zo goed hebben. Meestal vreet ik me dan gewoon op, wetend dat ze vanzelf weer een keer naar buiten rennen, want een trappenhuis wordt vanzelf saai. Maar soms, zoals vandaag, besluit ik om ze eens vriendelijk te vragen of ze buiten (of beneden) willen gaan spelen.

Onderbuurjongetje knikt heel braaf en begint al aan zijn aftocht naar beneden, maar zijn blonde vriendje van de overkant, kijkt me nieuwsgierig aan en vraagt: "ben jij een jongen of een meisje?"

En het leuke van dit soort jonge kinderen is, dat het vaak een oprechte vraag is, niet gesteld om te pesten, of te beledigen, maar puur uit nieuwsgierigheid, en in een poging om hun wereld te ordenen in de categorieën die ze kennen. In dit geval: jongens en meisjes.

Ik ga op de drempel van mijn deur zitten en zeg tegen hem: "ik weet het niet. Wat denk jij dat ik ben?" 

Hij gaat op de grond tegenover me zitten en onderbuurjochie en nog een vriendje komen er bij zitten.

De vraagsteller zegt: "ik denk een jongen!" Waarop ik hem vraag:"oh ja? Waarom denk je dat ik een jongen ben?"

"Nou, makkelijk zat, je hebt kort haar, net als een jongen."

Het andere vriendje valt hem in de reden: "nee hoor, jij bent een meisje!"

"Oh ja? Waarom denk jij dat ik een meisje ben?"

Hij moet giechelen, zoals alleen kleuters dat kunnen en dus weet ik al min of meer wat er gaat komen, maar ik moedig hem nog eens aan: "kom, zeg het maar! Waarom denk jij dat ik een meisje ben?"

Met een rood hoofd en naar de grond kijkend zegt hij giechelend: "omdat je soms tieten hebt!!!"

Drie giechelende jongetjes zijn het gevolg van deze opmerking. Mij ontgaat het gebruik van het woordje 'soms' niet, het valt hem dus op, zo jong als hij is, dat het niet altijd zo is.... (binding heeft dus toch wel een effect, al denk ik vaker van niet.)

Ik lach mee en sta op en wil naar binnen gaan. 

"Maar wat ben je nou?" vraagt mijn kleine blonde vriend van de overkant, "want nou weet ik het nog niet!"

Ik antwoord hem: "precies, ik weet het zelf ook niet. Ik ben het allebei niet." 

Ze kijken me niet begrijpend aan, dus zeg ik: "ik voel me geen meisje, ook al heb ik soms tieten, maar ik voel me ook niet een echte jongen, al heb ik kort haar. Ik weet het gewoon niet." 

"dan ben je dus een meisjes-jongen!", roept de blonde. "Nee, een jongens-meisje!", zegt de ander. 

En dan komt mijn onder buurjongetje met het verlossende antwoord: "ik weet het! Je bent gewoon oud!"

En daar kon ik het dan mee doen! 

De jongens gingen weer buiten spelen, ik ging weer naar binnen en moest lachen.

De wereld van kinderen is zó mooi, en zó lekker simpel. Heb je kort haar, dan ben je een jongen, maar heb je tieten, dan ben je een meisje. Dat is duidelijk. 

Dat het niet altijd zo eenvoudig ligt, dat weten ze (nog) niet, en dat is maar goed ook. 

Laat ze maar lekker met elkaar voetballen, zonder meisjes, want meisjes zijn stom. En laat hun leven alsjeblieft altijd zo eenvoudig blijven!

foto: internet

vakantiegeld!

Ieder jaar in mei is het weer zo ver: vakantiegeld.
En tot nu toe moet ik zeggen dat het me nooit zo veel deed.

Mijn inkomen bestaat uit een uitkering en ik prijs me gelukkig dat ik, in tegenstelling tot veel mensen om me heen, hier prima van rond kan komen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik toe moet geven dat ik ook nog wat spaargeld heb, dus als ik een maand niet uitkom, dan is er een 'potje' om dat op te vangen. Maar toch.

Toch prijs ik me gelukkig dat er een periode in mijn leven was waarin ik niet de beschikking over geld had en er écht de waarde van heb leren kennen. Het heeft er destijds voor gezorgd dat ik heel zuinig werd en alles zo goedkoop mogelijk probeerde te scoren. Destijds uit noodzaak, nu is het meer een gewoonte geworden, die ik maar moeilijk kan afleren. Maar wel met resultaat dat mijn spaarvarken genoeg te eten heeft.

Ik was één van die mensen die, zodra het vakantiegeld binnen kwam, het meteen doorsluisde naar mijn spaarrekening als 'appeltje voor de dorst' voor later.
Tot nu dus.... Want ik realiseer me meer en meer dat later al lang begonnen is.

Ik ben 41, heb geen kinderen, nauwelijks contact met familie, dus stel dat mij iets zou gebeuren, waar moet alles wat over is dan heen??? Dan ben ik nu dus zuinig aan het doen en dingen die ik eigenlijk graag wil, aan het ontzeggen omdat ik af en toe dat spaarvarken vergeet en vind dat dingen te duur zijn. Ik ben aan het sparen voor een later dat misschien wel nooit komt.

Dus... dit jaar ging het anders.
Ik schreef onlangs dat ik graag wilde dat mijn fiets en ik weer goede vriendjes zouden worden. En dus bracht ik hem naar de fietsenmaker. Maar toen ik hem weer ophaalde, realiseerde ik me al erg snel dat wij NOOIT goede vrienden zouden worden. Hij was het gewoonweg niet voor mij. Geen liefde op het eerste, tweede, derde en laatste gezicht.

En dus stapte ik opnieuw een drempel over: die van een fietsenwinkel, want van internet werd ik niet veel wijzer.
Mijn wens: ik wil een echte fiets (geen e-bike), die bij mijn (gebrek aan) lengte past. En dus werd er gepast en uitgeprobeerd en werd ik steeds blijer. Tot ik aan de kassa te horen kreeg dat ik wel tot half juli op mijn nieuwe fiets moest wachten..... Oef, dat viel tegen.

Maar die middag werd ik gebeld dat de fiets van mijn voorkeur in mijn maat nog in het magazijn stond en dat hij dus gereed was. Ik was gelukkig en haalde hem meteen op.
Dat ik dwars door de stormwind en regen, met tegenwind naar de andere kant van de stad moest fietsen viel meer dan tegen en half dood kwam ik thuis aan. Maar ik heb me niet uit het veld laten slaan, al merkte ik wel verdomd goed dat mijn conditie echt beneden alle peil gezonken was.

De volgende dag, toen de wind weer was gaan liggen, ben ik iets gaan doen, wat ik al heel lang wilde: ik ben een knooppunt fietsroute gaan rijden. En het was heerlijk!!!!!
Ik genoot van de geuren, de kleuren, van alles wat ik om me heen zag. Van de Pokemons die ik op verlaten (verharde) bosweggetjes tegenkwam. Eigenlijk van alles. En ja, ik werd moe, en 20 km op zo'n eerste ritje was misschien wel wat veel gevraagd, maar toch! Ik genoot er echt van.

Zo erg dat ik 's avonds in bed meteen een volgende route ging uitstippelen en die twee dagen later weer ging fietsen. Wéér 20 km, en weer genoot ik, van de geur van gemaaid gras (hatsjoe!), de geur van aardbeien als ik langs de plastic kassen kwam, de geur van kamille, die langs de route groeide. Het geluid van de vogeltjes, van het ruisen van het graan aan de kant van de weg.
Van een gevecht tussen een torenvalk en een buizerd. Kortom van alles.

Ik geniet met volle teugen, in ieder geval de eerste 15 km, daarna krijg ik het wat lastig, maar de aanhouder schijnt te winnen! Ik trek er graag op uit, tegenwoordig ook met mijn camera, want onderweg kom ik genoeg moois tegen en het maakt dat ik drie leuke dingen kan combineren.
Mijn fiets, mijn gsm en mijn camera zijn hele goede vriendjes voor nu.
En ik hoop dat dat nog lang zo blijft!

foto: eigen creatie

the soap continues....

Het vragen om en het krijgen van medicijnen vind ik nog niet zo heel eenvoudig.
Hier kun je lezen, hoe ik vorige week de zoveelste aanvaring had met de lieftallige assistente van mijn huisarts.

Ik moest dus een recept hebben voor de prikpil, waarvan de naam mij onbekend was en ook de hoeveelheid. Want tja, ik krijg normaal een doosje mee, dat geef ik af, de spuit wordt gezet en daarna zie ik dat doosje ook nooit meer terug.
Misschien dom van mij, ik geef het nogmaals toe, maar ik onthoud dan dus niet de naam en hoeveelheid.

Na de aanvaring vond ik het best spannend of ik mijn recept wel of niet doorgefaxt zou krijgen, maar gelukkig kwam vanmorgen het verlossende appje van de apotheek: een afhaalbericht!
Hoera, zó flauw is ze dus ook weer niet, ze heeft het wel gewoon gefaxt.

Dus ging ik vol goede moed naar de apotheek en kreeg daar een ander doosje dan normaal voor mijn neus geduwd. Nu begint dat onderhand wel te wennen, want ik krijg bijna nooit twee keer hetzelfde merk medicijnen achter elkaar, maar dit vond ik toch wel vreemd, omdat er wel de vertrouwde letters van het merk opstonden (ja, dat herken ik dan weer wel!).

En dus vroeg ik: goh, een ander doosje.
En toen kreeg ik het volgende verhaal voorgeschoteld:

"Het is hetzelfde wat je normaal krijgt, alleen dit is een grotere hoeveelheid. Die van jou is niet leverbaar. Dan moeten ze gewoon maar een beetje minder inspuiten."

En nu ben ik een beetje een ei en kan ik niet zo goed tegen veranderingen, maar dit vond ik gewoon vreemd. "Gewoon een beetje minder inspuiten?", ehm, met de ervaringen die ik met de assistente heb, heb ik daar niet zo heel veel vertrouwen in, dus sorry, maar is het niet bij een andere apotheek te krijgen?

Het antwoord daarop was nee, ze hadden al met 'alle' apotheken gebeld (lees: de drie waar zij mee samenwerken) maar die hadden het allemaal niet. De eerstvolgende leverdatum in het systeem was nu 7 JULI. Ja, en dat is dus te laat, zelfs als het niet gaat om anticonceptie.

Ik raak dan een beetje 'in paniek' en word kriegel, want je kunt wel zeggen dat het hetzelfde is, maar als het exact hetzelfde was, dan liep ik nu al vrolijk met mijn doosje buiten rond en deed ik verder niet moeilijk....

De dame legde nogmaals geduldig uit dat in mijn gebruikelijke spuit 1,0 ml (maar dat kan ook een andere eenheid zijn) zit die ingespoten werd en in deze zat 3,3 ml, dus dan moesten ze gewoon maar een deel spuiten.

En de paniek in mijn hoofd wordt dan dus alleen maar groter door deze informatie, want dat is 3x zoveel en niet 'een beetje'!

Er kwam nog iets anders in mij op, want ik ben nu eenmaal een Hollander: Wat kost dit grapje mij, want ik moet hiervoor altijd zelf betalen (en ja, ik krijg het later wel weer terug, maar gaat mijn verzekering het pikken als ik ipv een appel een peer meekrijg, waarvan we twee derde ook nog eens gewoon weggooien?) Het antwoord op de prijs vraag was simpel: ja, het was 2x zo duur, en nee, daar was niks aan te doen.

Ik kan me er dan niet overheen zetten dat dat niet klopt en zeg dan dus ook dat ik dit erg vreemd vind en dat het niet klopt, want ik kan er niks aan doen dat het medicijn dat ik eigenlijk moet hebben niet op voorraad is. En dat het krom is dat ik dan meer moet betalen voor iets dat voor meer dan de helft ongebruikt weggegooid gaat worden. De apothekers assistente zucht en zegt: ik weet het, maar er is niks wat ik kan doen.

Tja... en dan weet ik het niet meer.
Ik heb aangegeven dat ik het eerst even wil navragen en dat ik het daarna wel of niet op kom halen. En met een tegenstrijdige diepe zucht was dat "OK".

Dus ging ik zonder mijn prikpil naar huis. Opgefokt, want nu moest ik de assistente weer gaan bellen en zou ik ongetwijfeld weer de wind van voren krijgen. Maar ja, wat moet, dat moet.... En met nog meer zweet dan normaal greep ik naar mijn telefoon en toetste het nummer in.
En tot mijn grote vreugde, was de ander er vandaag, en die is WEL aardig en doet WEL haar werk zonder al te veel gezeik!

Zij legde me uit dat het geen probleem was, zo lang het in een ampul zat ipv in een kant en klare spuit. En dat als dat zo was, het geen probleem was. En dus sjok ik dadelijk maar weer braaf terug naar de apotheek, betaal 2x zo veel dan normaal en hoop ik maar dat de zorgverzekering nu niet moeilijk gaat doen.....

foto: internet

Echt....serieus????

Het was weer eens zo ver. De schrik sloeg Mick om het hart. Hij bladerde in zijn agenda en zag tot zijn grote schrik dat het volgende week weer tijd was voor zijn volgende anticonceptie spuit.

Huh?? Wacht even... Mick... hij... en anticonceptie??? Ja, omdat sommige mannen vagina's en andere bijbehorende onderdelen hebben, get over it! Maar daar wilde Mick het niet over hebben.

Mick keek dus in zijn agenda en schrok omdat het vandaag vrijdag was, en er een extra lang weekend voor de deur stond.

Op het moment dat je hier de receptenlijn inspreekt krijg je te horen dat als je het voor een bepaalde tijd inspreekt, je je medicijnen binnen 2-3 werkdagen af kunt halen. Dat vind ik eigenlijk al maf en erg lang, en meestal duurt het ook niet zo lang, maar toch.
Mijn ervaring met de prikpil (en meerdere soorten medicatie) is dat mijn apotheek het niet op voorraad heeft en dat het dan vaak besteld moet worden. En dat is niet altijd even handig.

Het 'probleem' met de prikpil is, dat ik het ding ophaal bij de apotheek, met doosje en al naar de huisartspraktijk ga, de spuit erin gejast wordt en ik vervolgens met lege handen weer naar buiten ga. Ik weet dus niet de naam van het medicijn, in mijn hoofd staat het bekend als 'de prikpil'. Maar ja, als je de receptenlijn in moet spreken, dan moet je wel een naam hebben.... Ik besloot het er maar op te wagen, wetend dat ze voor het uitprinten/faxen van je recepten toch eerst in je dossier moeten kijken.

En dus verzamelde ik al mijn moed, sprak braaf mijn naam, geboortedatum, adres, en apotheek in en gaf vervolgens aan dat ik een nieuw recept voor de prikpil moest hebben maar dat ik de naam daarvan niet meer wist, maar dat ik ervan overtuigd was, dat zij dat beter wisten dan ik.

Een half uur later gaat mijn telefoon en met afgrijzen en een bonkend hart kijk ik op het schermpje: de huisartsenpraktijk.... oh nee.....
Ik zag de bui alweer hangen.

De assistente en ik hebben namelijk niet zo'n goede relatie. We werken op elkaar als de spreekwoordelijke rode lap op een stier. Zij begrijpt mij negen van de tien keer niet, ik snap niet dat ze mij niet begrijpt en binnen no time hebben we 'ruzie'. Voor mij is dit inmiddels zo'n drempel geworden, dat ik de huisartsen praktijk niet eens meer durf te bellen (ook niet als ik écht doodziek ben) en maar gewoon langs ga om dingen te regelen. Geen goede zaak, maar ja....

Ik besloot mijn telefoon toch maar op te nemen en het volgende gesprek volgde:

M: met Mick,
A: Met de assistente van dokter van de Ploegggggg (en natuurlijk heet ze niet zo, maar je snapt me wel)
M: hall...
A: Ja je hebt zojuist de receptenlijn ingesproken, maar niet compleet, je hebt de naam en de dosering van het medicijn niet ingesproken. Je zegt dat je de naam niet weet en dat wij dat wel zullen weten, maar zo werkt dat niet hoor. Voor deze ene keer zal ik het gewoon doorzetten, maar de volgende keer ga je maar gewoon even naar de apotheek om te vragen wat de naam en dosering van je medicijn is voordat je belt. Weet je wel hoeveel extra tijd dit soort dingen mij kost?
M:......
A: hallo? ben je er nog? luister je wel?
M: ehm ja, ik ben er nog en ik luister, maar ik geloof mijn oren niet helemaal.
A: hoe bedoel je?
M: vraag je me nu serieus of ik wel besef hoeveel extra tijd dit je kost?
A: ja, want als iedereen dit zo zou doen...
M: ja en als jij dan van al die mensen het telefoonnummer gaat zoeken in hun dossier, om ze vervolgens eerst de les te lezen, terwijl je in datzelfde dossier, waar je dat nummer vond, ook gewoon de naam en dosering van het medicijn kon vinden, dan was je inderdaad een stuk minder tijd kwijt geweest. Maar sorry dat ik je 'extra werk' heb bezorgd, ik zal het de volgende keer doen zoals het daadwerkelijk hoort. Bedankt voor het bellen en ik wens je een fijne dag!
(en ik hing op)

Misschien stel ik me aan en ben ik de enige die dit echt niet snapt. Maar van dit soort onzin dingen krijg ik dus hele slechte zin en mega hoofdpijn van de woede die ik zit in te houden. Want echt...... serieus????

Nu maar hopen dat ik mijn prikpil nog krijg.... Anders volgt er ongetwijfeld nog zo'n soort gesprek....

foto: internet