Iets met eerlijkheid....

Op alweer een regenachtige dag, begint mijn maag om een uur of twee te knorren. Dat is niks geks, aangezien ik vergeten ben om er eerder vandaag wat voedsel in te stoppen. Tja, dan krijg je dat...
En omdat ik vandaag al veel (nuttigs) gedaan heb, besluit ik mezelf te trakteren op een vers hard broodje! Eén kleine complicatie: die heb ik niet in huis en dus sjok ik op mijn gemakje, via een omweg langs de brievenbus, naar onze supersonische pas verbouwde supermarkt!

En terwijl ik kwam voor een simpel hard broodje (of twee) kom ik toch weer met een redelijk vol mandje bij de snelkassa aan. Want zo gaat dat nu eenmaal met mij in mijn supersonisch verbouwde supermarkt, met heel veel aanbod en reclames die ook nog eens aanwezig zijn...

Vóór mij loopt een moeder met een heel druk en tevens heel schattig zoontje. In zijn knuistje een overheerlijke (dure) rol koekjes geklemd. Hij heeft wel smaak, en weet wat lekker/fijn is, dat moet ik toegeven.

Maar wat hij niet zo fijn vindt, is dat hij moet wachten in de rij, zelfs bij de snelkassa. En dus sprint hij tussen alle wachtende mensen door, zo naar buiten. Mama doet een tevergeefse, maar ook niet zo'n krachtige poging om hem terug te roepen, maar het kereltje luistert niet en gaat voor de ingang in een plas regen op en neer staan springen.

En vanaf dat moment ben ik heel erg benieuwd wat er gaat gebeuren. En zoals dat altijd gaat in mijn hoofd, neem ik ook onmiddellijk alle mogelijke scenario's met (mijn) bijbehorende handelingen alvast door.

En dan is het moment daar. Is het een eerlijke moeder of niet?
Het antwoord is: nee, dat is ze niet. Ze zegt niet tegen de caissière dat haar zoontje de rol koekjes gejat heeft (want dat is wat het is, ook al is hij klein, druk en schattig). En in mijn hoofd gaat het met een razend tempo tekeer: moet ik er wel iets van zeggen of niet, wel of niet, wel of niet.

Maar dan vergeet de caissière haar vijf cent terug te geven en ze laat op een behoorlijk heftige manier weten dat ze daar niet zo van gediend is. Mijn woede bereikt inmiddels bijna het kookpunt, maar ik hou me in.

Als de moeder de winkel uit stampt en ik aan de beurt ben, vraag ik aan de caissière of ze weet dat het jongetje een pak koekjes in zijn hand had. Ze kijkt ze na, en zegt "nee, dat wist ik niet. Nou ja, dan heeft ze vandaag geluk gehad."
En ik kan het niet laten om te zeggen: "oh, gaat dat zo? Dat is goed om te weten voor een volgende keer."

En daar meen ik geen reet van, want ik loop nog terug als ik er achter kom dat ik vijf cent teveel heb terug gekregen, maar toch, ik kan niet tegen onrecht. En dit is niet eerlijk, dus onrecht.

Als ik buiten kom, staat moeder nog steeds aan de arm van zoonlief te sjorren in een poging hem mee te krijgen, de rol koekjes nog steeds in zijn knuistje geklemd.

En wederom kan ik het niet laten en zeg (trillend van boosheid en angst) tegen haar: "Je hebt best lef hè, moeilijk doen over vijf cent terwijl je weet dat je zoontje nog het een en ander in zijn handen had, waar je niet voor betaald hebt."

Moeder weet inderdaad heel goed waar ik het over heb en zegt me dat het niet haar probleem is als het personeel niet goed oplet, "dat is HUN zaak, niet de mijne"...
En dus antwoord ik: "dat klopt, maar je zoontje leren wat goed en fout is, is volgens mij jouw taak."

En om meer woede (in mij en vermoedelijk ook bij de moeder in kwestie) te voorkomen, loop ik maar door, begeleid door een scheldkanonnade van moeder.

Zoontje liet van schrik zijn rol met koekjes in de plas vallen...
Net goed....

foto: GEJAT van internet!

De wereld van Lesley....

Dat ik stemmen hoor, zou inmiddels niks nieuws meer moeten zijn. Dat ik dat meestal niet zo'n probleem vind en mijn stemmen ook voor geen goud zou willen missen, zou ook niet meer nieuw moeten zijn. En dat de jongste telg in mijn hoofd Lesley heet, zou inmiddels ook bekend mogen zijn.

Mocht dat niet het geval zijn, dan zal ik haar even aan u voorstellen.
Lesley is een heel groot meisje van zes jaar oud, aldus haar zelf. Soms is ze ineens even zeven en als je vraagt naar de reden hiervoor, dan krijg je al gauw te horen dat "zes heel stom is".  Maar gelukkig duurt dat nooit zo lang en is ze na een uurtje gewoon weer lekker zes.

Overigens zegt ze zelf dat ze zes is, maar emotioneel is ze dat nog lang niet en zit ze meer rond een jaar of drie, of zelfs nog jonger. Maar..... Lesley is dus een heel groot meisje.

Lesley houdt van kwebbelen, van honden en van de hele dag "waarom????" vragen. En eerlijk is eerlijk, de ene dag heb ik daar meer geduld voor dan de andere dag.

Al dat gekwebbel levert soms best leuke situaties op, vooral ook omdat Lesley dingen heel letterlijk kan nemen en soms haar eigen woordenschat heeft. Zo is een 'dokter' steevast een 'dochter' en kan ze heel boos worden als het in 'Zwitsalland' niet naar baby's ruikt, maar naar stinkende kaasfondue!

Vandaag hadden we weer even zo'n Lesley momentje.
En dat wil ik graag met u delen.

Vanochtend probeerde ik te bedenken wat ik vanavond wilde eten en dus maakte ik een tour door de keuken om te zien wat er allemaal nog in huis was. Ineens zegt Lesley: "oh, ik vind Pakistaan best lekker hoor!" Ik vraag haar wat ze precies lekker vindt en zegt nogmaals een beetje ongeduldig "pakistaa-haan". Ok, en dus leg ik Lesleys Pakistaan glimlachend klaar op het aanrecht....

Omdat ik het zelf best grappig vond, besloot ik er een berichtje over op Facebook te zetten, je moet immers iets als je niet direct mensen in de buurt hebt om dingen mee te delen. En zo begonnen we, of beter gezegd, gingen we verder met onze dag.

Om een uur of zeven kwam er een 'Whatsapp' berichtje binnen met de vraag: "En was de Pakistaan lekker?" Wederom moet ik glimlachen en ik stel de vraag aan Lesley.

Ik vraag of ze een antwoord wil sturen en dit is wat ik terug mag sturen: "Ja, hij was lekker knalperig* want we hadden hem in de oven gedaan!"

Al gauw kwam er een Whatsapp berichtje terug met de vraag of de persoon in kwestie Amnesty International in moest gaan schakelen.

Want tja, met Lesley in de buurt is geen Pakistaan meer veilig!

* geen typefout.

foto: (internet) de Pakistaan in kwestie....
ook wel Pastinaak genoemd... 

Een nutteloze dag?!?

Het is koud en nat buiten. De regen klettert al het grootste deel van de dag tegen de ruiten.

Een echte Hollandse zomerdag, zullen we maar zeggen. 

En ik? Ik heb een nutteloze dag. 

Ik lig half aangekleed en half in mijn pyjama op de bank. Drink liters witte thee en water, terwijl ik me tegoed doe aan veel te veel afleveringen van de serie 'The Fosters'. 

Ondertussen borduur ik me suf, aan een project dat ik écht heel erg fijn vind om te doen. 

Ik vind het mooi om te zien hoe borduren eigenlijk een soort van schilderen met draadjes is en er langzaam maar zeker een mooi 'schilderij' begint te ontstaan. 

Voor ik het door heb, is het tijd om iets te eten te maken en dus hak ik wat groenten en aardappels in stukken, sprenkel wat olie en kruiden erover en schuif het in de oven. Drie kwartier later werk ik, nog steeds serie kijkend, mijn snel bereide maaltijd naar binnen, om daarna gauw, letterlijk en figuurlijk, de draad weer op te pakken en verder te borduren. De afwas??? Ach, dat komt wel weer een keer.

Ik heb vandaag niks aan het huishouden gedaan en geen stap buiten de deur gezet, zelfs niet om mijn verplichte Pokemon te vangen of om een verplichte Pokestop te bezoeken. En dat is erg jammer, want ik zat bijna aan de zeven dagen (en dan krijg je een beloning). Pech gehad..... ik zal mijn beloning mislopen en opnieuw moeten beginnen, maar ik leg me er bij neer. 

Vandaag is een nutteloze dag: een dag waarop niets moet, behalve gewoon 'zijn' en genieten van alles wat ik fijn vind. 

Sommige mensen vinden dit soort dagen tijdsverspilling, wanneer ik ze erover vertel. En misschien is het dat ook wel. Ik noem het immers zelf ook nutteloos. 

Maar voor mij zijn dagen als dit onmisbaar. Ik kan er intens van genieten, maar buiten dat, heb ik het gewoon ook keihard nodig om mijn batterij weer op te laden! 

Voor mij zijn dit soort dagen ook een enorme leerschool, want ik vind het erg moeilijk om geen doelen te hebben op een dag. Een doel geeft 'nut' aan een dag, dus een dag zonder doelen, vind ik moeilijk om door te komen, laat staan om ervan te genieten. 

Dus tja, laten we het eens hebben over wat nutteloos is en wat niet? Want ik kan eigenlijk niks belangrijkers bedenken dan gewoon 'zijn'en het opladen van een batterij.

We kunnen immers niet allemaal Duracell konijnen zijn!

foto: Internet

Waarom gender neutrale taal wel degelijk belangrijk is....

In de afgelopen week kwam het, voor veel mensen schokkende, bericht van de NS, dat zij in de toekomst hun reizigers op een gender neutrale manier willen aanspreken. In plaats van 'beste dames en heren' nu dus 'beste reizigers'. En meteen barstte er een soort van 'rel' uit.

Wat een onzin, helemaal niet nodig, doe normaal!  Enzovoorts.

De grappen konden uiteraard ook niet uitblijven en bij het zien van die grappen, kan ik het niet helpen dat ik er toch enigszins verdrietig van werd. 

Het feit dat iets voor jou persoonlijk geen probleem is, wil niet zeggen dat het geen probleem is!

Daarom was ik ook heel blij met een messenger berichtje van iemand die ik nog nooit 'live' ontmoet heb. We volgen elkaar op Facebook. 

Zij gaf aan ook het nut niet zo in te zien van gender neutrale taal en vroeg mij, aangezien ik transgender ben en mezelf als non binair (dus noch man, noch vrouw) beschouw, of ik kon uitleggen waarom gender neutrale taal wel degelijk belangrijk is. "Want ook als transgender ben je toch man of vrouw?"

En ik denk dat deze persoon hier exact de spijker op de kop sloeg en duidelijk maakt waar het om gaat: gebrek aan kennis! En dat kan ik op zich niemand kwalijk nemen.

Transgenders zijn steeds meer in de media te vinden en dat is super! Maar wat er gebeurt is, dat er slechts een heel klein deel van de 'transgender populatie' in beeld wordt gebracht, namelijk de mensen die 'geboren zijn in het verkeerde lichaam' en van geslacht wisselen. Om maar even een woord te bedenken: binaire transgenders. Mensen die van het ene uiterste van de lijn, switchen naar het andere uiterste. Man of vrouw. En ja, in die zin, klopt het dat je dan weer man of vrouw bent. 

Maar dit is slechts een kleine groep van de transgenders. Het merendeel van de 'transgender populatie' bestaat uit mensen die zich 'ergens tussenin' bevinden. Mensen die zichzelf niet man of vrouw voelen, of allebei, of af en toe het een en af en toe het ander. Hier zijn weer heel veel verschillende termen voor, die ik jullie zal besparen (kennis moet geleidelijk gedeeld worden, zeg maar). Ik vang deze mensen even onder één noemer: non binair. 

Voor deze mensen is die nieuwe benaming belangrijk, omdat zij door de huidige woorden buitengesloten worden. Zij voelen zich geen dame, geen heer. 

En ik begrijp heel goed, dat mensen die zich prima voelen met het aan hun toegewezen geslacht, zich helemaal niks kunnen voorstellen bij het feit dat er mensen zijn die zich niet man of vrouw voelen. En dat snap ik en daar kan ik eigenlijk maar één zinnig ding op zeggen, namelijk: gefeliciteerd, je hebt ZEKER geen last van genderdysforie!

Maar ik denk dat ook deze mensen, het misschien toch wel begrijpen. 

Stel je bent een man, je ziet er (in jouw ogen) uit als man, je voelt je in alles man. Maar de buitenwereld noemt je steevast een vrouw. Je verbetert ze, zegt dat je toch echt een man was, de laatste keer dat je het checkte, maar toch gebeurt het keer op keer. (Omgekeerd kan natuurlijk ook)

En in zekere zin, wen je er misschien aan, of lukt het je om het naast je neer te leggen. Maar ergens van binnen, raakt het je toch, want je BENT geen vrouw, je bent een man.

Dit is wat non binaire mensen ervaren als het steeds weer gaat over mannen of vrouwen. Niet allemaal overigens, maar de meeste wel.

Dat er nieuwe taal gezocht wordt is op zich wel logisch, want hij/zij en hem/haar kloppen dan ook niet meer. Een voorstel is geloof ik het gebruik van hen/hun. En eerlijk is eerlijk, ik vind dat zelf ook rete ingewikkeld. Maar waarom niet proberen? 

Ik persoonlijk vind het vooral belangrijk dat mensen hun best doen om het goed te doen. Als er iets is dat ik niet wil, is het dat mensen compleet dichtklappen uit angst om het fout te doen. Het is niet erg als je je vergist: zeg sorry, verbeter jezelf en probeer het opnieuw! Een nieuwe taal leren is moeilijk en gaat niet zonder het maken van fouten! Maar oefening baart kunst! 

"Maar hoe weet ik nou hoe iemand genoemd wil worden?"

Goede vraag, dat weet je op zich ook niet! Dus is er maar één ding mogelijk: vraag het (op een fatsoenlijke manier)! Of hou je oren en ogen open. Mensen zullen je verbeteren als je het 'fout' doet. Sta ervoor open en doe je best, meer kun je niet doen. 

En ook na deze tekst, kan ik me voorstellen dat het voor veel mensen een ver van hun bed show is en blijft. Dat het heel moeilijk te snappen is. Ik denk zelf dat er maar één manier is om iets dat je niet begrijpt, te gaan snappen en dat is het stellen van vragen en open en eerlijke conversaties voeren. 

Daarom was ik ook zo blij met de vraag van deze persoon en ons digitale gesprek dat hierop volgde. 

Dus vraagsteller, dank je wel! Je weet wie je bent! 

Ik zou willen dat meer mensen een voorbeeld aan je zouden nemen en zouden vragen om uitleg. 

Een mens is immers nooit te oud om te leren!

foto: internet

Over werken met en als ervaringsdeskundige...

Een boel jaar geleden studeerde ik af aan de universiteit en hoewel ik me nog lang niet klaar voelde om te gaan werken, was het volgen van nóg een studie geen optie en begon ik aan een baan. Een baan die niet bij mijn 'universitaire niveau' paste, maar wel altijd op mijn 'droombaan' lijstje had gestaan.

Toch ging dat niet zo goed. En om een heel lang verhaal een stuk in te korten: ik had het gevoel dat er zoveel van mij verwacht werd en voelde zo'n enorme druk en verantwoordelijkheid op mijn schouders, dat ik binnen no time psychotisch werd en ontslag nam.
Toen ik (nog steeds psychotisch) het arbeidsbureau binnen liep en (op een ludieke wijze) om een nieuwe baan vroeg, werd ik door hen doorverwezen naar het UWV en al vrij snel werd ik 80-100% afgekeurd.

Het feit dat ik afgekeurd werd, was een enorme teleurstelling, maar gaf ook een zekere rust. Ik hoefde me niet continu te bewijzen en ik had een bepaalde financiële zekerheid. Het gaf me de rust en vrijheid om aan mezelf en mijn problemen te werken.

Maar ik ben nooit lui geweest en ging vrijwilligerswerk doen, op verschillende plaatsen en in verschillende functies. En al gauw kwam ik in de cliëntenbeweging terecht, waar ik opgeleid werd tot ervaringsdeskundige en zo ook aan de slag ging. In het begin vrijwillig, of tegen de zogenaamde VVV bon, later werd datzelfde werk omgezet in een baan met een contract.
En hoewel het werk exact hetzelfde was als voordat het in een contract omgezet werd, veranderde in mijn hoofd alles en voelde ik me opnieuw onder druk staan en over-verantwoordelijk en ging ik wederom onderuit. Tot twee keer toe maar liefst en toen vond het UWV het welletjes en we kwamen tot een afspraak.

Ik kreeg mijn uitkering terug en mocht daarnaast zoveel werken als ik aankon. De inkomsten die ik met het werken verdiende, werden dan later verrekend met mijn uitkering en dit gaat tot op de dag van vandaag goed. Ik werk wanneer ik kan ( en wanneer er een klus is en) en op de momenten dat het niet zo goed met me gaat (wat die zijn er echt nog wel) dan heb ik mijn uitkering als een vangnet.

Onlangs had ik een flinke aanvaring met een psycholoog met wie ik samen lessen verzorg.
Hij in de hoedanigheid van ervaren klinisch psycholoog, ik in de hoedanigheid van ervaringsdeskundige (met een opleiding tot psycholoog).
Hij was kwaad op me, omdat ik me een aantal keer achter elkaar (op het laatste moment) ziek had moeten melden. Het ging hier niet eens om mijn psychische kwetsbaarheid, maar om een lichamelijke kwaal die er uiteindelijk toe leidde dat ik in het ziekenhuis terecht kwam en met spoed geopereerd werd. (kortom, iets dat ieder mens kan overkomen).

In de ruzie die daarop volgde, kreeg ik het verwijt dat ik me vaak (op het laatste moment) afmeldde.
En dat klopte, dat was ook zo, door mijn lichamelijke ziekte. Maar als ik eerlijk ben en naar mezelf kijk, dan gebeurt dit in de herfst en winter ook regelmatig.

Ik heb namelijk last van seizoensdepressies, wat er in mijn geval voor zorgt dat ik slecht slaap en vreselijk moeilijk (tot niet) mijn bed uitkom. Om 6u mijn bed uit moeten om op tijd op de les locatie te zijn, lukte me dan ook niet altijd. Ik besprak dit probleem meerdere keren met mijn collega, want dit is één van mijn kwetsbaarheden en ik ben er zelf ook niet blij mee. Ik heb gevraagd of we in plaats van in de ochtend in de middag konden gaan zitten, maar mijn collega zei dan steeds dat hij 'belangrijke andere afspraken' had. Dus deed ik mijn best om er te zijn, maar dat lukte me dus niet altijd. En niet omdat ik niet wilde, maar omdat het écht niet ging. Mensen die ooit een depressie hebben gehad zullen misschien herkennen wat ik hiermee bedoel.

Mijn collega was het beu. Dat was duidelijk. Hij was het beu dat ik me steeds op het laatste moment ziek meldde.
En weet je? Ik snap het. Hoewel ik denk dat als ik me iedere keer vier weken van tevoren ziek zou melden voor die bewuste werkdag, je je ook achter je oren zou mogen krabben, maar goed.
Het is ook kut als je niet van mij op aan kunt, dat klopt. Maar......

Ik werk als ervaringsdeskundige en dat betekent dat ik een aantal kwetsbaarheden heb. Je kunt wel heel hard roepen dat je me 'als normaal mens wil zien en behandelen' (wat je op het moment dat je dat zegt, dus eigenlijk al niet doet, maar dat terzijde), wat op zich heel nobel, lief en aardig is. Maar het is daarnaast ook nogal naïef.

Jazeker, ik ben een normaal mens, maar wel een normaal mens met kwetsbaarheden, waar ik me niet achter wil verschuilen, maar die ook niet genegeerd kunnen worden. Ze zijn er, soms wat meer op de voorgrond, soms wat meer op de achtergrond, maar ze zijn nooit weg en zullen dat ook nooit zijn. Als ik namelijk net zoals iedere gezonde 'normale' collega zou kunnen functioneren, dan was ik niet afgekeurd en werkte ik wel in mijn eigen (goed betaalde) beroep en niet in de rol van (vaak onderbetaalde) ervaringsdeskundige. Toch??

Toen ik later over de situatie probeerde na te denken kwam ik tot de conclusie dat mijn collega misschien wel erg naïef is geweest, want ook op mijn vraag aan hem: 'weet je eigenlijk waarom ik 80-100% arbeidsongeschikt verklaard ben?', kreeg ik meermaals het antwoord dat hij dat niet belangrijk vond, hij zag mij als 'normale' collega.

En dat is vreemd in mijn ogen, want ik ben niet voor niks 80-100% afgekeurd om te werken, dat betekent dus dat er IETS is, waardoor ik niet regulier aan het werk kan. Als je met mij gaat werken, dan is het toch wel handig als je weet wat dat is???? of ben ik nou echt gek?

In mijn geval ben ik afgekeurd omdat ik een baas geen continuïteit en dus geen zekerheid kan bieden. Juist, exact dus waar ik hier tegenaan loop. Als mijn collega wél open had gestaan voor wat ik aangaf: namelijk mijn kwetsbaarheden en de oplossingen om dit te ondervangen (want die oplossingen zijn er wel degelijk), dan had dit niet zo hoeven lopen.

Dit is mijn persoonlijke verhaal, maar ik hoor het zó vaak om me heen van andere ervaringsdeskundigen.
Instellingen nemen ze in dienst en verwachten exact hetzelfde van hen als van al hun andere medewerkers. En dat is op zich prima (als je ze ook zo zou behandelen en betalen), maar niet altijd een reële verwachting.

Ervaringsdeskundigen zijn mensen met een kwetsbaarheid, die niet altijd aan de oppervlakte te zien is, maar die nooit geheel afwezig is. Dat betekent niet dat ze niks kunnen doen, en de hele dag achter de geraniums moeten zitten, maar net als geraniums hebben ze af en toe wat extra zorg en aandacht nodig om ervoor te zorgen dat ze dat kunnen doen waar geraniums het beste in zijn: bloeien en schijnen in de meest prachtige kleuren...

foto: Internet

Even (n)iets gladstrijken....

Men zegt wel eens dat verstand met de jaren komt.

Nou weet ik niet of ik het daar helemaal mee eens ben, want ik ben ervan overtuigd dat verstand er ook al gewoon kan zijn, maar ik ben er wel van overtuigd dat andere dingen met de jaren komen, maar wat precies, dat kan ik niet exact benoemen.

Ik ben 41 (en een half om precies te zijn) en al die tijd vind ik bepaalde dingen al onzin....

Ik zie er het nut niet van in, ik zie geen meerwaarde en dus heb ik dat tot nu toe weten te vermijden. 

Waar heb ik het over??? 

Nou, om een voorbeeld te geven: strijken!

Strijken vind ik de grootste onzin die er bestaat, ik heb dan ook geen strijkijzer en nog nooit in mijn 'zelfstandig wonen bestaan' ook maar iets gestreken. Ik ben ervan overtuigd dat als je je was ophangt en daarna voordat je het opvouwt met je handen glad strijkt en dan in de kast legt, het effect bijna hetzelfde is. Of, als dat niet het geval is, dat zodra je de kleding aantrekt, de meeste vouwen wel weg zijn. 

Waarschijnlijk bezit ik dan ook alleen kleding die strijkproof is. 

Als kind vond ik het overigens wel leuk om te strijken. Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat ik me daar beperkte tot zak- en theedoeken, want dat was simpel. 

Waarschijnlijk komt daar ook mijn mening (dat strijken een zinloze bezigheid is) vandaan, want geef nou toe.... wie strijkt er zakdoeken en theedoeken??? 

Maar nu, na 41 en een half jaar strijkboutloos door het leven te zijn gegaan, ben ik overstag gegaan. 

Er komt een enorme verandering in mijn leven, ik ben nu namelijk de trotse bezitter van een strijkbout. 

Maar sommige dingen veranderen nooit hoor. Ik ga hem namelijk niet gebruiken om mijn kleding te strijken (ik zou niet eens weten hoe!), ik heb hem gekocht om te kunnen hobbyen!

Als je me echt zou kennen, zou je namelijk weten dat ik erg fanatiek borduur. En een borduurwerk hoor je zodra het af is, uit te wassen en daarna droog te strijken... Maar ja, dat kon dus nooit! 

Daarnaast wilde ik heel graag eens een keer iets maken met/van strijkkralen, maar de naam zegt het al: zonder strijkbout kom je dus niet zo ver. 

En dus ben ik vanaf nu de trotse bezitter van een gloednieuwe strijkbout.....

En dat voor tien euro!

foto: me, myself and I

Er zijn van die dagen...

Er zijn van die dagen.....
En vandaag is zo'n dag.

Soms werkt mijn hoofd niet helemaal mee. Dan ga ik me allerlei rare dingen in mijn hoofd halen en legt mijn hoofd verbanden die niet altijd noodzakelijkerwijs hoeven te kloppen, al is mijn brein er heilig van overtuigd dat het wel degelijk klopt.

De hele week heb ik eigenlijk al nergens zin in. Ik wil geen mensen zien, ik wil mijn huis niet uit, niet naar de film, geen Pokemons gaan vangen, niet fietsen, niet wandelen, zelfs eigenlijk liever niet borduren. Gewoon niks.

En dus zei ik de afspraak met mijn woonbegeleider af (en ben ik erg geneigd om dat gewoon maar tot na zijn vakantie te doen, maar dat heb ik nog niet gedaan), ben ik nauwelijks mijn huis uit geweest, heb ik me suf gekeken aan Netflix series.

Normaal gesproken houden dit soort dagen wel op na een dag of drie vier, maar nu dus niet. Het lijkt erger te worden en dat is verder niet zo'n ramp, want ik weet dat het vanzelf weer terug om slaat, maar lastig is het wel.

Ik heb een hoop hobby's, dus vervelen doe ik me vrijwel nooit en voor één van die hobby's moet ik me regelmatig op de straat begeven, doe ik dat namelijk niet, dan houdt de hobby na een tijdje gewoon op. Ik doe namelijk aan Postcrossing en om dat gaande te houden, moet ik met regelmaat een tripje naar de brievenbus op het winkelcentrum slenteren, om mijn kaarten te posten.

En dus trok ik net met tegenzin mijn schoenen aan en slenterde richting winkelcentrum.
Onderweg draaide ik mijn blik in de richting van de supermarkt en prompt valt er een oudere mevrouw pardoes op haar snufferd. Een aantal mensen hesen haar weer omhoog en bekommerden zich om haar, maar in mijn hoofd begon onrust te ontstaan.

Ik liep verder en mijn gedachten werden opgeschrikt door heel luid getoeter. En terwijl ik mijn hoofd draai om te kijken waar dat lawaai vandaan kwam, botst een uitdraaiende auto, op een achterop komende auto. Het was maar een zacht tikje, maar ook van hele zachte tikjes kunnen mensen heel hard tegen elkaar gaan schreeuwen.  En de onrust in mijn hoofd wordt nog groter.

Bij de brievenbus gooi ik braaf mijn kaarten in de bus, wens mijn afgehandelde boekbestelling succes op zijn reis naar een nieuwe eigenaar alvorens ik hem in de (verkeerde) gleuf laat vallen, en draai me om, om terug naar huis te slenteren.

En na een paar meter komt voor mij de druppel. Mijn oog valt op een mevrouw met een brommer die haar helm opzet en vervolgens flink gas geeft om weg te rijden. maar in plaats van dat ze wegrijdt, wordt ze van haar brommer gelanceerd en landt hard op de tegels. Gelukkig stond ze wel weer snel zelf op en zette haar helm af, maar toch, de onrust in mijn hoofd stijgt tot bijna onhanteerbare hoogte.

En ja, ik zag dat ze vergeten was haar kettingslot in haar voorwiel los te maken, waardoor deze lancering plaats vond, maar toch.

Mijn hoofd is er weer eens van overtuigd dat ik ongeluk veroorzaak en dat overal waar ik ga of kijk, mensen gewond raken of anderszins leed veroorzaakt wordt.

En dan kan ik ergens van binnen wel weten dat ik die macht niet heb, dat het niet kan, maar wat ik binnen 10 minuten allemaal zie gebeuren is genoeg bewijs om niet meer op dat weten te kunnen vertrouwen.

Dus tja... Er zijn van die dagen, dat ik liever met mijn kop onder mijn dekbed duik en daar blijf liggen tot de dag over is.
En dat is dan ook exact wat ik ga doen....

foto: internet