Het is de natuur....

Het kon natuurlijk niet uitblijven, het moest ook dit jaar weer gebeuren...
Maar áls het dan gebeurt..... tja...

Ik woon in een flat en mijn uitzicht bestaat uit een aantal grote, inmiddels weer groene bomen.
In deze bomen nestelen ieder jaar opnieuw weer diverse kraaien (of kauwen.... ik kan het niet goed zien).

Dit jaar zijn er maar liefst 16 nesten gebouwd en bewoond. En als je dit soort vogels een klein beetje kent, dan weet je dat dat een enorme herrie is zowel ‘s ochtend als ‘s avonds.

Vanochtend was er aan de achterkant van het huis al een lawaai van jewelste. En toen ik eens op onderzoek uitging waarom de eksters in kwestie zo ‘in paniek’ waren, werd dat al gauw duidelijk. Twee kraaien hadden het op hun nest voorzien....
Uiteindelijk dropen de kraaien af en werd het weer rustig.... tot een half uurtje geleden.

Een half uur geleden kwamen de kraaien in opstand... en een blik uit mijn raam liet me zien dat bijna de hele familie, buren, vrienden en andere kraaienfamilieleden, zich in de onderste takken bevonden en zich luid kraaiend en fladderend voort bewogen.

Mijn ervaring leert me dat dit maar één ding kon betekenen: er moet een kleintje uit het nest gedonderd zijn. En terwijl ik mijn balkon op stap, snap ik de paniek.
Niet alleen is kraaimans jr uit het nest gevallen.... hij wordt ook nog eens belaagd door maar liefst drie katten! Een zeer oneerlijke strijd....

Twee katten mogen kennis maken met de scherpe snavels van de aanvallende senior kraaien en druipen af,  maar de derde is hardnekkiger en blijft het beestje aanvallen.
Uiteindelijk zoekt de dappere kraai zijn heil onder een auto en even denk ik dat hij veilig is....

Maar die klote kat zag dat ook en kruipt ook onder de auto... en ze bleven daar erg lang.
Mijn hoofd raakt langzaam in paniek, want tja, het mag dan wel de natuur zijn dat katten op vogels jagen, maar daar heeft Lesley (de jongste stem in mijn hoofd) geen boodschap aan. Wat ik ook probeer uit te leggen..... het is en blijft ‘zielug!’

Dikke tranen van verdriet en ontroostbaar.
En terwijl ik dit stukje typ en Lesley probeer voor te bereiden op het ergste, als de auto straks verdwijnt en het in stukken gescheurde lijkje van kraaimans jr tevoorschijn komt, besluit ik nogmaals op het balkon te gaan kijken...

En wat ziet mijn oog? Kraaimans jr heeft de strijd (nog) niet verloren!
Hij is onder de auto uitgekropen.... de kat is nergens te zien...
Ach, had ik dat nou maar niet gedacht, want daar komt het rotbeest weer en gaat op Kraaimans jr af, die verder hipt (vliegen kan hij nog niet goed genoeg helaas). De kat volgt....

Ze hippen mijn beeld uit.....
Ik wens Kraaimans jr veel succes met het gevecht tegen de natuur...
Ik hoop dat hij het zal winnen....maar ik vrees het ergste....
Kut natuur.....

Foto: dader en slachtoffer in kwestie

Mastersjef Rik in actie....

Stel.... Je bent heel erg moe en je spreekt met twee van je stemmen (Rik en Roy) af, dat ze de komende twee uur, om de buurt ‘de baas mogen zijn’, zoals je dat wel vaker doet. 

Jullie hebben duidelijke afspraken over wat ze wel en niet mogen doen en de ervaring leert dat ze zich daar doorgaans ook keurig aan houden. 

Dus vol vertrouwen, schakel je je brein uit en bent je even niet meer bewust van de wereld om je heen. 

Dat klinkt misschien vreemd en misschien zelfs wel ziek of eng, maar voor mij is het een overlevingsstrategie. In plaats van me te verzetten tegen ‘het overnemen’ (wat uiteindelijk toch wel zou gebeuren op het moment dat mijn brein zó moe is dat het ‘kortsluiting’ vertoont) doe ik het sinds een paar jaar op een ‘gereguleerde’ manier. Dat betekent: in overleg met duidelijk afspraken. Dat zorgt ervoor dat de schade beperkt blijft, want de twee pubers vinden het super fijn als ze tijd krijgen en het niet hoeven te ‘pakken’. Zo zijn ze dus niet boos of geïrriteerd als ze overnemen en werken ze mee, in plaats van tegen. Kortom, waar de een misschien een dutje doet om bij te tanken, doe ik dit. En hoe vreemd veel mensen het ook vinden, voor mij werkt het.

Zo ook vanavond. 

Ik schakelde vol goede moed mijn brein uit en Rik en Roy zouden de boel regelen...

En ineens hoor ik Rik met een benepen stemmetje zeggen: “Ehm... Mick??? Je moet niet boos worden hoor, maar eh... we hebben je even nodig....”

En op dat moment zijn we er dus weer allemaal tegelijk. 

Ik bevind me in mijn keuken, aan het aanrecht en voor mijn neus zie ik een kom met bruinige smurrie en een heel aparte versie van mijn mixer....

Ik kijk er naar, kijk even naar m’n handen, maar daar is niks mee aan de hand en dan schiet ik keihard  in de lach. 

Ik: “Hoe heb je dat in vredesnaam voor elkaar gekregen?”

Rik: “ja nou, dat spul bleef aan de vork plakken en toen dacht ik, ik mix het er wel even af...nou, en dat ging dus niet! Ik wist niet dat een vork zo slap was zeg, leek wel een rietje!”

Ik: “En wat heb je toen gedaan?”

Rik: “duhuh..... de stekker eruit getrokken.”

Goed.... ik ben benieuwd of dit nog repareerbaar is en ik hoop dat zijn goedbedoelde chocolade mousse in ieder geval een beetje lekker gaat zijn...

Foto: made by me...

Dankbaar en blij....

Vroeger, toen Mick nog een klein Mickje was, was hij dol op lezen. Hij verslond het ene na het andere boek en kon zich totaal verliezen in de prachtige (en vaak ook minder prachtige) werelden die hij in de boeken vond.

Tijdens familiefeestjes was hij doorgaans niet bij het luidruchtige gezelschap te vinden, maar zat hij in z’n eentje in een relatief stil hoekje van het huis over een boek gebogen. Af en toe werd hij door een familielid dan aan z’n haren terug naar binnen gesleurd, onder het mom van: “doe niet zo ongezellig”, maar al gauw verdween hij ongezien weer terug naar zijn hoekje en zijn boekje.

Voor hij de middelbare school bereikte, was hij klaar met de ‘jeugdafdeling’ van het plaatselijke bibliotheek bijgebouw en mocht hij, bij hoge uitzondering, boeken lenen van de volwassen afdeling.
En Mick was gelukkig.

Boeken waren een soort vlucht, maar ook een redding. Door lezen en zichzelf verliezen in de wereld uit de boeken, kon hij ontsnappen aan zijn eigen wereld en dat was voor hem een zaligheid, en misschien zelfs ook wel een noodzakelijkheid.

En terwijl zijn klasgenoten op de middelbare school een hekel kregen aan lezen, puur vanwege het feit dat je voor je eindexamen voor elke taal in je vakkenpakket een belachelijk hoog aantal boeken moest lezen, die vaak ook nog eens moesten voldoen aan allerlei saaie, verplichte eisen, las Mick braaf alle benodigde boeken, en meestal ook nog eens met veel plezier.

Er was slechts één boek dat hij niet uit gekregen had..... en waar begon zijn mondeling Engels mee? Juist ja.... maar hij dwaalt af....

Lezen dus! Mick vond het heerlijk.
Maar toen de vriendjes in zijn hoofd veranderden in minder goede vriendjes en zelfs vijanden en zijn hoofd nooit meer stil stond (qua gedachten), werd zijn concentratie ook steeds minder en lezen lukte niet meer.

Hij probeerde het wel, maar begreep niet wat er op een pagina stond en moest dat dan vaak (meerdere keren) opnieuw lezen, om dan tot de conclusie te komen, dat hij het nog steeds niet wist.
Lezen werd een crime en dus stopte Mick met lezen.

Hij greep naar luisterboeken. Nog handiger ook, want met een luisterboek kun je ook nog eens twee dingen tegelijkertijd doen. En hij was wederom erg blij met deze uitvinding.
Alleen kwam hij er al snel achter, dat hoe goed, leuk of spannend een boek ook kan zijn, of je het als dusdanig kunt ervaren hangt heel erg af van wie het voorleest.
Inge Ypenburg bijvoorbeeld, weet zelfs het meest spannende boek tot een hel te maken.... stel dat zij Harry Potter boeken voor zou lezen (wat ze gelukkig niet doet), dan zou Mick spontaan afkicken van zijn Harry Potter verslaving, puur vanwege de voorlezer(es).

Een tijd geleden probeerde Mick weer eens een ouderwets boek te lezen, maar het lukte hem niet. Wel merkte hij dat het lezen via zijn iPad hem iets beter afging.
Maar toen hij tot twee keer toe die (best zware) iPad (air!) op zijn neusbrug liet vallen, was de lol er wel vanaf en gaf hij het weer op.

Tot hij een paar weken geleden een financiële meevaller had en in een doldwaze, impulsieve bui een e-reader kocht. Hij gooide er 1400 jeugdboeken op (die had hij toevallig nu eenmaal bij de hand) en begon vol goede moed.

En wat blijkt? Het is een uitkomst! Het ding is licht, ligt lekker in de hand, is rustig voor de ogen, heeft geen last van de zon in het schermpje, kortom, zalig!
En ineens kan onze Mick weer uren lezen! Hij verliest zichzelf weer in verhalen, op een positieve manier. Hij heeft in de vijf weken dat hij dit ding heeft al zeker tien boeken uitgelezen!

En hij is er zo blij mee!
Soms lijken dingen heel erg vanzelfsprekend, tot je het (door wat dan ook) kwijtraakt. Dus ja, Mick voelt zich dankbaar en erg blij!

foto: eigen baksel van het ding in kwestie

Iets met normen en waarden enzo...

Terwijl ik dit schrijf, bevind ik mij op het terrasje van mijn tijdelijke onderkomen, ergens in het noorden van Nederland. Ik kwam vorig jaar namelijk tot de conclusie dat ik best veel van de wereld heb mogen zien, maar dat ik in mijn eigen land eigenlijk helemaal niet zo veel gezien heb. En dat terwijl er een boel dingen zijn, waar buitenlanders speciaal voor naar ons land komen.

En dus nam ik me toen voor, dat ik toerist in eigen land zou worden. Ik ging oefenen met file parkeren (mijn grootste nachtmerrie en obstakel om daar te komen waar ik zou willen zijn) en ik zou gaan starten met de Keukenhof. Tja.... Het liep allemaal even anders toen, want i.p.v. in de Keukenhof kwam ik in het plaatselijke ziekenhuis terecht.

Maar niet getreurd, een Mick is niet voor één gat te vangen, een nieuw jaar en dus nieuwe kansen. En zo boekte ik een vakantie in eigen land.

En vandaag besloot ik om naar de Zaanse Schans te gaan...... en ik was niet de enige zag ik al gauw.
Voor wie het niet kent: een groepje molens, groene houten huisjes, langs de rivier de Zaan, vlakbij Zaandam. Zeer schattig en als toerist in Nederland, moet je dit gewoon eens gezien hebben.

Dat vinden Japanners waarschijnlijk ook, want die waren er met hele busladingen tegelijk. En dit keer hadden ze blijkbaar tijd uitgetrokken voor de attractie, in plaats van de gebruikelijke 10 minuten en 250000 foto’s. En ja, ik besef dat dit een vooroordeel van mij is.... trust me, er komen er echt nog meer....sorry daarvoor.

Nu heb ik best al veel gereisd en ik kan ook best wel dealen met andere toeristen. En dat terwijl ik normaal niet zo’n mensenmens ben. Maar Japanse toeristen.... echt serieus, het is een vak apart!

Ik snap best wel dat elk land zijn eigen gebruiken en zijn eigen cultuur heeft, maar ik kan me niet voorstellen dat er een cultuur/land bestaat waar het aan de kant duwen van andere mensen (met als doel zelf de beste plek te krijgen) als beleefd gezien wordt. Noch kan ik me voorstellen dat er een land/cultuur bestaat waar men de betekenis en het gebruik van de woorden ‘alstublieft’ en ‘dank u’ niet kent. Het kan er bij mij gewoon niet in, dat dit het geval zou kunnen zijn!

Ik kan niet op twee handen tellen hoe vaak ik vandaag door Japanse toeristen aan de kant geduwd ben. En voor wie het niet weet: ja, ik heb al mijn vingers aan beide handen nog.
Niet normaal! En nu ben ik toch al niet zo van de aanrakingen, maar dit soort gedrag zorgt bij mij zo ongeveer voor ontploffingsgevaar....

Een ander ding dat mijn lontje doet ontsteken, is het ‘ksssssst’ en het handgebaar dat je uit hun fotobereik moet verdwijnen. Je weet wel, zo’n gebaar dat je naar een hond of een vies insect maakt als je niet wil dat het in je buurt komt....
Mijn stekels gaan er (letterlijk) van overeind staan.

En ik ben echt de beroerdste niet. Ik wil óók mooie foto’s en ben dan ook best bereid om mijn pas soms in te houden of een stap opzij te doen. Maar soms..... Ik weet inmiddels (uit ervaring) dat het bij Japanse toeristen nooit om één snelle foto gaat. Het zijn er altijd meer, er moet altijd op meerdere manieren geposeerd worden, de vingertjes in de vorm van een V mogen doorgaans niet ontbreken en voor je het doorhebt ben je tien minuten verder voor je DENKT dat de fotosessie voorbij is. Maar waar je dan even geen rekening mee hebt gehouden, is dat de ander(en) van de groep, exact zo’n zelfde fotosessie willen. En tja..... mijn geduld kent grenzen, en de lengte ervan is ongeveer even lang als mijn lontje.

Maar goed, na een aantal van die ksssst en handgebaren, was mijn geduld meer dan op. En toen een mevrouw dit weer naar mij deed, terwijl er heel veel mensen achter mij ook stonden te wachten voor een fotomoment, besloot ik het gebaar en bijbehorend geluid terug te maken. Dat werd door de maakster ervan niet begrepen, achter mij klonk echter gelach.
De mevrouw deed een hernieuwde poging, met nog meer gebaren. En dus besloot ik te zeggen: “you might want to add PLEASE to your gesture, that might help, or at least it is considered to be polite. I’m not a dog you know...” (je zou ‘alsjeblieft aan je gebaar kunnen toevoegen, dat zou kunnen helpen, of op z’n minst wordt het beschouwd als een beleefdheid. Ik ben namelijk geen hond.)
Wederom begreep de mevrouw er geen snars van, maar de mensen achter me begonnen te klappen. Niet dat dit mijn bedoeling was, maar klaarblijkelijk is het niet alleen mijn ergernis. En gedeelde smart is nou eenmaal halve smart.

Ik heb overigens een super leuke dag gehad en het heeft m’n humeur verder niet beïnvloed.
En gelukkig vind ik foto’s met (onbekende) mensen erop, niet zo’n ramp.

Toerist in eigen land.... ik kan het iedereen aanraden. En terwijl u eraan begint, helpt u mij dan om gast toeristen op te voeden? Mijn dank is groot!

Lesley lost het op!

Gisteren was ik uitgenodigd om iets te komen vertellen over mezelf en om mijn boek te presenteren. En hoewel ik dat niet voor het eerst ging doen, levert het toch iedere keer opnieuw wel weer spanning op. De ene keer wat meer dan de andere keer en dit keer was het, om allerlei redenen die ik hier niet ga noemen, wel heel extreem.

Ik heb een boel stemmen in mijn hoofd, dus ik ben nooit alleen. En dat is fijn, maar soms is dat ook niet zo fijn.

Op een moment dat ik iets wil of moet gaan doen, moet ik altijd rekening houden met alle partijen in mijn hoofd. Alle partijen (lees: stemmen) moeten zich min of meer op hun gemak voelen om het geplande tot een goed einde te brengen, of het in ieder geval voor mijzelf zo makkelijk mogelijk te maken. En zo kost alleen al de voorbereiding op een activiteit vaak extra denkwerk en energie.

Omdat ik het zelf gisteren nogal spannend vond, was mijn jongste stemmetje, Lesley, totaal van streek. Ze wilde niet en was bang. Als ik het gesprek met haar aanga, wat nogal moeilijk is als ze zo bang is, kom ik er na lang vragen en veel (meer) geduld (dan ik heb) achter, dat ze bang is voor stoute mensen. Wat stoute mensen precies zijn, daar kom ik niet precies achter en eigenlijk is dat ook niet zo belangrijk in het geheel.

Het belangrijkste is, dat we een manier vinden zodat de twee pubers, maar vooral ook Lesley zich veilig kunnen voelen. Voor de pubers is dat zo bedacht. Zij kunnen zelf aangeven wat ze willen. De een wil dan ook muziek mee hebben, de ander de iPad om spelletjes te kunnen spelen. Makkelijk zat, maar voor Lesley is dat een ander verhaal.

Voor mezelf neem ik altijd mijn mini nijlpaard mee, die stop ik in mijn zak en als ik het even niet meer weet of me onveilig voel, dan gaat mijn hand in mijn zak en voel ik dat ik er niet alleen voor sta. En al klinkt dat wellicht stom, mij geeft dat kracht en het maakt dat ik me veiliger voel.

Lesley is ook dol op mijn nijlpaard. Het liefst heeft zij haar hond mee, maar die past niet eens in mijn rugzak, dus neemt ze inmiddels genoegen met mijn nijlpaardje. Maar bij zoveel engs, hebben we een sterker, groter, geheim wapen nodig!

En het kost wat denkwerk en creativiteit, maar met de hulp van de twee pubers komen we toch op een heel slim plan en een super geheim wapen....

Lesley was bang voor stoute mensen en dus werd ons geheime wapen: sokken!
Monster sokken! Lesley: “en als mensen niet lief zijn, dan eten we ze gewoon op!”

Prima, probleem opgelost! U bent gewaarschuwd, wees dus maar lief!

foto: eigen creatie

Wat ik zou willen dat de hulpverlening begreep....

Met deze blog ga ik misschien mensen kwetsen. Dat is niet mijn bedoeling, maar ik denk dat het tóch gaat gebeuren. Mocht dat het geval zijn, dan zeg ik nu alvast: sorry.

Het is 2018, ik ben inmiddels 42 jaar en vanaf mijn 15e jaar wandel ik in de psychiatrie rond.
Dat is geen ramp, ik denk dat ik mijn draai zowel in de psychiatrie als in het gewone leven ondertussen wel gevonden heb. En ja, dat klinkt misschien dubbel.

Ik denk dat ik met de hulp die ik nu heb aardig functioneer in het leven. Op mijn manier dan.
Nee, ik heb geen baan, ik heb niet veel sociale contacten, maar ik leef ook al heel lang niet meer van crisis naar crisis. Ik voel me redelijk stabiel, of beter gezegd: stabiel instabiel. Het voelt meestal rustig in mijn hoofd en daardoor ook in mijn leven. En dat is in mijn geval pure winst!

Ben ik heel nuttig voor de maatschappij?
Nee, niet echt. Ik werk niet, doe ook geen vrijwilligerswerk meer (en wil dat ook niet meer).
Ik vul mijn dagen met borduren, film kijken en Pokemons vangen. En dat voelt alles behalve nuttig, maar ik zou (denk ik) ook niet anders meer willen.

Ik heb geen echte dromen meer.
De dromen die ik had, heb ik waar gemaakt. Ik wilde het vuurwerk zien tijdens de jaarwisseling in Sydney, Kerst vieren op Bondi Beach en de langste verjaardag ooit hebben. Dat heb ik in 2013/2014 gedaan. Mijn nieuwe droom werd toen het schrijven van een boek. En ook dat deed ik in 2015/2016.
Ik droomde ervan om het ook nog in het Engels te vertalen en uit te geven en dat is in maart jongstleden gebeurd.
Dus nu, nu is het qua dromen een beetje op.

Ik heb nog wel wat dingen die ik eventueel zou willen, maar deze wensen zijn niet zo sterk als de bovenstaande dromen. Als het ervan komt is het prima, zo niet, is het ook best.

En dat brengt me bij het punt waar ik naartoe wil.
Ik merk bij mezelf dat ik voel dat ik er wel een beetje klaar mee ben. Waarmee?? Nou, met mijn leven. Ik vind het mooi geweest. Al 42 jaar ben ik aan het vechten op deze aardbol, puur om er te mogen en kunnen zijn. En ik ben moe gevochten.

Ik heb geen zin meer in nieuwe kansen, mogelijkheden, uitdagingen. Ik wil gewoon 'zijn', mijn tijd uitzitten en de dingen doen die ik fijn vind.

Maar op het moment dat ik dit tegen mijn hulpverlening zeg, dan schiet men onmiddellijk in paniek. Oh jee, Mick is suïcidaal, we moeten actie ondernemen,dit gaat niet goed. Mijn huisarts wordt geïnformeerd over mijn vermeende suïcidaliteit, maar wat mijn hulpverleners in hun paniek vergeten is om gewoon eens goed naar me te luisteren.

Ik ben namelijk niet suïcidaal. Ik ben levensmoe en dat is een groot verschil.
Ik ben niet van plan om het lot een handje te helpen en zelf een einde aan mijn leven te maken. Maar ik zou het ook niet erg vinden als ik morgen niet meer wakker word.
Ik zou daar vrede mee hebben, het is mooi geweest.

En ik weet dat een boel mensen hun geliefden veel te vroeg hebben moeten afgeven. Mensen die volop van het leven genoten en er midden in stonden. Mensen die plots door het noodlot veel te vroeg werden weggerukt. En dan kom ik, die het voorrecht heeft om te mogen leven en ik zeg arrogant dat ik er klaar mee ben.

En toch is het zo.
Het is iets waar ik nogal mee worstel. Het zit in mijn hoofd en ik denk er (heel) veel over na.
Maar bespreken is door al die paniek bijna onmogelijk geworden. Ik wil namelijk niet dat mijn omgeving in paniek schiet. Ik vind dat naar om te zien en het is ook niet nodig!
Ik ga mezelf niets aandoen.

Toen ik bij de huisarts kwam en hij mij ging vragen naar mijn suïcidaliteit vertelde ik hem dat ik dat volgens mij niet was. Ik legde hem ook uit dat ik het lot niet ging helpen, maar dat ik er vrede mee zou hebben als het afgelopen was. Dat dat volgens mij iets heel anders was als suïcidaliteit.
Gelukkig heb ik een huisarts die wél luistert en me in ieder geval het gevoel geeft, dat hij me ook gelooft als ik zeg dat ik mezelf niks aan zal doen. Die het verschil snapt tussen suïcidaliteit en levensmoe.

En ik wou dat ik het ook duidelijk gemaakt kreeg aan mijn hulpverleners. Maar door hun paniek (en misplaatst verantwoordelijkheids gevoel) lukt het hen niet om naar me te luisteren en dat is jammer.
Want er is wel degelijk een verschil.

Misschien heb ik dus toch nog wel een taak op deze wereldbol....

foto: Internet

Ik weet het zeker!!!

Het is Pasen...
Nou ja, eigenlijk is het alweer bijna voorbij.
En laat Pasen nou één van de feesten vinden die ik leuk vind en waar ik het nooit zo moeilijk mee heb!

Eén van de dingen die ik zo leuk vind aan Pasen, is de Paashaas en het ritueel van eieren verstoppen en zoeken. Niet dat ik er ook maar iets van begrijp, maar dat is een ander verhaal!

Wat heeft een haas bijvoorbeeld met eieren te maken? Waarom verstopt de haas ze? En waarom zijn die eieren überhaupt gekleurd???

Allemaal vragen die mij al bijna mijn hele leven bezighouden. Compleet zinloos, ik weet het, maar toch.

Een andere reden waarom ik Pasen zo leuk vind, is omdat ik er een hele leuke herinnering aan heb.
Ik weet namelijk 100% zeker dat ik als kind de Paashaas gezien heb!

We woonden in het 'oude huis' en daar hadden we een tuintje dat uitkwam op een kort paadje, waar nog twee tuinhekken op uit kwamen.
En ik kan me herinneren dat ik op Paasochtend, als vier of vijfjarig onderkruipsel beneden kwam en uit het raam van de achterdeur staarde en ik de poort dicht zag vallen en nog net het staartje van de Paashaas de hoek om zag glippen.

Ik weet dat ik me geen moment bedacht heb en op blote voeten naar buiten gestormd ben en achter de Paashaas aan ben gegaan. Ik heb hem twee uur lopen zoeken, maar ik heb hem niet gevonden....
Bij thuiskomst vond ik wel twee hele boze ouders, maar ach.

Deze herinnering is zó sterk dat het absoluut voelt alsof het écht gebeurd is...
Ik kan zo dat staartje weer weg zien glippen en dan voelt het, ook als 42 jarige, nog steeds alsof het de realiteit is...

Nou ja, echt of niet.... Ik weet het voor altijd zeker!

getekend door een goede vriend.