Galspuwen.....

Ruim een jaar geleden werd mijn galblaas eruit gesloopt.
Als ik ooit dacht te weten wat pijn was, dan kan ik nu met zekerheid zeggen, dat ik dat in die periode pas écht ontdekt heb.

Anyway, die galblaas werd verwijderd en de pijn nam (heel erg) langzaam af.
Er werd me wel verteld dat ondanks het feit dat ik geen galblaas meer had, ik wel nog gal aanmaakte en dat dit nog steeds tot galstenen kon leiden... ok, opgeslagen ergens in een vakje in mijn hoofd en verder niet meer echt over nagedacht.

De afgelopen weken, had ik weer een aantal nachten, waarin ik ‘ziek’ was: ontzettende buikpijn, misselijk en echt beroerd. Het drong niet tot me door dat dit eigenlijk exact hetzelfde was, als wat ik vorig jaar, voor de galblaasontsteking, ook had. Ik stond er allemaal niet zo bij stil, vooral ook niet omdat ik aan de prikpil ben (om menstruatie te voorkomen, want ja, ik heb vrouwelijke onderdelen al ben ik geen vrouw) en ik de laatste zes weken al een soort van 'doorbraakbloeding' had die niet door wilde breken, met daarbij menstruatiepijn (dacht ik).

Toen ik eergisteren weer zo’n mega buikpijn in aanvallen kreeg, dacht ik eerst dat de uiensoep die ik die middag gemaakt en gegeten had, niet zo’n goed plan was geweest. Maar toen ik die nacht weer opnieuw over de vloer kroop van de pijn, begon er een belletje te rinkelen: kut, dit voelt hetzelfde als voordat ze mijn galblaas eruit sloopten. En dus besloot ik gisteravond online een afspraak met de huisarts te maken, om te vertellen dat ik soortgelijke buikpijn had en dan zou ik ook maar even vermelden van die zes weken doorbraakbloeding-achtig iets. De afspraak was met een vrouw, dus dan zou dat toch nét wat makkelijker zijn om te vertellen.

Vanochtend ging ik dus naar de huisarts, in de overtuiging dat ik online een afspraak had gemaakt voor vandaag... oeps, dat bleek dus niet zo te zijn, ik had de. 14e aangeklikt... foutje bedankt. De vrouwelijke arts in kwestie was er niet, en de enige vrouw die er wel was, had al drie extra spoed afspraken gekregen....help! Toch was er een (mannelijke) arts die me wel ‘even’ wilde zien. En omdat de pijn best heftig was, besloot ik het toch maar te doen.

Dat ‘even’ werd iets langer dan even.... hij luisterde, voelde, duwde enz, en had me bijna tegen het plafond aanzitten van de pijn. En dus werd het echo apparaat maar even aangezet en werd een echo wederom een feit. Hij kon niet heel veel zien, maar dat zegt niet zo veel, vorig jaar konden ze op de echo ook niet heel veel meer zien dan een erg ontstoken galblaas, en aangezien er nu geen galblaas meer is om te zien....

Vervolgens wilde hij een inwendig onderzoek doen. Bij die woorden raak ik eigenlijk al min of meer in algehele staat van paniek. De reden waarom kan ik me dan ook niet zo goed herinneren, het was iets met de baarmoeder en zo blablablabla eierstokken. Of ik dat ok vond?

Alles in mij schiet in paniek. Nee natuurlijk wil ik dat niet? Dat hele onderdeel hoort er niet te zitten, dus daar moet jij al helemaal niet aan en niet in zitten! Maar hij gaf me in ieder geval de mogelijkheid om nee te zeggen...

Uiteindelijk besloot ik toch toe te stemmen omdat ik wist dat het toch zou moeten. En dus voerde hij zijn onderzoek uit en het was pijnlijk in zoveel opzichten. Ik voel me verkracht. En ik weet dat mensen dat overdreven vinden als ik dat zo zeg, maar dat is écht hoe het voor mij voelt! Het is een onderdeel van mijn lijf, waar ik als transgender overtuigd ben dat dit er niet hoort te zitten. Dat is al fout en als iemand daar dan ook nog aan en in gaat zitten dan is dat dubbel fout en een dubbele bedreiging.

Ik gok dat je dat als niet transgender niet zult snappen. Het is niet dat ik het ‘onaangenaam’ vind, zoals denk ik, elke vrouw dat wel vindt, maar ik vind het traumatiserend!

Hoe dan ook, ook daar kon hij op zich niets afwijkends voelen, maar hij wilde wel dat ik meteen bloed ging laten prikken en dan maandag weer bij hem langs zou komen. En dus stapte ik in de bus naar het ziekenhuis... tranen over m’n wangen, omdat ik me verkracht voelde, maar niemand aan wie ik dat kon vertellen.

De bloedprikmevrouw legde m’n tranen ook verkeerd uit en dacht dat ik bang was voor het prikken...ach mevrouw, dat prikken is wel het minste van mijn zorgen momenteel.

Daarna dus weer naar huis, waar ik uitgeput en ontzettend verdrietig op de bank stortte en alleen maar kon huilen. Niet weten met wie ik hierover kon praten. Zoveel zorgen!

Om 17u werd ik gebeld door de huisartsenpraktijk en zij hadden de uitslag van mijn bloedonderzoek. Daaruit bleek dat de galwaarden inderdaad aan het stijgen waren en dat de onstekingswaarden ook verhoogd waren maar (nog) niet heel sterk. Hij had overlegd met de Maag-Lever-Darm specialist, maar die 'was niet echt onder de indruk' op dit moment, maar als dit dezelfde hork was als vorig jaar.... ach, toen was hij ook niet onder de indruk. Toch wilde hij het wel in de gaten houden.

De afspraak is dus nu, dat ik as maandagochtend meteen weer bij de huisarts langs ga, dan krijg ik weer opnieuw een prikformulier en moet ik weer gaan laten prikken om te zien wat de waarden in het weekend hebben gedaan. Mocht de pijn nu erger worden en ik koorts krijgen, dan moet ik meteen naar de huisartsenpost gaan en word ik waarschijnlijk opnieuw opgenomen. En ik.... ik voel me ellendig.

Niet alleen vanwege de (toenemende) buikpijn, maar ook vanwege het feit dat het aankomende week Wereldstemmenhoor congres is in Den Haag en ik daar mag spreken en daar heel graag bij wil zijn. Wat als dat niet kan, hoe regel ik dat? hoe zeg ik mijn 'huisje' af? wie verkoopt die mega stapel (Engelse) boeken dan?

En als ik nog verder door denk (want dat kan ik op zo'n moment hartstikke goed).... Ik ben door de kennismaking van mijn nieuwe therapie heen en zou daar de week erna mee gaan beginnen. Voornamelijk met de sporturen en dat kan dan niet en hoe gaan ze dat dan vinden en hoe meld ik me daar dan voor af enz....

Kortom, ik ben bang.
Geen galblaas betekent echt niet, dat er geen zorgen meer zijn en dat ik eigenlijk niet heel hard zou wensen dat er iemand zou zijn bij wie ik mijn gal kon spugen....

foto: internet

Terrorisme...

Iedere ochtend als ik wakker word, heb ik eenzelfde soort ritueel. Eén van de onderdelen daarvan is de nieuwsberichten in de newsfeed op mijn iPad bekijken. Meestal staat er niet zo veel soeps tussen, maar soms, heel soms, staat er iets (in mijn ogen) opvallends tussen. En dat was dus het geval deze morgen.

Ik las een kop van het AD: "Dit is waarom Nederland zo gelaten reageert op de eerste terreuraanslag in 14 jaar."

Mijn brein, dat nog bezig was wakker te worden, vroeg zich af waar dit over ging. Voor mijn verdediging: ik kijk geen nieuws en ik lees ook geen kranten. En zelfs de radio staat hier niet vaak aan...

Ergens in mijn achterhoofd meen ik de afgelopen dagen wel iets opgevangen te hebben van een steekpartij in Amsterdam CS en ik herinnerde me ook vaag dat er in dat verband het woordje terrorisme ook gevallen was, maar inderdaad, ik heb daar geen aandacht aan besteed, ik had meer zoiets van 'het zal wel'.

En bij het openen van dit artikel bleek het inderdaad om dit incident te gaan. De steekpartij in Amsterdam CS, waarbij twee gewond raakten, bleek inderdaad een terroristische daad.

Er stond niet zoveel in dat artikel en eerlijk is eerlijk, ik ben te lui om meer informatie over deze daad op te zoeken. Maar ik vraag me dus wel af, waarom deze daad terrorisme genoemd wordt?

Bij 'terroristische aanslag' denk ik aan heel andere dingen dan (oneerbiedig gezegd) 'zomaar een steekpartijtje'. Dan denk ik aan de twin towers, aan mensen die zichzelf opblazen en dat soort dingen. Maar wat maakt een steekpartij tot terrorisme???

Als ik in de Dikke van Dale kijk, word ik niet heel veel wijzer:

ter·ro·ris·me (het; o)1het onder druk zetten van een regering of bevolking door daden van terreur

Want als iemand zichzelf opblaast en daarmee heel veel onschuldige mensen met zich meeneemt de dood in, dan is dat natuurlijk heel triest, maar ik zie niet hoe dat in bovenstaande definitie past? Hoe zet je daarmee een regering of bevolking  onder druk? Ik zie dat niet. Ik zie wel dat je in dit voorbeeld een bevolking schaadt, pijn doet, onterecht meeneemt in jouw strijd, maar ik snap serieus niet hoe het in die definitie zou passen.

Een tijd terug vonden er hier in mijn woonplaats kort na elkaar en kort bij elkaar in de buurt twee steekpartijen plaats, met dodelijke afloop. Zo ongeveer het halve politie, brandweer en ambulance korps was uitgerukt, omdat de burgemeester op het idee kwam dat dit wel eens terrorisme zou kunnen zijn. De dader was hier allochtoon. En ik weet niet waarom de burgemeester op het idee kwam om te denken aan terrorisme, ik hoop nog steeds niet dat het alleen op basis was van de nationaliteit en het geloof van de dader. Maar soms voelt het wel zo...

Ook nu was de dader weer iemand met een andere nationaliteit en een ander geloof.
En ik zal er ongetwijfeld naast zitten, dat hoop ik echt, maar waarom is het zo dat als er een steekpartij plaatsvindt tussen twee kaaskoppen (want dat gebeurt ook regelmatig) geen sprake of verdenking van terrorisme, en zodra de messentrekkers een kleurtje en een bepaald geloof aanhangen ineens wel dat woord valt??

Ik weet het niet, ik kom er niet uit. En misschien wil ik het ook wel niet weten.
Ik probeer mensen te zien als mensen, welke kleur, en welk geloof ze ook hebben.
En ik weet niet of ik er tegen zou kunnen, als ik er achter kom, dat mijn gevoel blijkt te kloppen. Dat het inderdaad samenhangt met kleur en geloof.

Ik geloof namelijk dat ik niet in zo'n land wil leven, waar mensen niet (min of meer) gelijk zijn en waar men zich laat leiden door angst...

screenshot nieuws item

Leven als non-binair persoon in een binaire wereld....

Deze blog zit al heel lang te sluimeren in mijn hoofd. Ik vind namelijk dat ik er iets over moet schrijven, maar ik wil ook niemand voor het hoofd stoten. Ik realiseer me namelijk heel goed dat mijn hele transgender zoektocht en mijn reis als non-binair persoon één groot leermoment is, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen om mij heen. Maar toch moet het geschreven worden.

Een tijd geleden was ik onder behandeling van de genderpoli van het VUMC in Amsterdam. Ik wist niet zo goed wat ik nu precies was en wat ik daarmee wilde. Ik dacht overigens dat ik zeker wist wat ik (aan lichamelijke veranderingen) wilde toen ik daar de eerste keer binnenstapte, maar naarmate de tijd verstreek en we in gesprek raakten, veranderde dat beeld en werd ik een stuk minder zeker.

Dit is voor mij heel makkelijk te verklaren. Oók ik ben opgegroeid in een binaire wereld, een wereld waar je óf het een bent, óf het ander. In dit geval man óf vrouw, meer smaken zijn er in de binaire wereld niet. Hoewel ik bij mijn geboorte tot vrouw gebombardeerd werd, op grond van uiterlijke kenmerken, heb ik mij nooit vrouw gevoeld. Maar ook ik wist niet beter dan dat er twee smaken waren: man of vrouw. En als ik dus geen vrouw was, dan moest ik wel man zijn...

Maar in het VU kwam ik erachter dat ik me ook niet helemaal man voelde. Tja en wat dan?? Ik leerde via Transvisie en nog wat andere kanalen, dat er ook nog zoiets bestond als non-binair, oftewel: ergens tussen die twee in. En in dat hokje (want laten we wel wezen, het is ook gewoon een hokje) voelde ik me helemaal thuis.

Ik kwam tot de conclusie, dat niet ik of mijn lijf moest veranderen, maar dat de maatschappij moet veranderen. En daarmee veranderde mijn vraag van lichamelijke aanpassingen naar: leer mij mezelf te wapenen om als non-binair persoon te leven in een binaire wereld. Want dat vond en vind ik nog steeds ontzettend lastig. Met het uitspreken van die vraag, eindigde overigens mijn traject bij het VUMC onmiddellijk.... maar daarmee had ik nog geen 'tools' om om te gaan met mijn 'probleem', want dat is wel hoe ik het ervaar.

Ik heb de pech dat mijn (echte) naam, onmiddellijk doet denken aan een vrouw en hoe mannelijk ik me dus ook presenteer aan de buitenwereld, zodra men mijn naam hoort (of mijn stem), word ik automatisch gebombardeerd tot mevrouw, zij, haar enz. En dat vind ik vreselijk, want dat ben ik niet!
Ik ben gewoon S. en als je over me moet spreken, dan het liefst met 'hij en hem'.

Hier had ik het met mijn hulpverleners over en we kwamen tot de conclusie dat we het voortaan over S, hij en hem zouden hebben, in spreektaal, maar ook in de rapportage. En hoewel er soms nog wel eens een vergissing is, gaat dat op zich best goed.

En begrijp me overigens niet verkeerd, die vergissingen vind ik niet erg. Het is ook best wel even wennen (ook voor mijzelf hoor!), maar verbeter jezelf en probeer het de volgende keer goed te doen.

In mijn dossier en hier in huis gaat het dus goed, maar toen moest er naar een instantie gebeld worden en mijn hulpverlener zei tegen me: "ik weet dat je graag S, hij en hem bent, maar bij die instelling ben je bekend als mevrouw, dus als je het goed vindt ga ik die woorden ook gebruiken, anders begrijpen ze er daar helemaal niks van."

En hoewel het hartstikke goed bedoeld was, op dat moment voelde dat al alles behalve ok, maar dat kon ik op dat moment niet uitspreken. Op dat moment begon dit blogje dus te broeien.

En laten we wel wezen: het is ook niet ok!
Hoe serieus neem je me, als je in huis en in de rapportage je taal wel aanpast, maar naar buiten niet? Doe je het in het verslag en in mijn huis dan puur om mij een plezier te doen? Om mij koest te houden? Het voelt (hoe onbedoeld ook) als een big fuck you naar mij, als verraad!

Die ander aan de andere kant van de lijn, hoeft het namelijk niet te snappen, die moet gewoon het probleem dat we aankaarten oplossen. En als jij het over S, hij en hem hebt en ze vragen: maar we hebben het toch over mevrouw? Dan hoef je helemaal niks uit te leggen. Je kunt gewoon zeggen, ja we hebben het over S en stug doorgaan met hij en hem. Persoonlijk moet ik de eerste telefonist nog tegen komen die meer dan twee keer die vraag stelt...

Dán zou je me helpen in mijn gevecht van "bewustwording en educatie" en me echt serieus nemen en respecteren.Want alleen kan ik dat niet, daar heb ik m'n netwerk voor nodig. Goed voorbeeld doet namelijk volgen.

En laten we het beestje gewoon bij de naam noemen en eerlijk zijn. De reden dat je kiest voor mevrouw, zij en haar heeft helemaal niks te maken met of de andere partij het begrijpt of niet. Het heeft puur en alleen te maken met je eigen gevoel van ongemakkelijkheid. Het gaat over je ongemakkelijk voelen over opkomen voor iets wat jezelf misschien niet begrijpt en wat je niet persoonlijk raakt. Misschien zelfs wel over angst om tegen een bestaande stroom in te zwemmen.

Maar hou het JUIST vol tegen de rest van de wereld, want misschien dringt het dan eindelijk door dat er meer is dan de standaard overduidelijke hij en zij hokjes. En kan ik (en de vele, vele anderen als ik) misschien eindelijk mezelf zijn zonder steeds maar weer een keuze te moeten maken tussen twee dingen die ik niet ben.

Namens de non-binaire mensheid: bedankt!

foto: internet

Iets met ouder worden...

De laatste tijd word ik steeds vaker geconfronteerd met een menselijk trekje dat ik niet zo heel erg tof vind. Ik word me namelijk steeds bewuster van het feit dat ik oud aan het worden ben.

Die grijze haren op m'n kop.... ach, dat kan me weinig schelen. Hoe vaak de kapper ook blijft vragen of ze er niet een mooi kleurtje in mag doen, mijn antwoord blijft steevast 'nee, dank je'. Ik vind dat namelijk maar een hoop ijdel gedoe en ik hou niet van gedoe. Ik vind het prima als anderen dat doen, maar van mij hoeft het niet, het maakt mij namelijk erg weinig tot niks uit hoe ik eruit zie.

Maar waar ik tegenaan loop, is dat ik steeds minder kan hebben. En ik weet niet zeker of het echt met ouderdom te maken heeft, of meer met het gegeven dat ik steeds gevoeliger word voor geluid (en ik was op dat gebied al erg gevoelig), maar wat het ook is, ik word er erg verdrietig van.

Ik zal een voorbeeld geven.
Een buurmeisje rijdt met haar piepende, roestige fietsje urenlang rondjes en elk piepje wringt zich een weg tussen mijn hersenkronkels door naar binnen. Elk piepje voel ik tot in mijn tenen. De ergste gedachten komen in me op. Ik wil stokken tussen haar spaken steken, haar van haar fiets sleuren, onder een auto duwen enz. Ik doe het uiteraard allemaal niet, wetend dat fietsen ooit een keer gaat vervelen.... en dat blijkt ook zo te zijn.

De roestige piepende fiets wordt ingewisseld voor een gloednieuw stepding, voorzien van een fietsbel. En wat is er nou leuker dan urenlang achter elkaar lopen bellen....
Oordoppen zijn mijn vrienden geworden.

Nog een voorbeeld:
Mijn overbuurjongetje is een erg druk mannetje en dat is prima, hij moet lekker levendig zijn, hij is tenslotte 6 of 7 jaar. Hij moet kunnen rennen, spelen, draven en lawaai maken. En hoewel ik dit écht meen, kan ik het niet helpen dat ik hem af en toe zijn huis in (en erger) wens, waar ik zijn gedoe niet meer kan horen.

Hij doet geen rare dingen hoor, eerder heel normale dingen, maar toch. Zo heeft hij laatst ontdekt dat als je heel hard op een leeg blikje stampt, het blikje zich om je schoen heen vouwt en blijft zitten en daar dan mee over straat rennen maakt een heerlijke herrie!
En terwijl hij urenlang enthousiast over de straat klettert met zijn blikjes, zit ik me binnen groen en geel te ergeren aan dat geluid, wat bij mij binnenkomt alsof iemand met spelden in mijn hersens zit te prikken (niet dat ik weet hoe dat voelt, maar ik denk dat het ongeveer zo aanvoelt).

En ondertussen probeer ik mezelf streng toe te spreken: wat nou, ouwe zeur.... wat deed je zelf toen je zo oud was als hij, en ouder nog? Ik liep ook met die blikjes aan mijn voeten en had dan de grootste lol. Goedkoop vermaak! En als iemand er wat van zei, dan hoorde ik dat amper, laat staan dat ik begreep waar ze het over hadden. Lawaai??? waar? Ik had alleen maar plezier.

De buurjongetjes vinden het ook heel leuk om te voetballen tegen de garage deuren (metaal.....) en dat maakt natuurlijk een prachtig kabaal, hoe harder je schiet, hoe groter het resultaat... En wederom erger ik me groen en geel, vanwege de impact die dat lawaai op mijn hersens heeft... Geen spelden dit keer, maar eerder een moker die inbeukt op mijn hersenen.

En dan denk ik terug. We woonden in een wijk met weinig kinderen en achter ons huis was een garagepleintje waar m'n broer en ik graag speelden. Voetballen was één van onze lievelingsspellen. En ja, hard tegen die eerst houten en later metalen deuren knallen was een sport! Hoe harder hoe beter. Toen er ooit een mevrouw aan de deur kwam, wiens huis aan dit pleintje grensde, om te vragen of we alsjeblieft wat zachter konden spelen omdat haar man ernstig ziek was en probeerde te slapen, vonden wij dat maar gezeur. Het resultaat was, dat we nog vaker gingen spelen en nóg harder gingen knallen. Rekening houden met anderen zat er op die speelmomenten écht niet in (dat moesten we namelijk altijd en overal al, buiten deze speelmomenten). Een week na het verzoek van deze mevrouw, viel er een overlijdenskaart in de bus: de meneer had de strijd tegen kanker verloren.

Als ik daar nu aan terug denk, dan vind ik mezelf een vreselijke egoïst. Ik weet dat ik jong was en niet beter wist. Dat ik me nog niet zo goed kon inleven in een ander... ik had wel wat anders aan mijn hoofd, maar toch. Ik voel me nu vaak schuldig over het ettertje dat ik destijds voor de buurt geweest moet zijn.

Maar als ik dan naar buiten kijk en mijn buurjongetje zie, die met al zijn herrie, lawaai, kattenkwaad en kwajongensstreken herrie loopt te maken en tegelijkertijd zo onschuldig en ontwapenend uit de hoek kan komen, dan kan ik ergens diep verstopt van binnen ook wel wat compassie voelen voor dat luidruchtige ettertje buiten, maar ook voor dat luidruchtige ettertje dat ik ooit was, dat tijdens het buitenspelen, heel veel stress van zich af moest schoppen.

Het verandert niks aan het feit dat ik me blijf ergeren aan al die geluiden, Dat ik inmiddels veranderd ben in die oude zeur waar ik vroeger zelf zo'n hekel aan had. Maar fair is fair: ook al heb ik het zelf vroeger ook allemaal gedaan: 30x belletje trekken in een half uur, is strontvervelend. Expres mensen klieren en laten schrikken is niet leuk. En ieder mens heeft ook een grens tot waar ze met dit soort dingen kunnen dealen. En mijn grens is erg snel bereikt tegenwoordig. Sorry!

Mijn emmer zit vrij snel vol en dan erger ik me dus groen en geel....
Gelukkig is geel toevallig wel mijn lievelingskleur.

foto: internet

None of your business!!!

Soms.... Soms kan ik me zo vreselijk boos maken!

Zojuist ging ik op een warme zondagmiddag even boodschappen doen. Ik had iets in de folder gezien dat alleen vandaag nog in de aanbieding was en hoewel ik het niet bepaald heel erg nodig had, besloot mijn hoofd dat het toch écht vandaag gehaald moest worden.... En zo geschiedde dus.

Ter verdediging van mijzelf: mijn hoofd (of de vele bewoners ervan) is echt niet altijd de baas hoor, meestal ben ik dat zelf, maar als het warm is, ik slecht geslapen heb en moe ben, dan is het soms makkelijker om te weten welke strijd je wel en niet aan moet gaan met het 'zootje ongeregeld'. En dit was een strijd die ik graag aan me voorbij liet gaan. Mensen met kleine kinderen zouden dit moeten kunnen herkennen.

Goed ik stond dus in de rij van de kassa en voor mij stond een wat oudere meneer met een rollator. Hij had 10 blikjes bier, 3 grote flessen cola, vuilniszakken en..... te weinig geld.

Het bedrag dat hij moest betalen was €9,20 en hij had €8,- aan contanten bij zich. Hij probeerde de rest te pinnen, maar dat kon hij dus niet (lees: stond niet meer op zijn rekening). En dus ontstond er drama.... Een redelijk jonge en nog niet zo ervaren cassière, die er weer iemand bij moest roepen. En dat duurde heel erg lang...En we stonden er al vrij lang, omdat er vóór deze meneer ook al iets niet helemaal goed ging.

Ik vroeg aan de meneer hoeveel hij nog miste. Voor de goede rekenaars onder ons: €1,20 en dus haalde ik dat bedrag uit m'n beurs en zei tegen het meisje achter de kassa: ik betaal die 1,20 wel, dan is het in orde toch.
Heel verhaal dat dat niet kon, dat het gepind moest worden enz... Tja, en ik heb lang genoeg achter de kassa gezeten om te weten dat dat een verhaal was dat niet klopte, want zodra iemand niet kan betalen per pin, wordt de transactie afgebroken en kun je een andere betaalmogelijkheid aangeven.

Hoe dan ook, er moest een chef bij komen die vervolgens exact hetzelfde tegen het meisje zei als wat ik haar net gezegd had. En het is prima dat dat meisje moet leren, daar gaat het ook niet om. Het gaat me om wat er vervolgens gebeurde.

De meneer in kwestie stak me een (redelijk gore) hand toe, schudde die van mij en schuifelde blij de winkel uit. En toen kreeg ik de wind van voren van de mevrouw achter mij. Wat mij bezielde om deze man geld te geven. Zo hield ik 'gedrag in stand'! Ik (i) draaide me om en vroeg mevrouw (m) welke gedrag ze precies bedoelde?

m: Ja, die man is alcoholist en jij zorgt ervoor dat hij nu kan drinken.
i: en hoe weet u dat hij alcoholist is?
m: je ziet toch wat hij koopt?
i: jazeker: zes liter cola zero, 5 liter bier en vuilniszakken. Dat is meer frisdrank dan bier overigens.
m: je denkt dat toch niet dat dat voor hemzelf is?
i: ik heb geen flauw idee en weet u? het gaat me ook geen zak aan. Misschien is hij alcoholist, misschien heeft hij gewoon een gezellige middag met vrienden, wie zal het zeggen. maar wat het antwoord ook is, het zijn niet mijn zaken. Ik zie een meneer die niet in staat is om €1,20 te pinnen en daar kan ik wat aan doen, dus dat doe ik.
m: maar je betaalt zijn drank?
i: wie zegt dat? misschien betaalde ik wel twee van de drie flessen cola, of die vuilniszakken? Dat gaat u toch geen zak aan? Als hij al alcoholist is, dan zal hij door die drie biertjes die hij minder had kunnen drinken als ik hem niet geholpen had écht niet ineens geen alcoholist meer zijn hoor, dan zou hij er morgen gewoon drie extra scoren. maar het gaat u en mij niet aan wat meneer al dan niet met zijn bier en zijn leven doet.
m: je bent brutaal en naïef.
i: dat kan kloppen, maar ik weet dat ik mezelf vanavond recht in de spiegel aan kan kijken. Prettig weekend.

En ik liep rustig weg.
Maar van binnen kookte ik. What the fuck?
Waarom moet ik me verantwoorden voor het helpen van iemand?
En ja ik weet ook wel dat meneer die 10 biertjes heel hoogstwaarschijnlijk zelf naar binnen werkt. Maar dan nog? Zoals ik al zei: het zijn niet mijn zaken, het zijn niet haar zaken.

Ik weet best dat ik wellicht 'gedrag in stand houd' (pffff, alsof ik zoveel macht heb), maar ik blijf dit, als ik het kan, gewoon doen. Simpelweg omdat ik inderdaad naïef ben en hoop dat als er ooit een dag komt waarop ik €1,20 mis voor mijn boodschappen, buskaartje of wat dan ook, er iemand zal zijn die zonder vragen of oordelen dat geld voor mij wil betalen.

Hoop doet leven zeggen ze wel eens en verbeter de wereld begin bij jezelf.

foto; internet

ps: en dat van mezelf in de spiegel aan kunnen kijken was natuurlijk een grote leugen,ik heb namelijk geen spiegel.

Disney wijsheid voor een mooiere wereld....

Als je mij een beetje kent, dan weet je dat ik enorm van reizen hou. Ik hou van een andere omgeving en van het spreken van een andere taal. Op de een of andere vage manier, geeft reizen me een gevoel van vrijheid. Niet alleen puur het feit dat ik kan gaan en staan waar ik wil (al ben ik daar zeer zeker ook heel dankbaar voor) maar ik voel me veel vrijer als ik in het buitenland ben.

Op de een of andere onverklaarbare manier, ben ik een soort van zekerder van mezelf. Dingen die me in Nederland niet of nauwelijks lukken, vind ik in het buitenland, in een andere taal, veel gemakkelijker. Hoe het zit, of hoe dat komt, kan ik niet goed uitleggen, maar dat ik me in het buitenland vaak een stuk gelukkiger voel, is een feit.

Maar goed, ook nu zit ik weer in het buitenland. En eerlijk is eerlijk, ik vind mezelf inmiddels best een ervaren reiziger. En hoewel ik hier met het grootste gemak van de wereld om informatie vraag, of een praatje maak met volkomen vreemden, is er één ding dat ik ook hier, vreselijk moeilijk vind. 

Noem me raar, maar ik vind het ontzettend moeilijk om in mijn eentje ergens te gaan eten. En dan heb ik het niet over de McDrek, de Burgerking of KFC, nee, dat lukt me wel, maar ik bedoel een echt restaurantachtige omgeving, waar ze ‘echt voedsel’ verkopen. Ik vind het moeilijk om daar in m’n eentje binnen te stappen, te gaan zitten, te bestellen en te eten.

Ik denk dat ik ergens bang ben voor wat andere mensen dan wel niet van me zouden kunnen denken: kijk, wat een loser, heeft zeker geen vrienden enz. Als ik het omdraai, dus als ik iemand in z’n eentje in een restaurant zie zitten, dan denk ik overigens alleen maar: Wow, wat knap.... maar omgedraaid is dat niet wat ik denk dat anderen over mij zullen denken.

Vandaag overtrof ik mezelf voor de tweede keer op rij. Ik had gisteren een pub hier in de straat gezien, waar ik vandaag wilde gaan eten, maar toen puntje bij paaltje kwam en ik de tent van binnen zag (en hoorde) en voelde hoe ik aangekeken werd, ben ik omgedraaid en vertrokken.... en toch heb ik mezelf dubbel overtroffen. Dat weglopen is al iets wat ik niet gauw zou doen, dus dat was overwinning nummer 1, maar ik had ook een backup plan (en zelfs een backup voor de backup, maar dat was nodig). En dus kwam ik een Amerikaanse diner terecht. Gewapend met boek en telefoon aan een tafeltje gaan zitten en eten besteld. Jihaa, Well done!

De mensen tegenover me waren Nederlands, voor mij altijd een reden om me in te houden en stiekem mee te luisteren, maar me niet bekend te maken. Het betrof een jong stelletje, waarvan de dame in kwestie behoorlijk flink was. Zó flink zelfs dat ik er twee keer in paste en geloof me, dan ben je behoorlijk flink. En ik vind dat niet erg, maar als je als flinkerd (in het Nederlands) commentaar gaat leveren op de grootte van mijn portie eten (waar ik geen invloed op had en zelf ook van schrok), dan vind ik dat niet helemaal ok, maar ik liet het gaan, keek naar het tweede toetje dat ze naar binnen werkte, dacht er het mijne van, maar zei niks. Het gaat me tenslotte niks aan.

Vervolgens kwamen er twee vriendinnen aan het tafeltje naast me zitten en toeval wilde dat zij ook Nederlands waren. Eerst begonnen ze over de andere flinkerd te zeuren. Ze konden niet achter haar stoel langs en dus zette één van de meiden haar stoel demonstratief dwars aan het tafeltje, waardoor ze recht naar mijn tafeltje moest kijken. En meteen kwam er weer commentaar: “niet dat het uitzicht op een dik varken dat een varken zit te eten veel beter is”. Ik hoor het, ik word er verdrietig van en ik hou m’n mond...

Ik weet dat ik niet maatje 36 heb, integendeel, ik zit eerder aan de 46 en geloof me als ik zeg, dat ik me daar héél ongemakkelijk bij voel en heel erg verdrietig van word. Ik ben dan ook echt wel bezig met een poging om hier iets aan te doen, maar dat gaat me niet echt makkelijk af. En eerlijk is eerlijk, als ik op vakantie ben, dan wil ik niet de hele tijd calorieën tellen, ingrediënten lezen, dan wil ik, net als iedereen gewoon kunnen genieten.

Ik snap het niet: waarom is het nodig om anderen af te zeiken? Het valt me op dat het vooral vrouwen zijn die dit (over elkaar) doen, maar dat kan een groot vooroordeel zijn, het valt me gewoon op. Waarom is het nodig om alles wat je denkt hardop te zeggen? Ook als je weet dat het kwetsend is wat je zegt? En denken ‘ik ben in het buitenland, dus niemand kan me verstaan’ is een vrij naïeve gedachte, met de goedkope chartervluchten, is reizen niet meer alleen voor de elite weggelegd.... 

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet heilig, ik denk ook van alles als ik dingen zie, maar ik hoef niet altijd en overal maar te zeggen wat ik denk, daar wordt de wereld géén mooiere plek door, kan ik je verzekeren. Ik denk en weeg af of datgene wat ik over de ander denk een meerwaarde of iets positiefs kan zijn voor die persoon, en als het iets is dat ik zelf niet graag zou horen, dan houd ik mijn mond. 

Was het niet Stampertje die in de Disney versie van Bambi van zijn moeder geleerd kreeg: “Als je niks aardigs kunt zeggen zeg dan niks, niemendal.” Een les, waaraan velen van ons (inclusief ikzelf) een voorbeeld zouden kunnen nemen.

De dames naast me, gingen overigens nog even verder met hun commentaar over mij en ik hield stug mijn mond en glimlachte tegen ze als ze weer eens om hun eigen lompe grappen moesten lachen. Ik vroeg de rekening, rekende af en moest me toen tussen onze tafeltjes uitwurmen (die behoorlijk dicht op elkaar stonden). En dit was voor mij het moment van ‘wraak’. Ik stond op, begon langs de tafel te schuiven, bleef (per ongeluk) ergens aan hangen en nam mijn halve tafeltje mee (heb ik weer). Toen ik langs ze liep, op weg naar de uitgang, zei ik in het Nederlands: “tja, dat krijg je hè, zo’n dik varken past ook nergens tussen. Fijne avond.”

En eerlijk is eerlijk, ik geniet van de kleur die er op hun koppen verscheen en het geschokte gefluister: “oei, zou hij dat gehoord hebben?” (Ja koe, ik heb je gehoord, luid en duidelijk.....)

Het voordeel van me daarna zo kut voelen, is dat ik iets fijns terug wil doen, iets waarvan IK me goed ga voelen. En dus heb ik de lokale zwerver die me al drie dagen met een prachtige lach op zijn gezicht een fantastische dag wenst als ik langskom getrakteerd op een mealdeal naar keuze en een kop sterke koffie.

Dus dames, dank je wel. Door jullie onnodige kutopmerkingen, heeft deze meneer, die iedereen die langskomt, hoe dik ze ook zijn, een mooie dag wenst, vandaag in ieder geval een maaltijd gescoord....

foto: internet

Ps: mijn Spareribs waren trouwens lekker. Dat wel.

Dingen waar Ik blij van word...

Vandaag is het weer een erg warme dag, iets waar ik persoonlijk niet zo heel erg dol op ben. Ik ben simpelweg niet ontworpen voor warm weer.
De afgelopen dagen, kreeg ik mezelf weer eens niet de stad in. Ik wilde graag naar de film, maar het lukte me niet. Wél heb ik bijna elke dag per fiets de buurt afgestruind op zoek naar Pokemons, maar het voelde weer eens alsof ik weer niks voor elkaar kreeg.

Vandaag was ik al vroeg in de stad te vinden. De voordelen daarvan: het is nog niet zo warm en het is nog niet zo druk en dus wandelde ik braaf in het rond om mijn Pokemons te vangen.

En hoewel ik uiteindelijk niet de ‘bijzondere’ Pokemons gevonden heb waar iedereen het over had, gebeurden er wel een aantal dingen waar ik blij van werd.

Ten eerste kwam ik m’n oude buuf tegen. Ik heb eigenlijk met niemand hier in de flats echt contact, en net toen ik m’n oude buuf leerde kennen en we wat dingen samen gingen doen en er eindelijk een leuk en gezellig contact was, kreeg ze een nieuwe woning aangeboden. Voor haar was dit ideaal, ze kreeg wat meer vrijheid terug. Ik vond het jammer, maar ach, mijn woonplaats is nou ook weer niet zó groot dat we elkaar nooit meer zouden zien. Toch verwaterde het contact al gauw. Ik heb nog wat pogingen ondernomen door kaartjes te sturen, maar er kwam geen enkele reactie en dus gaf ik het op. Ik had geen idee wat er mis gegaan was, maar blijkbaar moest ik me erbij neerleggen dat het klaar was. Tot vandaag.....

Ik kwam haar tegen, zomaar ergens onderweg in de stad. We maakten een praatje en het voelde voor mij weer als vanouds....ze had echter haast en dus wisselden we nummers uit en gaan we binnenkort een keer op ons gemak bijkletsen.... Ik heb er zin in!

Vervolgens kwam ik na heel lang lopen (op weg naar de bus naar huis) op de markt uit en daar stond een Politieauto geparkeerd. Nu is dat niet zo vreemd, want André Rieu maakt de stad nog steeds onveilig en dus rijdt er extra blauw door de stad.
Maar het leuke was, dat er een klein jongetje heel enthousiast naar de auto stond te zwaaien en toen de agenten uitstapten, sprong het mannetje (erg ongecoördineerd) bijna een gat in de lucht! Hij kon zijn geluk niet op.
Één van de agenten kwam naar het mannetje toe, voerde een kort gesprekje met hem en nam hem toen op de arm. Het jongetje kreeg een ‘rondleiding’ door de politieauto. Hij mocht de lichten aan en uit doen en zelfs heel even de sirenes aanzetten, maar daar schrok het mannetje zelf nogal van en dus gingen die snel weer uit.

Het mannetje kreeg er geen genoeg van en ik stond het van een afstandje te bekijken, met een mega smile op mijn gezicht. Nu is het denk ik geen geheim, dat ik niet echt een goede relatie heb met de dienders in mijn stad, maar kijkend naar dit tafereeltje, maakte me vreemd emotioneel.

De agent zette het mannetje neer en hij rende enthousiast naar z’n moeder die hem vroeg of de agent nog een high five kreeg. De agent zakte door z’n knieën op ooghoogte van het mannetje, het mannetje rende weer naar de agent en gaf hem een high five. De agent speelde het spelletje mee en liet zich omvallen en deed alsof zijn hand pijn deed van de high five.... het mannetje liep weer naar de agent en gaf een kusje op zijn pijnlijke hand....

Ik stond erbij en keek ernaar en vocht tegen m’n tranen... ik genoot hiervan en ik ben altijd dankbaar als ik ook deze kant soms mag zien. Blijkbaar kregen ze op dat moment een oproep en moesten ze er vandoor, pas toen viel het me op dat het blije mannetje, die dit ‘vet cool’ vond, het syndroom van down had. Niet dat dat belangrijk was overigens, ik liep met een grote glimlach door.

Op dat moment viel het me op dat het carillon van het stadhuis een wel erg bekend deuntje speelde. En als ik me niet vergis, was het het 'volkslied' van het stadsdeel waar ik vroeger woonde. Best een beetje vreemd, want dat ligt in een compleet andere provincie, maar hoe dan ook, het bracht wel even blije herinneringen naar boven. En dus pakte ik de camera op m'n telefoon erbij en besloot het te filmen... Alweer een glimlach en ik zette mijn weg voort naar de bus.

Eenmaal in de bus gebeurde er nog iets waardoor ik moest lachen. De buschauffeur ging ons namelijk het weerbericht voor de komende dagen vertellen. Nu weet ik dus dat het morgen 31° wordt en overmorgen zelfs 32°.... niet dat ik heel blij word van die temperaturen, maar ik vond het wel grappig. Hij gaf ons allemaal nog de tip om voldoende water te drinken en ons niet te druk te maken....

Daar ga ik me dan maar aan houden!

foto: internet