Beter een verre buur dan een goede vriend....

Het is weer eens zover...
Mijn onder-onder buurman is weer op hol geslagen.

Een aantal jaar geleden kwam de onderste woning in mijn portiek leeg te staan. Vrij snel daarna kregen we te horen dat de woning verhuurd was, maar het eerste jaar (minstens) woonde er niemand. Iets dat ik, wonende in een stad waar best sprake is van enige 'woningnood' (als het over betaalbare huurwoningen gaat), best vreemd vond.

En dus besloot ik destijds eens poolshoogte te nemen en vertelde aan onze contactpersoon van de woningbouw vereniging, dat de woning wel verhuurd was, maar niet bewoond werd. Het enige dat deze mevrouw mij kon vertellen was, dat zij hiervan op de hoogte waren, dat het wel degelijk verhuurd was en dat er binnenkort ook daadwerkelijk een bewoner aanwezig zou zijn.
Waar maakte ik me destijds druk om.....

Die bewoner kwam er inderdaad en vanaf het moment dat hij er was, leverde het problemen op. Zijn naamplaatje heeft hij onmiddellijk van de deur verwijderd. Niemand weet wie hij is, hoe hij heet of hoe hij eruit ziet.

We weten echter wel allemaal hoe hij klinkt, want op zijn slechte dagen (of misschien zijn het zelfs wel zijn goede dagen, wie zal het zeggen) schreeuwt en gilt hij het hele huis bij elkaar. Hij slaat met de deuren en soms klinkt het echt alsof hij iemand wat aan gaat doen.
Probleem is echter dat er niet altijd iemand bij hem in zijn woning lijkt te zijn.

Hoe dan ook, het gedrag van deze meneer, levert mij (en ook andere buren) veel stress op.
Hij doet de deur niet open, dus met hem in gesprek gaan is niet echt een optie, nog los van het feit dat ik het zelf niet eens meer zou durven. Hij komt zelf ook nooit buiten, niet eens om zijn post uit de brievenbus te halen.

Dit zijn allemaal dingen die zijn (stokoude) moeder elke dag voor hem komt doen. Iedere dag komt ze aangeschuifeld met een tas vol boodschappen. Zodra ze binnen is, begint het geschreeuw en gegil en het met de deuren gooien. Zij doet zijn boodschappen, haalt de post uit de brievenbus, ze kookt een maaltijd voor hem, doet zijn was, zijn afwas. Als zij het pand verlaat is hij weer rustig(er).

Niet alleen zij heeft dit effect op hem, eigenlijk alles en iedereen die (verplicht) bij hem over de vloer komt. Sinds december vorig jaar heeft hij namelijk verplicht hulp en die laat hij meestal ook wel binnen. Vóór die tijd stond hij wel ingeschreven bij de hulpverlening, maar stond hij bekend als een 'zorgmijder'. Zodra de hulpverlening binnen komt begint het feest weer opnieuw. En zij gaan vrij snel weg, maar meneer gaat dan vervolgens de hele dag door met zijn geschreeuw.

Nu snap ik best dat het niet helemaal goed gaat met deze meneer. En daar heb ik als GGZ patiënt best begrip voor. Maar ook aan mijn begrip komt een einde. En niet alleen aan die van mij. Het is zelfs zó ver dat zijn directe buurvrouw op dit moment (dmv een urgentie aanvraag) aan het verhuizen is, omdat ze de overlast van hem niet meer trekt...

Zijn buien triggeren veel in mij en maken dat mijn eigen welzijn 'in gevaar komt'. En dat vind ik niet ok!

En dus zijn er al heel wat gesprekken, mails, brieven tussen woningbouw en wijkagent heen en weer gegaan. De politie wordt met regelmaat gebeld, maar meneer is ook heel slim. Hij heeft een neus voor de komst van politie, want zodra die in de buurt komen, dan is hij stil. Hij KAN het dus wel. Hij is niet dusdanig 'verward' dat hij zijn gedrag niet kan stoppen en er geen controle over heeft, want op deze momenten gedraagt hij zich 'keurig'. Daardoor heeft de politie nog nooit daadwerkelijke overlast kunnen constateren. En dat is rete frustrerend voor ons als medebewoners.

Gisteren was het weer zo ver, en na dagen van geschreeuw en met de deuren slaan, besloot dit keer een andere buur (dan ik) de politie in te schakelen. Ze kwam me vertellen dat ze om 19.30u de melding had gedaan.
Om 20.43u verliet moeder het huis en werd het weer rustig. Om 20.50u arriveerde de politie om geluidsoverlast te 'constateren', maar ja, die was 80 minuten na de melding inmiddels over.
Dus om 20.58u zaten de agenten weer in de auto en gingen (met spoed) op weg naar een andere melding. En ik bekeek het vanaf mijn balkon en de moed zakte (wederom) in mijn schoenen.

Met de wijkagent is destijds afgesproken dat we moeten blijven melden, omdat het feit door hun 'geconstateerd' moet worden. Er is ook afgesproken dat ze niet voor de deur moeten parkeren, maar aan het begin van de straat en niet met toeters en bellen aan moeten komen, want zoals ik al zei: hij kan wel degelijk schakelen en is dan poeslief en stil...
Maar ook gisteren parkeerden ze weer recht voor het raam....

Vanochtend besloot ik (inmiddels) mijn vriend, de wijkagent weer op te zoeken, want echt, ik zit aan mijn tax! Mijn onderbuurvrouw besloot mee te gaan en dus zaten we er dit keer samen.

We kregen exact hetzelfde verhaal te horen als de vorige keer dat ik er zat... Blijven melden bij de politie, blijven melden bij de woningbouw. Ik (de agent) ga de woningbouw aan zijn jasje trekken, ik ga de zorginstelling inschakelen, en ik ga opschalen naar het Veiligheidshuis.... Mooie woorden, maar het voelt zo ontzettend als gebakken lucht....
Vorige keer is er inderdaad wel iets gedaan en het ging een hele tijd (2 maanden) wat beter. Daarvan zat hij overigens 1 maand in de kliniek, maar ach... een kniesoor die daarop let.

En nu, terwijl ik dit zit te typen, is hij wederom bezig... En ik weet het niet meer. Ik wil de politie niet meer bellen, ik ben er klaar mee. Maar ik krijg inmiddels wel moordneigingen en ben ineens dol op mijn valium tabletten, waar ik eerst nauwelijks gebruik van wilde maken. Ik vind het moeilijk om mijn huis uit te gaan, wat heel dubbel is, want ik wil ook weg van dit gezeik, maar ik laat me niet wegpesten door een 'verwarde man' (zoals de politie hem noemt)..

En steeds opnieuw gaat het weer over 'het welzijn van meneer' en ik word inmiddels woedend als ik het hoor. Ja ik snap dat het niet zo goed gaat met het welzijn van meneer. Meneer krijgt aan alle kanten de hand boven het hoofd gehouden want tja, meneer is kwetsbaar.....
Maar ik zit niet voor niks, net als meneer, ook de hele dag thuis, ik ben ook kwetsbaar. Net als mijn onderbuurvrouw, en haar directe buurman.

Steeds weer gaat het over 'het welzijn van meneer'....
Wanneer gaat men ook eens oog hebben voor het welzijn van alle andere (kwetsbare) bewoners???

foto: internet

Lesley en het mysterie van het Bijtbordje...

Een tijdje geleden hadden we hier in huis (of hoofd, het is maar hoe je het bekijkt) weer eens drama
Nu komt dat wel vaker voor, immers, met zoveel verschillende leeftijdscategorieën in één hoofd, loopt er (communicatief) wel eens wat mis, maar de ene keer levert het meer drama op dan de andere keer.

Dit keer was het drama HEEL ERG GROOT.
Als er al veel (spannende) dingen tegelijk gebeuren, dan is de kans op drama een stuk groter dan wanneer alles relatief 'normaal' en gladjes verloopt. Maar zelfs wanneer IK denk dat alles koek en ei is, dan nog kan dat voor de verschillende bewoners van mijn hoofd nog een hele andere zaak zijn.

Zo dus ook laatst...

Tijdens de enorme stapel afwas, die ik al een week aan het verzamelen was, verwondde ik mijn vinger aan iets scherps. Ik kon niet vinden waaraan ik mijn vinger had opengehaald, maar er zat toch echt een gemeen wondje, dus iets was er niet helemaal goed gegaan.

Nu zet ik me persoonlijk wel snel over dit soort gebeurtenissen heen, maar jongste telg Lesley is niet altijd zo snel klaar om ergens overheen te stappen. Minion en/of prinsessen pleisters doen wonderen, maar ze lossen nou eenmaal niet alle wereldproblemen op.

Hoe dan ook, het wondje bleek al gauw vergeten en het was al lang en breed genezen. Eind goed al goed zou je denken.

Tot op een ochtend, waarop ik toch al niet zo heel geduldig was, Lesley begon te vertellen over een 'Bijtbordje'.
Omdat ik toch af en toe vind dat ik haar moet wijzen op haar (soms heel hardnekkige) 'taalfoutjes' vertelde ik haar, dat het geen Bijtbordje was, maar een Ontbijtbordje. Maar Lesley hield voet bij stuk en riep: "Nee, nee, nee. Een Bijtbordje, ik weet het zeker!"

Nogmaals en met nog minder geduld, wijs ik haar erop dat zoiets niet bestaat en dat het goede woord Ontbijtbordje is. Maar ook Lesley's geduld met mij is soms eindig alleen wordt zij niet kribbig zoals ik, maar gaat hysterisch huilen. En dat is dan weer iets waarvan alle hoofd-bewoners op hol slaan.

Ik vraag haar waarom ze nou zo vreselijk moet huilen, dat het helemaal niet zo erg is als ze af en toe iets verkeerd zegt, dat ze dan weer iets bij kan leren (iets wat ze graag wil). Maar ik zei uiteraard weer het verkeerde en luid hysterisch snikkend denk ik iets te verstaan in de trant van: "het is wel een Bijtbordje, jij glooft mij noo-hoo-hooit".

Ik besluit het op te geven en zeg: Ok, jij denkt dat wij een Bijtbordje hebben, maar ik weet niet wat je daar dan mee bedoelt. Ze vertelt me opgelucht dat ze het kan laten zien. En dus sjok ik met tegenzin naar de keuken, waar ze me naartoe wil hebben.
Ik open op commando mijn keukenkastje, waar (zoals verwacht) de Ontbijtbordjes staan en ze vertelt me welk bordje ik moet hebben, welk bordje het bewuste Bijtbordje is.

Ik pak het op, zucht diep en zeg: maar Lesley, dit is toch net zoals de andere kleine bordjes een Ontbijtbordje? Ik snap het niet?
Lesley zegt: "maar deze kan bij-hij-ten! Die heeft in jouw vinger gebijt!"
Ik wil het bordje terugzetten, me er bij neerleggend dat haar fantasie op hol geslagen is met de woorden: Bordjes kunnen niet bijten, die hebben geen tanden.

Lesley wordt heel enthousiast, neemt mijn lijf over, moet lachen en zegt: "Welles!! Deze heeft wel tanden en daarom is het een Bijtbordje." Ze draait het bordje om en ik zie inderdaad twee scherpe 'tandjes'...

Verdorie...ze had alwéér gelijk!
Het mysterie van het Bijtbordje is ontrafeld...

foto: eigen baksel

U voelt...... NIKS!

Vorige week zaterdag begon het gezeur....Ik kreeg pijn in mijn kies, of onder mijn kies.... Althans dat dacht ik...
Nu heb ik nog nooit van mijn leven kies- of tandpijn gehad dus ik weet niet exact hoe dat dan zou moeten voelen, maar feit was dat ik iets voelde in/rond mijn kies.

Zondag werd het erger en zo erg dat ik er last van begon te krijgen en dus naar de ibuprofen greep. Iets dat ik op zich niet zo heel snel zal doen, simpelweg omdat ik niet zo van pilletjes hou.

Op maandagochtend kwam mijn woonbegeleider langs en ik vertelde hem dat ik kiespijn had en dat ik heel erg twijfelde of ik wel of niet de tandarts moest bellen. Ik had daar uiteraard al twee dagen en nachten over na liggen denken, dus alle doemscenario's waren reeds de revue gepasseerd en ik kwam tot de conclusie dat ik zó bang was, dat ik nog liever dood zou gaan, dan naar de tandarts....

Waar die angst vandaan komt? Tja, ik ben sowieso al niet zo'n grote fan van de tandarts, al kwam ik er bij de switch naar mijn huidige praktijk achter dat het niet zo zeer de tandarts activiteiten zijn waar ik geen fan van ben, maar die van de mondhygiënist. Nu heb ik ook nog eens een op zich heel grappige maar ook behoorlijk sarcastische mondhygiënist die niet zo goed weet wat zijn woorden met mij doen. Ik snap namelijk nooit of hij serieus is of een grapje maakt. Dat vind ik normaal al ingewikkeld om aan mensen af te lezen, maar ondersteboven liggend in een stoel, ben ik daar al helemaal geen ster in. Hij vertelde me al meerdere keren dat ik 'mijn verstandskiezen moest laten wegsnijden' en vond het ook nodig om dat even in detail in horror movie stijl te gaan beschrijven.
Nu heb ik in het verleden al twee keer zeer onsuccesvol met de kaakchirurg kennis mogen maken, dus mijn antwoord was standaard: zolang ik nergens last van heb, gaat helemaal niemand ergens in snijden.

Maar goed.... nu had ik dus last... en het was ofwel mijn achterste gewone kies, ofwel die daarachter: de gevreesde verstandskies....En dus was ik doodsbang dat er gesneden zou gaan worden....

Uiteindelijk besloten woonbegeleider en ik samen om toch maar een afspraak te maken, maar uiteraard wel pas ná mijn werkmiddag, want stel je voor ik zou mijn eigen belangen eens voorop stellen... En zo stond er na een werkdag met zeer veel pijn, woensdagochtend dan toch echt een afspraak gepland.

Maar nu wil het feit dat ik een vreemd lijf heb. Of een vreemd hoofd, of toch zeker de combinatie van beiden. Ik ben in het verleden zodanig 'getraind' dat wanneer ik bang ben, of op een andere manier overweldigd word, de connectie tussen mijn lijf en mijn hoofd niet helemaal goed meer werkt. In de medische wereld noemt men dit ook wel (een vorm van) dissociatie.

En ja, het was voorspelbaar: ik ben bang voor de tandarts, dus op mijn fiets er naartoe voel ik de pijn nog wel, maar eenmaal bij de praktijk aangekomen, voel ik mezelf uit mijn lijf verdwijnen. Ik ben er lijfelijk nog wel, en verstandelijk ook nog wel (ik werd niet overgenomen) maar ik was niet meer in staat om ook nog maar iets te voelen..... dus ook geen pijn.

Toen ik uit de wachtkamer geroepen werd, voelde ik dat het echt niet goed zat. Ik liep namelijk niet zo zeer, maar 'zweefde' naar de behandelkamer (een beetje zoals Dementors in Harry Potter zich voortbewegen) en dat was een gevoel dat ik al lang niet meer gehad heb.

Ik vertelde de tandarts (een voor mij onbekende, mijn vaste tandarts was afwezig) dat ik een dissociatieve stoornis heb en dat ik daardoor soms pijn niet kan voelen. Dat dat niet betekent dat de pijn er op dat moment niet is, maar dat ik het op dat moment niet kan waarnemen. De man keek me een beetje glazig aan en ik ken die blik.... Iemand die nog nooit van dit verschijnsel gehoord heeft.

Toch deed de man zijn best. Hij ging duwen en trekken aan mijn tanden. Ging op mijn kiezen kloppen (iets dat, zo leerde ik later, mensen met 'échte' kiespijn in de stoel doet omdraaien van de pijn) maar ik voelde niks en reageerde nergens op.
De tandarts stond met zijn spreekwoordelijke mond vol tanden en met zijn handen in het haar. Wat nu?

Ik kon de pijn wel beschrijven en aanwijzen waar het zat, maar hij kon niks constateren, want ik reageerde nergens op. Vooruit, laatste redmiddel: foto's maken. En het 'grappige' (of meer: frustrerende) is, dat zodra ze dat plaatje tussen mijn tanden steken en zeggen dat ik dicht moet bijten, ik aangeef dat dit niet past en in mijn mond snijdt, ik wel degelijk DIE pijn voel, maar nog steeds niet de kiespijn.

Afijn... Aan de foto's was ook niks te zien en dus werd ik weggestuurd onder het mom dat er 'niks aan de hand was', waarop boze Roy in mijn hoofd schreeuwde: dat klopt lul, het is ook niet z'n hand, maar z'n mond!
(en ik snap echt wel dat als hij op de foto's niks afwijkends kan zien, hij ook écht niks voor me kan doen, maar toch)

En terwijl ik mijn fiets van het slot haal, erop spring en verdrietig begin te fietsen (mijn pijn was namelijk echt niet verzonnen, die had ik echt!) komt binnen 100 meter de pijn in volle hevigheid weer terug.

En ik word er zó vreselijk gefrustreerd en verdrietig van, want ik heb hier geen controle over, ik speel geen spelletje met je, en ik stel me ook niet aan. Het gebeurt echt, en de pijn is echt, net zo goed als dat het niet voelen van de pijn echt is.

Eenmaal thuis bel ik verdrietig, jankend en gefrustreerd met mijn woonbegeleider en vertel wat er gebeurd is. Hij geeft de suggestie een afspraak met de huisarts te maken en ik twijfel omdat daar hoogstwaarschijnlijk exact hetzelfde gaat gebeuren, maar ik doe het toch.

En weer twee dagen later kan ik bij een (voor mij onbekende) huisarts terecht, waar ik wederom vertel dat ik een dissociatieve stoornis heb en soms de pijn niet kan voelen, terwijl hij er wel degelijk is. En weer krijg ik die glazige blik en zakt de moed me in de schoenen.

Uiteindelijk kijkt en voelt ze hier en daar een beetje en komt dan tot de conclusie dat mijn klieren opgezet zijn. En ik mag weer naar huis met de mededeling; slik maar ibuprofen en als het volgende week niet over is, kom je maar terug...

Ik word er een beetje moedeloos van. En ik zou zó ontzettend graag willen dat men in de diverse medische beroepen iets meer over dit soort fenomenen zou weten! Ik wéét dat het psychiatrisch is en in die zin niet bij een tandarts, fysiotherapeut of huisarts thuis hoort, maar als je er mee te maken kunt krijgen, is het in mijn ogen absoluut de moeite waard om er meer van te weten!
Het zou zóveel schelen als ik zou weten dat degene die ik voor m'n neus krijg wéét dat dit bestaat, en dat dit kan gebeuren. En me zou geloven ALS het gebeurt en belangrijker nog: me toch gewoon serieus neemt.

Kortom: nog genoeg werk aan de winkel.

foto: gejat van internet.

Helderziendheid.....

Ik loop al heel lang mee in de psychiatrie. Al meer dan de helft van mijn leven.
In die hele lange tijd, heb ik best wat dingen mogen leren. Wijze lessen, maar soms ook wel wat minder goede dingen.

Één van de dingen die ik in al die jaren te horen kreeg, was dat ik niet in andermans hoofd kon kijken. Ik kon niet weten wat iemand dacht of zou gaan doen. En dat was best wel een moeilijke en harde leerschool, want in mijn ogen was ik hier best wel goed in.

Ik kon aan één blik van iemand zien wat hij (vooral over mij) dacht en zelden pakte dit in mijn voordeel uit. Ook kon ik aan één beweging zien hoe iemand over mij dacht. De subtielste spiertrekking, wenkbrauw spasme en dergelijke werden door mij gespot en onmiddellijk wist ik dan dat de ander negatief over mij, mijn denken, mijn doen en laten dacht. En geloof me, daar wordt een mens, of toch zeker dit mens, niet gelukkiger van.

En dus kreeg ik jarenlang te horen dat ik deze ‘helderziendheid’ los moest laten. Dat als ik wilde weten wat iemand dacht of vond, ik het beter gewoon aan die persoon zelf kon vragen. Of die persoon de waarheid zou spreken... tja, dat zou ik nooit weten natuurlijk, maar het was het proberen waard en dus ging ik ermee aan de slag.

En ik ga echt niet beweren dat ik mijn oude gewoonte geheel overwonnen heb en nu nooit meer denk dat ik weet wat iemand (van me) denkt, want oude gewoontes zijn heel hardnekkig, maar ik ben er wel beter in geworden om me er bij neer te leggen, dat er nu eenmaal altijd mensen zullen zijn die niet geheel positief over mij zullen denken. Ik ben namelijk ook niet altijd geheel positief over iedereen.

Maar goed. Steeds vaker ben ik met de auto onderweg op stukken waarvoor ik vroeger de trein zou nemen. Puur omdat ik erachter kom dat ik autorijden stiekem best leuk vind, zolang ik maar niet hoef te parkeren....
En steeds meer kom ik dan ook tot de conclusie, dat de psychiatrie mij iets heel nuttigs heeft proberen af te leren.

Meer en meer zie ik om me heen op de weg mede-weggebruikers die toch echt de overtuiging hebben, dat ik, zonder enige aanwijzing van hun kant, moet weten wat ze gaan doen. Ze zoeven vlak voor mijn racemonstertje ineens mijn weghelft op, gaan zonder teken weer terug en ik moet dat allemaal maar kunnen voorspellen!
En als ik dat niet kon voorspellen en in mijn schrik soms bescheiden op m’n claxon duw, krijg ik erg vaak een boze blik al dan niet gepaard met een specifieke zwaai van een vinger....

Toen ik mijn racemonster kocht, zaten er bij het stuur allerlei stokjes die je bijvoorbeeld kon draaien en naar boven en naar beneden kon bewegen. Als ik het linkse stokje naar boven bewoog ging er aan de rechter voor en achterkant van mijn auto een oranje lampje knipperen en als ik het linker stokje omlaag bewoog, dan gebeurde hetzelfde aan de linkerzijde van de auto.
Keihandig! Zo kon ik anderen laten weten wat ik van plan was, ook als ik dat heel onhandig of last minute besloot te doen....

Ik kom dus meer en meer tot de conclusie dat de psychiatrie me de verkeerde dingen heeft geprobeerd af te leren, want mijn ‘helderziendheid’ was misschien niet zo goed voor m’n zelfvertrouwen, maar in dit soort situaties zou het wel verrekte handig (en veilig) zijn geweest...

Maar ja, het werkt nu eenmaal niet zo, ik ben op dit gebied, net als de meeste weggebruikers, verre van helderziend. Dus mochten die stokjes tegenwoordig een assescoire zijn die je bij moet kopen, investeer er alsjeblieft in en gebruik ze vervolgens alsjeblieft ook gebruiken (en dan het liefst ook nog vóórdat je van baan wisselt en niet pas als je al op die nieuwe baan zit)??

Namens mij en mijn racemonster: bedankt.....

Bijschrift toevoegen

Moord of the flies....

Een paar jaar geleden alweer vertoefde ik met veel plezier in Australië. Ik reisde daar vooral op eigen houtje rond en sommige stukjes deed ik in een groepje. Nu ben ik niet echt een groepsmens, maar dat terzijde.

Ergens in die periode bezocht ik met een groepje de Grampions, daar bleven we ook slapen en geloof me als ik zeg dat het in de middle of nowhere was.
Omdat met zijn achten in een klein blokhutje niet zo mijn ding was, was ik al erg vroeg wakker en besloot ik om een rondje te gaan wandelen door het bos.

En daar in dat bos, gebeurde voor mij iets heel bijzonders.... Voor het eerst in mijn leven, had ik zoveel rust in mijn hoofd, dat ik de vliegen kon horen zoemen. En ok ik geef toe, er zijn nogal veel vliegen in Australië, maar toch, voor mij was dit een prachtig en nieuw geluid, waar ik stiekem best een beetje emotioneel van werd... en dat was dan weer niet zo’n goed idee, want vliegen komen op vochtige plaatsen af (mond, neus, ogen enz)

Goed...fijne herinneringen dus aan het gezoem van vliegen. Nu terug naar de dagelijkse realiteit.
Het zal niemand ontgaan zijn dat het al een aantal dagen flink warm is in ons kikkerlandje.
En ik weet niet of het aan die warmte ligt, maar ik bemerk een enorme groei in insecten om me heen en met name vliegen....

Ik liep daarstraks mijn keuken in en was stomverbaasd. Ik waande me even terug in dat bos in Australië.... ik hoorde namelijk niks anders dan gezoem van van die vieze glimmende strontvliegen.... Ze zitten overal! En als ik er door het horgordijn 10 naar buiten jaag, en me omdraai, dan zitten er zo weer 20 nieuwen!!!

Ik snap er niks van! Waar komen die beesten vandaan? Hoe komen ze binnen (ik heb horgordijnen)? Kunnen ze zich op mysterieuze wijze met een snelheid sneller dan het licht voortplanten???
Ik heb geen idee! Maar ik word er knetter gek van! Ik schaam me ervoor, ik vind het vies en ik heb geen idee wat ik er aan/tegen kan doen?

Dat gezoem van vliegen in het bos was prachtig...
Daar hoorden ze thuis, maar in mijn huis?? Nee, daar vind ik niks moois aan en ik kan wel janken!
Het verandert me in een paranoïde moordenaar, die gewapend met een vliegenmepper allerlei badminton oefeningen staat uit te voeren en het ene na het andere lijkje aan m’n verzameling toevoeg.
Maar het helpt niks, want zij zijn met veel meer!

Dus als iemand een gouden tip heeft TEGEN vliegen, zo’n grootmoeders middeltje, dan hoor ik het meer dan graag!!!

Foto: mijn eigen kerkhof

Eenzaamheid.....

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik nogal worstel met het feit dat ik me behoorlijk eenzaam voel. En ook dat ik me daar heel erg voor schaam. En dat ik het nu tijd vind, om daar eens eerlijk en open over te schrijven.

Ik ga dit niet schrijven omdat ik zielig ben, of zielig gevonden wil worden, maar ik ben ervan overtuigd dat er een hele hoop mensen zijn zoals ik, die hiermee worstelen en uit schaamte daar niet over durven te praten.

Ik woon op mezelf, heb geen partner en met mijn familie heb ik (om hele goede redenen) nauwelijks/geen contact. Ik deel mijn huis dan wel met een boel knuffelbeesten die voor mij ook echt van waarde en zelfs tot steun zijn, maar als puntje bij paaltje komt, zijn het niet echt de beste gesprekspartners.

Ik gok dat ik al heel erg lang eenzaam ben. Ik denk zelfs dat ik altijd eenzaam geweest ben. Want eenzaamheid heeft niet zozeer te maken met de aanwezigheid van mensen om je heen. Ook in een hele grote groep mensen, of met een paar goede vrienden, kun je je tóch ontzettend eenzaam voelen.
Ik denk dat eenzaamheid vooral te maken heeft met het missen van (een gevoel van) verbinding. En heel soms voel ik dat wel (eventjes), maar heel vaak ook niet.

Ik denk dat één van de redenen waarom ik ooit als kind stemmen ben gaan horen, naast alle trauma, ook te maken heeft gehad met een (bijna) chronisch gevoel van eenzaamheid. Ik weet dat het niet alleen voor mij geldt, maar stemmen zijn vaak een oplossing voor eenzaamheid. Voor mij in ieder geval wel. Ik zou ze dan ook niet kwijt willen, zelfs de vervelende stemmen niet, want als zij ook vertrekken, dan heb ik niks en niemand meer. Althans zo voelt het.

En dat klinkt misschien een beetje lullig naar mijn vrienden toe, die er wel, ondanks hun eigen leven, hun gezin, hun baan enz. voor me zijn. Maar het is anders, juist door dat eigen leven, gezin en baan.

Ik ben de hele dag alleen, elke dag. Ik zie dagelijks de caissières van de supermarkt en/of de bioscoopmedewerkers. Eens per week komt m’n begeleider op bezoek en als het écht een topweek is, dan komt ook m’n psycholoog die week op huisbezoek, maar verder zie ik nauwelijks iemand.
En dat is geen geklaag, ik weet namelijk heel goed dat ik erop uit kan trekken en activiteiten kan ondernemen om mensen te ontmoeten, maar dan kom ik weer uit bij het punt over gebrek aan gevoel van verbinding, want voor mij lost dat niets op: ik voel me dan vaak nóg eenzamer.

Doordat er nooit echt iemand is om dingen te delen, doe ik veel op Facebook. Veel mensen zeggen en vinden dat ik té veel op Facebook deel en dat kan, maar als er verder niks of niemand is, dan is Facebook toch op de een of andere manier een relatief veilige manier om contact met de buitenwereld te hebben.

Omdat dit een van mijn weinige uitlaatkleppen is, is het voor mij ook van waarde of mensen daar reageren. En ik weet wel dat dat misschien erg sneu is, maar als ik iets schrijf en mensen nemen de tijd/moeite om daar een reactie op te schrijven, dan voel ik me gek genoeg gezien. En gezien worden maakt (mij) minder eenzaam.

Eens in de zoveel tijd loopt mijn gevoel van eenzaamheid zo uit de hand (vaak als er ook allerlei andere ingewikkelde dingen spelen) dat ik het gevoel krijg dat niemand me mag, niemand me de moeite waard vindt en niemand in me geïnteresseerd is. Critters..... ja, ik weet het. Maar critters kunnen héél reëel aanvoelen als je slecht in je vel zit.

Op dat soort momenten, plaats ik wel eens een berichtje op Facebook dat ik me eenzaam voel en dat ik me afvraag of ik überhaupt wel vrienden heb. En ook dat is vast niet aardig voor de mensen die me wel zien en reageren, maar omdat ik het hier thuis niet kwijt kan, deel ik het daar.

En dan gebeurt er dus iets heel eigen-en-aardigs... althans in mijn ogen. Binnen no time, krijg ik van heel veel mensen een digitale knuffel, een hartje, een like, of wat dan maar ook. Ineens blijk ik niet onzichtbaar te zijn, zoals ik op dat moment echt serieus denk/voel. Ineens lezen mensen blijkbaar wél wat ik deel en wordt er gereageerd. En dat vind ik heel erg lief, maar het maakt me ook een beetje verdrietig..... want ik heb sterk het gevoel dat ik aan het bedelen ben voor die ‘aandacht’, om gezien te worden en dat voelt niet fijn. Ik wil graag oprecht gezien worden, niet omdat het moet....

Dus...... iedereen die gereageerd heeft: dankjewel, ik weet dan wel niet hoe ik erop moet reageren, maar ik waardeer het echt.....
En zou het niet supertof zijn, als we af en toe spontaan eens aan elkaar laten weten dat je aan iemand denkt, of dat je iemand ziet of hoort of in het geval van Facebook, laat zien dat je iemand gelezen hebt? En niet alleen als iemand er expliciet (of minder expliciet) om vraagt?

Ik denk serieus dat dat, niet alleen voor mij, het gevoel van eenzaamheid en er niet toe doen een beetje kan verlichten.
Dank jullie wel.

Het is de natuur....

Het kon natuurlijk niet uitblijven, het moest ook dit jaar weer gebeuren...
Maar áls het dan gebeurt..... tja...

Ik woon in een flat en mijn uitzicht bestaat uit een aantal grote, inmiddels weer groene bomen.
In deze bomen nestelen ieder jaar opnieuw weer diverse kraaien (of kauwen.... ik kan het niet goed zien).

Dit jaar zijn er maar liefst 16 nesten gebouwd en bewoond. En als je dit soort vogels een klein beetje kent, dan weet je dat dat een enorme herrie is zowel ‘s ochtend als ‘s avonds.

Vanochtend was er aan de achterkant van het huis al een lawaai van jewelste. En toen ik eens op onderzoek uitging waarom de eksters in kwestie zo ‘in paniek’ waren, werd dat al gauw duidelijk. Twee kraaien hadden het op hun nest voorzien....
Uiteindelijk dropen de kraaien af en werd het weer rustig.... tot een half uurtje geleden.

Een half uur geleden kwamen de kraaien in opstand... en een blik uit mijn raam liet me zien dat bijna de hele familie, buren, vrienden en andere kraaienfamilieleden, zich in de onderste takken bevonden en zich luid kraaiend en fladderend voort bewogen.

Mijn ervaring leert me dat dit maar één ding kon betekenen: er moet een kleintje uit het nest gedonderd zijn. En terwijl ik mijn balkon op stap, snap ik de paniek.
Niet alleen is kraaimans jr uit het nest gevallen.... hij wordt ook nog eens belaagd door maar liefst drie katten! Een zeer oneerlijke strijd....

Twee katten mogen kennis maken met de scherpe snavels van de aanvallende senior kraaien en druipen af,  maar de derde is hardnekkiger en blijft het beestje aanvallen.
Uiteindelijk zoekt de dappere kraai zijn heil onder een auto en even denk ik dat hij veilig is....

Maar die klote kat zag dat ook en kruipt ook onder de auto... en ze bleven daar erg lang.
Mijn hoofd raakt langzaam in paniek, want tja, het mag dan wel de natuur zijn dat katten op vogels jagen, maar daar heeft Lesley (de jongste stem in mijn hoofd) geen boodschap aan. Wat ik ook probeer uit te leggen..... het is en blijft ‘zielug!’

Dikke tranen van verdriet en ontroostbaar.
En terwijl ik dit stukje typ en Lesley probeer voor te bereiden op het ergste, als de auto straks verdwijnt en het in stukken gescheurde lijkje van kraaimans jr tevoorschijn komt, besluit ik nogmaals op het balkon te gaan kijken...

En wat ziet mijn oog? Kraaimans jr heeft de strijd (nog) niet verloren!
Hij is onder de auto uitgekropen.... de kat is nergens te zien...
Ach, had ik dat nou maar niet gedacht, want daar komt het rotbeest weer en gaat op Kraaimans jr af, die verder hipt (vliegen kan hij nog niet goed genoeg helaas). De kat volgt....

Ze hippen mijn beeld uit.....
Ik wens Kraaimans jr veel succes met het gevecht tegen de natuur...
Ik hoop dat hij het zal winnen....maar ik vrees het ergste....
Kut natuur.....

Foto: dader en slachtoffer in kwestie