Opruimen geeft rommel....

Ken je dat???

Dat je al weken rondloopt met het plan om je huis (of een deel daarvan) te veranderen???
Nou, ik wel.

En vanochtend werd ik te laat wakker om naar de door mij uitgekozen film te gaan en dus moest ik iets anders bedenken voor mijn dag. En dus.... kroop ik achter mijn pc om een spelletje te spelen.

Maar al heel snel had ik het gevoel dat ik mijn tijd aan het verdoen was. Ik heb namelijk zo'n soort ingebouwde slavendrijver die me altijd maar zegt (of meer laat voelen) dat ik iets moet doen. En dan het liefst iets nuttigs, al komt dat er in mijn leven nou niet zo heel vaak van.

Maar goed, al weken ben ik na aan het denken over mijn 'logeerkamer'. Er komt namelijk niet echt vaak (eigenlijk nooit meer) iemand logeren, dus waarom zou ik daar een bed laten staan, als ik er ook een trampoline kamer van kan maken???

Ja u leest het goed, een trampolinekamer. Ik heb namelijk naast zo'n innerlijke slavendrijver ook een uitstekend ontwikkelde innerlijke onzin aankoper. En tja, ik woon in een flat, dus de ruimte voor die onzin aankopen, is eindig...

Maar goed, ik dwaal weer eens af, daar ben ik vandaag goed in. Ik ging dus de logeerkamer aanpakken en ik wist precies hoe ik het zou doen...

Eerst alle spullen eruit, verspreiden over de gang, mijn bed en mijn slaapkamer. Vervolgens de gordijnen en het beddengoed in de wasmachine. De ruimte stofzuigen. Het raam lappen. Nogmaals stofzuigen, de boel dweilen, laten drogen, nogmaals dweilen en dan het natte (maar gecentrifugeerde) gordijn ophangen, zodat het kreukvrij kan drogen...

Tot zover ging het allemaal best goed. De kamer zag er weer schoon uit en nu kon ik beginnen met mijn inrichtingsplan. Maar dat bleek niet zo goed te werken als ik bedacht had...
Kortom: wat ik wilde, lukte niet. Tja, en daar is mijn hoofd niet voor gemaakt.... dan ontstaat er kortsluiting.

Ik bevries letterlijk en zit midden in die kamer in het niets te staren.
Ik probeer te bedenken wat ik nu moet doen, maar ik kan helemaal niet meer denken.
Uiteindelijk besluit ik dan de boel de boel te laten en naar de woonkamer te gaan om daar.... een computerspelletje te gaan spelen.

Maar als ik moet gaan plassen (de wc is in de gang) word ik toch weer opnieuw geconfronteerd met de enorme chaos die ik in mijn opruimpoging heb gecreëerd. En dus zit ik huilend op de wc, omdat ik volledig het overzicht kwijt ben en niet meer weet hoe dit ooit weer goed moet komen.

Inmiddels is de logeerkamer een trampolinekamer, de gang redelijk rotzooi vrij en kan ik nog altijd niet vanavond in mijn eigen bed slapen, dus ik moet nog het een en ander gaan doen voor ik naar bed ga. Ik weet ook, dat ik nog altijd allergisch ben voor stof... :-)

Mijn opruimpoging is gestrand in een nog grotere puinhoop dan het al was en ik zie echt door de bomen het bos niet meer. En dus hoop ik dat het gauw maandag is, zodat mijn woonbegeleider me misschien kan helpen om me te vertellen bij welke bomen ik het beste kan beginnen met kappen, want ik zie het (nog) niet (meer).

Ben ik echt de enige die dit overkomt? of is dit een 'relatief normaal' verschijnsel???

Het doet me denken aan mijn opleiding en een mentor die ik destijds had. Zij probeerde de (mentale) chaos die mijn leven op dat moment was, een beetje in goede banen te leiden. Op een dag zei ze tegen me, nadat ik weer eens over de zeik terug kwam van een 'therapie' sessie: "Opruimen geeft rommel".

Nooit gedacht dat ze dat ook letterlijk bedoelde....

foto: internet

Een leraar..... en zijn oudste stalker...

Een tijdje terug kwam mijn woonbegeleider heel enthousiast binnen gestapt. Hij had mijn boek uitgelezen! En dat was inderdaad goed nieuws, want voor een niet lezer had hij dat toch erg snel gedaan, aldus hemzelf.

We raakten in gesprek en ik vertelde hem dat ik nog steeds heel erg worstel met de vraag: waarom heeft mijn omgeving, en dan zeker school, niks opgemerkt? Ik kwam namelijk al heel vroeg op school en bleef ook vaak tot sluitingstijd op school achter. Ik vertoonde gedrag dat toch op z'n minst storend, vreemd of ongewoon gevonden kon worden (en werd). En ik deed er alles (of toch heel veel) aan om de aandacht van bepaalde leraren te krijgen.

Eén van die leraren is altijd in mijn hart blijven hangen: Meneer X.
Hij offerde heel veel van zijn pauzes op om met mij te praten. Ik stond dan voor zijn lokaal de verf van de balustrade te schoppen, totdat hij naar buiten zou komen, mij op zou merken en me uitnodigde in zijn lokaal om te praten.

Daar zou ik ofwel niks zeggen, ofwel een 'fantasieverhaal' opdissen, waarvan hij ook wel wist dat het niet helemaal (of helemaal niet) klopte. Maar toch bleef hij me heel geduldig, keer op keer uitnodigen en naar me luisteren.

Ik verzon die verhalen overigens niet voor mijn lol. Er gebeurden namelijk heel veel dingen in mijn leven, waar ik niet over kon en mocht praten. Maar waarvan ik diep van binnen ook wel wist dat het niet goed was en dat ik het moest vertellen. Maar hoe ik dat dan moest doen, zonder de 'regels' te overtreden, wist ik ook niet, want loyaliteit is een vreemd, naar en schadelijk iets. En dus bouwde ik een fantasiewereld op, waarin van allerlei gruwelijks gebeurde en dat vertelde ik o.a. tegen Meneer X.

Ook jaren nadat ik van de middelbare school af was, bleef Meneer X trouw mijn mails en brieven beantwoorden.

Ik weet dat ik hem op een dag gevraagd heb, waarom hij me, in tegenstelling tot een boel andere leraren op school, niet had laten vallen, toen uitkwam dat mijn verhalen niet waar waren en ik dus blijkbaar gelogen had.
Hij schreef me iets terug in de trant van dat hij me niet kon laten vallen op het moment dat ik eindelijk zo ver was dat ik toegaf dat ik gelogen had, waarmee ik de waarheid vertelde en dat dus  eigenlijk vooruitgang was. En dat liet me nooit meer los.

Goed, ik schreef dus een boek. En al heel lag zat ik te dubben.... Ik wilde Meneer X er heel graag een sturen, maar dat was ook vreselijk eng en spannend, om heel veel redenen.
Ik wilde hem ook heel graag nogmaals bedanken voor de prominente rol die hij in mijn leven gespeeld had. Want ik ben ervan overtuigd dat ik o.a. zonder Meneer X mijn middelbare schooltijd letterlijk niet overleefd had.

En al pratend met mijn woonbegeleider hakte ik de knoop door, ik zou zijn adres proberen te achterhalen (kijken of hij niet verhuisd was) en hem dan het boek sturen en uitleggen wie Mick was.
In de hoop dat hij me antwoord kon geven op de vraag of school inderdaad niks gemerkt had en om wellicht inzicht te geven op de reden van het waarom ik de verf van zijn balustrade stond te schoppen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik stuurde hem een mail op het adres dat ik van hem had en vroeg of hij nog steeds op het adres woonde dat ik van hem had, omdat ik hem graag iets wilde sturen.
Hij reageerde vrij snel en schreef dat hij het leuk vond om iets van me te horen en dat hij heel benieuwd was.

Ik stuurde hem het boek en schreef er een opdracht in:

"Voor meneer X, 

die zonder het te weten mijn vuurtoren was in woelig water. Ik ben u immens dankbaar voor alles wat u wel en niet voor me gedaan hebt.gewoon, dankjewel voor U.

Mick, uw oudste stalker!"

En gooide hem samen met een lange brief op de bus. Het angstige wachten brak aan....

Een paar dagen later kreeg ik van hem een antwoord. Hij had mijn brief en mijn boek gelezen. En zijn begeleidende brief begon zo:

"Allereerst hartelijk dank voor je boek, maar zeker ook voor de opdracht erin en de woorden in je brief. In alle eerlijkheid heeft het tot wat traantjes geleid en heb ik mijn vrouw gezegd dat ik nu wel met pensioen kon gaan. Meer lof ga ik in de obligate speeches bij mijn pensionering niet krijgen!"

En dat leidde dan weer tot de nodige traantjes bij mij, want hoe simpel is het om je dankbaarheid uit te spreken naar iemand die iets voor je betekend heeft? Hoe vaak krijgen leraren niet shit over zich heen, terwijl ze zeer zeker ook (af en toe) levens veranderen. Mijn Meneer X in ieder geval wel.

Zijn antwoorden op mijn vraag of school ook maar iets door heeft gehad van wat er bij ons thuis aan de hand was, bleven, zoals hij al voorspelde, onbevredigend Maar het maakt niet uit. Ik zal me erbij neer moeten leggen dat ik nooit bevredigende antwoorden ga vinden, want zowel ja als nee, brengt een heel scala aan nieuwe 'problemen' met zich mee en daar wordt niemand beter van en het verandert niks aan het verleden en ook niet aan het heden.

Een plekje geven dus, zoals zoveel dingen. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Maar één ding is zeker. Ik heb Meneer X laten weten hoeveel hij destijds (en ook nu nog) voor mij betekend heeft. Een klein gebaar, waarmee ik misschien ook zijn wereld wel een klein beetje veranderd heb...

Wie weet...

foto: screenshot, bij gebrek aan foto van het origineel.

Tijd kwijt, mij kwijt.... geen zorgen

Af en toe gebeurt er iets in mijn leven, dat groter is, of groter voelt, dan ik kan dragen.
En dat is geen ramp, want doordat dit eigenlijk mijn hele leven al het geval is, heb ik in de loop van mijn leven, een heel innerlijk hulpsysteem opgebouwd, die dit soort momenten kunnen opvangen.

Een tijdje terug ging ik iets doen, waarvan ik eigenlijk van tevoren al wist dat het niet zo'n verstandig plan was, en dat ik daarmee ver over mijn eigen grenzen heen zou gaan.

Ik ben namelijk al een tijdje met een Puber in gesprek over allerlei onderwerpen, die dicht bij mezelf staan. Binnen een korte tijd is er een (vertrouwens) band tussen ons ontstaan, zelfs al hebben we elkaar nog nooit live gezien. Met deze Puber ging het echter niet zo heel goed en dus werd hij opgenomen in een instelling voor kinder- en jeugdpsychiatrie ergens in het land.

Ik had erg met hem te doen. En door mijn hoofd spookte al het idee: zal ik hem wel of niet gaan bezoeken. Maar mijn eigen ervaringen in het verleden in een soortgelijke instelling, maakten dat mijn hoofd dit al snel weer wegmaakte. Tot er op een dag een vraag kwam van Puber zelf: kom je langs???

Tja... wat nu? Mijn hele brein schreeuwde letterlijk en figuurlijk: NEEEEEEE!
Mijn 16 jarige innerlijke puber, Roy, schreeuwde het hardst. Hij was heel erg boos. Hij wilde niet dat ik zou gaan, want "ze laten ons er nooit meer uit, ze sluiten ons ook op" en "dadelijk is dat Kutkonijn* er ook weer! Dan vermoord ik hem". En ik hoorde zijn angst, ik voelde zijn angst, ik was zijn angst (of hij die van mij, het is maar hoe je het bekijkt).
Maar hoe dan ook, dit was de aller eerste vraag die vanuit Puber zelf kwam. Hoe kon ik hem nu, nu hij het zo vreselijk moeilijk had, laten vallen?

En dus besloot ik me over mijn eigen gevoel en angsten heen te zetten en besloot ik te gaan. Meneer de ex-Psychiater had Roy nog even ingefluisterd dat ze ons er echt niet meer konden houden, omdat ik nu volwassen ben, en dat maakte dat Roy er uiteindelijk met een behoorlijke portie tegenzin, in mee ging.

Het bezoek verliep overigens zonder problemen, het 'Kutkonijn' bleek er niet te zijn en we werden, toen we dat wilden, gewoon weer vrij gelaten. Puber moest echter wel degelijk blijven.

Maar het feit dat we naar huis mochten en dat het 'Kutkonijn' er niet was geweest, nam niet weg dat ik heel ver over mijn eigen grenzen heen gegaan was. Voor een goed doel weliswaar, maar toch.
En over mijn grenzen gaan, heeft nou eenmaal, net als bij iedereen, gevolgen...

Bij thuiskomst zat het 'Kutkonijn' in mijn kamer en raakte alle ikken in mij volledig van de kaart en over de zeik. En op zo'n moment wordt het voor mij als Mick teveel en kan ik niet meer dealen met wat ik voorgeschoteld krijg. Teveel angst, teveel herinneringen, te veel filmpjes (flashbacks).

Dan is er altijd wel iemand in mij die het overneemt en meestal is dat nu Roy, de 16 jarige die heel goed is in zorgen voor in plaats van kwaad zijn op.
Hij zorgt dat ik krijg wat ik nodig heb, dat er gedaan wordt wat er gedaan moet worden. Hij probeert de andere puber in mijn hoofd onder controle te houden, Hij zorgt voor het bange kleine kind in mij en probeert haar te troosten.
Hij haalt (gezonde) boodschappen, kookt gezond, zorgt dat ik eet en drink. Doet de was, de afwas, ruimt op en poetst zelfs mijn huis (iets waar ik hem best vaker voor wil inschakelen aangezien ik het zelf niet zo goed doe). Kortom, hij zorgt eigenlijk beter voor mij (en de mijnen) dan dat ik zelf vaak doe.

Hier hebben we het overigens in het verleden samen met de andere stemmen over gehad. Er zijn regels waaraan hij zich moet houden: niet de deur opendoen voor vreemden, niemand binnen laten, niet de telefoon opnemen. Alleen contact leggen met mensen die je kent (en die jou kennen), beleefd blijven en niets doen dat mij schade zal brengen. En als je er zelf niet meer uitkomt back-up vragen aan een volwassen stem of aan een van de hulpverleners. En dat doet Roy ook prima, waardoor ik hem deze job ook toevertrouw..

Ik kan leven met deze regeling. Ik vertrouw Roy en de anderen. Ik vertrouw op mijn overlevingsmechanisme en vertrouw erop dat het goed komt. Dat het teruggedraaid wordt op het moment dat het weer kan, met andere woorden: dat ik weer ik word op het moment dat ik dat weer aan kan.

Dat dit betekent dat ik soms (lange) gaten in mijn geheugen heb, dat neem ik voor lief. Tegenwoordig ligt er trouwens een hele lijst klaar met dingen die elke dag gedaan zijn, waardoor de gaten een beetje opgevuld worden.

Nee, fijn is het niet, maar ik vertrouw erop dat ze me beschermen en voor me zorgen.
En als IK erop vertrouw, waarom is het dan zo moeilijk voor mijn omgeving om dat ook te doen?
Ik ben 42 jaar geworden op deze manier, ik (over)leef nog steeds. Waarom zou dat nu anders lopen?Maak je niet zo druk!!!

En ik weet dat die berichtjes en dergelijke lief en zorgzaam bedoeld zijn hoor, echt waar, maar het brengt me vaak in veel grotere problemen achteraf. Je hoeft me niet te redden, je hoeft niet voor me te zorgen, dat wordt namelijk al gedaan. Je mag er vanuit gaan dat mijn hulpverleners op de hoogte zijn van mijn 'afwezigheid', want dat wordt keurig door mijn 'oppassers' aan ze gemeld.

Dus alsjeblieft: ja ik ben tijd kwijt, ja ik ben er even niet en nee, dat is niet het einde van de wereld!
Vertrouw op mij en mijn innerlijk systeem dat het goed komt, dat doe ik ook!

mijn persoonlijke oppasser: Roy,
getekend door een goede vriendin.

* Het 'Kutkonijn' is ook wel bekend onder de naam Ko-Nijntje. Een trauma dat ik heb over gehouden aan een muurschildering van Dick Bruna's Nijntje in mijn verblijf in een 'rustkamertje' in de kinder- en jeugdpsychiatrische instelling waar ik zelf ooit verbleef. Ik zie en hoor hem nog steeds af en toe. En nu is dus zo'n af en toe.

Tea topics: ben jij een vroege vogel of een avondmens?

Zucht... alweer zo'n binaire vraag: ben je het één, óf het ander.... 

Ik word er soms moe(deloos) van!

Ik ben namelijk een seizoensvogel.

In de lente en zomer, spring ik al vroeg, vol energie mijn nest uit en kan ik de hele dag doorgaan tot 22u 's avonds. Want dan moet ik volgens mijzelf opgelegde leefregels naar mijn bed, om uiterlijk om 24u te gaan slapen.

Maar zodra het herfst en winter wordt, de blaadjes vallen en het licht verdwijnt, dan ben ik mijn bed niet uit te branden en ben ik in staat om na mijn ontbijt weer terug mijn nest in te kruipen, omdat ik door mijn energie van de dag heen ben. Het kan ook gerust gebeuren dat ik om uiterlijk 20u al in mijn bed lig.

Kortom, het is niet het één of het ander, het is soms dit, soms dat. 

Ik vrees dat dat een beetje de story of my life is. 

Maar is dat alleen maar mijn leven???

Ik vraag het me af.

Ik vraag me serieus af of er mensen zijn die altijd en overal 'vroege vogels' zijn. 

Of mensen die altijd, elke dag (of moet ik zeggen nacht) 'avondmens' zijn?

ALTIJD zonder uitzondering?

Ik geloof er niks van!

Hoe het ook zij, ik ben in ieder geval blij dat de dagen langzaam aan weer wat langer aan het worden zijn. Dat het vroeger licht aan het worden is en ik dus ook weer automatisch wat vroeger en fitter wakker wordt. 

Ik verheug me dan ook op het moment dat de temperaturen zich daar ook weer aan gaan aanpassen! 

De winter was fijn: lekker cocoonen onder een deken op de bank met thee, boeken, borduurwerken en thee, maar ik heb ook weer zin in de lente: lekker vroeg op, fiets of wandelroute plannen en met een rugzak op pad!

Kortom: ik ben geen ochtendmens en geen avondmens, ik ben een seizoensmens. 

En guess what??? Ik hou van mezelf als seizoensmens!

foto: eigen baksel

Als je me echt zou kennen.... (en een update)

Als jullie me echt zouden kennen, dan zouden jullie weten dat ik momenteel even erg boos ben.
Boos omdat ik iets niet begrijp.
Maar om dat verder uit te leggen, zal ik eerst iets anders moeten uitleggen.

Een boel jaar geleden, zag ik als volwassene op MTV de eerste afleveringen van Challenge Day. Dit was een programma op middelbare scholen, waarbij getracht werd om de scholieren te laten zien en ervaren, dat ze meer met elkaar gelijk hadden, dan dat ze van elkaar verschilden. Je zou het een ‘anti-pest’ programma kunnen noemen, maar dat zou het geweldige werk van Challenge Day tekort doen, want het is zoveel meer dan dat!

Één onderdeel binnen dit programma is het stukje waarbij jongeren gevraagd wordt een lijn over te steken als een bepaalde categorie op hen van toepassing is. Zonder woorden, luisteren, laten binnendringen en als het op jou van toepassing is naar de overkant lopen. Niets moeilijks, maar ongelooflijk krachtig.

Het zijn geen simpele categorieën zoals ‘wie houdt er van kaas op z’n boterham’, maar veel diepere, relevantere dingen zoals ‘steek alsjeblieft over als je uit een gezin komt waar armoede heerst en waar je bijvoorbeeld niet altijd zeker bent of je die dag een maaltijd zult krijgen’*

Na deze krachtige, emotionele oefening, wordt de jongeren gevraagd om in kleine groepjes met elkaar te delen, gebruik makend van de zin: als je me echt zou kennen, zou je weten dat....

Ik heb geen aflevering gemist van die MTV shows en zat keer op keer met heel veel zakdoeken voor de buis. Later kwam het ook op de Nederlandse televisie, onder de naam ‘Over de Streep’ en ook hiervan heb ik geen aflevering gemist. En telkens weer bedacht ik me, hoe anders mijn schooltijd had kunnen zijn, als we dit programma op mijn middelbare school hadden gehad destijds.

In 2014 kreeg ik te horen van een vriendin in Australië, dat er een volwassen versie van Challenge Day in mijn land georganiseerd werd, maar helaas was die op dat moment al voorbij, maar kon ik gelukkig aansluiten bij onze zuiderburen.

Ik deed mijn allereerste Be The Change, zoals de volwassen versie heet. En ik deelde er voor het eerst hardop dat als je me echt zou kennen, je al meer zou weten dan ik zelf. Dat ik geen idee had wie ik was, sterker nog, ik had geen idee wat ik was. Ik voelde me geen vrouw, geen man. Ik voelde me niks.... Dit zou de eerste stap op mijn transgender reis worden.

Twee jaar geleden werd ook bij onze zuiderburen het programma ‘Over de streep’ vertoond op VTM, in samenwerking met Challenge Day. Het was een aflevering opgenomen op een Vlaamse school. En in deze aflevering zat een jongeman: Mats.

Mijn hart stond zo’n beetje stil toen ik hem zag en hoorde. Niet alleen deelde hij zijn transgender zijn, hij leek ook qua uiterlijk nog eens veel op mij, zij het veel jonger en knapper. Ik was trots op hem, dat hij dit niet alleen tegenover zijn medescholieren, maar ook nog eens op nationale televisie durfde te delen. Ik geloof niet dat ik dat ooit gedurfd zou hebben.

Afgelopen week bereikte me via verschillende kanalen het intens trieste bericht dat mijn held in dit bewuste programma, Mats, zijn strijd niet langer kon voeren. Hij maakte een eind aan zijn leven.

Ik was er stil van.... en nog.
Het maakt me verdrietig.... en ook boos. Want waar is VTM nu? Waar is Challenge Day nu?

Ik begon mijn verhaal met: Als jullie me echt zouden kennen, dan zouden jullie weten dat ik momenteel even erg boos ben. Boos omdat ik iets niet begrijp. Ik zou het aan willen vullen. Ik ben niet alleen boos maar vooral heel verdrietig. Verdrietig om wat er met Mats gebeurd is en verdrietig omdat er geen reactie komt uit de hoek waarvan ik vind dat er een berichtje zou moeten komen, in welke vorm dan ook. En ik word boos omdat ik het stomweg niet snap.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds een groot voorstander van het concept van Challenge Day. Maar het uitblijven van een (discrete) reactie op de dood van Mats (als is het maar dat je de nabestaanden sterkte wenst) geeft mij een gevoel dat ik niet wil hebben: Was het leven en lijden van Mats dan alleen maar goed voor een avondje entertainment?

Challenge Day is tegen pesten, tegen uitsluiting en vóór inclusie en verbinding. Het gaat over uitspreken tegen onrecht, niet je mond houden als je ziet dat er iets fout gaat.

Notice, chose, act.... Zien, kiezen, doen...

En juist daarom snap ik het uitblijven van welke reactie dan ook niet....
Kunnen we uit de dood van Mats dan niet een les leren? Namelijk dat er nog heel veel werk aan de winkel is, voordat iedereen daadwerkelijk mag en kan zijn wie hij is? Laat zijn leven, zijn strijd en zeker ook zijn dood alsjeblieft niet voor niets geweest zijn!

Lieve Mats, held.... ik hoop dat je daarboven mag en kan zijn wie je bent. De aarde is een mooi mens en een pure, oprechte man armer.

foto: screenshot van Mats uit 'Over de Streep'

*dit is niet de exacte tekst, maar een poging om inzicht te geven in het soort stellingen dat gebruikt wordt en hoe.

UPDATE: 
Inmiddels heeft Challenge Day België op hun facebook pagina een respectvol bericht geplaatst over het overlijden van Mats. Waarvoor mijn grote dank.
Laten we met z'n allen hopen dat er ooit een dag komt waarop geen enkele transgender (oud of jong) ooit nog het gevoel krijgt dat hij/zij/hen anders is en er niet mag zijn!

foto: screenshot Facebook.

Elk nadeel....

Bijna een jaar geleden werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis en kwam ik er ruim een week later weer uit met een stukje Mick minder.

Mijn galblaas was ernstig ontstoken en dus werd die er uitgehaald.
Mij maakte het op dat moment allemaal geen zak uit wat er zou gebeuren, als ik maar van die vreselijke pijn af was. En nu, bijna een jaar verder, ben ik inderdaad wel van die pijn af.

Terwijl ik destijds in mijn ziekenhuisbed lag, op zoek naar een houding die (ondanks de morfine) geen pijn deed, besloot ik eens op internet te gaan zoeken wat nou eigenlijk de gevolgen waren van de operatie die ik zojuist had ondergaan. Want eerlijk is eerlijk, van de informatie van het ziekenhuis moet je het nou niet bepaald hebben. Zo kreeg ik bijvoorbeeld pas bij mijn controle afspraak te horen waar ik aan geopereerd was en wat er gedaan was.... nou wist ik dat wel omdat mijn huisarts dit al voorspeld had, maar ze hadden het me ergens in die dagen dat ik er was ook moeten vertellen en dat gebeurde dus niet. Men vertelde mij eigenlijk helemaal niks.

Maar goed. In mijn speurtocht kwam ik erachter wat de functie van een galblaas eigenlijk was en wat het zou moeten doen.
Ik kwam er ook achter dat in veel gevallen mensen na deze operatie een streng dieet moesten volgen, maar andere informatie sprak dat weer tegen.

Conclusie: internet is een leuke verwarringsbron en ik en tegenstrijdige informatie reageren niet zo heel goed op elkaar.

En dus besloot ik zelf maar tot actie oer te gaan en te vragen om een gesprek met een diëtist. In de laatste vijf minuten van mijn verblijf kwam deze gehaast langs en op mijn vraag of ze me kon vertellen wat ik nou beter wel en niet kon eten kreeg ik het fantastische antwoord: "Je mag alles eten hoor,  je merkt het vanzelf wel als het niet gaat." En voor deze legendarische zin werden maar liefst twee consulten in rekening gebracht, maar dat terzijde...

Dus ik ging naar huis en ik deed wat deze mevrouw gezegd had: ik at alles, nou ja, normale dingen. En ik kwam er al heel snel achter dat ik totaal onvoorspelbaar op al die dingen reageerde. Het ene moment at ik een boterham met kaas en bleef die keurig binnen, een paar uur later at ik van hetzelfde brood en dezelfde kaas weer een boterham en kon ik halverwege naar de wc rennen in verband met ernstige diarree (zo dan is het maar benoemd.)

De ene keer reageerde ik wel, de andere keer niet. De ene keer al na twee hapjes, de andere keer na 10 minuten. Het enige feit dat ik kon ontdekken was dat ik vaak op eten reageerde met heftige buikpijn en diarree. En geloof me..... dat is a) niet fijn en b) erg belemmerend.

De galblaas slaat normaal gal op waardoor het wat 'sterker/geconcentreerder' wordt en gal helpt bij de afbraak van vet. Ik maak nog steeds gal aan, maar die is dus niet meer zo geconcentreerd. Logisch zou het dan zijn dat wanneer ik nu een patatje met mayo of een pizza eet, ik dit het beste zittend op de wc zou kunnen doen, en dat een gezonde groenteschotel me geen problemen op zou moeten leveren... Maar zei ik al dat er geen logica in zat??? Juist... die frieten en die pizza leveren nauwelijks problemen op, groenteschotels vaak wel.

Al maanden lang leef ik op diarree remmers. Het is een prettig hulpmiddel als ik iets buiten de deur wil ondernemen, maar het lijkt me verre van gezond! En dus trok ik m'n stoutste schoenen aan en vroeg de huisarts om hulp. Hij verwees me begin december door naar een diëtiste, maar tot op heden heb ik nog geen uitnodiging hiervoor ontvangen.

Ik hoop in ieder geval dat ik met de hulp van deze persoon enige logica kan gaan ontdekken in wat de problemen veroorzaakt, want voor mij is het dat niet.

Het heeft trouwens ook wel een voordeel hoor...
Ik breng nu gigantisch veel tijd op mijn wc door en daardoor slinkt mijn stapel puzzelboekjes in een sneller tempo dan het ooit gedaan heeft!

Zo zie je maar weer, elk nadeel, heb ze voordeel!

2018, nieuwe ronde, nieuwe kansen....

Afgelopen nacht werd het nieuwe jaar in-geknald. En hoewel ik niet in de beste en rijkste buurt woon, was het geknal de hele dag niet van de lucht. Inmiddels zitten we alweer in 2018. Het gaat snel.

Van de daadwerkelijke jaarwisseling, heb ik niks meegekregen.
Mijn hoofd was al vroeg op de dag totaal overprikkeld en ik kon niks meer hebben. Bij elke knal (en dat waren er nogal wat) zat ik opnieuw op de kast en moest ik steeds weer opnieuw heel hard huilen. Ik zag buiten op straat kinderen elkaar met vuurwerk bekogelen en hoewel het niet mijn kinderen zijn, voel ik me op zo'n moment wel verantwoordelijk voor dit stelletje niet nadenkende kinders. Het feit dat de onder-onderbuurman ook niet zo positief reageerde op al die herrie buiten, namelijk met schreeuwen, schelden en met de deuren slaan, maakte dat ik compleet over de zeik raakte.

Dit is niet iets dat ik normaal met oud en nieuw heb, ik hou van vuurwerk, maar het feit dat ik sinds Kerst eigenlijk geen nacht meer geslapen heb, zal ongetwijfeld meegewerkt hebben aan mijn overprikkeling. Toen zelfs mijn geliefde nijlpaard me niet meer rustig kon krijgen, heb ik mijn noodmedicatie maar naar binnen gegooid en viel ik gelukkig in (nep) slaap. Ik ben om middernacht wel even wakker geweest, maar besloot om niet naar het vuurwerk te gaan kijken en gewoon verder te slapen. Een verstandig besluit, al zeg ik het zelf.

2017 was voor mij niet zo'n lekker jaar.
Ik kwam in april in het ziekenhuis terecht, waar ik geopereerd werd en waar ik een nieuw trauma opliep. En deze operatie en de gevolgen ervan hebben me de rest van het jaar (en nog) behoorlijk parten gespeeld.

Mijn beste jaargetijde is normaal gesproken de lente. Gekweld door hooikoorts, is het normaal wel mijn actiefste en vrolijkste periode. Samen met de zomer, ben ik dan veel buiten en onderneem van alles. Maar doordat ik nog steeds herstellende was van die operatie en daar veel last van had, heb ik het gevoel dat ik deze jaargetijden eigenlijk niet echt heb meegemaakt dit jaar. En ik merk dat ik dat echt mis.

Doordat ik die (voor mijn doen) 'vrolijke periode' niet heb meegemaakt. voelt eigenlijk heel 2017 als één grote depressieve periode. En dat was het natuurlijk niet, want ik heb uiteraard ook best wel wat leuke en vrolijke dingen gedaan, maar het voelt anders dan andere jaren.

De Kerstperiode was in 2017 ook één grote worsteling en dat was al lang geleden. De afgelopen jaren kon ik me er redelijk op verheugen. Lekker een tv gids kopen, alle films aanstrepen die ik wilde zien en me dan heerlijk opsluiten in mijn huisje en die jankfilms kijken, met hele ladingen thee en zakdoeken.

Maar dit jaar ging het mis. Ik kon me er niet op verheugen en ik werd doodziek van al die 'gezellige kerst familie' reclames. Natuurlijk weet ik wel dat het reclames zijn en dat elk huisje zijn kruisje heeft. Maar het maakte dat ik dit jaar voor het eerst besefte dat ik dan wel heel veel spullen mag hebben (waar ik ook echt wel dankbaar voor ben), maar dat ik het allerbelangrijkste in het leven mis: Een liefhebbende familie (al dan niet door bloedband) waar ik mag en kan zijn wie en wat ik ben. Ik realiseer me dat ik me ontzettend eenzaam voel en dat iedereen wel kan roepen dat ik zo'n 'groot netwerk' heb, maar dat dat niet zo is, of in ieder geval ervaar ik dat absoluut niet zo.

Hoe dan ook, 2017 is voorbij. Ik ben er nog, ik leef nog en dus moet ik een plan gaan bedenken voor 2018. Want doelloos zijn is voor mij niet echt een optie. En dus heb ik een aantal projecten bedacht die dit jaar op het programma staan.

Ik heb er een mindmap van gemaakt en die hangt op mijn planbord.
Zo kan ik zien wat ik mezelf beloofd heb om te doen. Voor anderen zijn het misschien simpele, domme doelen, maar voor mij zijn ze belangrijk.
En het gaat tenslotte om mij, want het is MIJN plan....

Dus tja, ready or not, 2018 here I come....

mijn projectplan voor 2018